Αρχείο κατηγορίας Κείμενα/Αφίσες του στεκιού

Για το Μακεδονικό και το εθνικιστικό παραλήρημα των τελευταίων ημερών.

Η ανακίνηση της επίλυσης του «Μακεδονικού» ζητήματος, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την προοπτική ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝATO και έχει στο φόντο της όλα τα οικονομικά, γεωστρατηγικά και πολιτικά ζητήματα που είναι ανοιχτά τόσο μεταξύ των δύο χωρών, όσο και ευρύτερα για την καπιταλιστική σταθερότητα και αναπαραγωγή στην περιοχή των Βαλκανίων.

Ιστορικά, ο χώρος “Μακεδονία” αποτελούσε ένα χωνευτήρι διαφορετικών λαών, που όπως σε κάθε μεριά του πλανήτη δημιουργούσε και δημιουργεί ένα πολιτισμικό και κοινωνικό μωσαϊκό. Ο εθνικισμός από γέννησή του εχθρεύεται την ιστορική πραγματικότητα και εγκαθιδρύεται πάνω σε ανύπαρκτες φαντασιακές κατασκευές περί ενιαίων πολιτισμών και φυλετικής καταγωγής. Το ίδιο συμβαίνει και με το όνομα και την ταυτότητα του “Μακεδόνα” που για την ιδιοκτησία τους κονταροχτυπιέται ο ελληνικός εθνικισμός με τον αντίστοιχο της ΠΓΔΜ.
Όμως, πίσω από τις πατριωτικές/εθνικιστικές κορώνες, πάντα βρίσκονται οι μπίζνες των αφεντικών και η ισχυροποίηση της εκάστοτε πολιτικής και οικονομικής δύναμης που έχει/διεκδικεί την ηγεμονία των κινήσεων στο γεωγραφικό χώρο που διεξάγονται οι αντιπαραθέσεις. Εν προκειμένω, το σφαγείο του πολέμου της Γιουγκοσλαβίας άνοιξε ευρύτερες δυνατότητες για τα κυρίαρχα καπιταλιστικά μπλοκ να κερδίσουν ζωτικό χώρο στην περιοχή, τόσο μέσω της αναβάθμισης του οικονομικού όσο και του στρατιωτικού και πολιτικού τους ρόλου. Κάτι που έρχεται να συμπληρωθεί και από την όλο και μεγαλύτερη διεύρυνση των περιφερειακών συγκρούσεων γύρω από τη Μεσόγειο (κομβικό το ζήτημα της Συρίας) αλλά και σε χώρες εντός του ευρωπαϊκού χώρου, όπως για παράδειγμα στην Ουκρανία που η Ευρωπαϊκή Ένωση στήριξε τη ναζιστικής συμμετοχής κυβέρνηση που εγκαθιδρύθηκε.

Πιο συγκεκριμένα, τόσο οι Η.Π.Α. όσο και η ΕΕ, αποσκοπώντας, μεταξύ άλλων, στο πλαίσιο των
ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών και στην υποβάθμιση της δύναμης της Ρωσίας στην ευρύτερη περιοχή, προωθούν την
ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, προσθέτοντας έτσι άλλο ένα γεωγραφικό χώρο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πολεμικές βάσεις, σταθμούς ανεφοδιασμού κλπ. Γενικότερα το έδαφος των Βαλκανίων αποτελεί πέρασμα και σύνδεση μεταξύ Ανατολής και Δύσης και είναι κομβικής σημασίας για την κυκλοφορία των εμπορευμάτων, τη δημιουργία αγωγών αερίου, κλπ.

Στόχος του ελληνικού κράτους είναι να αποτελέσει τη «μεγάλη δύναμη», παίζοντας το ρόλο του «σταθεροποιητικού παράγοντα» στα Βαλκάνια. Αντίστοιχα, ο ρόλος του ελληνικού κεφαλαίου είναι να αποτελεί ισχυρό παίχτη στην περιοχή. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ελληνικές επιχειρήσεις έχουν αποικήσει τις γύρω χώρες, επιβάλλοντας συνθήκες γαλέρας για τους από τα κάτω κάθε περιοχής. Είναι τα ίδια αφεντικά που καταπατούν εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα στο εσωτερικό της Ελλάδας, είναι τα παγκόσμια καπιταλιστικά συμφέροντα που ποδοπατούν ολόκληρες περιοχές και πληθυσμούς.

Ο εθνικισμός γεννά νεκροταφεία μέσα από τις αμέτρητες συγκρούσεις που προκαλούνται από την καλλιέργειά του. Συστατικά του είναι η μισαλλοδοξία, το μίσος, η πίστη στο έθνος, η αντίληψη για πολιτισμική, θρησκευτική, φυλετική υπεροχή, με το φασισμό, το ναζισμό, να αποτελούν ιστορικά τους αποκρυσταλλώματα. Το έθνος συγκροτείται γύρω από την πατριαρχία, τη φυσικότητα, την κοινωνική νόρμα, το φυλετισμό, την κοινωνική ανισότητα. Μήτρα του είναι η πατρίδα, όπως αντίστοιχα η γέννηση του εθνικισμού διαπερνάται από την ύπαρξη του πατριωτισμού. Πυλώνας του εθνικισμού πέρα από τα παραπάνω είναι και ο ρόλος της εκάστοτε θρησκείας και της οργανωμένης της εκκλησίας/άσκησης της πίστης. Το φανατικό δόγμα κατατάσσει τους ανθρώπους σε άπιστους ή μη, εξαπολύοντας στο όνομα του Κυρίου τον ιερό πόλεμο για να προστατευθεί δήθεν η ακεραιότητα του εκάστοτε περιούσιου έθνους. Όλα τούτα, χρήσιμα εργαλεία στα χέρια των αφεντικών, αποτελούν στο επίπεδο του φαντασιακού σάρκα από τη σάρκα του κόσμου της εξουσίας. Φέρουν μέσα τους την οργάνωση με βάση την ιεραρχία, τη τυφλή υπακοή, την ψευδή αντίληψη ότι ο κόσμος χωρίζεται σε έθνη τα οποία με την καταγωγή του αίματος αποτελούν ενιαίες οντότητες, την πολεμοχαρή διάθεση, τη βίαιη σχέση και επικράτηση απέναντι στον άλλο, το διαφορετικό. Πάνω απ’ όλα είναι η εθνική συνείδηση που ορίζει και τον τύπο ανθρώπου που είναι αποδεκτός ή όχι.

Ο πατριωτισμός, ο εθνικισμός, ο θρησκευτικός φανατισμός είναι ιδεολογήματα συγκρότησης του καπιταλιστικού οικοδομήματος. Ξεκινούν από την εγκαθίδρυση μιας μεταφυσικής, αόριστης κοινότητας όπου δεν υφίστανται ταξικές διαφορές, σχέσεις εκμετάλλευσης όπως και διάθεση χειραφέτησης. Σε επίπεδο οργάνωσης, κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων, ο φασισμός είναι η πιο ακραία μορφή καπιταλισμού, μια όαση εκμετάλλευσης για τα αφεντικά, όπου δεν υπάρχουν δικαιώματα, δεν υπάρχουν αγώνες, μα μονάχα καταπίεση και υποταγή. Η κυριαρχία, λοιπόν, έχει προς όφελός της να χρησιμοποιεί τα παραπάνω ιδεολογήματα, να τα καλλιεργεί συστηματικά σε όλη τη ζωή μας, να μας ποτίζει με ιδέες που δε μας αποκρυσταλλώνουν μια εικόνα για την πραγματική φύση του καπιταλισμού, αλλά αντίθετα να μας βάζει σε μια θέση να εχθρευόμαστε το διπλανό μας, αυτόν/ή που βρίσκεται στην ίδια κοινωνική και ταξική θέση, αντί να συσπειρωνόμαστε απέναντι στους πραγματικούς εκμεταλλευτές μας.

Η επανεκκίνηση του “Μακεδονικού” στο εσωτερικό της χώρας, αντανακλά και την παρούσα διαπάλη σε επίπεδο κεντρικής εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας μόλις περάσει ένα ακόμη μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, χαρακτηρισμένο από ταξικές διατάξεις (με τον περιορισμό του δικαιώματος της απεργίας και την λευκή επιταγή που δίνει στα αφεντικά σε περιπτώσεις εργατικών ατυχημάτων), έρχεται να μεταστρέψει την ατζέντα σύμφωνα με τις οδηγίες των υπερεθνικών σχηματισμών. Έχοντας προσφέρει γη και ύδωρ στην καπιταλιστική επέλαση, έχει αναδειχθεί στην στιβαρή, φερέγγυα δύναμη του πολιτικού σκηνικού στη χώρα, καθώς μέχρι και η Μέρκελ αναγνωρίζει τη σημαντικότητα των ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ για την εξισορρόπηση και ομαλοποίηση των συνθηκών στην Ελλάδα. Και όλα αυτά, εν μέσω μιας ρητορικής για έξοδο από τα μνημόνια, για ξένα κεφάλαια που επενδύονται, για ορθολογική κατάτμηση των κρατικών τομέων, για προστασία των αδυνάμων με παράλληλη έλευση της δίκαιης ανάπτυξης. Είναι η σοσιαλδημοκρατία στα καλύτερά της, αυτή που ήρθε να παραλάβει καμένη γη από την προηγούμενη κατάσταση και να αποτελέσει το μαξιλαράκι και τη συνέχιση των λυσσαλέων πολιτικών επίθεσης πάνω στις ζωές μας. Το “Μακεδονικό” είναι μια ακόμη ζαριά που θα ισχυροποιήσει περαιτέρω τον λογικό, άξιο εμπιστοσύνης ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, είναι μια ευκαιρία για τη ΝΔ να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής αποσταθεροποίησης για την κυβέρνηση, είναι όμως και πολλά παραπάνω, ουσιαστικότερα. Τα εθνικιστικά συλλαλητήρια με αφορμή την επαναφορά στο προσκήνιο του Μακεδονικού, λειτούργησαν εξαιρετικά στην κατεύθυνση της συσπείρωσης του ακροδεξιού συρφετού της ελληνικής επικράτειας, με τους νεοναζί να επιδιώκουν ένα πολιτικό αβαντάρισμα, μια νίκη στο κοινωνικό πεδίο. Και ευρύτερα για τον ακροδεξιο χώρο, είναι και η ευκαιρία να κινηθεί ακόμη μια φορά ως σύσσωμο , εθνικιστικό/φασιστικό/σκοταδιστικό μπλοκ που διεκδικεί χώρο στα πράγματα, το δημόσιο λόγο, το δρόμο, μέσα σε αυτό το πλαίσιο του πατριωτικού παροξυσμού, της ανάτασης του εθνικού αισθήματος, των καλεσμάτων για εθνική ομοψυχία κάνοντας απόπειρeς συγκρότησης νέων κοινωνικών υποκειμένων/σχηματισμών. Mε μπροστάρηδες,στρατηγούς –με χαρακτηριστική την φιγούρα του απόστρατου Φράγκου Φραγκούλη, γνωστός για την νεοφιλελεύθερη, φιλονατοϊκή ρητορική του–, εκπρόσωπους του Κυρίου που δεν χάνουν ευκαιρία να σπείρουν τον πολωμένο και τοξικό λόγο τους και πλάτες μεγάλο κομμάτι της ντόπιας αστικής τάξης που πάντα είχε σχέσεις αγάπης με τα πιο φασιστικά κομμάτια του τόπου. Η κάθοδος τόσων χιλιάδων πίσω από τα λάβαρα του πατριωτισμού και του εθνικισμού, ανταποκρινόμενοι στα καλέσματα και τα κηρύγματα μίσους, αυτός ο ζόφος που καθημερινά ξερνιέται στα μούτρα μας είναι εδώ, υπαρκτός και ακονίζει τα μαχαίρια του για έναν ακόμη γύρο αντιπαράθεσης, κυρίως με τα κομμάτια που αγωνίζονται καθημερινά ενάντια στη καπιταλιστική έρημο, όπως χαρακτηριστικά φάνηκε με τις επιθέσεις στις καταλήψεις θέατρο Εμπρός, ΕΚΧ Σχολείο και Libertatia.

