Αρχείο κατηγορίας Κείμενα/Αφίσες του στεκιού

Αλληλεγγύη στους 6 συλληφθέντες της πορείας 6/12/14

Το Νοέμβρη του 2014, ο αναρχικός κρατούμενος, Νίκος Ρωμανός, ξεκινάει απεργία πείνας, διεκδικώντας «μια ανάσα ελευθερίας», όπως ορίζει ο ίδιος με κείμενό του, τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται για να φοιτήσει, έχοντας επιτύχει στις πανελλαδικές εξετάσεις κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του. Στις περίπου 40 μέρες που ακολουθούν, το κράτος απαντά με μια εκδικητική και προκλητική αδιαφορία, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσεται ένα πολύμορφο και δυναμικό κίνημα αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα.

Η όξυνση της αντιπαράθεσης μετατρέπει το ζήτημα σε κυρίαρχο στην κεντρική πολιτική σκηνή, ενισχυμένη, βέβαια, και από την αποστειρωμένη ανθρωπιστική προσέγγιση κοινοβουλευτικών και μη κομμάτων και οργανώσεων, συνδικαλιστικών φορέων κτλ., με πρώτη και καλύτερη την τότε αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ που επιδιώκει να αντλήσει πολιτική υπεραξία απ’ το γεγονός. Ακόμη και τα καθεστωτικά ΜΜΕ περνούν την αξιολόγηση του β’ μνημονίου σε δεύτερη μοίρα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Σαμαράς αναγκάζεται να επιδιώξει συνάντηση με την οικογένεια του απεργού.

Εμείς, ως κομμάτι του α/α χώρου, έχουμε μια διαφορετική και ξεκάθαρη θέση. Στεκόμαστε ανυποχώρητα απέναντι στη συνθήκη του εγκλεισμού και νοηματοδοτούμε την αλληλεγγύη μας με δυναμικά και επιθετικά χαρακτηριστικά τόσο στους πολιτικούς και όχι μόνο κρατουμένους, όσο και σε κάθε κομμάτι που βιώνει τη λεηλασία κράτους και κεφαλαίου πάνω στη ζωή του. Γι’ αυτό, άλλωστε, η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά στοχοποίησε κάθε αδιαμεσολάβητο αγώνα, καταστέλλοντας πορείες, εκκενώνοντας καταλήψεις, εισβάλλοντας σε σπίτια αγωνιστών κτλ. Αναπόφευκτα, λοιπόν, γίναμε μέρος του κινήματος αλληλεγγύης στο Ν. Ρωμανό, που εδώ στην Πάτρα, προχώρησε σε ένα πλήθος ποικιλόμορφων δράσεων, όπως μικροφωνικές συγκεντρώσεις και πορείες, αποκλεισμό του Δημαρχείου, παρέμβαση στην επίσκεψη του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Β. Κικίλια, σε ρουφιανοφυλλάδα της πόλης και, πάνω από όλα, την ανακατάληψη του Παραρτήματος, προκειμένου να αποτελέσει κέντρο αγώνα.

Σ’ αυτή τη συνθήκη και με την κομβική απόφαση του Ν. Ρωμανού να προχωρήσει και σε απεργία δίψας, αρχής γενομένης από την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου από το μπάτσο Κορκονέα, επιλέξαμε να κλιμακώσουμε και εμείς τον αγώνα μας και να βρεθούμε το πρωί της 6/12/14 στους δρόμους. Εκεί δεν ήμασταν μόνοι. Παρόντες ήταν και οι ένστολοι μπράβοι του κράτους, εφαρμόζοντας την ξεκάθαρη πολιτική επιλογή να κατασταλεί το εξεγερσιακό κλίμα των ημερών και να μπει ένα φρένο στον αυξανόμενο σε ένταση αγώνα, σε μια στιγμή που η υγεία του συντρόφου βρισκόταν σε οριακή κατάσταση. Αυτό δείχνουν και οι μαζικές συλλήψεις και οι, σε πολλές περιπτώσεις, ανυπόστατες κατηγορίες που αποδόθηκαν σε συντρόφους, σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, μια πάγια τακτική της αστυνομίας, ούτως ώστε να εκφοβίσει τον κόσμο και να αποσυντονίσει τις όποιες κοινωνικές αντιδράσεις δημιουργούνται.

Η συνειδητή μας επιλογή εκείνης της ημέρας να κατεβούμε στο δρόμο, καθώς και να κρατήσουμε τη θέση μας απέναντι στην καταστολή κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, οδήγησε σε συλλήψεις έξι ατόμων, καθώς για μία ακόμη φορά το κράτος διεκδίκησε το μονοπώλιο της βίας, καταστέλλοντας κάθε αντίδραση.

Γλέντι οικονομικής ενίσχυσης για τα δικαστικά έξοδα, το Σάββατο 1/4 στις 21:30 στο Άτακτον.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Πέμπτη 30/3 στις 11, στην πλατεία Αγ. Σοφίας
Σάββατο 1/4 στις 11, στο Παράρτημα
Δευτέρα 3/4 στις 10, στα δικαστήρια

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις και τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους

Στις 13 Μαρτίου ξημερώματα Δευτέρας, πραγματοποιήθηκε συντονισμένη επιχείρηση από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους σε καταλήψεις και αυτοοργανωμένους κοινωνικούς χώρους. Συγκεκριμένα εκκενώθηκαν η κατάληψη στην οδό Αλκιβιάδου στα Εξάρχεια όπου περίπου 125 μετανάστες/τριες που ζούσαν στον κτήριο μεταφέρθηκαν στα κελιά της Πέτρου Ράλλη για να εξοριστούν στη συνέχεια σε hot spots και ο αυτοδιαχειριζόμενος κοινωνικός χώρος Villa Ζωγράφου με τη σύλληψη 7 συντρόφων που ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη της κατάληψης και  στους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Η κατασταλτική μανία του κράτους συνεχίστηκε με την εισβολή μπάτσων και δικαστών στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αγρινίου το πρωί της ίδιας μέρας προξενώντας υλικές ζημιές αλλά και την αφαίρεση 600 ευρώ από το ταμείο του στεκιού που προορίζονταν για δικαστικά και ιατρικά έξοδα συντρόφων.

