Αρχείο κατηγορίας Κείμενα/Αφίσες του στεκιού

Πανό για την απεργία πείνας των μελών του Ε.Α Ρούπα, Μαζιώτη και για τον αγώνα των κρατουμένων ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα.

Ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα

Τον Οκτώβρη του 2017 κατατέθηκε σε δημόσια διαβούλευση η πρόταση για το νέο σωφρονιστικό κώδικα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Παρ’όλες τις εξαγγελίες από την κυβέρνηση πως δίνει «έμφαση στην τήρηση των αρχών της νομιμότητας, της ισότητας και της διαφάνειας στη λειτουργία των φυλακών, στην αρχή ότι το μόνο δικαίωμα των κρατουμένων που περιορίζεται είναι το δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία και στην παραδοχή ότι η κοινωνική επανένταξη είναι δικαίωμα των κρατουμένων», ο νέος αυτός σωφρονιστικός κώδικας είναι μια ευθεία επίθεση πάνω σε όσα κεκτημένα έχουν κερδηθεί από τους κρατούμενους και τα κινήματα αλληλεγγύης εδώ και χρόνια. Στόχο έχει την εντατικοποίηση του ελέγχου και της καταστολής εντός των τειχών, τη διεύρυνση της φυλάκισης τους.                                                                                                                       Ο νέος Σωφρονιστικός Κώδικας εισάγει τη λειτουργία φυλακών τύπου ΄Γ και ειδικών συνθηκών κράτησης, τον διαχωρισμό των κρατούμενων, τα πειθαρχικά, τη θεσμοθέτηση της βίας από τους ανθρωποφύλακες προς τους κρατούμενους, τους σωματικούς ελέγχους, τον περιορισμό και το κόψιμο των αδειών, την χρήση του κατ’οίκον περιορισμού και του ηλεκτρονικού βραχιολιού ως αντικατάσταση των αδειών και των αναστολών, τη διεύρυνση του ρόλου του εισαγγελέα και του συμβουλίου της φυλακής, τον πλήρη έλεγχο όλων των κοινωνικών επαφών των κρατουμένων, και πολλά άλλα. Είναι μια ακόμη πινελιά στον καμβά της σύγχρονης ολοκληρωτικής δημοκρατίας, που θέλει ένα κράτος πανταχού παρόν, εύρυθμο, ευέλικτο, συμπαγές, με λυμένες τις εσωτερικές του αντιθέσεις και με την επιβολή της παρουσίας και της βίας του αδιαμφισβήτητες. Η σφυρηλάτηση του νέου περιβάλλοντος ασφάλειας και η περαιτέρω εγκαθίδρυσή του ως αιτήματος εντός του κοινωνικού σώματος, θα πρέπει να περάσει πάνω από όσους περισσεύουν και όσους αντιστέκονται. Και τόσο για τους κρατούμενους, όσο και ιδιαίτερα για όσου έχουν λάβει αγωνιστική θέση εντός των τειχών αλλά και για τους, από πολιτική θέση, εχθρούς της κυριαρχίας, ο νέος σωφρονιστικός νόμος αποτελεί μια πράξη πολέμου.
Από τις 26/10 έχουν ξεκινήσει σε γυναικείες και αντρικές φυλακές, κινητοποιήσεις ενάντια στο νέο Σωφρονιστικό Κώδικα. Παράλληλα, από τις 11/11 οι αναρχικοί σύντροφοι και μέλη του Επαναστατικού Αγώνα Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης πραγματοποιούν απεργία πείνας.                                                                                                                                        Η επιτροπή κρατουμένων έχει θέσει ως αιχμή την ικανοποίηση 12 αιτημάτων:
1) Την κατάργηση του εισαγγελικό βέτο. Το συμβούλιο φυλακής να αποφασίζει δημοκρατικά κατά πλειοψηφία και να μην προσβάλλεται η απόφασή του από την προσφυγή του εισαγγελέα. 2) Τη θεσμοθέτηση της άδειας ως δικαίωμα του κρατούμενου και όχι ως ευεργέτημα, εφόσον δεν υπάρχουν εις βάρος του ενεργά πειθαρχικά. 3) Την απόσυρση της περίπτωσης κατ’ οίκον κράτησης ή ηλεκτρονικού βραχιολιού αντί για κανονική άδεια. 4) Την κατάργηση της περίπτωσης κατ’ οίκον περιορισμού με ηλεκτρονικό βραχιολάκι που αντικαθιστά την υφ’ όρων απόλυση του κρατούμενου. 5) Η ηλεκτρονική επιτήρηση ή το μέτρο του κατ’ οίκον περιορισμού μπορεί να λειτουργεί σε προγενέστερο χρονικό διάστημα από την άδεια ή την υφ’όρων απόλυση του κρατούμενου. 6) Την άμεση απόσυρση της ρύθμισης για επαναφορά ειδικών συνθηκών φυλακών τύπου Γ’. 7) Τη διόρθωση του άρθρου σχετικά με την ταπεινωτική γύμνωση του κρατουμένου για τον έλεγχό του. 8) Την απόσυρση της αναστολής της εκπαίδευσης του κρατουμένου. 9) Την κατάργηση του ηλεκτρονικού φακελώματος των προσώπων που επικοινωνούν με τους κρατούμενους. 10) Την απόσυρση της σημείωσης που δίνει στο δικαστικό λειτουργό που διέταξε την προσωρινή κράτηση κρατουμένου τη δυνατότητα να προσβάλλει το δικαίωμά του στην εκπαιδευτική άδεια. 11) Τη διεύρυνση της δυνατότητας παρακολούθησης των σπουδών των κρατουμένων φοιτητών χωρίς τους αυθαίρετους και αντιεκπαιδευτικούς περιορισμούς. 12) Την απόσυρση της παράγραφος ουσιαστικά ακυρώνει το δικαίωμα του κρατουμένου στην απεργία πείνας, επιτρέποντας το βασανιστήριο της υποχρεωτικής σίτισης με διαταγή του δικαστικού λειτουργού.                                                                                      

Οι σύντροφοι Ρούπα-Μαζιώτης έχουν θέσει τα εξής αιτήματα:
1) Να αποσυρθεί η φωτογραφική διάταξη στο αναφορικά με την κράτηση σε αστυνομικά τμήματα. Να μην επανέλθει το καθεστώς φυλακών τύπου Γ΄. 2) Να βγει άμεσα ο Νίκος Μαζιώτης από την απομόνωση όπου κρατείται με απόφαση του υπουργείου από τον περασμένο Ιούλιο. 3) Να εισαχθεί ρύθμιση στον σωφρονιστικό κώδικα για την ελαστικοποίηση του ωραρίου των επισκεπτηρίων με γνώμονα την συχνότητα των επισκεπτηρίων που έχει ένας κρατούμενος. Για παράδειγμα ένας κρατούμενος που έχει μία (1) φορά τον μήνα επισκεπτήριο ή δεν έχει καθόλου να μπορεί να επεκτείνει τον χρόνο της συνάντησης. 4) Να υπάρχει ειδικός χώρος επισκεπτηρίων για συνάντηση γονέων με τα παιδιά τους (στις αντρικές φυλακές Κορυδαλλού δεν υπάρχει τέτοιος χώρος) και όταν η συχνότητα των συναντήσεων είναι σπάνια, να αυξάνεται ανάλογα ο χρόνος συνάντησης.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε την περίοδο που έρχεται αυτός ο νέος σωφρονιστικός κώδικας, αυτή η αναδιαμόρφωση των συνθηκών εντός των φυλακών. Η κυβερνοαριστερά του σύριζα έχει υιοθετήσει πλήρως την ρητορική της ανάπτυξης, έχοντας δώσει τα εχέγγυα στους αμερικάνους, ευρωπαίους,κινέζους και λοιπούς διενθνείς συμμάχους της, δημιουργίας ενός φιλικού προς τις επενδύσεις περιβάλλοντος. Ένα περιβάλλον με πολιτικές, θεσμικές και κοινωνικές προεκτάσεις που εγγυάται την ανεμπόδιστη κερδοφορία του κεφαλαίου. Το κράτος έχει συνέχεια και η μεταμνημονιακή εποχή είναι διάπλατα μπροστά μας και περιλαμβάνει ειδικές οικονομικές ζώνες εξαίρεσης, λεηλασία φυσικών πόρων, καταστροφή του περιβάλλοντος, αναδιάρθρωση του οικονομικού μοντέλου και βίαιη αλλαγή του τρόπου ζωής του πληθυσμού. Ένα περιβάλλον συρρίκνωσης δικαιωμάτων, ανεργίας και φθηνής, ευέλικτης εργασίας, ασφάλειας και τάξης με αποστειρωμένα εμπορικά κέντρα που θα σουλατσάρουν οι γραβατομένοι υπάλληλοι πολυεθνικών και οι ντόπιοι πλούσιοι.
Έτσι έρχεται και η φυλακή να αναδιαρθρωθεί ως η πιο αιχμηρή εκδοχή του κοινωνικού ελέγχου, της καταστολής και της ποινικής διαχείρισης της φτώχειας. Για να αποτελεί φόβητρο για όσους και όσες εν δυνάμει μπορούν να αποτελέσουν κίνδυνο για την ομαλότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και λεηλασίας. Είτε συνειδητά αγωνιζόμενοι εναντίον των προσταγών της εξουσίας, είτε ασυνείδητα αρνούμενοι την ιδιοκτησία είτε αυτών που η φιγούρα τους δεν χωράει στους κυρίαρχους σχεδιασμούς -κοινωνικά αποκλεισμένοι, μετανάστες, τοξικοεξαρτημένοι, μικροπαραβάτες κλπ-. Ταυτόχρονα, η φυλακή αποτελεί ακόμα ένα πεδίο καπιταλιστικής κερδοφορίας, με τις εταιρίες ηλεκτρονικής επιτήρησης και ασφάλειας να πλουτίζουν πάνω στα σώματα των κρατουμένων. Που για άλλη μια φορά είναι πειραματόζωα κατασταλτικών σχεδιασμών, με τα βραχιολάκια να προεικονίζουν το μέλλον μιας ζοφερής πραγματικότητας ολοκληρωτικού ηλεκτρονικού ελέγχου.
Με την ασφάλεια, την ευταξία, την εξατομίκευση να έχουν αναγορευτεί σε κυρίαρχες αξίες, η ίδια ύπαρξη των φυλακών συμπυκνώνει ιδιαίτερα νοήματα. Σ’ έναν κατακερματισμένο κοινωνικό ιστό ο διαχωρισμός των »κακών» εντός των τειχών έρχεται να ενώσει και να νοηματοδοτήσει την ύπαρξη αυτών που είναι εκτός, πάνω στην κατεύθυνση του καλού πολίτη, του νοικοκυραίου που δεν δημιουργεί προβλήματα. Με την επιβράβευση της υπακοής να είναι η ελευθερία της επιβίωσης εκτός της φυλακής, μιας στρεβλής αντίληψης της ελευθερίας που δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά το άλλοθι της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, της καπιταλιστικής σκλαβιάς και του ελέγχου από την εξουσία.
Οι αριστεροί νεόκοποι διαχειριστές των ζωών μας, γραπωμένοι στην εξουσία, με τον νέο σωφρονιστικό κώδικα, ικανοποιούν το συντηρητικό ακροατήριο τους, διαφοροποιούνται από την αντιπολίτευση με ένα μανδύα ψευτοπροοδευτικότητας κάποιον άρθρων, αλλά στην ουσία του επιτίθενται σε δικαιώματα των φυλακισμένων για να θωρακίσουν την νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη και την καπιταλιστική ερημοποίηση.

Ας σταθούμε πιο συγκεκριμένα  σε ορισμένες παραγράφους και άρθρα του νέου σωφρονιστικού κώδικα:

-Η “έννομη τάξη” δεν περιλαμβάνει μόνο το χωροταξικό της φυλακής, αλλά εκτείνεται σε όλο το χωροχρονικό της ζωής του κρατουμένου, μπορεί να επιτευχθεί με τη νέα ρύθμιση που περιλαμβάνει την τοποθέτηση ηλεκτρονικού βραχιολιού στον κρατούμενο εκτός φυλακής , κάτι που θα επιτρέπει την 24ωρη παρακολούθησή του στις άδειες που θα παίρνει από τη φυλακή ή ακόμα, με τη διεύρυνση του νομικού πλαισίου, μπορεί να συνοδεύσει την ποινή του κατ’ οίκον περιορισμού.

-Αντί των φυλακών τύπου Γ, θεσμοθετούνται πλέον πτέρυγες τύπου Γ σε όλες τις φυλακές της χώρας , που αποβλέπουν στην ενστάλαξη του φόβου σε όλους τους κρατουμένους , δημιουργώντας την απειλή περαιτέρω στέρησης της ελευθερίας τους, μιας φυλακής μέσα στη φυλακή, εάν κ εφόσον αυτοί αντισταθούν στις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής τους. Η αισθητηριακή στέρηση κ εν τέλει ο περιορισμός κάθε ενδιαφέρουσας απασχόλησης κ ο εξαναγκασμός σε απραξία επιτείνουν τον εγκλωβισμό σε μία ήδη οδυνηρή κατάσταση.