Με τον εθνικισμό να είναι βαθιά ριζωμένος στην ελληνική κοινωνική πραγματικότητα, με την έκφραση του να αγγίζει πέρα από την κυριαρχία, και τα μεσαία και κατώτερα στρώματα, με την παραδοσιακά συντηρητική εκκλησία να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην καλλιέργεια του, η έξαρση των τελευταίων ημερών κάθε άλλο παρά πρωτόγνωρη μπορεί να είναι.

Αυτή η εν πολλοίς ετερόκλητη μάζα ατόμων που πλαισιώνει τα τραγελαφικά και παράλληλα εξαιρετικά επικίνδυνα, εθνικιστικά πανηγύρια, με βασικό σημείο συνάντησης και συμφωνίας μια εθνική ταυτότητα που δήθεν οφείλει να υπερασπιστεί, είναι οι κάθε είδους πατριώτες, φασίστες, καραβανάδες, στρατόκαυλοι, νοσταλγοί της χούντας, απολιτίκ, χριστιανοί, ντυμένοι μακεδονομάχοι, ψεκασμένοι, όλοι τους γαλουχημένοι με τις αξίες και τις εκφάνσεις του εξουσιαστικού οικοδομήματος.

Οι προεκτάσεις βέβαια του φασισμού είναι ποικίλες και σύνθετες, αφορώντας ένα πλατύ φάσμα αντιδράσεων και συμπεριφορών, εισχωρώντας στο μεδούλι των κοινωνικών σχέσεων. Η εκδήλωση και αναπαραγωγή του φασισμού, έχει ως αφετηρία την κυριαρχία, αλλά μπορεί να αναπαράγεται και από τα κάτω, καθώς η βαρβαρότητα, η θέληση για επιβολή και εξουσία, είναι ένα σύμπλεγμα συγχρόνως απότοκο και γενεσιουργός αιτία του φασισμού . Στη βάση αυτή, χωρίς βέβαια να παραβλέπουμε το γεγονός ότι τα παραπάνω διαδραματίζονται σε ένα καταπιεστικό, ποτισμένο με αδιέξοδα και βαθιά εκμετάλλευση, όλων των εκφράσεων την ανθρώπινης και μη ύπαρξης, έντεχνα προκατασκευασμένο περιβάλλον, δεν μπορούμε παρά να μην στεκόμαστε απέναντι σε όποιο υποκείμενο αποτελεί φορέα και εκφραστή αντιλήψεων φασιστικών που στόχο εν τέλει έχουν την επιβολή της εξουσίας του ισχυρού.

Απέναντι σε πατριωτισμό, φασισμό, εθνικισμό που καλλιεργούν επιβολή, απέναντι σε όλες τις προεκτάσεις και μορφές τους , εμείς σαν αναρχικοί και αναρχικές να προτάξουμε τους αδιαμεσολάβητους, πολύμορφους και από τα κάτω αγώνες. Όπλο μας η διεθνιστική αλληλεγγύη, η αλληλεπίδραση και η σύνδεση των ανά τον κόσμο εκμεταλλευόμενων. Πέρα από επίπλαστους διαχωρισμούς, σύνορα και κράτη να στοχεύσουμε στιβαρά και μαζί τον κοινό εχθρό. Και στη σύγκρουση των δύο κόσμων, εκείνον του καπιταλισμού και της εξουσίας, με εκείνον της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας να σταθούμε όρθιοι μέχρι τέλους αγωνιζόμενοι, για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση, για την ζωή, για την αναρχία.

Όσο μας κλέβουν την ζωή τόσο μας ποτίζουν με έθνος και φυλή.
Ενάντια στα εθνικιστικά, πατριωτικά συλλαλητήρια
Αγώνας για μία κοινωνία ισότητας αλληλεγγύης ελευθερίας.
ΚΑΝΕΝΑ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ
ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ.

Πορεία αλληλεγγύης στην κατάληψη Libertatia – Συμμετοχή στα αντιφασιστικά – αντικρατικά καλέσματα

Την Κυριακή 21 Γενάρη καλέστηκε στην Θεσσαλονίκη συλλαλητήριο για το λεγόμενο «Μακεδονικό ζήτημα». Στο συλλαλητήριο αυτό παρευρέθηκε σύσσωμος ο πατριωτικός και εθνικιστικός κορμός, υπό την διαρκή στήριξη τοπικών και όχι μόνο Μ.Μ.Ε. τα οποία συστηματικά ρίχνουν νερό στο μύλο του εθνικιστικού και μισαλλόδοξου παραληρήματος που επικρατεί τις τελευταίες μέρες. Στο πλαίσιο αυτό φασιστικές, ακροδεξιές και νεοναζιστικές ομάδες, σάρκα από τη σάρκα των συγκεντρωμένων, αποκόπτονται από το συλλαλητήριο και επιχειρούν -πάντα με την κάλυψη των μπάτσων- επίθεση με πέτρες στην κατάληψη Ε.Κ.Χ. Σχολείο. Αφού η επίθεση απωθήθηκε από την περιφρούρηση της κατάληψης επιχειρούν δύο φορές επί της κατάληψης Libertatia η οποία τελικά καίγεται ολοσχερώς, ενώ επίσης προσπάθησαν ανεπιτυχώς να προσεγγίσουν την αντιφασιστική-αντιεθνικιστική συγκέντρωση που είχε καλεστεί από συντρόφους-ισσες στην Καμάρα.

Την επόμενη μέρα, πραγματοποιείται δυναμική πορεία αλληλεγγύης στην κατάληψη Libertatia η οποία δέχεται επίθεση από τους μπάτσους. Στην επίθεση αυτή προσάγονται 4 σύντροφοι και μία συντρόφισσα οι οποίοι και συλλαμβάνονται τελικά με πληθώρα κατηγοριών μεταξύ αυτών και κακουργήματα. Παράλληλα, ο εισαγγελέας έκρινε απαραίτητη την περαιτέρω κράτηση τους στα κρατητήρια της ΓΑΔΘ μέχρι την Παρασκευή το πρωί όπου και θα περάσουν ανακριτή.

Από τη μεριά μας, στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες στους συντρόφους και τις συντρόφισσες, στον κόσμο του αγώνα και τις υποδομές του. Ο κόσμος της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης και της ισότητας θα περάσει πάνω από κάθε φασίστα, μπάτσο, κράτος, κεφάλαιο, εξουσία και εκκλησία.

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις Libertatia και Ε.Κ.Χ. Σχολείο.

Αλληλεγγύη στους πέντε συλληφθέντες της πορείας αλληλεγγύης στην Κατάληψη Libertatia.

Απέναντι σε έναν κόσμο που προβάλλει τον θάνατο και την υποταγή να προτάξουμε έναν κόσμο Ζωής και Ελευθερίας.

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ – ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΠΕΜΠΤΗ 25.1 11:00 – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
ΠΟΡΕΙΑ: ΠΕΜΠΤΗ 25.1 18:00 – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26.1 18:00 – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

 

Αλληλεγγύη στην Κατάληψη Libertatia – Πορεία στην Πάτρα

Την Κυριακή 21 Γενάρη καλέστηκε στην Θεσσαλονίκη συλλαλητήριο για το λεγόμενο «Μακεδονικό ζήτημα». Στο συλλαλητήριο αυτό παρευρέθηκε σύσσωμος ο πατριωτικός και εθνικιστικός κορμός, υπό την διαρκή στήριξη τοπικών και όχι μόνο Μ.Μ.Ε. τα οποία συστηματικά ρίχνουν νερό στο μύλο του εθνικιστικού και μισαλλόδοξου παραληρήματος που επικρατεί τις τελευταίες μέρες. Στο πλαίσιο αυτό φασιστικές, ακροδεξιές και νεοναζιστικές ομάδες, σάρκα από τη σάρκα των συγκεντρωμένων, αποκόπτονται από το συλλαλητήριο και επιχειρούν -πάντα με την κάλυψη των μπάτσων- επίθεση με πέτρες στην κατάληψη Ε.Κ.Χ. Σχολείο. Αφού η επίθεση απωθήθηκε από την περιφρούρηση της κατάληψης επιχειρούν δύο φορές επί της κατάληψης Libertatia η οποία τελικά καίγεται ολοσχερώς, ενώ επίσης προσπάθησαν ανεπιτυχώς να προσεγγίσουν την αντιφασιστική-αντιεθνικιστική συγκέντρωση που είχε καλεστεί από συντρόφους-ισσες στην Καμάρα.

Την επόμενη μέρα, πραγματοποιείται δυναμική πορεία αλληλεγγύης στην κατάληψη Libertatia η οποία δέχεται επίθεση από τους μπάτσους. Στην επίθεση αυτή προσάγονται 4 σύντροφοι και μία συντρόφισσα οι οποίοι και συλλαμβάνονται τελικά με πληθώρα κατηγοριών μεταξύ αυτών και κακουργήματα. Παράλληλα, ο εισαγγελέας έκρινε απαραίτητη την περαιτέρω κράτηση τους στα κρατητήρια της ΓΑΔΘ μέχρι την Παρασκευή το πρωί όπου και θα περάσουν ανακριτή.

Από τη μεριά μας, στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες στους συντρόφους και τις συντρόφισσες, στον κόσμο του αγώνα και τις υποδομές του. Ο κόσμος της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης και της ισότητας θα περάσει πάνω από κάθε φασίστα, μπάτσο, κράτος, κεφάλαιο, εξουσία και εκκλησία.

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις Libertatia και Ε.Κ.Χ. Σχολείο.

Αλληλεγγύη στους πέντε συλληφθέντες της πορείας αλληλεγγύης στην Κατάληψη Libertatia.

Απέναντι σε έναν κόσμο που προβάλλει τον θάνατο και την υποταγή να προτάξουμε έναν κόσμο Ζωής και Ελευθερίας.