Για την επέμβαση στην κατάληψη στην οδό Αλκιβιάδου ( ιδιοκτησίας Ερυθρού Σταυρού ),η επίσημη αιτιολόγηση αφορούσε τη δημιουργία ενός κέντρου ασυνόδευτων ανηλίκων, στην Βίλα Ζωγράφου η μεταφορά από το δήμο στο χώρο της κατάληψης του δημοτικού ωδείου, ενώ στο Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στο Αγρίνιο υπήρχε εντολή από την ιδιοκτήτρια του κτηρίου. Και στις τρεις περιπτώσεις αντικρίζουμε την συμπαγή παρουσία πυλώνων του καπιταλιστικού συστήματος. Τη νομιμότητα, την ιδιοκτησία, τη μεσολάβηση της ζωής μας από κάθε εξουσιαστικό θεσμό, την διασφάλιση πως το κράτος με το μονωπώλιο της βίας που διατηρεί είναι η ανώτατη αρχή ρύθμισης της κοινωνικής ζωής. Τις κάθε είδους ευρύτερες δομές που συμβάλλουν στο εξουσιαστικό σύμπλεγμα, όπως είναι και οι ΜΚΟ. Για τις οποίες, ο ρόλος τους στο ξέπλυμα χρημάτων, την σφυρηλάτηση του ανθρωπιστικού προφίλ του εκάστοτε καπιταλιστή, οι δυνατότητες που δίνουν σε υπόγειες μπίζνες και η συμβολή τους στην απογύμνωση κάθε ριζοσπαστικού περιεχομένου από κοινωνικά αντανακλαστικά και συμπεριφορές αλληλεγγύης είναι στις βασικές τους λειτουργίες. Ο Ερυθρός Σταυρός πέταξε στο δρόμο 125 μετανάστες/ριες, με πρόσχημα τη δημιουργία ενός άλλου κέντρου ανηλίκων, ανηλίκων που ήδη υπήρχαν στην κατάληψη. Η σημασία της επιβολής του νόμου και της εφαρμογής της εξουσίας αναδύεται διαρρηγνύοντας τον ανθρωπιστικό μανδύα της κάθε ΜΚΟ. Όπως άλλωστε συμβαίνει και όταν αντιπαραβάλλουμε τις γεμάτες τσέπες κάθε επαγγελματία αλληλέγγυου ( το 70% των χρηματοδοτήσεων προς τις ΜΚΟ είναι άγνωστο που βρίσκεται ) με τις εικόνες από τις βυθισμένες στο χιόνι σκηνές στις οποίες καλέστηκαν να επιβιώσουν εκατοντάδες μετανάστες/ριες τον πρόσφατο χειμώνα, με αρκετά θύματα.

Οι παρούσες εκκενώσεις αποτελούν τη φυσική συνέχεια αυτών που συνέβησαν το καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη, και ένας ακόμη κρίκος σε μια σειρά άλλων επεμβάσεων σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις ( Ανοχτό 3ο Σύρος, Κένταυρος, κά). Η κομβική διακήρυξη περί συνέχειας του κράτους από τη χείλη του πρωθυπουργού με την ανάληψη της εξουσίας από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, παίρνει σάρκα και οστά τόσο σε επίπεδο συνέχισης των μνημονίων, της καπιταλιστικής λεηλασίας της υλοποίησης της κυρίαρχης ευρωπαϊκής πολιτικής. Όσο και στο επίπεδο της καταστολής συνολικά του ριζοσπαστικού χώρου, των επιλογών και των δομών του. Ταυτόχρονα με την ολοένα και πιο εξόφθαλμη απώθηση στο περιθώριο των χιλιάδων αποκλεισμένων, είτε μεταναστών είτε ντόπιων.

Εντός ενός περιβάλλοντος πίεσης για ακόμη μία διαπραγμάτευση και συμφωνία, οι εκκενώσεις, σε μικροπολιτικό επίπεδο μετατοπίζουν την δημόσια ατζέντα σε κάτι διαφορετικό και αποτελούν και την απεύθυνση της κυβέρνηση στο δεξιό ακροατήριο που απαιτεί Νόμο και τάξη. Μακροσκοπικά, όμως, είναι η απόδειξη της ξεκάθαρης επιλογή της κυριαρχίας, ανεξαρτήτως κυβέρνησης, να ποδοπατήσει όσους αντιστέκονται, να επιβάλει την υποταγή, να τσακίσει το αίσθημα του αγώνα, να ορίσει το κράτος ως μοναδικό εγγυητή της κοινωνικής συνύπαρξης, ώστε το κεφάλαιο να μπορεί να προελαύνει σε όλο και νέα πεδία κερδοφορίας και εκμετάλλευσης.

Έτσι, οι καταλήψεις, οι χώροι αγώνα που προτάσσουν την αλληλεγγύη, τη συνύπαρξη, την αλληλοβοήθεια απέναντι στο γενικευμένο θάνατο που σκορπά ο καπιταλισμός, στοχεύονται και καταστέλλονται ως χώροι. Η κυριαρχική ρητορική, στο ενορχηστρωμένο θέαμα που ζούμε, μιλά για σκοτεινά μέρη, που αποτελούν απειλή γενικά και αόριστα για τον οποιονδήποτε ζει, που ευθύνονται για τη βαρβαρότητα που ζούμε, και άλλα τέτοια ωραία. Η πραγματικότητα, όμως διαψεύδει την τρομολαγνική επίθεση των κυρίαρχων. Μέσα στις καταλήψεις, οι άνθρωποι ζουν ο ένα για τον άλλον, δημιουργούν δομές, αμφισβητούν την ιδιοκτησία, διαρρηγνύουν την πανταχού παρούσα κυριαρχία του χρήματος. Και προτάσσουν τον αγώνα και την  οργάνωση, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.

Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Στα hot-spot, εκεί που χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται, μέσα σε άθλιες συνθήκες, με δεκάδες νεκρούς, είναι που ενσαρκώνεται ο ανθρωπισμός της Ευρώπης φρούριο. Στις ουρές των ανέργων, των άστεγων, των πεινασμένων, είναι που ενσαρκώνονται τα νεοφιλελεύθερα δόγματα. Στους τόσους και τόσους τσακισμένους και σκοτωμένους από την αδυσώπητη ένταση της εκμετάλλευσης, από τα εργασιακά κάτεργα είναι που σφυρηλατείται η “ανταγωνιστικότητα”. Και μέσω της καταστροφής του περιβάλλοντος, της ιδιωτικοποίησης των πάντων είναι που έρχεται η “ανάπτυξη και η πρόοδος”.

Απέναντι σε όλα τούτα, οι χώροι αγώνα παλεύουν, ορθώνουν αναχώματα, βάζοντας στο επίκεντρο τους ανθρώπους, τις επιθυμίες, τις αναγκαιότητές τους. Με εργαλεία τόσο την υλικοπρακτική θωράκιση, όσο και τη δημιουργία κοινοτήτων αγώνα, αλληλοσεβασμού και αλληλοσυννενόησης, προτάσσουν το επιθετικό ξεπέρασμα αυτού που ορθώνεται μπροστά μας σαν αμείλικτο ερώτημα. Η με τον κόσμο του καπιταλισμού, των πολέμων, των συνόρων, της εκμετάλλευσης, του αργού θανάτου, της αποξένωσης, ή με την κοινωνική επανάσταση. Για έναν  κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, την αταξική κοινωνία. Για την Αναρχία.

10,100,1000ΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΙΣΣΕΣ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Εκδηλώσεις Νοέμβρη – Δεκέμβρη

program_web

Παρασκευή, 25/11, στις 8μμ, στο Άτακτον: Προβολή ταινίας «Eraserhead» (1977/D.Lynch)

Σάββατο, 26/11, στις 6μμ στο Παράρτημα (Κορίνθου και Αράτου): Βιβλιοπαρουσίαση «Η μάχη του Δεκέμβρη του 1944 στις περιοχές Πετραλώνων, Θησείου, Κουκακίου»

Τετάρτη, 30/11, στις 8μμ, στο Άτακτον: Προβολή «Black Mirror: NoseDive» και συζήτηση για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Παρασκευή, 2/12, στις 8μμ, στο Άτακτον: Προβολή ταινίας «Jimmy’s Hall» (2014/K. Loach) από το Πυροτέχνημα (πρωτοβουλία για την αυτοοργανωμένη έκφραση)

Παρασκευή, 9/12, στις 8μμ, στο Άτακτον: Προβολή ταινίας «Noniembre» (2003/Α. Manas) από το Πυροτέχνημα (πρωτοβουλία για την αυτοοργανωμένη έκφραση)

Σχετικά με την επίθεση στα κατειλημμένα Προσφυγικά

Το πρωί της 31/10 ενόψει της συνέχισης της δίκης της Χρυσής Αυγής στο εφετείο της λεωφόρου Αλεξάνδρας, οργανωμένη ομάδα χρυσαυγιτών εισβάλλει στην κατειλημμένη γειτονιά των προσφυγικών που συνορεύει με το εφετείο. Ενώ η περιφρούρηση των προσφυγικών που βρίσκεται σε διαρκή ετοιμότητα σε όλη τη διάρκεια της δίκης προσπαθεί να τους απωθήσει, η επίθεση συμπληρώνεται από δυνάμεις ασφαλιτών και ματ. Οι μπάτσοι εισβάλλουν με κλομπ και χημικά προκαλώντας φθορές σε σπίτια και κάνοντας την ατμόσφαιρα αποπνικτική ακόμη και στο παρακείμενο νοσοκομείο καρκινοπαθών Άγιος Σάββας, ενώ παράλληλα προσάγουν κατοίκους και αλληλέγγυους. Δύο από τις προσαγωγές μετατρέπονται σε συλλήψεις με κατηγορίες 5 πλημμελημάτων. Σε όλη τη διάρκεια της επίθεσης σύντροφοι, αλληλέγγυοι και κάτοικοι αντιστέκονται και καταφέρνουν να απωθήσουν την επίθεση με πέτρες και οδοφράγματα. Η ξεκάθαρη συνεργασία Χ.Α. και αστυνομίας διαφαίνεται και την επόμενη μέρα όταν δυνάμεις των ματ συνοδεύουν τους φασίστες στο δικαστήριο και μαζί επιτίθενται σε αντιφασίστες που επιχείρησαν να μπουν στη δικαστική αίθουσα. Παρ’ όλα αυτά για ακόμη μια φορά η επίθεση αντιμετωπίστηκε και σύντροφοι μπήκαν στην αίθουσα φωνάζοντας αντιφασιστικά συνθήματα.

Η γειτονιά των προσφυγικών είναι ταυτισμένη με την αντάρτικη αντίσταση στις μάχες των Δεκεμβριανών το 1944. Στο σήμερα πρόκειται για μια συνολικά κατειλημμένη γειτονιά. Παλαιοί κάτοικοι, πρόσφυγες – μετανάστες, οικογένειες με τα παιδιά τους, ηλικιωμένοι, ασθενείς, πρώην άστεγοι, πολιτικοί αγωνιστές, άτομα σε διαδικασία απεξάρτησης, άνθρωποι κάθε εθνικότητας αμφισβητούν στην πράξη το θεσμό της ιδιοκτησίας προτάσσοντας την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη μέσα από την πολιτική και κοινωνική τους δράση. Απέναντι σε όλα αυτά το κράτος με πρόσφατη κυβερνητική απόφαση πέρασε το ιδιοκτησιακό καθεστώς των προσφυγικών στην περιφέρεια αττικής με στόχο την “αξιοποίησή” τους.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά έρχονται να επιβεβαιώσουν τα αδιέξοδα διαχείρισης της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και τη συνακόλουθη ανοχή της απέναντι σε εκφασισμένα κομμάτια. Παράλληλα η ρητορική των ΜΜΕ συνδυασμένη με τον αντιδραστικό – ακροδεξιό λόγο αλλά και τις πρακτικές στην ΕΕ με αιχμή το μεταναστευτικό δημιουργούν κλίμα για κάθε λογής φαινόμενα ρατσισμού, ξενοφοβίας και κοινωνικού κανιβαλισμού, δίνοντας την ευκαιρία σε φασίστες και εθνικιστικά μορφώματα να αντλήσουν πολιτική υπεραξία. Δημιουργούνται έτσι οι συνθήκες εδαφικοποίησης μιας εντεινόμενης επίθεσης απέναντι σε όσους μάχονται το σύμπλεγμα της εκμετάλλευσης.