-Το δημοκρατικό κράτος μη θέλοντας να τσαλακώσει τον ανθρωπιστικό του μανδύα, με τη νέα διάταξη για εξαναγκαστική σίτιση (σε απεργία πείνας), αφαιρεί το δικαίωμα των κρατουμένων σε απεργία πείνας, μέσω της οποίας οι κρατούμενοι διαχρονικά πραγματοποιούν ατομικούς κ συλλογικούς αγώνες.

-Μέσω της δημιουργίας ηλεκτρονικού τηλεφωνικού κέντρου θεσμοθετείται το φακέλωμα συγγενικών κ φιλικών προσώπων των κρατουμένων. Το ίδιο συμβαίνει σε περίπτωση επισκεπτηρίου, με στόχο την απομόνωση των κρατουμένων από τον έξω κόσμο αλλά κ τη στοχοποίηση  κ τον έλεγχο (έγκριση τηλεφώνων) των φιλικών κ συγγενικών τους σχέσεων.

-Οι σωματικοί έλεγχοι μέσω της απογύμνωσης, συμπεριλαμβανομένου κ του κολπικού ελέγχου που αφορά τις γυναίκες, στοχεύουν στον εξευτελισμό κ στην καθυπόταξή τους στην εξουσία της φυλακής.

-Κάθε σωφρονιστικός υπάλληλος έχει πλέον το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει βία απέναντι σε κάθε κρατούμενο/η ενάν θεωρήσει ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο, ακόμη και σε περίπτωση παθητικής αντίστασης. Ένα ακόμη σημείο της επίθεσης πάνω σε οποιαδήποτε αγωνιστική θέση μπορεί να προκύψει εντός της συνθήκης του εγκλεισμού.
–Η περαιτέρω διεύρυνση του ρόλου του εισαγγελέα, που μπορεί  να ασκήσει βέτο στο δικαίωμα που έχει κάποιος κρατούμενος σε άδεια, ιδιαίτερα αν θεωρείται “επικίνδυνος”. Για περιπτώσεις δηλαδή με πειθαρχικά που μπορεί να έχουν από κινητοποιήσεις και για όσους διώκονται με 187Α, η συνθήκη αυτή θα είναι και η κυρίαρχη στην εκδικητική στάση του κράτους, ιδιαίτερα απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους.

Όσο και τα κοράκια των media  να σιωπούν για τον αγώνα των  φυλακισμένων πλήρως, την ίδια ώρα που ουρλιάζουν και προσπαθούν να προκαλέσουν μαζικές νευρώσεις προβάλλοντας τα πιο ειδεχθή εγκλήματα, για να έχουν μεγαλύτερα κέρδη, και να καλλιεργήσουν τεχνηέντως την εικόνα του τέρατος-έγκλειστου στη φυλακή, μια ματιά στον πληθυσμό αυτής θα μας δείξει την πραγματικότητα. Αυτής ενός ταξικού θεσμού εξορίας εντός της, των πιο φτωχών, κοινωνικά αποκλεισμένων, στρωμάτων. Υπάρχουν άνθρωποι στοιβαγμένοι στα μπουντρούμια της δημοκρατίας σε άθλιες συνθήκες για να συνεχίζει ο κόσμος να κοιτάζει την δουλειά του και να είναι υποτακτικός. Ταυτόχρονα, βασικό σημείο των παραπάνω, είναι και η ανηλεής επίθεση κράτους και κεφαλαίου σε όσους συνειδητά αγωνίζονται και εχθρεύονται αυτόν τον κόσμο, όσων προπαγανδίζουν την καταστροφή του καπιταλισμού και όχι τη μεταρρύθμισή του. Αυτά αντανακλώνται στο νέο σωφρονιστικό κώδικα και απορρέουν από τη συνολική συνθήκη εξαίρεσης που επιβάλλεται πάνω στους κρατούμενους αγωνιστές. Μια συνθήκη που είναι κομβική για της επίθεση πάνω στα ίδια τα περιεχόμενα του αγώνα, στο κίνημα, στις δομές του, στους κρατούμενούς του. Η χρήση και διεύρυνση του τρομονόμου είναι ενδεικτική της συνολικής αυτής απόπειρας που έχει ως στόχο να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος απέναντι στο φόβο που πάντα έχουν οι κυρίαρχοι, αυτόν της γενικευμένης κοινωνικής έκρηξης, της επαναστατικής προοπτικής.

Ο αγώνας των φυλακισμένων αλλά και η απεργία πείνας των αναρχικών συντρόφων μελών του Επαναστατικού Αγώνα Ρούπα/Μαζιώτη ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα, πέρα από δίκαιος, είναι αγώνας που αφορά όλα τα καταπιεσμένα κοινωνικά κομμάτια. Εμείς από την πλευρά μας είμαστε συνειδητά δίπλα τους για να διευρυνθεί ο αγώνας τους. Από το δικό μας μετερίζι, αναγνωρίζοντας ότι η φυλακή είναι θεμέλιος λίθος του καπιταλιστικού οικοδομήματος, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι την καταστροφή κάθε φυλακής, μέχρι τη δημιουργία ενός κόσμου αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ Ε.Α., Π. ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 11/11

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Εισήγηση εκδήλωσης » Οι αγώνες των ιθαγενών Μαπούτσε και η απαγωγή και δολοφονία του αναρχικού Santiago Maldonado»

Οι αγώνες  των ιθαγενών Μαπούτσε

και η απαγωγή και δολοφονία του αναρχικού Santiago Maldonado

 

Λατινική Αμερική μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ιστορία όλης της λατινικής Αμερικής είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό η ιστορία της γέννησης και εδραίωσης του καπιταλισμού. Τόσο για τη λεηλασία που έχει συμβεί στα εδάφη, τα ποτάμια, το υπέδαφος, τους λαούς και τις φυλές που κατοικούσαν εκεί, όσο και για τον τρόπο, την ένταση και την αμείλικτη διάσταση που έχει η δημιουργία των σύγχρονων κρατών και την νεότερης πολιτικής ιστορίας. Κάνοντας μια μετάβαση στα νεότερα χρόνια μετά τον  ΄Β Παγκόσμιο πόλεμο και ιδιαίτερα στις δεκαετίες του ’60 και ’70, παρατηρούμε πως η κυριαρχία του αμερικανικού κράτους, της πολιτικής του σε παγκόσμιο επίπεδο, της οικονομικής του δύναμης, θα καρφώσει τον επεμβατικό, στρατιωτικό και βρώμικο χαρακτήρα της στην καρδιά των λαών της Λατινικής Αμερικής. Στο οικονομικό επίπεδο, η ένταση της ιδιωτικοποίησης κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής, το πέρασμά τους στα χέρια των μεγάλων πολυεθνικών, το τσάκισμα και  ξερίζωμα των ντόπιων πληθυσμών, η εκβιομηχάνιση, η επιβολή ελεγχόμενων από τα δυτικά συμφέροντα κυβερνήσεων, ο έλεγχος της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, αλλά –και ίσως αυτό που συμπυκνώνει τα παραπάνω-, το οργανωμένο σχέδιο της επέμβασης απέναντι σε κάθε επαναστατικό τοπικό κίνημα, η υποστήριξη αλλά και ευθεία οργάνωση στρατιωτικών πραξικοπημάτων, συνθέτουν τον καμβά εκείνων των ετών, με χαρακτηριστικές τις περιπτώσεις της Χιλής και της Αργεντινής, λόγω και του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για τη σημερινή εκδήλωση.

 

Αργεντινή και Χιλή: σύντομη αναφορά στην κοινωνικοπολιτική κατάσταση.

Η ανατροπή του Αλιέντε στη Χιλή και η χούντα Πινοσέτ που διήρκησε μέχρι  το 1990 όπου και η χώρα πέρασε στην νεότερη ιστορία με τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς και εξαφανισμένους αντιφρονούντες, πολιτικούς αντιπάλους, ιθαγενικούς πληθυσμούς, απίστευτη βαρβαρότητα, οικονομική καταστροφή, εξαθλίωση. Οι κάθε είδους στρατιωτικές δικτατορίες των τότε δεκαετιών, πήγαν χέρι χέρι με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που έμπαιναν σε εφαρμογή, με το χτύπημα των αντιστασιακών κινημάτων που πολεμούσαν για ένα καλύτερο κόσμο, με το άνοιγμα του δρόμου για την πλήρη επέλαση του ιδιωτικού κεφαλαίου. Είναι γνωστή πλέον η χρηματοδότηση των στρατιωτικών δικτατοριών από πολυεθνικές εταιρίες, καθώς για αυτές θα κάνανε την απαραίτητη «βρώμικη δουλειά», αφήνοντας τους ουσιαστικά γη και ύδωρ έναντι ψίχουλων. Αντίστοιχα και στην Αργεντινή, που μετά από πολλές αναταραχές και αλλαγές στον πολιτικό και κοινωνικό χάρτη, η ήττα των περονιστών έφερε και άλλη μία δικτατορία με επικεφαλής τον Βιντέλα που διήρκησε μέχρι και το 1983.

Από εκεί και πέρα, αυτό που θα πρέπει να σημειώσουμε είναι πως τα μέρη αυτά έμειναν κατεστραμμένα οικονομικά και κοινωνικά, με τεράστια δημόσια χρέη, με το πολιτικό προσωπικό αυτών των δικτατοριών να παραμένει σε οργανικές θέσεις (ιδιαίτερα στην περίπτωση της Χιλής), με τα σύγχρονα κράτη να διατηρούν νόμους από τις τότε χούντες (όπως ο αντιτρομοκρατικός που είναι δημιούργημα της περιόδου Πινοσέτ και που χρησιμοποιείται ακόμη ως όπλο απέναντι σε πολιτικούς κρατούμενους, ανάμεσά τους και οι Μαπούτσε), με μεγάλες πολυεθνικές να έχουν αγοράσει τεράστιες εκτάσεις και πλουτοπαραγωγικές πηγές, με την επόμενη μέρα να είναι η συνέχεια της νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης, καθώς στο όνομα της ανάπτυξης, της αποπληρωμής των χρεών, της καλυτέρευσης της οικονομίας τους, τα κράτη αυτά προχώρησαν σε γενικευμένες ιδιωτικοποιήσεις. Χαρακτηριστικότερο  παράδειγμα αυτό της Αργεντινής που η επί χρόνια οικονομική ύφεση, κάτω από την πίεση του ΔΝΤ και των αντίστοιχων πολιτικών, οδήγησε σε μια κοινωνική εξέγερση το 2001.Η συνέχεια ήταν  η έλευση των Κίρχνερ στην εξουσία, την έναρξη των νέο-σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών τους ενός σύγχρονου κευνσιανού προγράμματος, που ωστόσο στο επίπεδο των μεγάλων έργων όπως οι εξορυκτικές βιομηχανίες, συνέχισαν την συνθήκη που είχε ξεκινήσει από το 1990, με το κράτος να ρίχνει μεγάλο βάρος σε αυτούς τους τομείς. Η περίδος Κίρχνερ χαρακτηρίζεται  και από την μεγάλη υπαναχώρηση των κοινωνικών, ριζοσπαστικών κινημάτων και δυνάμεων των προηγούμενων χρόνων Είναι παρακαταθήκη όλων των παραπάνω η κατάσταση που αντιμετωπίζουν σήμερα τόσο οι ιθαγενικοί πληθυσμοί, όσο και συνολικά οι από τα κάτω στις περιοχές αυτές.

 

Η περίπτωση της Benetton.

Συγκεκριμένα στο παράδειγμα της Benetton: Για να κατανοήσουμε την παρούσα κατάσταση, είναι σημαντικό να εξετάσουμε την προέλευση των τεράστιων εκτάσεων ιδιοκτησίας της. Πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι οι Μαπούτσε ζούσαν στην Παταγονία από τις 11.000 π.Χ. Το Αργεντινό Κράτος κατέλαβε αυτά τα εδάφη από τους Mapuche στα τέλη του 19ου αιώνα. Από το 1878 έως το 1885, οι αργεντινοί δυνάμεις, υπό την ηγεσία του γνωστού αντι-ιθαγενούς μελλοντικού προέδρου Julio Argentino Roca, διεξήγαγαν την επιχείρηση με τίτλο «Η κατάκτηση της ερήμου». Ο πρωταρχικός στόχος ήταν να διεκδικήσει το έδαφος για την γεωργία της Αργεντινής. Φυλετικές και κοινωνικές δαρβινιστικές ιδέες χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογήσουν την απέλαση μέχρι και 15.000 ιθαγενών από τα εδάφη τους. Η κατάκτηση χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τα βρετανικά κονδύλια και τα στρατεύματα της Αργεντινής οπλίσθηκαν με βρετανικά όπλα. Ως εκ τούτου, μεγάλο μέρος της κατακτημένης γης απονεμήθηκε στην αργεντίνικη Southern Land Company Ltd, με έδρα το Λονδίνο, το 1889. Η εταιρεία μετονομάστηκε σε Compañía de Tierras del Sud Argentino SA (CTSA) το 1982.