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ – ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΠΕΜΠΤΗ 25.1 11:00 – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
ΠΟΡΕΙΑ: ΠΕΜΠΤΗ 25.1 18:00 – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26.1 18:00 – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΝΤΙΝΟ ΓΙΑΓΤΖΟΓΛΟΥ

 

Ξημερώματα 28ης Οκτωβρίου 2017, και η αντιτρομοκρατική συλλαμβάνει τον αναρχικό Ντίνο Γιαγτζόγλου. Το ένταλμα, που εκδόθηκε από τον ειδικό εφέτη ανακριτή Ε. Νικόπουλο, αφορούσε στην ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση και σε απόπειρα δολοφονίας κατά συρροή, σχετικά με την επίθεση στον πρώην πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο με παγιδευμένο φάκελο. Οι έωλες κατηγορίες του εντάλματος βασίστηκαν σε μίγμα γενετικού υλικού, το οποίο φέρεται να έχει συλλεχθεί και αποθηκευτεί από αντικείμενα μετά το τέλος των συγκρούσεων αντιμνημονιακής πορείας το 2011, όταν ο σύντροφος είχε συλληφθεί. Το εν λόγω μίγμα σχετίζεται αυθαίρετα με αυτό, που σύμφωνα με τις κατηγορίες βρέθηκε σε υπολείμματα στον παγιδευμένο φάκελο μαζί με το DNA του Παπαδήμου. Οι κατηγορίες του εντάλματος σε συνδυασμό με τα πράγματα, που βρέθηκαν στην κατοχή του κατά τη σύλληψη, οδήγησαν στην άσκηση ποινικής δίωξης με βάση τον «αντι-τρομοκρατικό νόμο» (187Α).

Μια μέρα μετά, ο Ντίνος μεταφέρεται στον ανακριτή, στο εφετείο για να τελεστεί το ένταλμα σύλληψης και στη συνέχεια στην Ευελπίδων, από όπου πήρε 3ήμερη προθεσμία για να «απολογηθεί» για την δικογραφία που σχηματίστηκε από την αυτόφωρη διαδικασία. Και σε αυτή την περίπτωση εφαρμόζεται από την αντιτρομοκρατική η τακτική της στοχοποίησης ατόμων από το φιλικό ή συντροφικό περιβάλλον των συλληφθέντων. Την ίδια μέρα συλλαμβάνεται άτομο από το περιβάλλον του Ντίνου, στο πλαίσιο πάντα του εκφοβισμού και της φυσικής και πολιτικής απομόνωσης των κρατουμένων αγωνιστών.

Ύστερα από εξαντλητικά πολύωρη απολογία του στον ειδικό εφέτη ανακριτή Νικόπουλο, αποφασίστηκε εσπευσμένα η ειδική μεταγωγή του και η προφυλάκισή του στις φυλακές της Λάρισας. Προφυλακίζεται μακριά από τον τόπο διαμονής του, το οικείο περιβάλλον, τους αλληλέγγυους, με σαφή πρόθεση την πολιτική και φυσική εξόντωσή του. Η εισαγγελέας Ε. Ράικου, εντολέας της προφυλάκισης, κρατική λειτουργός με ένα περίτεχνα χτισμένο προσωπείο ηθικότητας και αμεροληψίας, δεν μπορεί παρά να αποτελεί ακόμη ένα παράδειγμα της υποκρισίας που το κρατικό σύμπλεγμα και εν προκειμένω, το δικαστικό σύστημα, έρχεται να επιδείξει μέσω των γνωστών μεθοδεύσεων και της ξεκάθαρης εκδικητικότητας απέναντι στους αναρχικούς και όσους αντιστέκονται στη βαρβαρότητα.

Δεν μπορούμε βέβαια να μην σταθούμε και στο ρόλο που έχει διαδραματίσει ο ειδικός εφέτης ανακριτής σε θέματα τρομοκρατίας, Ευτύχης Νικόπουλος ο οποίος ως καλός εντολοδόχος και εκφραστής των κρατικών επιδιώξεων, έχει ασκήσει ουκ ολίγες φορές πολιτικές διώξεις σε αναρχικούς. Χαρακτηριστική είναι η εμπλοκή του σε υποθέσεις, όπως αυτές των μελών της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και των συγγενικών τους προσώπων, όπως επίσης και της εκπαιδευτικής άδειας του Νίκου Ρωμανού.

Το κράτος μέσα από τον «αντι-τρομοκρατικό νόμο» (187Α), ως ρυθμιστής των πάντων και προσπαθώντας να πατάξει την “ανομία” χάριν της δημοκρατίας που στο τέλος της ημέρας πρέπει να φανεί ως κυρίαρχη και δυνατή, κατέχοντας παράλληλα το μονοπώλιο της βίας και της καταστολής, φιλοδοξεί για ακόμη μια φορά να φιμώσει και να ρίξει λάσπη σε όσους αντιστέκονται. Με τη γνωστή τακτική της μιντιακής τρομοϋστερίας, ο Ντίνος παρουσιάζεται ως αδίστακτος και παράφρων τρομοκράτης. Γίνεται δηλαδή μια ολοφάνερη προσπάθεια αποπολιτικοποίησης των αγώνων. Των αγώνων με χαρακτηριστικά σαφή, και ξεκάθαρα τοποθετημένα απέναντι στο κυρίαρχο εκμεταλλευτικό σύμπλεγμα.

Ως αναρχικοί, ως άτομα που έχουμε ταχθεί στον αγώνα για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία, παλεύοντας καθημερινά για την καταστροφή του κόσμου που μας κυριεύει, δεν μπορούμε παρά να βρισκόμαστε ηθικά και πολιτικά στο πλευρό όλων όσων μάχονται πολύμορφα, αλλά παράλληλα από το ίδιο μετερίζι ενάντια στο καπιταλιστικό οικοδόμημα. Δεν μπορούμε παρά να είμαστε αλληλέγγυοι στον αναρχικό Ντίνο Γιαγτζόγλου και σε όλους τους αιχμαλώτους της δημοκρατίας. Γιατί η αλληλεγγύη μας είναι ένα εργαλείο αιχμηρό, ένα όπλο ατσάλινο στα χέρια μας, στραμμένο πάντα προς το μέρος του εχθρού.

 

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΝΤΙΝΟ ΓΙΑΓΤΖΟΓΛΟΥ

ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΕΜΙΣΜΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

 

                                                       

 

                                                                       

ΑΚΥΡΩΣΗ: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ 6 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ/ΕΙΣΕΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΣΤΙΣ 6/12/14 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

ΑΚΥΡΩΣΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΝ ΛΟΓΩ ΑΝΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

Λόγω της αποχής των δικηγόρων, δε θα γίνει το δικαστήριο των συλληφθέντων της πορείας που είχε γίνει στην Πάτρα στις 6/12/2014 και θα πάρει αναβολή για νέα ημερομηνία.

Οπότε αναβάλλονται και οι προγραμματισμένες συγκεντρώσεις ενόψει του δικαστηρίου που ήταν για σήμερα στην πλατεία Όλγας και της Δευτέρας στα δικαστήρια.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ 6 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ/ΕΙΣΕΣ
ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΣΤΙΣ 6/12/14 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ/ΤΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ/ΡΙΕΣ 

Πανό για την απεργία πείνας των μελών του Ε.Α Ρούπα, Μαζιώτη και για τον αγώνα των κρατουμένων ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα.

Ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα

Τον Οκτώβρη του 2017 κατατέθηκε σε δημόσια διαβούλευση η πρόταση για το νέο σωφρονιστικό κώδικα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Παρ’όλες τις εξαγγελίες από την κυβέρνηση πως δίνει «έμφαση στην τήρηση των αρχών της νομιμότητας, της ισότητας και της διαφάνειας στη λειτουργία των φυλακών, στην αρχή ότι το μόνο δικαίωμα των κρατουμένων που περιορίζεται είναι το δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία και στην παραδοχή ότι η κοινωνική επανένταξη είναι δικαίωμα των κρατουμένων», ο νέος αυτός σωφρονιστικός κώδικας είναι μια ευθεία επίθεση πάνω σε όσα κεκτημένα έχουν κερδηθεί από τους κρατούμενους και τα κινήματα αλληλεγγύης εδώ και χρόνια. Στόχο έχει την εντατικοποίηση του ελέγχου και της καταστολής εντός των τειχών, τη διεύρυνση της φυλάκισης τους.                                                                                                                       Ο νέος Σωφρονιστικός Κώδικας εισάγει τη λειτουργία φυλακών τύπου ΄Γ και ειδικών συνθηκών κράτησης, τον διαχωρισμό των κρατούμενων, τα πειθαρχικά, τη θεσμοθέτηση της βίας από τους ανθρωποφύλακες προς τους κρατούμενους, τους σωματικούς ελέγχους, τον περιορισμό και το κόψιμο των αδειών, την χρήση του κατ’οίκον περιορισμού και του ηλεκτρονικού βραχιολιού ως αντικατάσταση των αδειών και των αναστολών, τη διεύρυνση του ρόλου του εισαγγελέα και του συμβουλίου της φυλακής, τον πλήρη έλεγχο όλων των κοινωνικών επαφών των κρατουμένων, και πολλά άλλα. Είναι μια ακόμη πινελιά στον καμβά της σύγχρονης ολοκληρωτικής δημοκρατίας, που θέλει ένα κράτος πανταχού παρόν, εύρυθμο, ευέλικτο, συμπαγές, με λυμένες τις εσωτερικές του αντιθέσεις και με την επιβολή της παρουσίας και της βίας του αδιαμφισβήτητες. Η σφυρηλάτηση του νέου περιβάλλοντος ασφάλειας και η περαιτέρω εγκαθίδρυσή του ως αιτήματος εντός του κοινωνικού σώματος, θα πρέπει να περάσει πάνω από όσους περισσεύουν και όσους αντιστέκονται. Και τόσο για τους κρατούμενους, όσο και ιδιαίτερα για όσου έχουν λάβει αγωνιστική θέση εντός των τειχών αλλά και για τους, από πολιτική θέση, εχθρούς της κυριαρχίας, ο νέος σωφρονιστικός νόμος αποτελεί μια πράξη πολέμου.
Από τις 26/10 έχουν ξεκινήσει σε γυναικείες και αντρικές φυλακές, κινητοποιήσεις ενάντια στο νέο Σωφρονιστικό Κώδικα. Παράλληλα, από τις 11/11 οι αναρχικοί σύντροφοι και μέλη του Επαναστατικού Αγώνα Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης πραγματοποιούν απεργία πείνας.                                                                                                                                        Η επιτροπή κρατουμένων έχει θέσει ως αιχμή την ικανοποίηση 12 αιτημάτων:
1) Την κατάργηση του εισαγγελικό βέτο. Το συμβούλιο φυλακής να αποφασίζει δημοκρατικά κατά πλειοψηφία και να μην προσβάλλεται η απόφασή του από την προσφυγή του εισαγγελέα. 2) Τη θεσμοθέτηση της άδειας ως δικαίωμα του κρατούμενου και όχι ως ευεργέτημα, εφόσον δεν υπάρχουν εις βάρος του ενεργά πειθαρχικά. 3) Την απόσυρση της περίπτωσης κατ’ οίκον κράτησης ή ηλεκτρονικού βραχιολιού αντί για κανονική άδεια. 4) Την κατάργηση της περίπτωσης κατ’ οίκον περιορισμού με ηλεκτρονικό βραχιολάκι που αντικαθιστά την υφ’ όρων απόλυση του κρατούμενου. 5) Η ηλεκτρονική επιτήρηση ή το μέτρο του κατ’ οίκον περιορισμού μπορεί να λειτουργεί σε προγενέστερο χρονικό διάστημα από την άδεια ή την υφ’όρων απόλυση του κρατούμενου. 6) Την άμεση απόσυρση της ρύθμισης για επαναφορά ειδικών συνθηκών φυλακών τύπου Γ’. 7) Τη διόρθωση του άρθρου σχετικά με την ταπεινωτική γύμνωση του κρατουμένου για τον έλεγχό του. 8) Την απόσυρση της αναστολής της εκπαίδευσης του κρατουμένου. 9) Την κατάργηση του ηλεκτρονικού φακελώματος των προσώπων που επικοινωνούν με τους κρατούμενους. 10) Την απόσυρση της σημείωσης που δίνει στο δικαστικό λειτουργό που διέταξε την προσωρινή κράτηση κρατουμένου τη δυνατότητα να προσβάλλει το δικαίωμά του στην εκπαιδευτική άδεια. 11) Τη διεύρυνση της δυνατότητας παρακολούθησης των σπουδών των κρατουμένων φοιτητών χωρίς τους αυθαίρετους και αντιεκπαιδευτικούς περιορισμούς. 12) Την απόσυρση της παράγραφος ουσιαστικά ακυρώνει το δικαίωμα του κρατουμένου στην απεργία πείνας, επιτρέποντας το βασανιστήριο της υποχρεωτικής σίτισης με διαταγή του δικαστικού λειτουργού.                                                                                      