Έτσι, στο Ωραιόκαστρο “ανησυχούντες” γονείς αρνούνται να δεχτούν προσφυγόπουλα στο σχολείο με πρόσχημα ζητήματα υγιεινής και εμβολιασμού. Σε Χίο και Λέσβο μορφώματα φασιστών – ακροδεξιών με πρόσοψη αγανακτισμένων πολιτών επιτίθενται σε μετανάστες που εξεγείρονται. Στο Ρέθυμνο η ιδιότυπη σύμπραξη φασιστικών συλλόγων, φορέων κατοίκων και οφειλετών δημοσίου επιτίθενται σε αντιφασιστική συγκέντρωση με συνδρομή των ματ. Η κατάληψη στέγασης μεταναστών Νοταρά και η κατάληψη Λέλας Καραγιάννη δέχονται εμπρηστικές επιθέσεις. Μετά από αντιφασιστική πορεία στο Νέο Ηράκλειο οι νεοναζί της Χ.Α. επιτίθενται αδιάκριτα σε κόσμο στην πλατεία στον ΗΣΑΠ.

Εμείς, ως αναρχικές/οι, έχοντας πάρει ξεκάθαρη θέση στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο με την πλευρά των από τα κάτω και καταπιεσμένων αυτού του κόσμου, στεκόμαστε έμπρακτα αλληλέγγυοι στον κόσμο του αγώνα και σε αυτούς που αντιστέκονται. Απέναντι με κάθε μέσο στους μηχανισμούς του κράτους, φασίστες, ρουφιάνους, και κάθε λογής παρακρατικούς. Απέναντι στη λεηλασία των ζωών μας και την επέλαση του κεφαλαίου, σε ό,τι απευθύνεται στα πιο σκοτεινά και χαμηλότερα ανθρώπινα ένστικτα. Προτάσσοντας τη ζωή απέναντι στο θάνατο.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ
, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της κατάληψης Μαραγκοπούλειο

dikastirio25102016

ΚΥΡΙΑΚΗ 23/10
στις 19:00 στο Παράρτημα
Προβολή βίντεο – Ενημέρωση για την υπόθεση – Συζήτηση για τις καταλήψεις

ΤΡΙΤΗ 25/10
στις 9:00 στα Δικαστήρια
Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους διωκόμενους

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

αναρχικό αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον – σύντροφοι/συντρόφισσες

Αλληλεγγύη στους συντρόφους και τις συντρόφισσες στο Ρέθυμνο

Στις 28/9/2016 στο Ρέθυμνο υπήρχε συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου με θέμα την απόφαση γύρω από το ζήτημα της εγκατάστασης μεταναστών στο νησί. Από κάποιες μέρες πριν κυκλοφορούσε κάλεσμα για συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το δημαρχείο με ξεκάθαρο ξενοφοβικό/πατριωτικό/ρατσιστικό περιεχόμενο. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό έπαιξε ο ΣΑΟΡ (σύλλογος αλληλοβοήθειας οφειλετών Ρεθύμνου) που έχει εξελιχθεί σε ακροδεξιό θύλακα στο Ρέθυμνο, έχοντας στις τάξεις του χρυσαυγίτες. Απέναντι σε αυτά λοιπόν υπήρξε αντιφασιστικό κάλεσμα από συντρόφους/ισσες ώστε να μη δώσει χώρο στη δραστηριότητα των φασιστών.  Έξω, λοιπόν, από το δημαρχείο Ρεθύμνου αυτό που εξελίχθηκε ήταν μια ακόμη συντονισμένη επίθεση από κοινού των ΜΑΤ που υπήρχαν στο χώρο μαζί με φασίστες απέναντι στην αντιφασιστική συγκέντρωση με αποτέλεσμα να υπάρξουν μάχες σώμα με σώμα, δακρυγόνα μέσα σε σχολεία που υπήρχαν στην περιοχή, τραυματισμοί και 4 προσαγωγές εκ των οποίων οι 2 εξελίχθηκαν σε συλλήψεις από τους μπάτσους που έβαλαν πλάτη στους φασίστες. Στη συνέχεια, τις επόμενες ημέρες, τα ίδια καθίκια κλιμάκωσαν τις επιθέσεις τους, με επιδρομές που κατέληξαν σε νέους τραυματισμούς.

Τα γεγονότα στο Ρέθυμνο είναι άλλο ένα κομμάτι στο ψηφιδωτό της επίθεσης που ξεδιπλώνεται με αιχμή το μεταναστευτικό από μεριάς κράτους και παρακράτους απέναντι τόσο στους μετανάστες αλλά και σε όσους και όσες ορθώνουν το ανάστημά τους προτάσσοντας την αλληλεγγύη, τη δράση, τη συνύπαρξη, την αντιπαράθεση με το ρατσισμό και το φασισμό απέναντι στον ολοένα και βαθύτερο κοινωνικό κανιβαλισμό. Είναι άλλος ένας κρίκος στην αλυσίδα της ακροδεξιάς σαπίλας που βγαίνει στην επιφάνεια τόσο μέσα από διάφορους φορείς και συλλόγους όσο και μέσα από πιο συγκεκριμένες φασιστικές οργανώσεις, επιδιώκοντας εκ νέου να καταλάβει ζωτικό χώρο στην κοινωνική ζωή. Οι επιτροπές κατοίκων στα νησιά και όχι μόνο, οι ανακοινώσεις από συλλόγους γονέων που δεν αποδέχονται τα παιδιά των μεταναστών στα σχολεία, οι επιθέσεις σε καταλήψεις (όπως στη Νοταρά) είναι η από τα δεξιά κίνηση που προσπαθεί να καθορίσει το περιβάλλον που ζούμε και έρχεται να συμπληρώσει την κρατική στρατηγική. Και όλα αυτά, αν κάνουμε μια ακόμη μεγαλύτερη αφαίρεση, συμβαίνουν εντός μιας λυσσαλέας επίθεσης στους από τα κάτω που έχει πάρει χαρακτηριστικά ανοιχτού βιοπολιτικού πολέμου. Η ζωή όσων «περισσεύουν» στοιχειοθετεί την εξαίρεση και το σημείο πάνω στο οποίο επανιδρύονται τα φασιστικά κινήματα που έρχονται εκ νέου στο προσκήνιο της ιστορίας.