Το 1991 η κυβέρνηση πώλησε το CTSA και όλη την γη που κατείχε στην Edizone Holding International, εταιρεία που ανήκε στην Benetton . Η εταιρεία αγόρασε το οικόπεδο για $ 80 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, ένα κλάσμα της τρέχουσας αξίας του. Τέλος, δε θα πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε το ρόλο της οικογένειας Bullrich, μέλος της οποία είναι και η Patricia Bullrich, υπουργός ασφαλείας και σφοδρή πολέμιος των Mapuche. Η οικογένεια αυτή, από τις παλιές ισχυρές  της Αργεντινής, έβγαλε πολλά χρήματα στην περίπτωση της πώλησης της γης στην Benetton σε ρόλο μεσολαβητή. Η πώληση αυτή είναι σημαντική για να καταγραφεί η καταπίεση των Mapuche στην Παταγονία, καθώς διαπίστωσαν ότι δεν ήταν μόνο το κράτος που τους εξουσίαζε, αλλά και τα ιδιωτικά εταιρικά συμφέροντα. Η περίπτωση της Benetton (που κατέχει και άλλες εταιρίες στα εδάφη των Μαπούτσε που δραστηριοποιούνται σε εξορύξεις πχ MinSud.S.A κλπ) δεν είναι η μοναδική στις δύο πλευρές της οροσειράς των Άνδεων. Ωστόσο στην επαρχία του Chubut, μεγάλο μέρος των διαμαρτυριών των ιθαγενών είναι ενάντια στις περιοχές της Benetton και αυτό γιατί η Benetton έχει στην κατοχή της κάτι παραπάνω από 900.000 εκτάρια σε όλη τη χώρα , ένα τρίτο των οποίων βρίσκονται στην επαρχία Chubut. Στην περιοχή επιχειρεί με κέντρο στην μονάδα του Leleque (180.000 εκτάρια)  στην περιοχή του Cushamen  στα βορειοδυτικά της επαρχίας.

Το 2006 η εταιρία  αναγνώρισε μερικώς τα συνταγματικά δικαιώματα του λαού μαπούτσε  ως προς την  γη τα ους και τους προσέφερε 7500 εκτάρια στην ζώνη του Esquel στην  επαρχία Chubut. Η επαρχιακή κυβέρνηση διέταξε την διεξαγωγή τεχνικών ερευνών για την πρόταση της εταιρίας, όμως αυτές κατέληξαν πως τα προσφερόμενα από την εταιρία εδάφη είναι  άγονα και ανεπαρκή για τις διεκδικήσεις των μαπούτσε.

 

Οι Μapuche και οι αγώνες για τη γη.

Οι Mapuche είναι ένας αρχέγονος λαός της νότιας Αμερικής που κατοικεί στα νότια της Χιλής και νοτιοδυτικά της Αργεντινής. Αποκαλούν τους εαυτούς τους «ανθρώπους της γης» και αυτό είναι το νόημα της λέξης Mapuche. Παραδοσιακά ζούσαν σε διευρυμένες οικογένειες, χωρίς σκλάβους ή αφέντες και δεν υπήρξαν ποτέ ένα ενωμένο έθνος, αλλά μάλλον μια ενότητα φυλών που μιλούσαν μια κοινή γλώσσα και είχαν κοινά πολιτιστικά στοιχεία.

Στην προφορική τους παράδοση έχουν σαν κορυφαίες στιγμές αντίστασης και μή υποταγής του λαού τους, αυτήν εναντίον της αυτοκρατορίας τον Ίνκας και αυτή εναντίον των ισπανών κατακτητών. Ιδιαίτερα εναντίον των αποικιοκρατών έγιναν γνωστοί σαν ο τελευταίος ιθαγενικός λαός που κατακτήθηκε και έχασε τη γη του το 1883 (κατά την δημιουργία των κρατών της Χιλής και αργεντινής). Σε μία θρυλική αντίσταση για πάνω από 300 χρόνια οι Mapuche διατήρησαν τον στρατιωτικό έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της περιοχής τους, εξαπολύοντας αντάρτικο πόλεμο ενάντια στους Ισπανούς και καταστρέφοντας συστηματικά τους οικισμούς των εποίκων.

Από  την ευρωπαϊκή κατάκτηση, οι ιθαγενικοί λαοί έχουν θεωρήσει παράνομη την κατάληψη της προγονικής τους γης. Κατά τη διάρκεια του 19oυ αιώνα και τις αρχές του 20ου το αργεντίνικο κράτος δεν αναγνωρίζει την νομική  ύπαρξη των ιθαγενικών λαών, ούτε των  δικαιωμάτων τους στη γη τους. Το 1989 έως το 1992 δυναμώνουν τα διάφορα κινήματα ιθαγενικής αξίωσης  σε όλη τη λατινική Αμερική. Το 1994 το αργεντίνικο κράτος  μεταβάλλει την στάση του και αναγνωρίζει για πρώτη φορά τα δικαιώματα των ιθαγενών, μεταξύ των οποίων και “την κτήση και κοινοτική ιδιοκτησία της γης που παραδοσιακά καταλαμβάνουν”. Ακολουθούν  άλλοι νόμοι και μετατροπές νόμων που αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των ιθαγενών και της  γης τους..

Το 2006, περνάει  επείγον νόμος ιθαγενικών εδαφών που ορίζει απογραφή κοινοτήτων και εδαφών και  αναστέλλει τις εκδιώξεις των ιθαγενών από τα εδάφη τους έως ότου ολοκληρωθεί. Ο νόμος αυτός είναι ένα βήμα για την επισημοποίηση της  κοινοτικής ιδιοκτησίας  τους.

Η διαμάχη οξύνεται το 2017 ενόψει  της λήξης της περιόδου  αναστολής των  εκδιώξεων στις 23 Νοέμβρη του 2017, παρά το γεγονός ότι είχε ολοκληρωθεί μόνο το 30%(459  από τις 1532 κοινότητες) της απογραφής. Μεταξύ των περιοχών που δεν είχε ολοκληρωθεί η απογραφή βρίσκονται και οι περιοχές Neuquen, Rio Negro, Santa  Cruz.

Ιθαγενικές  οργανώσεις, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικά κόμματα ζήτησαν την χρονική επέκταση της ισχύος του νόμου, το κοινοβούλιο ξεκίνησε τον Σεπτέμβρη του 2017 τη δοκιμαστική χρονική επέκταση του νόμου, αυτή τη φορά έως τον Ιούνιο του 2020.

Η αντίσταση των πληθυσμών εκεί αφορά μια σειρά δραστηριοτήτων που καταστρέφουν το φυσικό κόσμο, καταπατούν τα πατρογονικά τους εδάφη και τους εξωθούν από τα μέρη τους. Εξορύξεις, πετρελαϊκές, δημιουργία θέρετρων για τουρισμό, υλοτομία και πολλά άλλα είναι μια σειρά καπιταλιστικών επεμβάσεων στις οποίες οι Μαπούτσε αλλά και άλλοι αγωνιζόμενοι/ες στέκονται απέναντι εδώ και δεκαετίες με βαρύ φόρο σε αίμα, δολοφονίες, φυλακισμένους. Στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 οι Μαπούτσε ξεσηκώθηκαν, καθώς οι κοινότητες εγκαινίασαν τις καταλήψεις γης και έριξαν τους φράκτες ώστε να μεγαλώσει η έκτασή τους. Αλλά το φασιστικό πραξικόπημα του 1973 υπό τον Πινοσέτ, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, έφερε μια νέα εκστρατεία τρόμου ενάντια στους Μαπούτσε. Από τη χούντα του Πινοσέτ, οι περιοχές των Μαπούτσε έχουν δεχθεί μια τρομερή αρπακτική επίθεση από έναν αριθμό πολυεθνικών εταιριών που ασχολούνται με υλοτομία, υδροηλεκτρικά φράγματα, εξορύξεις και πετρέλαιο. Αλλά η αντίσταση των Μαπούτσε έχει αναπτυχθεί πάλι τόσο στη Χιλή όσο και στην Αργεντινή.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90, οι κοινότητες εξαπέλυσαν νέες καταλήψεις γης, δολιοφθορές και εμπρησμούς σε φορτηγά, σπίτια τσιφλικάδων, και μονοκαλλιέργειες. Τα μπλόκα σε δρόμους αναπτύχθηκαν για να εμποδιστεί η βιομηχανική ανάπτυξη και τα υδροηλεκτρικά φράγματα. Ένα αγροτικό κονσόρτσιουμ υπολόγισε το 2004 ότι τα προηγούμενα 5 χρόνια εγκαταστάσεις και εξοπλισμός δασοκομικών εταιριών είχαν δεχθεί πάνω από 600 επιθέσεις από Μαπούτσε, με ζημιές πάνω από ένα δισ. πέσος (πάνω από 2 εκ. ευρώ).

Η αντίστασή τους οδήγησε σε συγκρούσεις με τα Χιλιανά ΜΑΤ, όπου οι Μαπούτσε κουκουλωμένοι χρησιμοποιούσαν σφεντόνες για να αντιμετωπίσουν τις επιδρομές των ΜΑΤ. Οι Μαπούτσε που ζουν σε πόλεις όπως το Τεμούκο, αγωνίζονται να διατηρήσουν τη γλώσσα και την κουλτούρα τους. Ιθαγενείς φοιτητές έχουν καταλάβει κτίρια στην πόλη, μπλοκάρουν δρόμους και αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις των μπάτσων.

1996-2004: Η κατασκευή του Υδροηλεκτρικού Σταθμού Ralco, του μεγαλύτερου υδροηλεκτρικού σταθμού της Χιλής, κατά τη δεκαετία του 1990 ήταν εξαιρετικά κομβικό ζήτημα για τους Mapuche  και τους  pro-Mapuche, καθώς επρόκειτο να πλημμυρίσει ιερή γη, συμπεριλαμβανομένου ενός νεκροταφείου Mapuche.

Νοέμβριος του 2002:  Δολοφονία του νεαρού Μαπούτσε Άλεξ Λέμουν.10 Μαΐου 2005: Ο Zenan Diaz Necul, ένας νεαρός Μαπούτσε, ισοπεδώθηκε από όχημα οπλισμένων φρουρών της δασικής εταιρίας Forestal Mininco σε οδόφραγμα που είχαν στήσει Μαπούτσε στην πόλη Collipulli στη Χιλή.3 Ιανουαρίου 2008: δολοφονείται ο, φοιτητής Μαπούτσε, Ματίας Βαλεντίν Κατριλέο στο Τεμούκο, σε συμπλοκή με τους καραμπινιέρος, κατά τη διάρκεια κατάληψης γης. Συγκρούσεις ξεσπούν στο Σαντιάγκο και άλλες περιοχές της χώρας όπου χιλιάδες άνθρωποι πραγματοποιούν διαδηλώσεις.2009: Πολυάριθμα περιστατικά, όπως καταλήψεις γης, εμπρησμοί ιδιωτικής ιδιοκτησίας των εταιριών και των σφετεριστών της γης και διαδηλώσεις στην Araucania. Μετά από τους πρόσφατους θανάτους μερικών από τους ακτιβιστές της, η οργάνωση Mapuche Coordinadora Arauco-Malleco διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο οργανώνοντας και υποστηρίζοντας βίαιες καταλήψεις γης και άλλες άμεσες δράσεις, όπως καύση σπιτιών και αγροκτημάτων, που κατέληξαν σε συγκρούσεις με την αστυνομία.2010: Μαζική απεργία πείνας πολιτικών κρατουμένων Mapuche ενάντια στην αντι-τρομοκρατική νομοθεσία.

 

Η αντίσταση στο pu lof cushamen.

Στις 13 Μάρτη του 2015, μια κοινότητα Μαπούτσε που ανήκει στην M.A.P( αυτόνομο κίνημα Μαπούτσε του Pu Lof) , δημιούργησε ένα lof επονομαζόμενο »Pu Lof σε αντίσταση» μέσα στο τμήμα Leleque στην θέση  Vuelta del Rio, ανάμεσα στις περιοχές Cholila και  Esquel. Τα εδάφη αυτά, ιδιοκτησίας Benetton, καταλαμβάνονται από τους ιθαγενείς. Στα τέλη του Ιούνη του 2016 ΕΚΑΜ και άλλες αστυνομικές δυνάμεις, εισβάλλουν βίαια στα κατειλημμένα εδάφη της κοινότητας “Pu Lof  σε αντίσταση”, υποθετικά σε αναζήτηση βοοειδών που ανήκουν στην Benetton. H διαδικασία αυτή άφησε πολλούς τραυματίες από τους ανθρώπους τις κοινότητας και 7 συλληφθέντες.