Οι σύντροφοι Ρούπα-Μαζιώτης έχουν θέσει τα εξής αιτήματα:
1) Να αποσυρθεί η φωτογραφική διάταξη στο αναφορικά με την κράτηση σε αστυνομικά τμήματα. Να μην επανέλθει το καθεστώς φυλακών τύπου Γ΄. 2) Να βγει άμεσα ο Νίκος Μαζιώτης από την απομόνωση όπου κρατείται με απόφαση του υπουργείου από τον περασμένο Ιούλιο. 3) Να εισαχθεί ρύθμιση στον σωφρονιστικό κώδικα για την ελαστικοποίηση του ωραρίου των επισκεπτηρίων με γνώμονα την συχνότητα των επισκεπτηρίων που έχει ένας κρατούμενος. Για παράδειγμα ένας κρατούμενος που έχει μία (1) φορά τον μήνα επισκεπτήριο ή δεν έχει καθόλου να μπορεί να επεκτείνει τον χρόνο της συνάντησης. 4) Να υπάρχει ειδικός χώρος επισκεπτηρίων για συνάντηση γονέων με τα παιδιά τους (στις αντρικές φυλακές Κορυδαλλού δεν υπάρχει τέτοιος χώρος) και όταν η συχνότητα των συναντήσεων είναι σπάνια, να αυξάνεται ανάλογα ο χρόνος συνάντησης.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε την περίοδο που έρχεται αυτός ο νέος σωφρονιστικός κώδικας, αυτή η αναδιαμόρφωση των συνθηκών εντός των φυλακών. Η κυβερνοαριστερά του σύριζα έχει υιοθετήσει πλήρως την ρητορική της ανάπτυξης, έχοντας δώσει τα εχέγγυα στους αμερικάνους, ευρωπαίους,κινέζους και λοιπούς διενθνείς συμμάχους της, δημιουργίας ενός φιλικού προς τις επενδύσεις περιβάλλοντος. Ένα περιβάλλον με πολιτικές, θεσμικές και κοινωνικές προεκτάσεις που εγγυάται την ανεμπόδιστη κερδοφορία του κεφαλαίου. Το κράτος έχει συνέχεια και η μεταμνημονιακή εποχή είναι διάπλατα μπροστά μας και περιλαμβάνει ειδικές οικονομικές ζώνες εξαίρεσης, λεηλασία φυσικών πόρων, καταστροφή του περιβάλλοντος, αναδιάρθρωση του οικονομικού μοντέλου και βίαιη αλλαγή του τρόπου ζωής του πληθυσμού. Ένα περιβάλλον συρρίκνωσης δικαιωμάτων, ανεργίας και φθηνής, ευέλικτης εργασίας, ασφάλειας και τάξης με αποστειρωμένα εμπορικά κέντρα που θα σουλατσάρουν οι γραβατομένοι υπάλληλοι πολυεθνικών και οι ντόπιοι πλούσιοι.
Έτσι έρχεται και η φυλακή να αναδιαρθρωθεί ως η πιο αιχμηρή εκδοχή του κοινωνικού ελέγχου, της καταστολής και της ποινικής διαχείρισης της φτώχειας. Για να αποτελεί φόβητρο για όσους και όσες εν δυνάμει μπορούν να αποτελέσουν κίνδυνο για την ομαλότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και λεηλασίας. Είτε συνειδητά αγωνιζόμενοι εναντίον των προσταγών της εξουσίας, είτε ασυνείδητα αρνούμενοι την ιδιοκτησία είτε αυτών που η φιγούρα τους δεν χωράει στους κυρίαρχους σχεδιασμούς -κοινωνικά αποκλεισμένοι, μετανάστες, τοξικοεξαρτημένοι, μικροπαραβάτες κλπ-. Ταυτόχρονα, η φυλακή αποτελεί ακόμα ένα πεδίο καπιταλιστικής κερδοφορίας, με τις εταιρίες ηλεκτρονικής επιτήρησης και ασφάλειας να πλουτίζουν πάνω στα σώματα των κρατουμένων. Που για άλλη μια φορά είναι πειραματόζωα κατασταλτικών σχεδιασμών, με τα βραχιολάκια να προεικονίζουν το μέλλον μιας ζοφερής πραγματικότητας ολοκληρωτικού ηλεκτρονικού ελέγχου.
Με την ασφάλεια, την ευταξία, την εξατομίκευση να έχουν αναγορευτεί σε κυρίαρχες αξίες, η ίδια ύπαρξη των φυλακών συμπυκνώνει ιδιαίτερα νοήματα. Σ’ έναν κατακερματισμένο κοινωνικό ιστό ο διαχωρισμός των »κακών» εντός των τειχών έρχεται να ενώσει και να νοηματοδοτήσει την ύπαρξη αυτών που είναι εκτός, πάνω στην κατεύθυνση του καλού πολίτη, του νοικοκυραίου που δεν δημιουργεί προβλήματα. Με την επιβράβευση της υπακοής να είναι η ελευθερία της επιβίωσης εκτός της φυλακής, μιας στρεβλής αντίληψης της ελευθερίας που δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά το άλλοθι της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, της καπιταλιστικής σκλαβιάς και του ελέγχου από την εξουσία.
Οι αριστεροί νεόκοποι διαχειριστές των ζωών μας, γραπωμένοι στην εξουσία, με τον νέο σωφρονιστικό κώδικα, ικανοποιούν το συντηρητικό ακροατήριο τους, διαφοροποιούνται από την αντιπολίτευση με ένα μανδύα ψευτοπροοδευτικότητας κάποιον άρθρων, αλλά στην ουσία του επιτίθενται σε δικαιώματα των φυλακισμένων για να θωρακίσουν την νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη και την καπιταλιστική ερημοποίηση.

Ας σταθούμε πιο συγκεκριμένα  σε ορισμένες παραγράφους και άρθρα του νέου σωφρονιστικού κώδικα:

-Η “έννομη τάξη” δεν περιλαμβάνει μόνο το χωροταξικό της φυλακής, αλλά εκτείνεται σε όλο το χωροχρονικό της ζωής του κρατουμένου, μπορεί να επιτευχθεί με τη νέα ρύθμιση που περιλαμβάνει την τοποθέτηση ηλεκτρονικού βραχιολιού στον κρατούμενο εκτός φυλακής , κάτι που θα επιτρέπει την 24ωρη παρακολούθησή του στις άδειες που θα παίρνει από τη φυλακή ή ακόμα, με τη διεύρυνση του νομικού πλαισίου, μπορεί να συνοδεύσει την ποινή του κατ’ οίκον περιορισμού.

-Αντί των φυλακών τύπου Γ, θεσμοθετούνται πλέον πτέρυγες τύπου Γ σε όλες τις φυλακές της χώρας , που αποβλέπουν στην ενστάλαξη του φόβου σε όλους τους κρατουμένους , δημιουργώντας την απειλή περαιτέρω στέρησης της ελευθερίας τους, μιας φυλακής μέσα στη φυλακή, εάν κ εφόσον αυτοί αντισταθούν στις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής τους. Η αισθητηριακή στέρηση κ εν τέλει ο περιορισμός κάθε ενδιαφέρουσας απασχόλησης κ ο εξαναγκασμός σε απραξία επιτείνουν τον εγκλωβισμό σε μία ήδη οδυνηρή κατάσταση.

-Το δημοκρατικό κράτος μη θέλοντας να τσαλακώσει τον ανθρωπιστικό του μανδύα, με τη νέα διάταξη για εξαναγκαστική σίτιση (σε απεργία πείνας), αφαιρεί το δικαίωμα των κρατουμένων σε απεργία πείνας, μέσω της οποίας οι κρατούμενοι διαχρονικά πραγματοποιούν ατομικούς κ συλλογικούς αγώνες.

-Μέσω της δημιουργίας ηλεκτρονικού τηλεφωνικού κέντρου θεσμοθετείται το φακέλωμα συγγενικών κ φιλικών προσώπων των κρατουμένων. Το ίδιο συμβαίνει σε περίπτωση επισκεπτηρίου, με στόχο την απομόνωση των κρατουμένων από τον έξω κόσμο αλλά κ τη στοχοποίηση  κ τον έλεγχο (έγκριση τηλεφώνων) των φιλικών κ συγγενικών τους σχέσεων.

-Οι σωματικοί έλεγχοι μέσω της απογύμνωσης, συμπεριλαμβανομένου κ του κολπικού ελέγχου που αφορά τις γυναίκες, στοχεύουν στον εξευτελισμό κ στην καθυπόταξή τους στην εξουσία της φυλακής.