Τα εγκλωβισμένα σώματα των μεταναστών/τριών στο εσωτερικό του δυτικού κόσμου είναι η άλλη όψη του νομίσματος για τα όσα ξεδιπλώνονται στις χώρες τους. Εκεί, που με επίκεντρο στην παρούσα φάση τη Συρία, η κυριαρχία σφυροκοπά ολόκληρες περιοχές προσπαθώντας να συνεχίσει τη λεηλασία των εδαφών αυτών, να βρει νέες ρυθμίσεις, ένα νέο περιβάλλον αναπαραγωγής του καπιταλισμού, στο οποίο ρόλο έχουν να παίξουν όλοι, σε ένα πόλεμο επικράτησης και δύναμης για την επόμενη μέρα. Έτσι, ολόκληροι πληθυσμοί ξεσπιτώνονται ερχόμενοι στο δυτικό κόσμο, σε έναν αγώνα επιβίωσης, απέναντι στις βόμβες, τις φατρίες, τους φονταμενταλιστές. Είναι ο αγώνας της ζωής απέναντι στο θάνατο. Μιας ζωής που είναι ξεκάθαρο και διακηρυγμένο πως για τον καπιταλισμό είναι μονάχα ένας αριθμός, μια ενέργεια προς χρήση σε περιορισμένη ποσότητα, ένα πρόβλημα προς διαχείριση. Οι μετανάστες είναι οι κολασμένοι του κόσμου. Κουβαλάνε τις αμαρτίες του, σε ένα σισύφειο βασανιστήριο που καλούνται να υπομείνουν. Είναι αυτοί πάνω στους οποίους σφυρηλατείται η ασφάλεια και ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός, η ιδεολογική αιχμή του δόρατος που μιλά ξεκάθαρα τη γλώσσα της εξουσίας. Της εθνικής καθαρότητας, της αντικατάστασης του ταξικού πολέμου από τον πόλεμο μεταξύ των καταπιεσμένων, των υγειονομικών απειλών, της πολιτισμικής κυριαρχίας, της ασφάλειας, του φόβου. Είναι η γλώσσα του γενικευμένου κοινωνικού και πραγματικού θανάτου.

Απέναντι σε όλα αυτά ορθώνεται η ταξική και κοινωνική αλληλεγγύη. Η έμπρακτη, καθημερινή πάλη δίπλα σε όσους βρίσκονται στις τάξεις των από τα κάτω, των καταπιεσμένων αυτού του κόσμου. Και η πάλη αυτή δεν μπορεί πάρα να έχει ξεκάθαρα χαρακτηριστικά, διεθνιστικά, ταξικά, αντιφασιστικά και αντιρατσιστικά. Είναι κομμάτι του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, για ένα κόσμο χωρίς πολέμους, θρησκείες, σύνορα, πατρίδες, χαρτιά και διαχωρισμούς. Οι μετανάστες είναι κομμάτι των καταπιεσμένων αυτής της κοινωνίας και είναι κομβικό ζήτημα η αλληλεγγύη σε αυτούς. Μια αλληλεγγύη που αρθρώνεται έμπρακτα μέσα στα στέκια, τις καταλήψεις, τις κοινότητες αγώνα. Μακριά από τη φιλανθρωπία των ΜΚΟ και τη σκλαβιά του κράτους. Στο δρόμο, απέναντι σε φασίστες και μπάτσους. Μέσα στους κοινωνικούς χώρους, απέναντι στα ρατσιστικά και φασιστικά ιδεολογήματα. Η αλληλεγγύη, ο κοινός αγώνας, το έδαφος που ανοίγουμε μαζί, είναι η μαγιά των εξεγερμένων απέναντι στο κρατικό μονοπώλιο της διαχείρισης, με λιγότερο ή περισσότερο βίαιους όρους, των μεταναστών και μεταναστριών. Είναι ο αγώνας της ζωής ενάντια στο θάνατο, σημείο καμπής στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο.

Πόλεμος σε κράτος, κεφάλαιο, φασίστες
Για την αναρχία και την επανάσταση

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 8/10/2016
11 Π.Μ. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Σχετικά με τα έργα που γίνονται στη γειτονιά μας