Τον Σεπτέμβρη του 2016 μέλη του lof μπλοκάρουν τον δρόμο από τον οποίο περνά το τουριστικό τραίνο la trochita και από τότε και στο εξής επαναλαμβάνουν μπλοκαρίσματα δρόμων, ειδικά  του εθνικού δρόμου 40.Στις 10-11 Γενάρη του 2017 η κοινότητα του Cushamen δέχεται μια βίαιη επίθεση από την gendarmeria και την επαρχιακή αστυνομία του Chubut. Τα σώματα ασφαλείας πυροβόλησαν εναντίον των ιθαγενών, κατέστρεψαν τα καταλύματά τους   και συνέλαβαν πολλά από τα μέλη της. Η καταστολή  δημιούργησε σκάνδαλο και τα μέλη του lof κατήγγειλαν πως  η παράνομη εκκένωση  του καταυλισμού, έγινε κατόπιν ανεπίσημου αιτήματος της Benetton.

 

Δίωξη του Facundo Jones Huala.

Ο ιθαγενής ηγέτης (lonko) Facundo Jones Huala ,μέλος της κοινότητας Μαπούτσε του Cushamen, υπήρξε αντικείμενο προσοχής  του  εθνικού τύπου από το 2013 , όταν συνελήφθη  στην Χιλή με κατηγορίες οπλοκατοχής και παράνομης εισόδου στη χώρα. Στις 27 Μαΐου το 2016, ο Huala συνελήφθη στο lof του Cushamen ως αποτέλεσμα αιτήματος έκδοσης του στην Χιλή για να δικαστεί για τα γεγονότα του 2013 και μιας εντολής κράτησής του από την αργεντίνικη δικαιοσύνη  για την υποτιθέμενη συμμετοχή του σε  εμπρηστική ενέργεια στην περιοχή του Bariloche. Αφέθηκε ελεύθερος τρεις μήνες μετά.

Στις 28 Ιουνίου του 2017,  ξανασυλλαμβάνεται με τις ίδιες κατηγορίες, γεγονός  το οποίο δημιούργησε  διαδοχικές πορείες και διαμαρτυρίες που απαιτούν την απελευθέρωσή του.
Στις 31 Ιουλίου του 2017, οργανώσεις Μαπούτσε και ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάνουν αποκλεισμό του ομοσπονδιακού δικαστηρίου του Bariloche και ζητούν την απελευθέρωση του Facundo. Η  συγκέντρωση δέχεται επίθεση και πολλοί συλλαμβάνονται.

Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας  πραγματοποιείται εισβολή στην κοινότητα “Pu Lof σε αντίσταση” στο Cushamen χωρίς εισαγγελική εντολή. Σε  αυτή την επιχείρηση  εξαφανίζεται ο Santiago Maldonado. Η μέρα είναι η 1η Αύγουστου 2017.

 

                          Απαγωγή και δολοφονία του Santiago Maldonado.

Ο Santiago Maldonado, όντας αναρχικός, επέλεξε συνειδητά να σταθεί στο πλάι των αγωνιζόμενων Mapuche. Την μέρα εκείνη συμμετείχε στο μπλοκάρισμα της εθνικής οδού 40, που πραγματοποιούταν με απαίτηση την απελευθέρωση και άρση των κατηγοριών του Facundo Jones Huala. Μέσα σε λίγα λεπτά από το ξεκίνημα του μπλοκαρίσματος κατέφτασαν με οχήματα 30 οπλισμένοι μπάτσοι της εθνικής στρατιωτικής χωροφυλακής (gendarmeria). Σαν απάντηση στην καταστολή οι μπάτσοι δέχονται πέτρες, ενώ ρίχνουν πλαστικές σφαίρες και πυροβολούν με πραγματικά πυρά. Στην συνέχεια πυρπολούν σπίτια και υπάρχοντα της κοινότητας Lof, αναγκάζοντας τα άτομα που είχαν καταλάβει τον δρόμο να υποχωρήσουν πέρα από το ποτάμι. Ο Santiago Maldonado  μένει πίσω. Κάποιοι κάτοικοι του Lof βλέπουν άτομα της χωροφυλακής να αρπάζουν τον Santiago να τον ξυλοκοπούν και να τον βάζουν σε όχημα τους.Ο  Santiago παραμένει εξαφανισμένος να αγνοείται η τύχη του για παραπάνω από δυόμιση μήνες μέχρι να βρεθεί το πτώμα του στις 18/10 στο ποτάμι.

Αν και από την πρώτη στιγμή υπήρχαν επώνυμες καταγγελίες από Mapuche της εξαφάνισης και της ευθύνης της αστυνομίας γι’ αυτήν, οι αρχές αρχικά αρνήθηκαν σθεναρά το ίδιο το γεγονός της εξαφάνισης. Αυτή η άρνηση κάμφθηκε μόνο μπροστά στις κοινωνικές δυναμικές που αναπτύχθηκαν άμεσα, με μαζικές διαδηλώσεις και δυναμικές ενέργειες που απαιτούσαν να γυρίσει ζωντανός ο  Santiago. Έτσι μετά από 9 μέρες ξεκίνησε η “έρευνα” του αργεντίνικου κράτους, ικανός χρόνος για να ερευνούν τα ήδη πλυμένα και καθαρά τζιπ τις επιχείρησης, ενώ με νομικά κολπάκια να θεωρούν τους  Mapuche αναξιόπιστους μάρτυρες…

Όλο το διάστημα της εξαφάνισης, ένα πλήθος ενεργειών και διαμαρτυριών ανατάραξε την κοινωνική ομαλότητα στην αργεντινή. Μαζικές κινητοποιήσεις, σαμποτάζ και νυχτερινές επιθέσεις, μπλοκαρίσματα δρόμων και υπηρεσιών. Εδώ πρέπει να κάνουμε δύο σημειώσεις. Πρώτον ότι η εξαφάνιση του Maldonado, σε διάφορα κοινωνικά κομμάτια ξύπνησε μνήμες της στρατιωτικής Χούντας, όπου χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες απηχθήσαν και εξαφανιστήκαν απο τους στρατιωτικούς μηχανισμούς, όντας αυτή η μέθοδος η κατασταλτική αιχμή της δικτατορίας. Δεύτερον, ότι η υπόθεση Maldonado συνέπεσε χρονικά με την προεκλογική περίοδο, με αρκετούς πολιτικούς σχηματισμούς να θέλουν να την εκμεταλλευτούν αντιπολιτευτικά. Έτσι στην δημόσια σφαίρα αποκρύπτουν την πολιτική ταυτότητα, τις ριζοσπαστικές απόψεις του συντρόφου και τον ίδιο τον αγώνα των Mapuche, μέσα σε ένα κλίμα δημοκρατικής κατάφασης και στείρας διαμαρτυρίας.

Το αργεντίνικο καθεστώς ξεπλένοντας το αίμα από τα χέρια του από την αρχή πέρασε στην επίθεση, επικοινωνιακά και κατασταλτικά. Ένα όργιο παραπληροφόρησης και λασπολογίας εξαπολύθηκε στις τηλεοπτικές οθόνες, στις εφημερίδες και το διαδίκτυο, στο στόχαστρο ο αγώνας των  Mapuche, οι αναρχικοί -ες και ο ίδιος ο σύντροφος. Δεκάδες ρεπορτάζ και δηλώσεις αξιωματούχων, όπως “ο  Maldonado είναι στην παρανομία και στην Χιλή”, “είναι αιχμάλωτος των Mapuche”, “είναι ένας χίπις που χάθηκε” και πολλά άλλα προσβλητικά στην μνήμη του συντρόφου. Ταυτόχρονα σε πρώτο πλάνο ήταν η σπίλωση της ταυτότητας των Mapuche, η εγκληματοποίηση του αγώνα τους και η σκιαγράφηση τους ως νέο εσωτερικό εχθρό, κατηγορώντας τους ότι είναι βάρβαροι και εμποδίζουν τις έρευνες, ότι υποκινούνται από σκοτεινά ξένα κέντρα (χρηματοδότηση από Αγγλία), έχουν οργανικές σχέσεις με αντάρτικους σχηματισμούς (όπως η κολομβιανή FARC και το κουρδικό PKK), πλήρη ταύτιση του αγώνα τους με συγκεκριμένη οργάνωση (την RAM) κλπ. Έτσι ώστε όλο το ζήτημα της αυτοδιάθεσης και διεκδίκησης της προγονικής γής να αποπολιτικοποιηθεί και να καταλήξει σε υπόθεση ποινικής διαχείρισης και εφαρμογής των αντιτρομοκρατικών νόμων. Με την αφορμή της εξαφάνισης του συντρόφου οργανωθήκαν από την αστυνομία δεκάδες βίαιες εισβολές-έρευνες σε χώρους των Mapuche, ενώ δεν δίστασαν να εισβάλουν και στον χώρο που συμμετείχε και διέμενε ο Santiago την “Biblioteca del Rio”. Ενώ μπροστά στον φόβο των αναταραχών υπήρξαν κατασταλτικές επιχειρήσεις σε κοινωνικά κέντρα, αναρχικές βιβλιοθήκες και γενικά πολιτικούς χώρους, μαζικές προσαγωγές και εισβολές σε σπίτια, με τις παρακολουθήσεις σε αναρχικούς -ες να εντείνονται. Τα κέντρα των πόλεων καταλήθφηκαν από πάνοπλες αστυνομικές δυνάμεις στην προσπάθεια επίδειξης δύναμης, πρόληψης εξεγερσιακών γεγονότων και καλλιέργειας κλίματος φόβου, ανασφάλειας και εθισμού στην στρατικοποίηση. Εξέχουσα θέση σ’ όλη την αντιεξεγερτική καμπάνια του καθεστώτος είχε η υπουργός ασφάλειας Bullrich (της γνωστής οικογένειας), τόσο με τις εμπρηστικές δηλώσεις της όσο και με την διεύθυνση των κατασταλτικών επιχειρήσεων.

Όσα χρόνια και να έχουν περάσει από την δικτατορία, όσο και η δημοκρατία να προσπαθεί να ξεπλυθεί, η ουσία είναι η ίδια, είναι απλώς μία άλλη καπιταλιστική διαχείριση θωράκισης του κεφαλαίου και των ισχυρών. Η δημοκρατία μοιράζεται κοινές μεθόδους αντιμετώπισης των εχθρών τους με τις χούντες. Η εξαφάνιση, η κρατική δολοφονία του Santiago Maldonado δεν είναι η εξαίρεση, μια δημοκρατική ανωμαλία, αλλά έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά απαγωγών και δολοφονιών αγωνιστών στα δημοκρατικά χρόνια, και στην Χιλή και στην Αργεντινή. Να ρωτήσουμε τις δεκάδες οικογένειες Mapuche πού τα αγαπημένα τους πρόσωπα αγνοούνται χρόνια ή βρέθηκαν δολοφονημένα πεταμένα σε χαντάκια πώς αντιλαμβάνονται τους μπάτσους, τις εταιρίες και την δημοκρατία. Η αλήθεια είναι ότι ή έκταση που πήραν τα γεγονότα και οι κοινωνικές αντιδράσεις σε σχέση μ’ αυτήν την απαγωγή έχουν σχέση με το ότι ο αγνοούμενος ήταν λευκός, ενώ παρόμοια παρελθοντικά συμβάντα με ιθαγενείς θαφτήκαν κάτω από το πολύχρωμο θόρυβο των διαφημίσεων, της κοινωνικής αδιαφορίας και του διάχυτου ρατσισμού.

Μπροστά σ’ αυτήν την επιβαλλόμενη απομόνωση του αγώνα και των κοινοτήτων των Mapuche ο δρόμος που επέλεξε ο σύντροφος Santiago Maldonado μας εμπνέει. Η επιλογή του αγώνα, της ριζοσπαστικοποίησης αυτού, του σπασίματος των στερεοτύπων, της επικοινωνίας μεταξύ των καταπιεσμένων που αντιστέκονται και τελικά η επιλογή θέσης στα οδοφράγματα που ορθώνονται σ’ αυτόν τον κόσμο.

 

Αντί επιλόγου

O αγώνας των Mapuche για γή και ελευθερία άπτεται του γεγονότος της αποικιοκρατίας στη γή που γεννήθηκαν. Διεξάγεται ένας πόλεμος εδαφικής κυριαρχίας, με ταξικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Από την μία πλευρά τα κράτη, το κεφάλαιο, οι τσιφλικάδες, οι πολυεθνικές και γενικά το καπιταλιστικό μοντέλο καταπίεσης και παραγωγής, που αντιλαμβάνονται την γή ως πηγή πλουτισμού, εκμετάλλευσης πόρων και απομύζησης αυτής, οδηγώντας στην καταστροφή της με τις νέες τεχνικές, την βιομηχανοποίηση και εναπόθεση όλων των τοξικοτήτων που αυτές παράγουν μολύνοντας το περιβάλλον. Από την άλλη οι ιθαγενείς με μία διαφορετική αντίληψη και σχέση με την γή, όχι δυτικού τρόπου ιδιοκτησίας, αλλά με μία οργανική σχέση σεβασμού και ισορροπίας συγκροτώντας την ίδια τους την ταυτότητα ως αδιαίρετη με την γή. Με την αρπαγή και λεηλασία αυτής να οδηγεί σε καταστροφή του τρόπου ζωής τους, στην απώλεια της ταυτότητας τους.