-Κάθε σωφρονιστικός υπάλληλος έχει πλέον το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει βία απέναντι σε κάθε κρατούμενο/η ενάν θεωρήσει ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο, ακόμη και σε περίπτωση παθητικής αντίστασης. Ένα ακόμη σημείο της επίθεσης πάνω σε οποιαδήποτε αγωνιστική θέση μπορεί να προκύψει εντός της συνθήκης του εγκλεισμού.
–Η περαιτέρω διεύρυνση του ρόλου του εισαγγελέα, που μπορεί  να ασκήσει βέτο στο δικαίωμα που έχει κάποιος κρατούμενος σε άδεια, ιδιαίτερα αν θεωρείται “επικίνδυνος”. Για περιπτώσεις δηλαδή με πειθαρχικά που μπορεί να έχουν από κινητοποιήσεις και για όσους διώκονται με 187Α, η συνθήκη αυτή θα είναι και η κυρίαρχη στην εκδικητική στάση του κράτους, ιδιαίτερα απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους.

Όσο και τα κοράκια των media  να σιωπούν για τον αγώνα των  φυλακισμένων πλήρως, την ίδια ώρα που ουρλιάζουν και προσπαθούν να προκαλέσουν μαζικές νευρώσεις προβάλλοντας τα πιο ειδεχθή εγκλήματα, για να έχουν μεγαλύτερα κέρδη, και να καλλιεργήσουν τεχνηέντως την εικόνα του τέρατος-έγκλειστου στη φυλακή, μια ματιά στον πληθυσμό αυτής θα μας δείξει την πραγματικότητα. Αυτής ενός ταξικού θεσμού εξορίας εντός της, των πιο φτωχών, κοινωνικά αποκλεισμένων, στρωμάτων. Υπάρχουν άνθρωποι στοιβαγμένοι στα μπουντρούμια της δημοκρατίας σε άθλιες συνθήκες για να συνεχίζει ο κόσμος να κοιτάζει την δουλειά του και να είναι υποτακτικός. Ταυτόχρονα, βασικό σημείο των παραπάνω, είναι και η ανηλεής επίθεση κράτους και κεφαλαίου σε όσους συνειδητά αγωνίζονται και εχθρεύονται αυτόν τον κόσμο, όσων προπαγανδίζουν την καταστροφή του καπιταλισμού και όχι τη μεταρρύθμισή του. Αυτά αντανακλώνται στο νέο σωφρονιστικό κώδικα και απορρέουν από τη συνολική συνθήκη εξαίρεσης που επιβάλλεται πάνω στους κρατούμενους αγωνιστές. Μια συνθήκη που είναι κομβική για της επίθεση πάνω στα ίδια τα περιεχόμενα του αγώνα, στο κίνημα, στις δομές του, στους κρατούμενούς του. Η χρήση και διεύρυνση του τρομονόμου είναι ενδεικτική της συνολικής αυτής απόπειρας που έχει ως στόχο να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος απέναντι στο φόβο που πάντα έχουν οι κυρίαρχοι, αυτόν της γενικευμένης κοινωνικής έκρηξης, της επαναστατικής προοπτικής.

Ο αγώνας των φυλακισμένων αλλά και η απεργία πείνας των αναρχικών συντρόφων μελών του Επαναστατικού Αγώνα Ρούπα/Μαζιώτη ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα, πέρα από δίκαιος, είναι αγώνας που αφορά όλα τα καταπιεσμένα κοινωνικά κομμάτια. Εμείς από την πλευρά μας είμαστε συνειδητά δίπλα τους για να διευρυνθεί ο αγώνας τους. Από το δικό μας μετερίζι, αναγνωρίζοντας ότι η φυλακή είναι θεμέλιος λίθος του καπιταλιστικού οικοδομήματος, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι την καταστροφή κάθε φυλακής, μέχρι τη δημιουργία ενός κόσμου αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ Ε.Α., Π. ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 11/11

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Εισήγηση εκδήλωσης » Οι αγώνες των ιθαγενών Μαπούτσε και η απαγωγή και δολοφονία του αναρχικού Santiago Maldonado»

Οι αγώνες  των ιθαγενών Μαπούτσε

και η απαγωγή και δολοφονία του αναρχικού Santiago Maldonado

 

Λατινική Αμερική μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ιστορία όλης της λατινικής Αμερικής είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό η ιστορία της γέννησης και εδραίωσης του καπιταλισμού. Τόσο για τη λεηλασία που έχει συμβεί στα εδάφη, τα ποτάμια, το υπέδαφος, τους λαούς και τις φυλές που κατοικούσαν εκεί, όσο και για τον τρόπο, την ένταση και την αμείλικτη διάσταση που έχει η δημιουργία των σύγχρονων κρατών και την νεότερης πολιτικής ιστορίας. Κάνοντας μια μετάβαση στα νεότερα χρόνια μετά τον  ΄Β Παγκόσμιο πόλεμο και ιδιαίτερα στις δεκαετίες του ’60 και ’70, παρατηρούμε πως η κυριαρχία του αμερικανικού κράτους, της πολιτικής του σε παγκόσμιο επίπεδο, της οικονομικής του δύναμης, θα καρφώσει τον επεμβατικό, στρατιωτικό και βρώμικο χαρακτήρα της στην καρδιά των λαών της Λατινικής Αμερικής. Στο οικονομικό επίπεδο, η ένταση της ιδιωτικοποίησης κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής, το πέρασμά τους στα χέρια των μεγάλων πολυεθνικών, το τσάκισμα και  ξερίζωμα των ντόπιων πληθυσμών, η εκβιομηχάνιση, η επιβολή ελεγχόμενων από τα δυτικά συμφέροντα κυβερνήσεων, ο έλεγχος της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, αλλά –και ίσως αυτό που συμπυκνώνει τα παραπάνω-, το οργανωμένο σχέδιο της επέμβασης απέναντι σε κάθε επαναστατικό τοπικό κίνημα, η υποστήριξη αλλά και ευθεία οργάνωση στρατιωτικών πραξικοπημάτων, συνθέτουν τον καμβά εκείνων των ετών, με χαρακτηριστικές τις περιπτώσεις της Χιλής και της Αργεντινής, λόγω και του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για τη σημερινή εκδήλωση.

 

Αργεντινή και Χιλή: σύντομη αναφορά στην κοινωνικοπολιτική κατάσταση.

Η ανατροπή του Αλιέντε στη Χιλή και η χούντα Πινοσέτ που διήρκησε μέχρι  το 1990 όπου και η χώρα πέρασε στην νεότερη ιστορία με τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς και εξαφανισμένους αντιφρονούντες, πολιτικούς αντιπάλους, ιθαγενικούς πληθυσμούς, απίστευτη βαρβαρότητα, οικονομική καταστροφή, εξαθλίωση. Οι κάθε είδους στρατιωτικές δικτατορίες των τότε δεκαετιών, πήγαν χέρι χέρι με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που έμπαιναν σε εφαρμογή, με το χτύπημα των αντιστασιακών κινημάτων που πολεμούσαν για ένα καλύτερο κόσμο, με το άνοιγμα του δρόμου για την πλήρη επέλαση του ιδιωτικού κεφαλαίου. Είναι γνωστή πλέον η χρηματοδότηση των στρατιωτικών δικτατοριών από πολυεθνικές εταιρίες, καθώς για αυτές θα κάνανε την απαραίτητη «βρώμικη δουλειά», αφήνοντας τους ουσιαστικά γη και ύδωρ έναντι ψίχουλων. Αντίστοιχα και στην Αργεντινή, που μετά από πολλές αναταραχές και αλλαγές στον πολιτικό και κοινωνικό χάρτη, η ήττα των περονιστών έφερε και άλλη μία δικτατορία με επικεφαλής τον Βιντέλα που διήρκησε μέχρι και το 1983.

Από εκεί και πέρα, αυτό που θα πρέπει να σημειώσουμε είναι πως τα μέρη αυτά έμειναν κατεστραμμένα οικονομικά και κοινωνικά, με τεράστια δημόσια χρέη, με το πολιτικό προσωπικό αυτών των δικτατοριών να παραμένει σε οργανικές θέσεις (ιδιαίτερα στην περίπτωση της Χιλής), με τα σύγχρονα κράτη να διατηρούν νόμους από τις τότε χούντες (όπως ο αντιτρομοκρατικός που είναι δημιούργημα της περιόδου Πινοσέτ και που χρησιμοποιείται ακόμη ως όπλο απέναντι σε πολιτικούς κρατούμενους, ανάμεσά τους και οι Μαπούτσε), με μεγάλες πολυεθνικές να έχουν αγοράσει τεράστιες εκτάσεις και πλουτοπαραγωγικές πηγές, με την επόμενη μέρα να είναι η συνέχεια της νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης, καθώς στο όνομα της ανάπτυξης, της αποπληρωμής των χρεών, της καλυτέρευσης της οικονομίας τους, τα κράτη αυτά προχώρησαν σε γενικευμένες ιδιωτικοποιήσεις. Χαρακτηριστικότερο  παράδειγμα αυτό της Αργεντινής που η επί χρόνια οικονομική ύφεση, κάτω από την πίεση του ΔΝΤ και των αντίστοιχων πολιτικών, οδήγησε σε μια κοινωνική εξέγερση το 2001.Η συνέχεια ήταν  η έλευση των Κίρχνερ στην εξουσία, την έναρξη των νέο-σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών τους ενός σύγχρονου κευνσιανού προγράμματος, που ωστόσο στο επίπεδο των μεγάλων έργων όπως οι εξορυκτικές βιομηχανίες, συνέχισαν την συνθήκη που είχε ξεκινήσει από το 1990, με το κράτος να ρίχνει μεγάλο βάρος σε αυτούς τους τομείς. Η περίδος Κίρχνερ χαρακτηρίζεται  και από την μεγάλη υπαναχώρηση των κοινωνικών, ριζοσπαστικών κινημάτων και δυνάμεων των προηγούμενων χρόνων Είναι παρακαταθήκη όλων των παραπάνω η κατάσταση που αντιμετωπίζουν σήμερα τόσο οι ιθαγενικοί πληθυσμοί, όσο και συνολικά οι από τα κάτω στις περιοχές αυτές.

 

Η περίπτωση της Benetton.

Συγκεκριμένα στο παράδειγμα της Benetton: Για να κατανοήσουμε την παρούσα κατάσταση, είναι σημαντικό να εξετάσουμε την προέλευση των τεράστιων εκτάσεων ιδιοκτησίας της. Πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι οι Μαπούτσε ζούσαν στην Παταγονία από τις 11.000 π.Χ. Το Αργεντινό Κράτος κατέλαβε αυτά τα εδάφη από τους Mapuche στα τέλη του 19ου αιώνα. Από το 1878 έως το 1885, οι αργεντινοί δυνάμεις, υπό την ηγεσία του γνωστού αντι-ιθαγενούς μελλοντικού προέδρου Julio Argentino Roca, διεξήγαγαν την επιχείρηση με τίτλο «Η κατάκτηση της ερήμου». Ο πρωταρχικός στόχος ήταν να διεκδικήσει το έδαφος για την γεωργία της Αργεντινής. Φυλετικές και κοινωνικές δαρβινιστικές ιδέες χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογήσουν την απέλαση μέχρι και 15.000 ιθαγενών από τα εδάφη τους. Η κατάκτηση χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τα βρετανικά κονδύλια και τα στρατεύματα της Αργεντινής οπλίσθηκαν με βρετανικά όπλα. Ως εκ τούτου, μεγάλο μέρος της κατακτημένης γης απονεμήθηκε στην αργεντίνικη Southern Land Company Ltd, με έδρα το Λονδίνο, το 1889. Η εταιρεία μετονομάστηκε σε Compañía de Tierras del Sud Argentino SA (CTSA) το 1982.