Τα έργα που γίνονται στην ευρύτερη γειτονιά μας συνδέονται με την ανάπλαση των περιοχών Βλατερού – Δασυλλίου – Καβουκάκι και Γούβας. Στην τεχνική έκθεση του Δήμου Πατρέων αναφέρεται ως σκοπός του έργου «η ανάδειξη της περιοχής, η ένταξη της στη σύγχρονη ζωή της πόλης, η βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων, η ανανέωση της εικόνας του δημόσιου χώρου της πόλης, η αύξηση-αναβάθμιση του αστικού πρασίνου και η ανάδειξη-προβολή στοιχείων σύνδεσης της παλιάς με την νέα πόλη». Πιο συγκεκριμένα στην περιοχή της Γούβας, εκτός από την ανακατασκευή κάποιων οδών το έργο επρόκειτο να συμπεριλάβει «εργασίες για τη δημιουργία χώρων πρασίνου με καθιστικά, περιπάτου και αναψυχής, την ανακατασκευή της παιδικής χαράς, τη δημιουργία υπαίθριου χώρου δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων», κ.α. Το γεγονός ότι η περιοχή παρέμεινε ένας τεράστιος χωματόδρομος επί σειρά μηνών, η αποψίλωση των δύο λόφων πρασίνου εκατέρωθεν της Κανακάρη Ρούφου για τη δημιουργία δρόμου, τα υπερυψωμένα φρεάτια με αποτέλεσμα τις πλημμύρες σε δρόμους και σπίτια της περιοχής, κ.α. είναι ένα κομμάτι της εικόνας που είχε και έχει διαμορφωθεί έως σήμερα. Το άλλο έχει να κάνει με την αναδιαμόρφωση του αστικού χώρου, όπου οι ανοιχτοί και προσβάσιμοι χώροι που αποτελούν εστίες συνεύρεσης των κατοίκων της περιοχής, ανακατασκευάζονται, ώστε σιγά – σιγά να δώσουν τη θέση τους σε χώρους πιο ταιριαστούς με την ανάπλαση της περιοχής, στα πλαίσια της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το «ξήλωμα» της παιδικής χαράς στην οδό Φιλελλήνων και η μετατροπή της σε πάρκινγκ, καθώς και η διακοπή της λειτουργίας του γηπέδου στην Κανακάρη Ρούφου, αφού εδώ και μήνες έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο εργοτάξιο.

Όλα αυτά δεν μας προκαλούν κάποια ξαφνική έκπληξη. Γνωρίζουμε ότι η ανάπλαση διαφόρων περιοχών στις δυτικές μητροπόλεις αποτελεί μια γενικευμένη αναδιάρθρωση του αστικού χώρου, κατά την οποία οι πλατείες και άλλοι ανοιχτοί χώροι ανακατασκευάζονται από την κεντρική εξουσία ή τις δημοτικές αρχές και το μεταφορικό δίκτυο ενισχύεται με σκοπό να διευκολυνθεί η πρόσβαση στις επιλεγμένες ζώνες εργασίας και κατανάλωσης. Το κράτος παρεμβαίνει στον τρόπο που οργανώνεται ο χώρος της πόλης, όχι μόνο με το σχεδιασμό έργων, την κατασκευή τους και την ψήφιση σχετικών νόμων αλλά και την καταστολή.

Η ανάπλαση συνοδεύεται από πολιτικές «μηδενικής ανοχής», μιας και πλέον ο «δημόσιος χώρος» πρέπει να εκκαθαριστεί από όσους και όσες περισσεύουν (φτωχοί, μετανάστες, ρομά, κτλ) ή αντιστέκονται στη δημιουργία αποστειρωμένων ζωνών κατανάλωσης και την ανεμπόδιστη κίνηση του κεφαλαίου. Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα οι ανοιχτοί και προσβάσιμοι -σε όλους- χώροι αποτελούν νεκρές ζώνες, από τη στιγμή που δεν αποφέρουν κανένα οικονομικό κέρδος.

Η καθημερινότητα στον σύγχρονο αστικό ιστό, μας φέρνει στο μυαλό εικόνες εγκατάλειψης και μιζέριας. Άνθρωποι που περιφέρονται σε γρήγορους ρυθμούς στους δρόμους της πόλης, για να πάνε απ’ τη δουλειά στο σπίτι και το ανάποδο. Τσιμέντο, άσφαλτος, αυτοκίνητα και λίγη πρασινάδα ολοκληρώνουν το σκηνικό. Ένα σκηνικό που δεν αφήνει κανένα περιθώριο ουσιαστικής και δημιουργικής επαφής των ανθρώπων, μιας και οι κύριοι χώροι συναναστροφής, όπως η δουλειά και τα κέντρα διασκέδασης στοχεύουν στην αλλοτρίωση. Γι’ αυτό η ύπαρξη ελεύθερων χώρων είναι για εμάς το πρώτο βήμα. Κόντρα στον καταναλωτισμό, την αποξένωση και την υποταγή. Διεκδικούμε με τα δικά μας μέσα, χώρους στις γειτονιές που ζούμε, οι οποίοι θα αποτελούν σημείο συνεύρεσης και δημιουργίας ζωντανών σχέσεων. Δηλαδή χώρους που θα επικοινωνούμε τις ανάγκες μας και τους προβληματισμούς μας και με βάση την αλληλεγγύη και την συνδιαμόρφωση, θα αυτοοργανώνουμε την καθημερινότητα μας, χωρίς τη διαμεσολάβηση του χρήματος (π.χ. διοργάνωση συλλογικών κουζίνων, χαριστικών παζαριών, κ.α.).

Παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, μακριά από αναθετικές λογικές. Δεν περιμένουμε κανένα δήμαρχο να οριοθετήσει τις ζωές μας αλλά μέσα από τη μεταξύ μας ζύμωση χρησιμοποιώντας ως εργαλείο τις συνελεύσεις γειτονιάς, να αναζητήσουμε όλοι μαζί συλλογικές λύσεις, μακριά από ρατσιστικές, σεξιστικές και ομοφοβικές λογικές, συμμετέχοντας ισότιμα και αντι-ιεραρχικά. Ενάντια σε λογικές που θέλουν τους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου αποδεκατισμένους, μη μπορώντας να εντοπίσουν τα κοινά τους συμφέροντα και τον κοινό εχθρό, το κράτος και το κεφάλαιο.

 

ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ,
ΟΙ
ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις που εκκενώθηκαν στη Θεσσαλονίκη και σε όλους τους χώρους των αγωνιζόμενων

Ξημερώματα Τετάρτης 27/07/16 στη Θεσσαλονίκη, πραγματοποιείται με εισαγγελική παρουσία, εισβολή μπάτσων σε τρεις κατειλημμένους χώρους, μέσα στους οποίους φιλοξενούνται και μετανάστριες-ες (στο ‘’Ορφανοτροφείο’’, στην κοινότητα Hurriya – Καρόλου Ντηλ 34 και στην κατάληψη της λεωφόρου Νίκης 39). Αφορμή για την εκκένωση στέκονται μηνύσεις που έχουν κατατεθεί από ιδιώτες, εκκλησία και την πρυτανική αρχή του Α.Π.Θ., οι οποίοι είναι και οι ‘’ιδιοκτήτες’’ των κτηρίων. Άμεσος απολογισμός της κατασταλτικής αυτής κρατικής κίνησης είναι η σύλληψη 74 ατόμων, μεταναστριών/μεταναστών και αλληλέγγυων, ενώ χαρακτηριστική για τις προθέσεις των θεσμικών μηχανισμών είναι και η άμεση κατεδάφιση του «Ορφανοτροφείου».