Μεγάλα κομμάτια των κοινοτήτων Mapuche αρνιούνται την γενοκτονία τους, να είναι συνεργάσιμοι και παραδειγματικοί σκλάβοι. Διεκδικούν το δικαίωμα τους στην προγονική γή, διεκδικούν το δικαίωμα τους να οργανώνουν την ύπαρξή τους όπως αυτοί επιθυμούν. Αυτή η επιλογή αγώνα τους έχει φέρει αντιμέτωπους με τις κρατικές και καπιταλιστικές δομές και την καταστολή τους. Μέσα στο πέρασμα του χρόνου ο αγώνας ριζοσπαστικοποιήθηκε και έλαβε αντιθεσμικά, αντικρατικά και αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Καταλήψεις γής, άμεσες δράσεις, μπλοκαρίσματα δρόμων, επιθέσεις συνθέσαν ένα εξεγερσιακό ψηφιδωτό αγώνα. Πολλοί αναρχικοί, ως ατομικότητες, αλλά και κομμάτια του συλλογικού αναρχικού κινήματος και στην Αργεντινή αλλά και διεθνώς βρέθηκαν στο πλευρό τους, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με τους Mapuche.

Σ’ έναν τέτοιο δίκαιο αγώνα μ’ αυτά τα χαρακτηριστικά δεν θα μπορούσαμε παρά να είμαστε μαζί τους. Γι’ αυτό η αλληλεγγύη μας είναι δεδομένη. Μέσα από την δράση μας στοχεύουμε να καταστρέψουμε αυτές τις δομές που προξενούν αυτά τα δεινά στον λαό των Mapuche. Να στείλουμε ένα δυνατό, ηχηρό μήνυμα ότι δεν είναι μόνοι τους σ’ αυτό τον αγώνα. Γιατί ξέρουμε ότι, για έναν κόσμο ελευθερίας και γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, η καταστροφή του καπιταλισμού είναι πόλεμος, εδώ και τώρα.

 

 

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΣ BENETTON TA ΣΦΑΓΕΙΑ
ΣΤΟΥΣ
MAPUCHE ΓΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

Για τον σύντροφο Santiago Maldonado
Θα πρέπει πάντα να τον έχουμε στην καρδιά μας σαν μαχητή, σαν κάποιο που αγωνίστηκε μαζί με άλλους να αλλάξει αυτήν την κοινωνία, που είναι πιό σημαντικά τα σκατένια εμπορεύματα από την ζωή.

Ο καλύτερος τρόπος να τον τιμήσουμε είναι να συνεχίσουμε να μαχόμαστε, να αψηφούμε το κράτος και το κεφάλαιο ακριβώς όπως έκανε και αυτός.

Ο Santiago Maldonado είναι αυτός που έδωσε μάχες στα οδοφράγματα της Chiloé, υπερασπιζόμενος την θάλασσα.

Ο Santiago Maldonado είναι αυτός που πολέμησε γιά την αχανή νότια γη.

Κάθε φορά που φυσάει ο δυνατός άνεμος στην Παταγονία, αυτός θα είναι εδώ.

Κάθε φορά που οι εξεγερμένοι του κόσμου προσπαθούν να κάνουν την έφοδο στον ουρανό, αυτός θα είναι εδώ

Ξεκουράσου σύντροφε, η θάλασσα, η γη και τα δάση που γι’ αυτά έδωσες την ζωή σου, περιμένουν να σου δώσουν καταφύγιο

SANΤIAGO MALDONADO PRESENTE!
MARICHIWEU
!

Αλληλεγγύη στους 6 συλληφθέντες της πορείας 6/12/14

Το Νοέμβρη του 2014, ο αναρχικός κρατούμενος, Νίκος Ρωμανός, ξεκινάει απεργία πείνας, διεκδικώντας «μια ανάσα ελευθερίας», όπως ορίζει ο ίδιος με κείμενό του, τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται για να φοιτήσει, έχοντας επιτύχει στις πανελλαδικές εξετάσεις κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του. Στις περίπου 40 μέρες που ακολουθούν, το κράτος απαντά με μια εκδικητική και προκλητική αδιαφορία, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσεται ένα πολύμορφο και δυναμικό κίνημα αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα.

Η όξυνση της αντιπαράθεσης μετατρέπει το ζήτημα σε κυρίαρχο στην κεντρική πολιτική σκηνή, ενισχυμένη, βέβαια, και από την αποστειρωμένη ανθρωπιστική προσέγγιση κοινοβουλευτικών και μη κομμάτων και οργανώσεων, συνδικαλιστικών φορέων κτλ., με πρώτη και καλύτερη την τότε αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ που επιδιώκει να αντλήσει πολιτική υπεραξία απ’ το γεγονός. Ακόμη και τα καθεστωτικά ΜΜΕ περνούν την αξιολόγηση του β’ μνημονίου σε δεύτερη μοίρα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Σαμαράς αναγκάζεται να επιδιώξει συνάντηση με την οικογένεια του απεργού.

Εμείς, ως κομμάτι του α/α χώρου, έχουμε μια διαφορετική και ξεκάθαρη θέση. Στεκόμαστε ανυποχώρητα απέναντι στη συνθήκη του εγκλεισμού και νοηματοδοτούμε την αλληλεγγύη μας με δυναμικά και επιθετικά χαρακτηριστικά τόσο στους πολιτικούς και όχι μόνο κρατουμένους, όσο και σε κάθε κομμάτι που βιώνει τη λεηλασία κράτους και κεφαλαίου πάνω στη ζωή του. Γι’ αυτό, άλλωστε, η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά στοχοποίησε κάθε αδιαμεσολάβητο αγώνα, καταστέλλοντας πορείες, εκκενώνοντας καταλήψεις, εισβάλλοντας σε σπίτια αγωνιστών κτλ. Αναπόφευκτα, λοιπόν, γίναμε μέρος του κινήματος αλληλεγγύης στο Ν. Ρωμανό, που εδώ στην Πάτρα, προχώρησε σε ένα πλήθος ποικιλόμορφων δράσεων, όπως μικροφωνικές συγκεντρώσεις και πορείες, αποκλεισμό του Δημαρχείου, παρέμβαση στην επίσκεψη του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Β. Κικίλια, σε ρουφιανοφυλλάδα της πόλης και, πάνω από όλα, την ανακατάληψη του Παραρτήματος, προκειμένου να αποτελέσει κέντρο αγώνα.

Σ’ αυτή τη συνθήκη και με την κομβική απόφαση του Ν. Ρωμανού να προχωρήσει και σε απεργία δίψας, αρχής γενομένης από την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου από το μπάτσο Κορκονέα, επιλέξαμε να κλιμακώσουμε και εμείς τον αγώνα μας και να βρεθούμε το πρωί της 6/12/14 στους δρόμους. Εκεί δεν ήμασταν μόνοι. Παρόντες ήταν και οι ένστολοι μπράβοι του κράτους, εφαρμόζοντας την ξεκάθαρη πολιτική επιλογή να κατασταλεί το εξεγερσιακό κλίμα των ημερών και να μπει ένα φρένο στον αυξανόμενο σε ένταση αγώνα, σε μια στιγμή που η υγεία του συντρόφου βρισκόταν σε οριακή κατάσταση. Αυτό δείχνουν και οι μαζικές συλλήψεις και οι, σε πολλές περιπτώσεις, ανυπόστατες κατηγορίες που αποδόθηκαν σε συντρόφους, σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, μια πάγια τακτική της αστυνομίας, ούτως ώστε να εκφοβίσει τον κόσμο και να αποσυντονίσει τις όποιες κοινωνικές αντιδράσεις δημιουργούνται.

Η συνειδητή μας επιλογή εκείνης της ημέρας να κατεβούμε στο δρόμο, καθώς και να κρατήσουμε τη θέση μας απέναντι στην καταστολή κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, οδήγησε σε συλλήψεις έξι ατόμων, καθώς για μία ακόμη φορά το κράτος διεκδίκησε το μονοπώλιο της βίας, καταστέλλοντας κάθε αντίδραση.

Γλέντι οικονομικής ενίσχυσης για τα δικαστικά έξοδα, το Σάββατο 1/4 στις 21:30 στο Άτακτον.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Πέμπτη 30/3 στις 11, στην πλατεία Αγ. Σοφίας
Σάββατο 1/4 στις 11, στο Παράρτημα
Δευτέρα 3/4 στις 10, στα δικαστήρια

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις και τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους

Στις 13 Μαρτίου ξημερώματα Δευτέρας, πραγματοποιήθηκε συντονισμένη επιχείρηση από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους σε καταλήψεις και αυτοοργανωμένους κοινωνικούς χώρους. Συγκεκριμένα εκκενώθηκαν η κατάληψη στην οδό Αλκιβιάδου στα Εξάρχεια όπου περίπου 125 μετανάστες/τριες που ζούσαν στον κτήριο μεταφέρθηκαν στα κελιά της Πέτρου Ράλλη για να εξοριστούν στη συνέχεια σε hot spots και ο αυτοδιαχειριζόμενος κοινωνικός χώρος Villa Ζωγράφου με τη σύλληψη 7 συντρόφων που ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη της κατάληψης και  στους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Η κατασταλτική μανία του κράτους συνεχίστηκε με την εισβολή μπάτσων και δικαστών στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αγρινίου το πρωί της ίδιας μέρας προξενώντας υλικές ζημιές αλλά και την αφαίρεση 600 ευρώ από το ταμείο του στεκιού που προορίζονταν για δικαστικά και ιατρικά έξοδα συντρόφων.

Για την επέμβαση στην κατάληψη στην οδό Αλκιβιάδου ( ιδιοκτησίας Ερυθρού Σταυρού ),η επίσημη αιτιολόγηση αφορούσε τη δημιουργία ενός κέντρου ασυνόδευτων ανηλίκων, στην Βίλα Ζωγράφου η μεταφορά από το δήμο στο χώρο της κατάληψης του δημοτικού ωδείου, ενώ στο Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στο Αγρίνιο υπήρχε εντολή από την ιδιοκτήτρια του κτηρίου. Και στις τρεις περιπτώσεις αντικρίζουμε την συμπαγή παρουσία πυλώνων του καπιταλιστικού συστήματος. Τη νομιμότητα, την ιδιοκτησία, τη μεσολάβηση της ζωής μας από κάθε εξουσιαστικό θεσμό, την διασφάλιση πως το κράτος με το μονωπώλιο της βίας που διατηρεί είναι η ανώτατη αρχή ρύθμισης της κοινωνικής ζωής. Τις κάθε είδους ευρύτερες δομές που συμβάλλουν στο εξουσιαστικό σύμπλεγμα, όπως είναι και οι ΜΚΟ. Για τις οποίες, ο ρόλος τους στο ξέπλυμα χρημάτων, την σφυρηλάτηση του ανθρωπιστικού προφίλ του εκάστοτε καπιταλιστή, οι δυνατότητες που δίνουν σε υπόγειες μπίζνες και η συμβολή τους στην απογύμνωση κάθε ριζοσπαστικού περιεχομένου από κοινωνικά αντανακλαστικά και συμπεριφορές αλληλεγγύης είναι στις βασικές τους λειτουργίες. Ο Ερυθρός Σταυρός πέταξε στο δρόμο 125 μετανάστες/ριες, με πρόσχημα τη δημιουργία ενός άλλου κέντρου ανηλίκων, ανηλίκων που ήδη υπήρχαν στην κατάληψη. Η σημασία της επιβολής του νόμου και της εφαρμογής της εξουσίας αναδύεται διαρρηγνύοντας τον ανθρωπιστικό μανδύα της κάθε ΜΚΟ. Όπως άλλωστε συμβαίνει και όταν αντιπαραβάλλουμε τις γεμάτες τσέπες κάθε επαγγελματία αλληλέγγυου ( το 70% των χρηματοδοτήσεων προς τις ΜΚΟ είναι άγνωστο που βρίσκεται ) με τις εικόνες από τις βυθισμένες στο χιόνι σκηνές στις οποίες καλέστηκαν να επιβιώσουν εκατοντάδες μετανάστες/ριες τον πρόσφατο χειμώνα, με αρκετά θύματα.

Οι παρούσες εκκενώσεις αποτελούν τη φυσική συνέχεια αυτών που συνέβησαν το καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη, και ένας ακόμη κρίκος σε μια σειρά άλλων επεμβάσεων σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις ( Ανοχτό 3ο Σύρος, Κένταυρος, κά). Η κομβική διακήρυξη περί συνέχειας του κράτους από τη χείλη του πρωθυπουργού με την ανάληψη της εξουσίας από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, παίρνει σάρκα και οστά τόσο σε επίπεδο συνέχισης των μνημονίων, της καπιταλιστικής λεηλασίας της υλοποίησης της κυρίαρχης ευρωπαϊκής πολιτικής. Όσο και στο επίπεδο της καταστολής συνολικά του ριζοσπαστικού χώρου, των επιλογών και των δομών του. Ταυτόχρονα με την ολοένα και πιο εξόφθαλμη απώθηση στο περιθώριο των χιλιάδων αποκλεισμένων, είτε μεταναστών είτε ντόπιων.