Το 1991 η κυβέρνηση πώλησε το CTSA και όλη την γη που κατείχε στην Edizone Holding International, εταιρεία που ανήκε στην Benetton . Η εταιρεία αγόρασε το οικόπεδο για $ 80 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, ένα κλάσμα της τρέχουσας αξίας του. Τέλος, δε θα πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε το ρόλο της οικογένειας Bullrich, μέλος της οποία είναι και η Patricia Bullrich, υπουργός ασφαλείας και σφοδρή πολέμιος των Mapuche. Η οικογένεια αυτή, από τις παλιές ισχυρές  της Αργεντινής, έβγαλε πολλά χρήματα στην περίπτωση της πώλησης της γης στην Benetton σε ρόλο μεσολαβητή. Η πώληση αυτή είναι σημαντική για να καταγραφεί η καταπίεση των Mapuche στην Παταγονία, καθώς διαπίστωσαν ότι δεν ήταν μόνο το κράτος που τους εξουσίαζε, αλλά και τα ιδιωτικά εταιρικά συμφέροντα. Η περίπτωση της Benetton (που κατέχει και άλλες εταιρίες στα εδάφη των Μαπούτσε που δραστηριοποιούνται σε εξορύξεις πχ MinSud.S.A κλπ) δεν είναι η μοναδική στις δύο πλευρές της οροσειράς των Άνδεων. Ωστόσο στην επαρχία του Chubut, μεγάλο μέρος των διαμαρτυριών των ιθαγενών είναι ενάντια στις περιοχές της Benetton και αυτό γιατί η Benetton έχει στην κατοχή της κάτι παραπάνω από 900.000 εκτάρια σε όλη τη χώρα , ένα τρίτο των οποίων βρίσκονται στην επαρχία Chubut. Στην περιοχή επιχειρεί με κέντρο στην μονάδα του Leleque (180.000 εκτάρια)  στην περιοχή του Cushamen  στα βορειοδυτικά της επαρχίας.

Το 2006 η εταιρία  αναγνώρισε μερικώς τα συνταγματικά δικαιώματα του λαού μαπούτσε  ως προς την  γη τα ους και τους προσέφερε 7500 εκτάρια στην ζώνη του Esquel στην  επαρχία Chubut. Η επαρχιακή κυβέρνηση διέταξε την διεξαγωγή τεχνικών ερευνών για την πρόταση της εταιρίας, όμως αυτές κατέληξαν πως τα προσφερόμενα από την εταιρία εδάφη είναι  άγονα και ανεπαρκή για τις διεκδικήσεις των μαπούτσε.

 

Οι Μapuche και οι αγώνες για τη γη.

Οι Mapuche είναι ένας αρχέγονος λαός της νότιας Αμερικής που κατοικεί στα νότια της Χιλής και νοτιοδυτικά της Αργεντινής. Αποκαλούν τους εαυτούς τους «ανθρώπους της γης» και αυτό είναι το νόημα της λέξης Mapuche. Παραδοσιακά ζούσαν σε διευρυμένες οικογένειες, χωρίς σκλάβους ή αφέντες και δεν υπήρξαν ποτέ ένα ενωμένο έθνος, αλλά μάλλον μια ενότητα φυλών που μιλούσαν μια κοινή γλώσσα και είχαν κοινά πολιτιστικά στοιχεία.

Στην προφορική τους παράδοση έχουν σαν κορυφαίες στιγμές αντίστασης και μή υποταγής του λαού τους, αυτήν εναντίον της αυτοκρατορίας τον Ίνκας και αυτή εναντίον των ισπανών κατακτητών. Ιδιαίτερα εναντίον των αποικιοκρατών έγιναν γνωστοί σαν ο τελευταίος ιθαγενικός λαός που κατακτήθηκε και έχασε τη γη του το 1883 (κατά την δημιουργία των κρατών της Χιλής και αργεντινής). Σε μία θρυλική αντίσταση για πάνω από 300 χρόνια οι Mapuche διατήρησαν τον στρατιωτικό έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της περιοχής τους, εξαπολύοντας αντάρτικο πόλεμο ενάντια στους Ισπανούς και καταστρέφοντας συστηματικά τους οικισμούς των εποίκων.

Από  την ευρωπαϊκή κατάκτηση, οι ιθαγενικοί λαοί έχουν θεωρήσει παράνομη την κατάληψη της προγονικής τους γης. Κατά τη διάρκεια του 19oυ αιώνα και τις αρχές του 20ου το αργεντίνικο κράτος δεν αναγνωρίζει την νομική  ύπαρξη των ιθαγενικών λαών, ούτε των  δικαιωμάτων τους στη γη τους. Το 1989 έως το 1992 δυναμώνουν τα διάφορα κινήματα ιθαγενικής αξίωσης  σε όλη τη λατινική Αμερική. Το 1994 το αργεντίνικο κράτος  μεταβάλλει την στάση του και αναγνωρίζει για πρώτη φορά τα δικαιώματα των ιθαγενών, μεταξύ των οποίων και “την κτήση και κοινοτική ιδιοκτησία της γης που παραδοσιακά καταλαμβάνουν”. Ακολουθούν  άλλοι νόμοι και μετατροπές νόμων που αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των ιθαγενών και της  γης τους..

Το 2006, περνάει  επείγον νόμος ιθαγενικών εδαφών που ορίζει απογραφή κοινοτήτων και εδαφών και  αναστέλλει τις εκδιώξεις των ιθαγενών από τα εδάφη τους έως ότου ολοκληρωθεί. Ο νόμος αυτός είναι ένα βήμα για την επισημοποίηση της  κοινοτικής ιδιοκτησίας  τους.

Η διαμάχη οξύνεται το 2017 ενόψει  της λήξης της περιόδου  αναστολής των  εκδιώξεων στις 23 Νοέμβρη του 2017, παρά το γεγονός ότι είχε ολοκληρωθεί μόνο το 30%(459  από τις 1532 κοινότητες) της απογραφής. Μεταξύ των περιοχών που δεν είχε ολοκληρωθεί η απογραφή βρίσκονται και οι περιοχές Neuquen, Rio Negro, Santa  Cruz.

Ιθαγενικές  οργανώσεις, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικά κόμματα ζήτησαν την χρονική επέκταση της ισχύος του νόμου, το κοινοβούλιο ξεκίνησε τον Σεπτέμβρη του 2017 τη δοκιμαστική χρονική επέκταση του νόμου, αυτή τη φορά έως τον Ιούνιο του 2020.

Η αντίσταση των πληθυσμών εκεί αφορά μια σειρά δραστηριοτήτων που καταστρέφουν το φυσικό κόσμο, καταπατούν τα πατρογονικά τους εδάφη και τους εξωθούν από τα μέρη τους. Εξορύξεις, πετρελαϊκές, δημιουργία θέρετρων για τουρισμό, υλοτομία και πολλά άλλα είναι μια σειρά καπιταλιστικών επεμβάσεων στις οποίες οι Μαπούτσε αλλά και άλλοι αγωνιζόμενοι/ες στέκονται απέναντι εδώ και δεκαετίες με βαρύ φόρο σε αίμα, δολοφονίες, φυλακισμένους. Στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 οι Μαπούτσε ξεσηκώθηκαν, καθώς οι κοινότητες εγκαινίασαν τις καταλήψεις γης και έριξαν τους φράκτες ώστε να μεγαλώσει η έκτασή τους. Αλλά το φασιστικό πραξικόπημα του 1973 υπό τον Πινοσέτ, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, έφερε μια νέα εκστρατεία τρόμου ενάντια στους Μαπούτσε. Από τη χούντα του Πινοσέτ, οι περιοχές των Μαπούτσε έχουν δεχθεί μια τρομερή αρπακτική επίθεση από έναν αριθμό πολυεθνικών εταιριών που ασχολούνται με υλοτομία, υδροηλεκτρικά φράγματα, εξορύξεις και πετρέλαιο. Αλλά η αντίσταση των Μαπούτσε έχει αναπτυχθεί πάλι τόσο στη Χιλή όσο και στην Αργεντινή.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90, οι κοινότητες εξαπέλυσαν νέες καταλήψεις γης, δολιοφθορές και εμπρησμούς σε φορτηγά, σπίτια τσιφλικάδων, και μονοκαλλιέργειες. Τα μπλόκα σε δρόμους αναπτύχθηκαν για να εμποδιστεί η βιομηχανική ανάπτυξη και τα υδροηλεκτρικά φράγματα. Ένα αγροτικό κονσόρτσιουμ υπολόγισε το 2004 ότι τα προηγούμενα 5 χρόνια εγκαταστάσεις και εξοπλισμός δασοκομικών εταιριών είχαν δεχθεί πάνω από 600 επιθέσεις από Μαπούτσε, με ζημιές πάνω από ένα δισ. πέσος (πάνω από 2 εκ. ευρώ).

Η αντίστασή τους οδήγησε σε συγκρούσεις με τα Χιλιανά ΜΑΤ, όπου οι Μαπούτσε κουκουλωμένοι χρησιμοποιούσαν σφεντόνες για να αντιμετωπίσουν τις επιδρομές των ΜΑΤ. Οι Μαπούτσε που ζουν σε πόλεις όπως το Τεμούκο, αγωνίζονται να διατηρήσουν τη γλώσσα και την κουλτούρα τους. Ιθαγενείς φοιτητές έχουν καταλάβει κτίρια στην πόλη, μπλοκάρουν δρόμους και αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις των μπάτσων.

1996-2004: Η κατασκευή του Υδροηλεκτρικού Σταθμού Ralco, του μεγαλύτερου υδροηλεκτρικού σταθμού της Χιλής, κατά τη δεκαετία του 1990 ήταν εξαιρετικά κομβικό ζήτημα για τους Mapuche  και τους  pro-Mapuche, καθώς επρόκειτο να πλημμυρίσει ιερή γη, συμπεριλαμβανομένου ενός νεκροταφείου Mapuche.