Η εν λόγω επιχείρηση έρχεται να συμπληρώσει τον πανικό των προηγούμενων ημερών με αφορμή το No Border Camp που πραγματοποιούνταν στο χώρο του Πανεπιστημίου, εκφρασμένο από πολιτικά κόμματα, επίσημους κρατικούς φορείς, φασιστοκοινωνούς του λόγου του «Κυρίου» και αστικά ΜΜΕ. Η δήθεν ευαισθητοποιημένη στο ζήτημα των μεταναστριών-ων κυβέρνηση, σπεύδει να κατευνάσει τα πνεύματα ικανοποιώντας τη θέληση των, μαινόμενων για τη μοίρα του Α.Π.Θ., σειρήνων και έτσι η τριπλή επιχείρηση εκκένωσης απελευθερωμένων χώρων πιάνει το νήμα της «συνέχειας του κράτους» από την άκρη του.

Πράξη που ευθυγραμμίζεται απόλυτα με τη ρητορική μίσους του μητροπολίτη Άνθιμου, τις εκκλήσεις για νομιμότητα του πρύτανη του Α.Π.Θ., ο οποίος αντιδρά σε κινήσεις αλληλεγγύης απέναντι στις μετανάστριες και τους μετανάστες, αλλά και την ιδιωτική περιουσία που τοποθετείται ψηλότερα από την ανάγκη για στέγαση ατόμων κατατρεγμένων, που αντιμετωπίζουν καθημερινά την ανέχεια και την εξαθλίωση. Ο παραλογισμός και η γελοιότητα βέβαια δεν έχουν όρια καθώς νεολαία αλλά και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ -ύστερα και από τις αντιδράσεις που ακολούθησαν τις εκκενώσεις- προσπαθούν μέσω ανακοινώσεων να αποδείξουν πως κόμμα και κυβέρνηση είναι δύο διαφορετικά πράγματα και πως η εντολή για τις εκκενώσεις δεν ήταν δική τους επιλογή.

Οι καταλήψεις που δομούνται στη λογική της αυτοδιαχείρισης και της αυτοοργάνωσης των ανθρώπων, σε αντίθεση με τα πρόχειρα καταλύματα κρατικής μέριμνας και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, λειτούργησαν και θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως χώροι έμπρακτης αλληλεγγύης και φιλοξενίας. Χώροι όπου απουσιάζει η λογική του κέρδους και της κάλπικης φιλανθρωπίας και από κοινού μετανάστριες-ες και αλληλέγγυες-οι προσπαθούν να αντιπαλέψουν, με τα μέσα που διαθέτουν, τις αντιξοότητες ενός πολέμου που μαίνεται πιο σκληρός από πότε. Ενός πολέμου ύπουλου που επιτίθεται καθημερινά σε ό,τι αντιστέκεται. Του κοινωνικού και ταξικού πολέμου.

Στεκόμαστε στο πλευρό των καταλήψεων που έγιναν αποδέκτες της ‘’αριστερής’’ καταστολής, και επιφυλασσόμαστε για περισσότερους χώρους αλληλεγγύης και ελευθερίας, κόντρα στα κρατικά και κάθε λογής εχθρικά σχέδια.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ, ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

 ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΩΝ ΕΚΚΕΝΩΣΕΩΝ

 ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ

 ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ, ΧΑΡΤΙΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ

αναρχικό αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον

Συλλογική και αυτοοργανωμένη δημιουργία απέναντι στον πολιτισμό του θεάματος και των εμπορευμάτων

Προβολή της αυτοργανωμένης ταινίας «ΛΥΣΣΑ»
Παρασκευή 1 Απρίλη, 8μμ στο Παράρτημα

Είναι γεγονός πώς σε διάφορες εκδηλώσεις που έχουμε πραγματοποιήσει συμπεριλαμβάνονταν και προβολές είτε ταινιών είτε ντοκιμαντέρ ή γενικά βίντεο, κάποια από τα οποία -ανεξάρτητα των νοημάτων που εισήγαγαν- δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν την έμπνευσή τους, την παραγωγή τους και την εκτέλεσή τους μέσα στο πλαίσιο της βιομηχανοποιημένης κινηματογραφικής παραγωγής. Και το πιο πιθανό είναι κάτι τέτοιο να ξανασυμβεί και στο μέλλον. Όμως, μαθαίνοντας για το ξεκίνημα της δημιουργίας της αυτοοργανωμένης ταινίας “Λύσσα” από την Συντεχνία Πλην και την τελική επιτυχή ολοκλήρωσή της, θεωρήσαμε ότι δεν θα μπορούσαμε να απουσιάζουμε από το τελευταίο στάδιο, αυτό της συλλογικής της παρουσίασης. Γιατί;

Για να καταδείξουμε πως η ακολουθία λέξεων Do-It-Yourself αποτελεί μια δύσκολη μεν, αλλά εφικτή επιλογή, ακόμα και στην περίπτωση του κινηματογράφου. Τα ανήσυχα πνεύματα που θα ήθελαν να δουν τις ιδέες τους να παίρνουν σάρκα και οστά δε χρειάζονται χορηγό, παραγωγή ή μεγάλη περιουσία. Απεναντίας, η συνεχής προσαρμογή και εξοικείωση με όσα διαθέτουν, αλλά και η αλληλεπίδραση με το περιβάλλον τους και άλλους δημιουργούς μπορεί να οδηγήσει σε μια συνολικότερη έκφραση μακριά από τα τεχνικά, και όχι μόνο, κλισέ της βιομηχανίας.