Εντός ενός περιβάλλοντος πίεσης για ακόμη μία διαπραγμάτευση και συμφωνία, οι εκκενώσεις, σε μικροπολιτικό επίπεδο μετατοπίζουν την δημόσια ατζέντα σε κάτι διαφορετικό και αποτελούν και την απεύθυνση της κυβέρνηση στο δεξιό ακροατήριο που απαιτεί Νόμο και τάξη. Μακροσκοπικά, όμως, είναι η απόδειξη της ξεκάθαρης επιλογή της κυριαρχίας, ανεξαρτήτως κυβέρνησης, να ποδοπατήσει όσους αντιστέκονται, να επιβάλει την υποταγή, να τσακίσει το αίσθημα του αγώνα, να ορίσει το κράτος ως μοναδικό εγγυητή της κοινωνικής συνύπαρξης, ώστε το κεφάλαιο να μπορεί να προελαύνει σε όλο και νέα πεδία κερδοφορίας και εκμετάλλευσης.

Έτσι, οι καταλήψεις, οι χώροι αγώνα που προτάσσουν την αλληλεγγύη, τη συνύπαρξη, την αλληλοβοήθεια απέναντι στο γενικευμένο θάνατο που σκορπά ο καπιταλισμός, στοχεύονται και καταστέλλονται ως χώροι. Η κυριαρχική ρητορική, στο ενορχηστρωμένο θέαμα που ζούμε, μιλά για σκοτεινά μέρη, που αποτελούν απειλή γενικά και αόριστα για τον οποιονδήποτε ζει, που ευθύνονται για τη βαρβαρότητα που ζούμε, και άλλα τέτοια ωραία. Η πραγματικότητα, όμως διαψεύδει την τρομολαγνική επίθεση των κυρίαρχων. Μέσα στις καταλήψεις, οι άνθρωποι ζουν ο ένα για τον άλλον, δημιουργούν δομές, αμφισβητούν την ιδιοκτησία, διαρρηγνύουν την πανταχού παρούσα κυριαρχία του χρήματος. Και προτάσσουν τον αγώνα και την  οργάνωση, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.

Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Στα hot-spot, εκεί που χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται, μέσα σε άθλιες συνθήκες, με δεκάδες νεκρούς, είναι που ενσαρκώνεται ο ανθρωπισμός της Ευρώπης φρούριο. Στις ουρές των ανέργων, των άστεγων, των πεινασμένων, είναι που ενσαρκώνονται τα νεοφιλελεύθερα δόγματα. Στους τόσους και τόσους τσακισμένους και σκοτωμένους από την αδυσώπητη ένταση της εκμετάλλευσης, από τα εργασιακά κάτεργα είναι που σφυρηλατείται η “ανταγωνιστικότητα”. Και μέσω της καταστροφής του περιβάλλοντος, της ιδιωτικοποίησης των πάντων είναι που έρχεται η “ανάπτυξη και η πρόοδος”.

Απέναντι σε όλα τούτα, οι χώροι αγώνα παλεύουν, ορθώνουν αναχώματα, βάζοντας στο επίκεντρο τους ανθρώπους, τις επιθυμίες, τις αναγκαιότητές τους. Με εργαλεία τόσο την υλικοπρακτική θωράκιση, όσο και τη δημιουργία κοινοτήτων αγώνα, αλληλοσεβασμού και αλληλοσυννενόησης, προτάσσουν το επιθετικό ξεπέρασμα αυτού που ορθώνεται μπροστά μας σαν αμείλικτο ερώτημα. Η με τον κόσμο του καπιταλισμού, των πολέμων, των συνόρων, της εκμετάλλευσης, του αργού θανάτου, της αποξένωσης, ή με την κοινωνική επανάσταση. Για έναν  κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, την αταξική κοινωνία. Για την Αναρχία.

10,100,1000ΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΙΣΣΕΣ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ/ΑΝTΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΕΚΙΟΥ ΑΤΑΚΤΟΝ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ.

Η ιστορία των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων, των ομάδων αντάρτικου πόλης, όσων είχαν ορίζοντα την κοινωνική επανάσταση, την έμπρακτη και ένοπλη σύγκρουση με κράτος και κεφάλαιο στην κατεύθυνση της επαναστατικής διαδικασίας, εντοπίζεται  κυρίαρχα εντός  του πλαισίου που υπήρξε κατά τη διάρκεια και κυρίως μετά  τον  Β παγκόσμιο πόλεμο. Όταν το καπιταλιστικό σύστημα βγαίνοντας από δύο παγκόσμιους  πολέμους, αποφάσισε πως ήρθε η ώρα για μια νέα  μέρα, μια σύνθεση των αντιθέσεων σε μια μεγαλύτερη κλίμακα, σε παγκόσμια κλίμακα. Η γέννηση των υπερεθνικών οργανισμών, η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και θεσμών εξουσίας, είχαν ως ορίζοντα τη διευθέτηση προβληματικών που υπήρξαν για χρόνια στη λειτουργία και δομή του καπιταλισμού. Επίσης, υπήρξε η αναγκαιότητα να οδηγηθεί  σε μια νέα μέρα, σε  μια διαφορετική διάρθρωση, των παραγωγικών σχέσεων, της παραγωγής, της κυκλοφορίας των προϊόντων, της διάθεσης. Τέλος, όλα τούτα ήταν σαφείς αναγκαιότητες απέναντι  στο αντίπαλον δέος τόσο των κομμουνιστικών  κρατών  όσο και των επαναστατικών κινημάτων που ξεσπούσαν σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Και πράγματι, το καπιταλιστικό σύστημα οδηγήθηκε σε μια νέα, ριζικά διαφορετική, μέρα, κάτι που εκτίναξε τα ποσοστά  κέρδους, ομαλοποίησε σε πολλές περιπτώσεις την αναπαραγωγή του, δημιούργησε την ψευδαίσθηση της ευημερούς, μαζικής κοινωνίας, κυρίως εντός των δυτικών  κοινωνιών. Κάτι που όμως σύντομα έφτασε στα όριά του, με το πέρασμα σε μια  εκ νέου κατάσταση διαρκούς και δομικής κρίσης. Κάτι που απαντήθηκε με την έναρξη ενός κύκλου λυσσαλέας επίθεσης στους από τα κάτω, στους εργάτες των μαζικών χώρων, στα μέσα επιβίωσης των ανθρώπων. Οι κοινωνικές εκρήξεις που σημειώνονται τις δεκαετίες του ‘ 60 και ‘70 ιδιαίτερα στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στην καπιταλιστική περιφέρεια, η πάλη ενάντια σε μοναρχίες και δικτατορίες,  η γέννηση νέων εργαλείων ανάλυσης  της καπιταλιστικής κοινωνίας, δημιουργούν εκ νέου τις συνθήκες για μια αναβάθμιση στον κοινωνικό ταξικό πόλεμο, από τη μεριά των από τα κάτω. Οι ήδη υπάρχουσες μορφές πάλης και περιεχόμενα βαθαίνουν, η ανάλυση από ριζοσπαστική σκοπιά για το σύνολο της κοινωνικής ζωής μπαίνει στο επίκεντρο της σκέψης και πράξης των κινημάτων.                                                                Οργανικό κομμάτι όλων αυτών είναι τα ένοπλα κινήματα και οργανώσεις, το αντάρτικο πόλης, που θέτουν στον πυρήνα όλων αυτών , στον πυρήνα της επαναστατικής διαδικασίας, την αναβάθμιση της δράσης, την προπαγάνδιση, οργάνωση και προετοιμασία για την ένοπλη αντιπαράθεση με το μονοπώλιο της βίας των κυρίαρχων, σημείο κομβικό για την εξέλιξη του επαναστατικού κοινωνικού ταξικού αγώνα. Τα παραδείγματα πολλά: Στο εσωτερικό του δυτικού κόσμου, αρχικά σαφώς πρέπει να αναφερθούμε στις μαζικές δυναμικές οργανώσεις της Ιταλικής Αυτονομίας και τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, τις αντιφασιστικές ένοπλες οργανώσεις στην Ισπανία (GRAPO) , την ΕΤΑ, την Action Directe στη Γαλλία, τη RAF, τη 2 Ιούνη, τους Επαναστατικούς Πυρήνες και τη Rote Zora στη Γερμανία, τους Μαύρους Πάνθηρες, τους Weather Underground  στις Η.Π.Α., τη 17 Νοέμβρη και τον Ε.Λ.Α στην Ελλάδα και ευρύτερα όμως στην καπιταλιστική περιφέρεια με τα κινήματα και τις οργανώσεις της Λατινικής Αμερικής, της  Αφρικής, της Ασίας. Τα περιεχόμενα είναι πολυποίκιλα, καθώς όπως προαναφέραμε, μετά και το Β Παγκόσμιο Πόλεμο, έπρεπε να επιβληθεί μια νέα ρύθμιση και αυτό θα περνούσε πάνω από τα επαναστατικά κινήματα που έβαζαν στο προσκήνιο την πάλη για μια άλλη κοινωνία, από διαφορετικές ανά χώρα και περιοχή σκοπιές και εκκινώντας  από διαφορετικές αφορμές. Αλλού είναι για να καταρριφθεί κάποιο παλιό τυραννικό ή / και αποικιοκρατικό καθεστώς, αλλού γιατί υπάρχει μια έκρηξη ποιοτική και ποσοτική στο εσωτερικό του προλεταριάτου και των διεκδικήσεών του, αλλού για να χτυπηθούν οι ισχυρές δυνάμεις μέσα στην επικράτειά τους, στην καρδιά τους. Οι αφορμές μοιάζουν διαφορετικές, αλλά κάτω από την επιφάνεια βρίσκεται η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η επιβολή, η καταστροφή που σκορπά ο καπιταλισμός.

Αυτή η αναβάθμιση του κοινωνικού/ταξικού πολέμου, η προλεταριακή ανταρσία, απαντήθηκε πολυποίκιλα από την κυριαρχία. Τόσο με τη μεταρρύθμιση, την ενσωμάτωση , την περιστολή των κινημάτων αλλά και κυρίαρχα την καταστολή τους. Κάτι τέτοιο ήταν άλλωστε κομβικό για το πέρασμα στην εποχή του νεοφιλευθερισμού, που προέβλεπε την πειθάρχηση των από τα κάτω, τον κατακερματισμό τους,  την ισχυροποίηση και στρατιωτικοποίηση των κρατών και στο εσωτερικό τους, την ελαστικοποίηση της εργασίας, τη διάλυση των δομών αγώνα και αντίστασης, την εν τέλει ενσωμάτωση του “όλοι εναντίον όλων” και την ανάδυση του κράτους  ως τοτέμ του φόβου, και α-ιστορικού παράγοντα ρύθμισης και οργάνωσης της κοινωνικής ζωής . Κάτι που λίγα χρόνια αργότερα θα διακηρυχτεί με κάθε τρόπο από τον καπιταλισμό. Το πολυπόθητο “τέλος της ιστορίας”, κάτι που δε σήμαινε και δε σημαίνει τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από την απόλυτη αναγνώριση, αποδοχή και αναπαραγωγή του καπιταλιστικού κόσμου και της εξουσίας ως φυσικά ανθρώπινα παράγωγα, ως τα μοναδικά που είχαν, έχουν και μπορούν να υπάρξουν.

Η καταστολή, σήμαινε την δολοφονία και φυλάκιση χιλιάδων αγωνιστών, τη ν εισαγωγή νέων νόμων, την κατασκευή φυλακών υψίστης ασφαλείας, αλλά και την ιδεολογική επίθεση. Αυτή που μετά και τις  επιθέσεις εναντίον των Η.Π.Α στις 11/9/2001 ξεδιπλώθηκε με  μια ακόμη μεγαλύτερη ένταση και ενοποιητικά χαρακτηριστικά από την κυριαρχία, στοχεύοντας στο φόβο και ξεκλειδώνοντας ολοένα και μεγαλύτερα κατασταλτικά εργαλεία σε παγκόσμιο επίπεδο.  Οι αντιεξεγερτικές και κατασταλτικές καμπάνιες των κυρίαρχων, στόχευαν και στοχεύουν να επιβάλουν όπου δεν γίνεται με άλλο τρόπο δια της βίας τις αναγκαίες για την αναπαραγωγή του καπιταλισμού αλλαγές. Έτσι, έχουμε περάσει σε μια εποχή ολοένα και μεγαλύτερου ελέγχου, συρρίκνωσης της ατομικής και συλλογικής δυνατότητας έκφρασης και αυτοδιάθεσης, σε μια εποχή μαζικής φυλάκισης και ενός φυλακο -βιομηχανικού συμπλέγματος που ωθεί την κατάσταση σε μια τρομακτικά προσοδοφόρα συνθήκη   για τον καπιταλισμό, από κάθε άποψη. Στην ποινικοποίηση της ίδιας μας της ύπαρξης ως από τα κάτω, στον έμπρακτο και καθημερινό πόλεμο στην ίδια μας τη ζωή, ένα πόλεμο που δε στοχεύει παρά σε μια δυστοπία εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας, σε μια σύγχρονη σκλαβιά. Οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για την κοινωνική επανάσταση, είναι αγκάθι στα πλευρά κράτους και κεφαλαίου, και γι’αυτό η καταστολή θέτει σε περίοπτη θέση όσους και όσες προτάσσουν τον αγώνα απέναντι στην υποταγή.