Νοέμβριος του 2002:  Δολοφονία του νεαρού Μαπούτσε Άλεξ Λέμουν.10 Μαΐου 2005: Ο Zenan Diaz Necul, ένας νεαρός Μαπούτσε, ισοπεδώθηκε από όχημα οπλισμένων φρουρών της δασικής εταιρίας Forestal Mininco σε οδόφραγμα που είχαν στήσει Μαπούτσε στην πόλη Collipulli στη Χιλή.3 Ιανουαρίου 2008: δολοφονείται ο, φοιτητής Μαπούτσε, Ματίας Βαλεντίν Κατριλέο στο Τεμούκο, σε συμπλοκή με τους καραμπινιέρος, κατά τη διάρκεια κατάληψης γης. Συγκρούσεις ξεσπούν στο Σαντιάγκο και άλλες περιοχές της χώρας όπου χιλιάδες άνθρωποι πραγματοποιούν διαδηλώσεις.2009: Πολυάριθμα περιστατικά, όπως καταλήψεις γης, εμπρησμοί ιδιωτικής ιδιοκτησίας των εταιριών και των σφετεριστών της γης και διαδηλώσεις στην Araucania. Μετά από τους πρόσφατους θανάτους μερικών από τους ακτιβιστές της, η οργάνωση Mapuche Coordinadora Arauco-Malleco διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο οργανώνοντας και υποστηρίζοντας βίαιες καταλήψεις γης και άλλες άμεσες δράσεις, όπως καύση σπιτιών και αγροκτημάτων, που κατέληξαν σε συγκρούσεις με την αστυνομία.2010: Μαζική απεργία πείνας πολιτικών κρατουμένων Mapuche ενάντια στην αντι-τρομοκρατική νομοθεσία.

 

Η αντίσταση στο pu lof cushamen.

Στις 13 Μάρτη του 2015, μια κοινότητα Μαπούτσε που ανήκει στην M.A.P( αυτόνομο κίνημα Μαπούτσε του Pu Lof) , δημιούργησε ένα lof επονομαζόμενο »Pu Lof σε αντίσταση» μέσα στο τμήμα Leleque στην θέση  Vuelta del Rio, ανάμεσα στις περιοχές Cholila και  Esquel. Τα εδάφη αυτά, ιδιοκτησίας Benetton, καταλαμβάνονται από τους ιθαγενείς. Στα τέλη του Ιούνη του 2016 ΕΚΑΜ και άλλες αστυνομικές δυνάμεις, εισβάλλουν βίαια στα κατειλημμένα εδάφη της κοινότητας “Pu Lof  σε αντίσταση”, υποθετικά σε αναζήτηση βοοειδών που ανήκουν στην Benetton. H διαδικασία αυτή άφησε πολλούς τραυματίες από τους ανθρώπους τις κοινότητας και 7 συλληφθέντες.

Τον Σεπτέμβρη του 2016 μέλη του lof μπλοκάρουν τον δρόμο από τον οποίο περνά το τουριστικό τραίνο la trochita και από τότε και στο εξής επαναλαμβάνουν μπλοκαρίσματα δρόμων, ειδικά  του εθνικού δρόμου 40.Στις 10-11 Γενάρη του 2017 η κοινότητα του Cushamen δέχεται μια βίαιη επίθεση από την gendarmeria και την επαρχιακή αστυνομία του Chubut. Τα σώματα ασφαλείας πυροβόλησαν εναντίον των ιθαγενών, κατέστρεψαν τα καταλύματά τους   και συνέλαβαν πολλά από τα μέλη της. Η καταστολή  δημιούργησε σκάνδαλο και τα μέλη του lof κατήγγειλαν πως  η παράνομη εκκένωση  του καταυλισμού, έγινε κατόπιν ανεπίσημου αιτήματος της Benetton.

 

Δίωξη του Facundo Jones Huala.

Ο ιθαγενής ηγέτης (lonko) Facundo Jones Huala ,μέλος της κοινότητας Μαπούτσε του Cushamen, υπήρξε αντικείμενο προσοχής  του  εθνικού τύπου από το 2013 , όταν συνελήφθη  στην Χιλή με κατηγορίες οπλοκατοχής και παράνομης εισόδου στη χώρα. Στις 27 Μαΐου το 2016, ο Huala συνελήφθη στο lof του Cushamen ως αποτέλεσμα αιτήματος έκδοσης του στην Χιλή για να δικαστεί για τα γεγονότα του 2013 και μιας εντολής κράτησής του από την αργεντίνικη δικαιοσύνη  για την υποτιθέμενη συμμετοχή του σε  εμπρηστική ενέργεια στην περιοχή του Bariloche. Αφέθηκε ελεύθερος τρεις μήνες μετά.

Στις 28 Ιουνίου του 2017,  ξανασυλλαμβάνεται με τις ίδιες κατηγορίες, γεγονός  το οποίο δημιούργησε  διαδοχικές πορείες και διαμαρτυρίες που απαιτούν την απελευθέρωσή του.
Στις 31 Ιουλίου του 2017, οργανώσεις Μαπούτσε και ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάνουν αποκλεισμό του ομοσπονδιακού δικαστηρίου του Bariloche και ζητούν την απελευθέρωση του Facundo. Η  συγκέντρωση δέχεται επίθεση και πολλοί συλλαμβάνονται.

Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας  πραγματοποιείται εισβολή στην κοινότητα “Pu Lof σε αντίσταση” στο Cushamen χωρίς εισαγγελική εντολή. Σε  αυτή την επιχείρηση  εξαφανίζεται ο Santiago Maldonado. Η μέρα είναι η 1η Αύγουστου 2017.

 

                          Απαγωγή και δολοφονία του Santiago Maldonado.

Ο Santiago Maldonado, όντας αναρχικός, επέλεξε συνειδητά να σταθεί στο πλάι των αγωνιζόμενων Mapuche. Την μέρα εκείνη συμμετείχε στο μπλοκάρισμα της εθνικής οδού 40, που πραγματοποιούταν με απαίτηση την απελευθέρωση και άρση των κατηγοριών του Facundo Jones Huala. Μέσα σε λίγα λεπτά από το ξεκίνημα του μπλοκαρίσματος κατέφτασαν με οχήματα 30 οπλισμένοι μπάτσοι της εθνικής στρατιωτικής χωροφυλακής (gendarmeria). Σαν απάντηση στην καταστολή οι μπάτσοι δέχονται πέτρες, ενώ ρίχνουν πλαστικές σφαίρες και πυροβολούν με πραγματικά πυρά. Στην συνέχεια πυρπολούν σπίτια και υπάρχοντα της κοινότητας Lof, αναγκάζοντας τα άτομα που είχαν καταλάβει τον δρόμο να υποχωρήσουν πέρα από το ποτάμι. Ο Santiago Maldonado  μένει πίσω. Κάποιοι κάτοικοι του Lof βλέπουν άτομα της χωροφυλακής να αρπάζουν τον Santiago να τον ξυλοκοπούν και να τον βάζουν σε όχημα τους.Ο  Santiago παραμένει εξαφανισμένος να αγνοείται η τύχη του για παραπάνω από δυόμιση μήνες μέχρι να βρεθεί το πτώμα του στις 18/10 στο ποτάμι.

Αν και από την πρώτη στιγμή υπήρχαν επώνυμες καταγγελίες από Mapuche της εξαφάνισης και της ευθύνης της αστυνομίας γι’ αυτήν, οι αρχές αρχικά αρνήθηκαν σθεναρά το ίδιο το γεγονός της εξαφάνισης. Αυτή η άρνηση κάμφθηκε μόνο μπροστά στις κοινωνικές δυναμικές που αναπτύχθηκαν άμεσα, με μαζικές διαδηλώσεις και δυναμικές ενέργειες που απαιτούσαν να γυρίσει ζωντανός ο  Santiago. Έτσι μετά από 9 μέρες ξεκίνησε η “έρευνα” του αργεντίνικου κράτους, ικανός χρόνος για να ερευνούν τα ήδη πλυμένα και καθαρά τζιπ τις επιχείρησης, ενώ με νομικά κολπάκια να θεωρούν τους  Mapuche αναξιόπιστους μάρτυρες…

Όλο το διάστημα της εξαφάνισης, ένα πλήθος ενεργειών και διαμαρτυριών ανατάραξε την κοινωνική ομαλότητα στην αργεντινή. Μαζικές κινητοποιήσεις, σαμποτάζ και νυχτερινές επιθέσεις, μπλοκαρίσματα δρόμων και υπηρεσιών. Εδώ πρέπει να κάνουμε δύο σημειώσεις. Πρώτον ότι η εξαφάνιση του Maldonado, σε διάφορα κοινωνικά κομμάτια ξύπνησε μνήμες της στρατιωτικής Χούντας, όπου χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες απηχθήσαν και εξαφανιστήκαν απο τους στρατιωτικούς μηχανισμούς, όντας αυτή η μέθοδος η κατασταλτική αιχμή της δικτατορίας. Δεύτερον, ότι η υπόθεση Maldonado συνέπεσε χρονικά με την προεκλογική περίοδο, με αρκετούς πολιτικούς σχηματισμούς να θέλουν να την εκμεταλλευτούν αντιπολιτευτικά. Έτσι στην δημόσια σφαίρα αποκρύπτουν την πολιτική ταυτότητα, τις ριζοσπαστικές απόψεις του συντρόφου και τον ίδιο τον αγώνα των Mapuche, μέσα σε ένα κλίμα δημοκρατικής κατάφασης και στείρας διαμαρτυρίας.

Το αργεντίνικο καθεστώς ξεπλένοντας το αίμα από τα χέρια του από την αρχή πέρασε στην επίθεση, επικοινωνιακά και κατασταλτικά. Ένα όργιο παραπληροφόρησης και λασπολογίας εξαπολύθηκε στις τηλεοπτικές οθόνες, στις εφημερίδες και το διαδίκτυο, στο στόχαστρο ο αγώνας των  Mapuche, οι αναρχικοί -ες και ο ίδιος ο σύντροφος. Δεκάδες ρεπορτάζ και δηλώσεις αξιωματούχων, όπως “ο  Maldonado είναι στην παρανομία και στην Χιλή”, “είναι αιχμάλωτος των Mapuche”, “είναι ένας χίπις που χάθηκε” και πολλά άλλα προσβλητικά στην μνήμη του συντρόφου. Ταυτόχρονα σε πρώτο πλάνο ήταν η σπίλωση της ταυτότητας των Mapuche, η εγκληματοποίηση του αγώνα τους και η σκιαγράφηση τους ως νέο εσωτερικό εχθρό, κατηγορώντας τους ότι είναι βάρβαροι και εμποδίζουν τις έρευνες, ότι υποκινούνται από σκοτεινά ξένα κέντρα (χρηματοδότηση από Αγγλία), έχουν οργανικές σχέσεις με αντάρτικους σχηματισμούς (όπως η κολομβιανή FARC και το κουρδικό PKK), πλήρη ταύτιση του αγώνα τους με συγκεκριμένη οργάνωση (την RAM) κλπ. Έτσι ώστε όλο το ζήτημα της αυτοδιάθεσης και διεκδίκησης της προγονικής γής να αποπολιτικοποιηθεί και να καταλήξει σε υπόθεση ποινικής διαχείρισης και εφαρμογής των αντιτρομοκρατικών νόμων. Με την αφορμή της εξαφάνισης του συντρόφου οργανωθήκαν από την αστυνομία δεκάδες βίαιες εισβολές-έρευνες σε χώρους των Mapuche, ενώ δεν δίστασαν να εισβάλουν και στον χώρο που συμμετείχε και διέμενε ο Santiago την “Biblioteca del Rio”. Ενώ μπροστά στον φόβο των αναταραχών υπήρξαν κατασταλτικές επιχειρήσεις σε κοινωνικά κέντρα, αναρχικές βιβλιοθήκες και γενικά πολιτικούς χώρους, μαζικές προσαγωγές και εισβολές σε σπίτια, με τις παρακολουθήσεις σε αναρχικούς -ες να εντείνονται. Τα κέντρα των πόλεων καταλήθφηκαν από πάνοπλες αστυνομικές δυνάμεις στην προσπάθεια επίδειξης δύναμης, πρόληψης εξεγερσιακών γεγονότων και καλλιέργειας κλίματος φόβου, ανασφάλειας και εθισμού στην στρατικοποίηση. Εξέχουσα θέση σ’ όλη την αντιεξεγερτική καμπάνια του καθεστώτος είχε η υπουργός ασφάλειας Bullrich (της γνωστής οικογένειας), τόσο με τις εμπρηστικές δηλώσεις της όσο και με την διεύθυνση των κατασταλτικών επιχειρήσεων.