Γιατί η απομάκρυνση από την τελευταία δείχνει να αποτελεί μονόδρομο, αφού αντάλλαγμα για τα προνόμια που αυτή προσφέρει στους δημιουργούς είναι τουλάχιστον το ισχυρότερο προνόμιο της ανόθευτης και ελεύθερης έκφρασης. Κι αυτό, διότι η βιομηχανία του θεάματος αποτελεί ένα ακόμα γρανάζι της καπιταλιστικής μηχανής, που θέλει τις ταινίες να είναι άλλο ένα προϊόν, σαν όλα τα υπόλοιπα που ο θεατής καλείται να καταναλώσει κατά την παραμονή του στη μεγάλη αίθουσα. Γι’ αυτό και το συντριπτικό ποσοστό των blockbusters χαρακτηρίζονται κυρίως από το “εύπεπτος” ή το “πιασάρικος” και δεν μπορούν να δημιουργήσουν τον παραμικρό προβληματισμό στο θεατή. Απ’ τον κανόνα, ωστόσο, δεν μπορούν να ξεφύγουν ούτε ταινίες κάποιας καλλιτεχνικής (όποια είναι αυτή και δεχόμενοι τον όρο αυτό) αξίας ή ταινίες με μηνύματα κοινωνικά ή πολιτικά, καθώς κάθε προϊόν εκτός από κατάλληλο περιεχόμενο, οφείλει να έχει και μια όμορφη συσκευασία. Έτσι, οι ταινίες, προτού φτάσουν -αν φτάσουν- στη μεγάλη οθόνη, θα αγνοηθούν από τα μέσα καθοδήγησης, θα λογοκριθούν ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα πετσοκοπούν για να γίνουν όσο το δυνατόν πιο συμβατές με τις ανάγκες της βιομηχανίας, ακόμα κι αν ξεκίνησαν με τις καλύτερες των προθέσεων.

Γιατί οι ρόλοι συνεχίζουν να είναι διακριτοί, είτε μιλάμε για μεγάλες εμπορικές επιτυχίες είτε για “ανεξάρτητες” και μη παραγωγές που, όντως, προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τον κινηματογράφο ως μορφή αναζήτησης και έκφρασης. Η κατάργηση του μοτίβου που θέλει το σκηνοθέτη ως απόλυτο ιθύνοντα νου πίσω από μια ταινία και όλους του υπόλοιπους συντελεστές απλούς εκτελεστές εντολών, οι οποίοι, προφανώς, δεν εκφράζονται από αυτό που κάνουν, μπορεί να δώσει στη συνδιαμόρφωση το χώρο που της αναλογεί στις σχέσεις μας και να μετατρέψει τον κινηματογράφο σε ακόμα ένα πεδίο συλλογικής έκφρασης.

Γιατί προτάσσουμε την αυτοοργάνωση και θέλουμε να περνά σε κάθε μορφή της ζωής μας. Θέλουμε κάθε μορφή έκφρασης να είναι προσβάσιμη σε όλους, μακριά από τη λογική του κέρδους, η οποία πια, μπορεί να αναλωθεί στο να αφυπνίσει, να προβληματίσει ή να προκαλέσει το δέκτη. Να είναι συνδεδεμένη με ελεύθερους χώρους, αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και καταλήψεις, ως οργανικά κομμάτια της κοινωνικής και πολιτικής αυτοοργάνωσης. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο είναι εφικτή και μια πραγματική επικοινωνία μεταξύ των ατόμων: από την ανάλυση ενός έργου και την ανταλλαγή απόψεων σε σχέση με τον τρόπο που αυτό δημιουργείται ή προβάλλεται ως τη δημιουργία ομάδων και δομών που θα στηρίξουν και θα προωθήσουν αντίστοιχες προσπάθειες.

αναρχικό αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον

Ενημέρωση για τον αποκλεισμό των γραφείων της Χ.Α. στις 25/1 και μοίρασμα κειμένων στην περιοxή

IMG_20160125_172232Τη Δευτέρα 25/1 σύντροφοι και συντρόφισσες από τον αναρχικό/
αντιεξουσιαστικό χώρο αποκλείσαμε τα γραφεία της χρυσής αυγής με αφορμή την προγραμματισμένη εκδήλωση-ομιλία του κεντρικού τους στελέχους Γ. Λαγού. Δύο ώρες πριν την προγραμματισμένη ώρα της εκδήλωσης, συγκροτημένα και αιφνιδιαστικά, αποκλείσαμε την είσοδο των γραφείων και παραμείναμε εκεί περιφρουρώντας την παρουσία μας και φωνάζοντας συνθήματα. Η κινητοποίηση της αστυνομίας ήταν άμεση περικυκλώνοντας των χώρο της συγκέντρωσης ώστε να αποτρέψει αλληλέγγυο κόσμο να καταφθάσει και προστατεύοντας με την παρουσία της τούς ελάχιστους χρυσαυγίτες που βρίσκονταν εγκλωβισμένοι στα
γραφεία τους. Από την πρώτη στιγμή και παρά την έντονη παρουσία της αστυνομίας, κάναμε ξεκάθαρο πως η φασιστομάζωξη δεν πρόκειται να γίνει ανεκτή και παραμείναμε έξω από τα γραφεία τους, ματαιώνοντας έτσι την προσέλευση περισσότερων μελών τους και τη δημόσια παρουσία του βουλευτή τους στην πόλη. Οι λιγοστοί νεοναζί που βρίσκονταν πάνω στα γραφεία, στην προσπάθειά τους να προκαλέσουν εκ του ασφαλούς τη συγκέντρωση, έλαβαν δυναμική απάντηση από τη μεριά μας.Συγκροτημένα αποχωρήσαμε μετά από 3 ώρες παρουσίας, με πορεία στο κέντρο της πόλης.

Την Τρίτη 2/2 σύντροφοι και συντρόφισσες παρεμβήκαμε με μοίρασμα κειμένων στην ευρύτερη περιοχή των γραφείων, καθιστώντας, μέσα από την επαφή μας με κόσμο που εργάζεται και ζει στην περιοχή, σαφές το περιεχόμενο της δράσης μας την περασμένη βδομάδα .

Το κείμενο που μοιράστηκε:

Document-page-001