Επιστρέφοντας, τώρα στην εν ελλάδι συνθήκη, θα λέγαμε πως το διακύβευμα για το κράτος και το κεφάλαιο σε σχέση με τα παραπάνω είναι ξεκάθαρο. Η σύγχρονη ελληνική ιστορία είναι εν πολλοίς κάθετα και οριζόντια διατρεγμένη από συγκρούσεις, μαζικά κοινωνικά γεγονότα, εξεγέρσεις. Στον Β παγκόσμιο πόλεμο, διαδραματίστηκε μια κομβική στιγμή αυτής της πορείας, καθώς η επαναστατική προοπτική έφτασε πολύ κοντά στο να είναι νικηφόρα, με τα τότε δεδομένα, στις τότε συνθήκες. Η βία και η καταστολή που ακολούθησε την ήττα ήταν σκληρές, αλλά και τα αγωνιστικά οράματα πλούσια, μπολιάζοντας τη συνέχεια. Περνώντας λοιπόν σε μια επόμενη φάση ανάδυσης ενός αυτόνομου προλεταριακού κινήματος, την απάντηση των κυρίαρχων με τη δικτατορία,  και την εξέγερση του ’73, το ντόπιο κίνημα βρισκόταν συνεχώς απέναντι σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ο εξοπλισμός του, η μαχητικότητά του, η οργάνωσή του ήταν κομβικά   ζητήματα. Εκεί γεννιέται και η Ε.Ο. 17 Νοέμβρη, μία από τις σημαντικότερες επαναστατικές οργανώσεις των τελευταίων δεκαετιών. Μία οργάνωση που στόχευσε πολιτικά και υλικοπρακτικά το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο, χτυπώντας του εκπροσώπους του και τις υποδομές του, στηρίζοντας τους κοινωνικούς αγώνες, προπαγανδίζοντας τις επαναστατικές της θέσεις, ασκώντας πολιτική κριτική και αναλύοντας τις επιλογές κράτους και κεφαλαίου εν ελλάδι. Το πέρασμα στη μεταπολίτευση, η ταξική συμφιλίωση, ο εξευρωπαϊσμός, η “ανάπτυξη” στοχεύθηκαν από την οργάνωση, πάντα με το πρόσημο της προλεταριακής επαναστατικής πάλης, σε συναρμογή με τα μαζικά κινήματα της εκάστοτε εποχής.

Το κατασταλτικό χτύπημα απέναντι στην οργάνωση το 2002 ήταν θα μπορούσαμε να πούμε η αφορμή για μια λυσσαλέα επίθεση συνολικά απέναντι στο κίνημα. Μια επίθεση υλική και ιδεολογική, καθώς τέθηκε σε εφαρμογή όλο εκείνο το πολιτικό και επικοινωνιακό πλέγμα που  θα άρθρωνε κομμάτι κομμάτι την αντιεξεγερτική στρατηγική του ελληνικού κράτους. Με τη νομική αναβάθμιση, τη στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας και τη σφυρηλάτηση ενός περιβάλλοντος στο δημόσιο  λόγο καταδίκης, κατακερματισμού, και απονοηματοδότησης συνολικά των ριζοσπαστικών και επαναστατικών προταγμάτων και δράσης. Απέναντι σε όλα αυτά, η ανάληψη ευθύνης για τη συμμετοχή στην οργάνωση και  η υπεράσπιση της πολιτικής οντότητας τόσο της 17 Ν όσο και συνολικά της επαναστατικής κληρονομιάς του κινήματος από το Δημήτρη Κουφοντίνα είναι μια πράξη τεράστιας πολιτικής σημασίας. Και είναι και ο λόγος που απέναντι στο πρόσωπό του εκφράζεται η λύσσα της κυριαρχίας για εκδίκηση απέναντι σε ό,τι τόσα χρόνια παλεύουν να θάψουν εδώ που ζούμε, δηλαδή τη μακριά αγωνιστική παρακαταθήκη και τα περιεχόμενά της.                                                                                                                                                                            Μια παρακαταθήκη που υπάρχει για να δίνει τη σκυτάλη από εποχή σε εποχή σε όσους και όσες επιλέγουν να ριχτούν στον αγώνα. Έτσι, οι οργανώσεις που οπλίστηκαν απέναντι στο υπάρχον δε σταμάτησαν ποτέ να υφίστανται. Τα επόμενα χρόνια, και ενώ το καθεστώς ουρλιάζει πως το αντάρτικο πέθανε, η δράση συνεχίζεται τόσο στο δρόμους, όσο και σε επίπεδο ένοπλων οργανώσεων. Ο Επαναστατικός Αγώνας, η ΣΠΦ, και πολλές άλλες οργανώσεις με τα δικά τους εργαλεία και ανάλυση πραγματοποιούν επιθέσεις απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο. Στο ίδιο μετερίζι και τόσες άλλες δράσεις επιθετικού και δυναμικού χαρακτήρα, για τις οποίες δεκάδες σύντροφοι/ισσες   βρέθηκαν αιχμάλωτοι εντός των ελληνικών φυλακών.

Μια παρακαταθήκη που περνά μέσα από τις εποχές, βρίσκοντας καινούρια πεδία δράσης, περιεχόμενα, εργαλεία. Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση στην Ελλάδα συναντούσε και συναντά μεγάλες δυσκολίες, η νεοφιλελεύθερη επέλαση έβρισκε πάνω σε αγωνιστικούς σκοπέλους, οι κοινωνικοί αγώνες ξεσπούσαν και ξεσπούν συχνά πυκνά. Και ακόμη, η ένοπλη οργάνωση, η επιθετική ανάληψη δράσης από μεγάλα κομμάτια του κινήματος, η ανυποχώρητη πολιτική στάση χαρακτήριζαν και χαρακτηρίζουν την εδώ πραγματικότητα. Ζητήματα που κορυφώθηκαν και ξέσπασαν το Δεκέμβρη του 2008, όταν και έτριξαν τα θεμέλια του ντόπιου συστήματος. Επιπλέον, οι επιταγές για  κράτος και κεφάλαιο στην Ελλάδα είναι και σε άμεση συνάρτηση με την επίθεση που δεχόμαστε συνολικά από τα κάτω, τις επιχειρούμενες αλλαγές σε επίπεδο λειτουργίας καπιταλισμού. Ιδιαίτερα στα τωρινά χρόνια και μετά το 2010, με την λυσσαλέα επίθεση που πραγματοποιείται,   ξεκίνησαν και νέοι κύκλοι αγώνα, με τις μεγάλες διαδηλώσεις και συγκρούσεις απέναντι στα μνημόνια και τα μέτρα, απέναντι στην βίαιη υποτίμηση συνολικά της ζωής μας. Απέναντι στους φασίστες που ξαναβρήκαν τη θέση τους σαν εφεδρεία του συστήματος, απέναντι στην καταστολή και των εγκλεισμό όσων περισσεύουν, την καταστροφή του φυσικού κόσμου, την δημιουργία ενός καθεστώτος εξαίρεσης για  εκατομμυρίων ανθρώπων, με κολοσσιαίο παράδειγμα τον πόλεμο απέναντι στους μετανάστες και την ανάδυση του ελληνικού κράτους ως ανατολικού συνοριοφύλακα της Ευρώπης – φρούριο. Και αυτή τη φορά τα στοιχήματα είναι εκ νέου στο τραπέζι για το κίνημα, οφείλει  να απαντήσει στις πολιτικές αναγκαιότητες της εποχής, αναλαμβάνοντας δράση.

ΑΔΕΙΕΣ – ΝΟΜΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ

Το μέτρο χορήγησης αδειών -υπό προϋποθέσεις- αναφέρεται αρχικά το 1955 χωρίς βέβαια να εφαρμοστεί. Στην συνέχεια υπάρχει αναφορά του το 1983 ενώ εν τέλει θεσπίζεται το 1993, σε μια προσπάθεια του τότε υπουργού Δικαιοσύνης να αποσυμφορήσει τα καταστήματα εγκλεισμού του ελλαδικού χώρου. Ο νόμος αυτός τροποποιήθηκε το 1999 και ισχύει μέχρι και σήμερα.                                                                                                                                           Αρμόδιο όργανο για την χορήγηση αδειών είναι το Τριμελές Πειθαρχικό συμβούλιο που αποτελείται από το διευθυντή των φυλακών, την κοινωνική λειτουργό και τον προεδρεύοντα σε αυτόν εισαγγελέα ο οποίος μάλιστα έχει και το δικαίωμα να ασκήσει βέτο στη χορήγηση άδειας. Οι άδειες κατηγοριοποιούνται σε τακτικές, έκτακτες και εκπαιδευτικές.                                                                                                                                                                                                  Προκειμένου μια τακτική άδεια να χορηγηθεί σε κάποιον κρατούμενο θα πρέπει σε πρώτη φάση να έχει εκτίσει το ένα πέμπτο την ποινής του, χωρίς ευεργετικό υπολογισμό των ημερών ποινής λόγω εργασίας, και η κράτηση του να έχει διαρκέσει τουλάχιστον τρεις μήνες. Σε περίπτωση έκτισης ισόβιας κάθειρξης, η κράτηση πρέπει να έχει διαρκέσει οκτώ έτη. (Όσοι κρατούμενοι έχουν καταδικαστεί σε ποινή κάθειρξης με τις επιβαρυντικές περιστάσεις των άρθρων 23 και 23Α του Κώδικα Νόμων για τα Ναρκωτικά (Ν. 3459/2006), πρέπει να έχουν εκτίσει τα 2/5 της ποινής τους και σε περίπτωση ισόβιας κάθειρξης τα 10 χρόνια). Από εκεί και έπειτα η μη εκκρεμότητα ποινικής διαδικασίας κατά του κατάδικου αποτελεί εξίσου κριτήριο αδειοδότησης.

Οι τακτικές άδειες χορηγούνται εφόσον εκτιμάται ότι δεν συντρέχει κίνδυνος τελέσεως, κατά τη διάρκεια της άδειας, νέων ποινικά κολάσιμων πράξεων, ενώ παράλληλα συντρέχουν λόγοι που δικαιολογούν την προσδοκία ότι δεν υπάρχει κίνδυνος φυγής και ότι ο κρατούμενος δεν θα κάνει κακή χρήση της άδειάς του. Για να διαπιστωθεί αν συντρέχει αυτή η προϋπόθεση εκτιμώνται ιδίως η προσωπικότητα του καταδίκου και η εν γένει συμπεριφορά του μετά την τέλεση της πράξης, κατά τη διάρκεια της κράτησης. Με λίγα λόγια η πρόβλεψη ότι ο κρατούμενος «δεν θα κάνει κακή χρήση της άδειας του», κατά το νόμο, στηρίζεται σε στοιχεία αναγόμενα στην υποκειμενική στάση του αιτούντος αλλά και σε μεγάλο βαθμό στη θέληση η μη του αρμόδιου οργάνου που αποφασίζει αν και κατά πόσο ο κρατούμενος πληροί τις προϋποθέσεις για τη λήψη άδειας. Πρόκειται δηλαδή για μια διαδικασία που υπερβαίνει την εκάστοτε νομοθετική πράξη, λειτουργώντας ανά περίσταση και βάσει της βούλησης οργάνων που κινούνται και κατευθύνονται σύμφωνα με συμπάθειες, αντιπάθειες και κυρίαρχα, βάσει συμφερόντων πολιτικών τα οποία ανά περίοδο προσαρμόζονται και αναμορφώνονται.                                                                                                                          Σε περίπτωση δεύτερης συνεχόμενης απόρριψης χορήγησης άδειας ο κρατούμενος δικαιούται να προσφύγει στο Δικαστήριο Εκτέλεσης των ποινών μέσα σε δέκα ημέρες από την κοινοποίηση σε αυτόν της απορριπτικής απόφασης, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για την μη ικανοποίηση του αιτήματος του. Νέα αίτηση άδειας μπορεί να πραγματοποιηθεί δυο μήνες μετά την οριστική απόρριψη το προηγούμενου αιτήματος.                    Κάθε απόρριψη αίτησης γίνεται με απόφαση ειδικά αιτιολογημένη του αρμόδιου οργάνου. Βέβαια παγίως οι απορριπτικές αποφάσεις στηρίζονται στις διατάξεις του νόμου που αφορούν στην πιθανότητα τέλεσης επόμενης ποινικά κολάσιμης πράξης ή στην υποψία φυγής, που είναι εξαιρετικά αόριστες και δεν συγκεκριμενοποιούνται περαιτέρω.                                                                                                                                                                                                                      Εκείνο, τέλος, που χρησιμοποιείται στην κατεύθυνση της μη αδειοδότησης, είναι οι συχνές και εξαντλητικές μεταγωγές. Οι κρατούμενοι υποβάλλονται σε μια διαδικασία εξαιρετικά κοστοβόρα τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά ενώ παράλληλα έχουν να αντιμετωπίσουν το φόβο να μην γίνει δεκτό το αιτήματα τους για την ελάχιστη επαφή με την εκτός των τειχών πραγματικότητα. Οι ευθύνες μετακυλίονται από τους αρμόδιους της μίας φυλακής στην άλλη και εν τέλει εκείνο που μένει ως αποτέλεσμα είναι η απορριπτική απόφαση.

Όσον αφορά στον Δημήτρη Κουφοντίνα βέβαια, τα πράγματα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα. Πρόκειται για έναν αγωνιστή, αντάρτη πόλης με ξεκάθαρες πολιτικές επιλογές, που αμφισβήτησε έμπρακτα το κράτος και το μονοπώλιο της βίας που εκείνο κατέχει, στεκόμενος με αξιοπρέπεια τόσο εκτός όσο και εντός της συνθήκης του εγκλεισμού. Μακριά από τις λογικές προσωπικού οφέλους και της ρουφιανιάς που ο σύγχρονος καπιταλιστικός κόσμος ορίζει – και η φυλακή σίγουρα αποτελεί μια εξαιρετικά καλή αντανάκλαση ενός κόσμου που πασχίζει να συντηρηθεί στα συντρίμμια, τις παθογένειες και τον αέρα της διαρκούς σήψης- επιλέγει να μην υπογράψει δηλώσεις μετανοίας και να υπερασπιστεί μέχρι τέλους τις επιλογές, τις πράξεις και τη στάση του ως μέλος μιας ένοπλης επαναστατικής οργάνωσης.                                                                                                                                                                        Στις κατάλληλες συνθήκες και με τις κατάλληλες προϋποθέσεις μπορεί να αποτελέσει μέσο με το οποίο το κράτος έντεχνα θα προσπαθήσει να νικήσει και να απονοηματοδοτήσει ιδεολογικά τους πολιτικούς του αντιπάλους. Με το δέλεαρ της πρόσχερης ελευθερίας και τις υποσχέσεις αρμοδίων για ευνοϊκότερες συνθήκες κράτησης, υπάρχει η δυνατότητα να αποκομιστούν οφέλη πολιτικά και πράξεις άρνησης και αντίστασης απέναντι στο υπάρχον, από ανθρώπους με σαφή προσανατολισμό και στοχεύσεις, να μετατραπούν σε απλά ‘’λάθη’’ του παρελθόντος.                                                                                                                                                                                                                          Και μπορεί στον ελλαδικό χώρο να μην υπάρχουν επίσημες νομοθετικές διατάξεις που να ορίζουν τις δηλώσεις μετανοίας ως κριτήριο για την χορήγηση αδειών, αλλά να λειτουργεί κάτι τέτοιο άτυπα αποτελώντας έναν ακόμη άγραφο νόμο των κελιών της δημοκρατίας, αλλά έρχεται το παράδειγμα του εξωτερικού και πιο συγκεκριμένα της Ιταλίας, να επιβεβαιώσει μια τακτική ενορχηστρωμένη άρτια που στοχεύει στην εξόντωση, πολιτική και φυσική, όλων όσοι αγωνίζονται ορθώνοντας ανάστημα απέναντι στον κόσμο της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της υποταγής.                                                                                                                                                                                  Χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσπάθειας φίμωσής του Δημήτρη Κουφοντίνα, αποτελεί η ακύρωση της εκδήλωσης στην Νομική Σχολή Αθηνών, στην οποία θα παρέμβαινε τηλεφωνικά με σκοπό να αναδεχθεί το ζήτημα της στέρησης των αδειών του. Η εκδήλωση αυτή ακυρώθηκε μετά από τον αποκλεισμό της Νομικής με την παρουσία Μ.Α.Τ., ύστερα από εντολή της κοσμητείας της Σχολής και την απαγόρευση στον Δημήτρη Κουφοντίνα να παρέμβει τηλεφωνικά.                                                                                                                                                                                                 Στην περίπτωση των ένοπλων επαναστατών το κράτος δεν χάνει ευκαιρία να δηλώσει την εκδικητικότητα του φανερώνοντας το διαρκή φόβο των εξουσιαστών απέναντι σε όποιον/α παίρνει σαφή θέση στον ταξικό και κοινωνικό πόλεμο. Στοχεύοντας βέβαια στην εξόντωση των πολιτικών του αντιπάλων πραγματώνεται ακόμη μια επιδίωξη. Οι εχθροί επαναορίζονται. Γιατί αποδέκτες της ωμής πραγματικότητας είναι πέρα από τους ορκισμένους εχθρούς του εξουσιαστικού συμπλέγματος, εκείνοι και εκείνες που περισσεύουν. Που πασχίζουν να επιβιώσουν, σε ορατά ή αόρατα κελιά, σε ένα κόσμο που αποδεικνύει διαρκώς πως για να ανθίσει θα πρέπει πρώτα να συντριβεί ολοκληρωτικά. Απέναντι, λοιπόν, στον πόλεμο που ζούμε, να αναλάβουμε τη θέση μάχης που μας αναλογεί. Για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας. Για την επανάσταση και την Αναρχία.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ.

ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Εκδηλώσεις Νοέμβρη – Δεκέμβρη

program_web

Παρασκευή, 25/11, στις 8μμ, στο Άτακτον: Προβολή ταινίας «Eraserhead» (1977/D.Lynch)

Σάββατο, 26/11, στις 6μμ στο Παράρτημα (Κορίνθου και Αράτου): Βιβλιοπαρουσίαση «Η μάχη του Δεκέμβρη του 1944 στις περιοχές Πετραλώνων, Θησείου, Κουκακίου»

Τετάρτη, 30/11, στις 8μμ, στο Άτακτον: Προβολή «Black Mirror: NoseDive» και συζήτηση για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Παρασκευή, 2/12, στις 8μμ, στο Άτακτον: Προβολή ταινίας «Jimmy’s Hall» (2014/K. Loach) από το Πυροτέχνημα (πρωτοβουλία για την αυτοοργανωμένη έκφραση)

Παρασκευή, 9/12, στις 8μμ, στο Άτακτον: Προβολή ταινίας «Noniembre» (2003/Α. Manas) από το Πυροτέχνημα (πρωτοβουλία για την αυτοοργανωμένη έκφραση)

Σχετικά με την επίθεση στα κατειλημμένα Προσφυγικά

Το πρωί της 31/10 ενόψει της συνέχισης της δίκης της Χρυσής Αυγής στο εφετείο της λεωφόρου Αλεξάνδρας, οργανωμένη ομάδα χρυσαυγιτών εισβάλλει στην κατειλημμένη γειτονιά των προσφυγικών που συνορεύει με το εφετείο. Ενώ η περιφρούρηση των προσφυγικών που βρίσκεται σε διαρκή ετοιμότητα σε όλη τη διάρκεια της δίκης προσπαθεί να τους απωθήσει, η επίθεση συμπληρώνεται από δυνάμεις ασφαλιτών και ματ. Οι μπάτσοι εισβάλλουν με κλομπ και χημικά προκαλώντας φθορές σε σπίτια και κάνοντας την ατμόσφαιρα αποπνικτική ακόμη και στο παρακείμενο νοσοκομείο καρκινοπαθών Άγιος Σάββας, ενώ παράλληλα προσάγουν κατοίκους και αλληλέγγυους. Δύο από τις προσαγωγές μετατρέπονται σε συλλήψεις με κατηγορίες 5 πλημμελημάτων. Σε όλη τη διάρκεια της επίθεσης σύντροφοι, αλληλέγγυοι και κάτοικοι αντιστέκονται και καταφέρνουν να απωθήσουν την επίθεση με πέτρες και οδοφράγματα. Η ξεκάθαρη συνεργασία Χ.Α. και αστυνομίας διαφαίνεται και την επόμενη μέρα όταν δυνάμεις των ματ συνοδεύουν τους φασίστες στο δικαστήριο και μαζί επιτίθενται σε αντιφασίστες που επιχείρησαν να μπουν στη δικαστική αίθουσα. Παρ’ όλα αυτά για ακόμη μια φορά η επίθεση αντιμετωπίστηκε και σύντροφοι μπήκαν στην αίθουσα φωνάζοντας αντιφασιστικά συνθήματα.

Η γειτονιά των προσφυγικών είναι ταυτισμένη με την αντάρτικη αντίσταση στις μάχες των Δεκεμβριανών το 1944. Στο σήμερα πρόκειται για μια συνολικά κατειλημμένη γειτονιά. Παλαιοί κάτοικοι, πρόσφυγες – μετανάστες, οικογένειες με τα παιδιά τους, ηλικιωμένοι, ασθενείς, πρώην άστεγοι, πολιτικοί αγωνιστές, άτομα σε διαδικασία απεξάρτησης, άνθρωποι κάθε εθνικότητας αμφισβητούν στην πράξη το θεσμό της ιδιοκτησίας προτάσσοντας την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη μέσα από την πολιτική και κοινωνική τους δράση. Απέναντι σε όλα αυτά το κράτος με πρόσφατη κυβερνητική απόφαση πέρασε το ιδιοκτησιακό καθεστώς των προσφυγικών στην περιφέρεια αττικής με στόχο την “αξιοποίησή” τους.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά έρχονται να επιβεβαιώσουν τα αδιέξοδα διαχείρισης της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και τη συνακόλουθη ανοχή της απέναντι σε εκφασισμένα κομμάτια. Παράλληλα η ρητορική των ΜΜΕ συνδυασμένη με τον αντιδραστικό – ακροδεξιό λόγο αλλά και τις πρακτικές στην ΕΕ με αιχμή το μεταναστευτικό δημιουργούν κλίμα για κάθε λογής φαινόμενα ρατσισμού, ξενοφοβίας και κοινωνικού κανιβαλισμού, δίνοντας την ευκαιρία σε φασίστες και εθνικιστικά μορφώματα να αντλήσουν πολιτική υπεραξία. Δημιουργούνται έτσι οι συνθήκες εδαφικοποίησης μιας εντεινόμενης επίθεσης απέναντι σε όσους μάχονται το σύμπλεγμα της εκμετάλλευσης.

Έτσι, στο Ωραιόκαστρο “ανησυχούντες” γονείς αρνούνται να δεχτούν προσφυγόπουλα στο σχολείο με πρόσχημα ζητήματα υγιεινής και εμβολιασμού. Σε Χίο και Λέσβο μορφώματα φασιστών – ακροδεξιών με πρόσοψη αγανακτισμένων πολιτών επιτίθενται σε μετανάστες που εξεγείρονται. Στο Ρέθυμνο η ιδιότυπη σύμπραξη φασιστικών συλλόγων, φορέων κατοίκων και οφειλετών δημοσίου επιτίθενται σε αντιφασιστική συγκέντρωση με συνδρομή των ματ. Η κατάληψη στέγασης μεταναστών Νοταρά και η κατάληψη Λέλας Καραγιάννη δέχονται εμπρηστικές επιθέσεις. Μετά από αντιφασιστική πορεία στο Νέο Ηράκλειο οι νεοναζί της Χ.Α. επιτίθενται αδιάκριτα σε κόσμο στην πλατεία στον ΗΣΑΠ.

Εμείς, ως αναρχικές/οι, έχοντας πάρει ξεκάθαρη θέση στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο με την πλευρά των από τα κάτω και καταπιεσμένων αυτού του κόσμου, στεκόμαστε έμπρακτα αλληλέγγυοι στον κόσμο του αγώνα και σε αυτούς που αντιστέκονται. Απέναντι με κάθε μέσο στους μηχανισμούς του κράτους, φασίστες, ρουφιάνους, και κάθε λογής παρακρατικούς. Απέναντι στη λεηλασία των ζωών μας και την επέλαση του κεφαλαίου, σε ό,τι απευθύνεται στα πιο σκοτεινά και χαμηλότερα ανθρώπινα ένστικτα. Προτάσσοντας τη ζωή απέναντι στο θάνατο.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ
, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της κατάληψης Μαραγκοπούλειο

 

το κείμενο εδώ:

atakton_maragkopouleio FINAL  

dikastirio25102016

ΚΥΡΙΑΚΗ 23/10
στις 19:00 στο Παράρτημα
Προβολή βίντεο – Ενημέρωση για την υπόθεση – Συζήτηση για τις καταλήψεις

ΤΡΙΤΗ 25/10
στις 9:00 στα Δικαστήρια
Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους διωκόμενους

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

αναρχικό αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον – σύντροφοι/συντρόφισσες