Όσα χρόνια και να έχουν περάσει από την δικτατορία, όσο και η δημοκρατία να προσπαθεί να ξεπλυθεί, η ουσία είναι η ίδια, είναι απλώς μία άλλη καπιταλιστική διαχείριση θωράκισης του κεφαλαίου και των ισχυρών. Η δημοκρατία μοιράζεται κοινές μεθόδους αντιμετώπισης των εχθρών τους με τις χούντες. Η εξαφάνιση, η κρατική δολοφονία του Santiago Maldonado δεν είναι η εξαίρεση, μια δημοκρατική ανωμαλία, αλλά έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά απαγωγών και δολοφονιών αγωνιστών στα δημοκρατικά χρόνια, και στην Χιλή και στην Αργεντινή. Να ρωτήσουμε τις δεκάδες οικογένειες Mapuche πού τα αγαπημένα τους πρόσωπα αγνοούνται χρόνια ή βρέθηκαν δολοφονημένα πεταμένα σε χαντάκια πώς αντιλαμβάνονται τους μπάτσους, τις εταιρίες και την δημοκρατία. Η αλήθεια είναι ότι ή έκταση που πήραν τα γεγονότα και οι κοινωνικές αντιδράσεις σε σχέση μ’ αυτήν την απαγωγή έχουν σχέση με το ότι ο αγνοούμενος ήταν λευκός, ενώ παρόμοια παρελθοντικά συμβάντα με ιθαγενείς θαφτήκαν κάτω από το πολύχρωμο θόρυβο των διαφημίσεων, της κοινωνικής αδιαφορίας και του διάχυτου ρατσισμού.

Μπροστά σ’ αυτήν την επιβαλλόμενη απομόνωση του αγώνα και των κοινοτήτων των Mapuche ο δρόμος που επέλεξε ο σύντροφος Santiago Maldonado μας εμπνέει. Η επιλογή του αγώνα, της ριζοσπαστικοποίησης αυτού, του σπασίματος των στερεοτύπων, της επικοινωνίας μεταξύ των καταπιεσμένων που αντιστέκονται και τελικά η επιλογή θέσης στα οδοφράγματα που ορθώνονται σ’ αυτόν τον κόσμο.

 

Αντί επιλόγου

O αγώνας των Mapuche για γή και ελευθερία άπτεται του γεγονότος της αποικιοκρατίας στη γή που γεννήθηκαν. Διεξάγεται ένας πόλεμος εδαφικής κυριαρχίας, με ταξικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Από την μία πλευρά τα κράτη, το κεφάλαιο, οι τσιφλικάδες, οι πολυεθνικές και γενικά το καπιταλιστικό μοντέλο καταπίεσης και παραγωγής, που αντιλαμβάνονται την γή ως πηγή πλουτισμού, εκμετάλλευσης πόρων και απομύζησης αυτής, οδηγώντας στην καταστροφή της με τις νέες τεχνικές, την βιομηχανοποίηση και εναπόθεση όλων των τοξικοτήτων που αυτές παράγουν μολύνοντας το περιβάλλον. Από την άλλη οι ιθαγενείς με μία διαφορετική αντίληψη και σχέση με την γή, όχι δυτικού τρόπου ιδιοκτησίας, αλλά με μία οργανική σχέση σεβασμού και ισορροπίας συγκροτώντας την ίδια τους την ταυτότητα ως αδιαίρετη με την γή. Με την αρπαγή και λεηλασία αυτής να οδηγεί σε καταστροφή του τρόπου ζωής τους, στην απώλεια της ταυτότητας τους.

Μεγάλα κομμάτια των κοινοτήτων Mapuche αρνιούνται την γενοκτονία τους, να είναι συνεργάσιμοι και παραδειγματικοί σκλάβοι. Διεκδικούν το δικαίωμα τους στην προγονική γή, διεκδικούν το δικαίωμα τους να οργανώνουν την ύπαρξή τους όπως αυτοί επιθυμούν. Αυτή η επιλογή αγώνα τους έχει φέρει αντιμέτωπους με τις κρατικές και καπιταλιστικές δομές και την καταστολή τους. Μέσα στο πέρασμα του χρόνου ο αγώνας ριζοσπαστικοποιήθηκε και έλαβε αντιθεσμικά, αντικρατικά και αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Καταλήψεις γής, άμεσες δράσεις, μπλοκαρίσματα δρόμων, επιθέσεις συνθέσαν ένα εξεγερσιακό ψηφιδωτό αγώνα. Πολλοί αναρχικοί, ως ατομικότητες, αλλά και κομμάτια του συλλογικού αναρχικού κινήματος και στην Αργεντινή αλλά και διεθνώς βρέθηκαν στο πλευρό τους, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με τους Mapuche.

Σ’ έναν τέτοιο δίκαιο αγώνα μ’ αυτά τα χαρακτηριστικά δεν θα μπορούσαμε παρά να είμαστε μαζί τους. Γι’ αυτό η αλληλεγγύη μας είναι δεδομένη. Μέσα από την δράση μας στοχεύουμε να καταστρέψουμε αυτές τις δομές που προξενούν αυτά τα δεινά στον λαό των Mapuche. Να στείλουμε ένα δυνατό, ηχηρό μήνυμα ότι δεν είναι μόνοι τους σ’ αυτό τον αγώνα. Γιατί ξέρουμε ότι, για έναν κόσμο ελευθερίας και γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, η καταστροφή του καπιταλισμού είναι πόλεμος, εδώ και τώρα.

 

 

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΣ BENETTON TA ΣΦΑΓΕΙΑ
ΣΤΟΥΣ
MAPUCHE ΓΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

Για τον σύντροφο Santiago Maldonado
Θα πρέπει πάντα να τον έχουμε στην καρδιά μας σαν μαχητή, σαν κάποιο που αγωνίστηκε μαζί με άλλους να αλλάξει αυτήν την κοινωνία, που είναι πιό σημαντικά τα σκατένια εμπορεύματα από την ζωή.

Ο καλύτερος τρόπος να τον τιμήσουμε είναι να συνεχίσουμε να μαχόμαστε, να αψηφούμε το κράτος και το κεφάλαιο ακριβώς όπως έκανε και αυτός.

Ο Santiago Maldonado είναι αυτός που έδωσε μάχες στα οδοφράγματα της Chiloé, υπερασπιζόμενος την θάλασσα.

Ο Santiago Maldonado είναι αυτός που πολέμησε γιά την αχανή νότια γη.

Κάθε φορά που φυσάει ο δυνατός άνεμος στην Παταγονία, αυτός θα είναι εδώ.

Κάθε φορά που οι εξεγερμένοι του κόσμου προσπαθούν να κάνουν την έφοδο στον ουρανό, αυτός θα είναι εδώ

Ξεκουράσου σύντροφε, η θάλασσα, η γη και τα δάση που γι’ αυτά έδωσες την ζωή σου, περιμένουν να σου δώσουν καταφύγιο

SANΤIAGO MALDONADO PRESENTE!
MARICHIWEU
!

Αλληλεγγύη στους 6 συλληφθέντες της πορείας 6/12/14

Το Νοέμβρη του 2014, ο αναρχικός κρατούμενος, Νίκος Ρωμανός, ξεκινάει απεργία πείνας, διεκδικώντας «μια ανάσα ελευθερίας», όπως ορίζει ο ίδιος με κείμενό του, τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται για να φοιτήσει, έχοντας επιτύχει στις πανελλαδικές εξετάσεις κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του. Στις περίπου 40 μέρες που ακολουθούν, το κράτος απαντά με μια εκδικητική και προκλητική αδιαφορία, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσεται ένα πολύμορφο και δυναμικό κίνημα αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα.

Η όξυνση της αντιπαράθεσης μετατρέπει το ζήτημα σε κυρίαρχο στην κεντρική πολιτική σκηνή, ενισχυμένη, βέβαια, και από την αποστειρωμένη ανθρωπιστική προσέγγιση κοινοβουλευτικών και μη κομμάτων και οργανώσεων, συνδικαλιστικών φορέων κτλ., με πρώτη και καλύτερη την τότε αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ που επιδιώκει να αντλήσει πολιτική υπεραξία απ’ το γεγονός. Ακόμη και τα καθεστωτικά ΜΜΕ περνούν την αξιολόγηση του β’ μνημονίου σε δεύτερη μοίρα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Σαμαράς αναγκάζεται να επιδιώξει συνάντηση με την οικογένεια του απεργού.

Εμείς, ως κομμάτι του α/α χώρου, έχουμε μια διαφορετική και ξεκάθαρη θέση. Στεκόμαστε ανυποχώρητα απέναντι στη συνθήκη του εγκλεισμού και νοηματοδοτούμε την αλληλεγγύη μας με δυναμικά και επιθετικά χαρακτηριστικά τόσο στους πολιτικούς και όχι μόνο κρατουμένους, όσο και σε κάθε κομμάτι που βιώνει τη λεηλασία κράτους και κεφαλαίου πάνω στη ζωή του. Γι’ αυτό, άλλωστε, η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά στοχοποίησε κάθε αδιαμεσολάβητο αγώνα, καταστέλλοντας πορείες, εκκενώνοντας καταλήψεις, εισβάλλοντας σε σπίτια αγωνιστών κτλ. Αναπόφευκτα, λοιπόν, γίναμε μέρος του κινήματος αλληλεγγύης στο Ν. Ρωμανό, που εδώ στην Πάτρα, προχώρησε σε ένα πλήθος ποικιλόμορφων δράσεων, όπως μικροφωνικές συγκεντρώσεις και πορείες, αποκλεισμό του Δημαρχείου, παρέμβαση στην επίσκεψη του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Β. Κικίλια, σε ρουφιανοφυλλάδα της πόλης και, πάνω από όλα, την ανακατάληψη του Παραρτήματος, προκειμένου να αποτελέσει κέντρο αγώνα.

Σ’ αυτή τη συνθήκη και με την κομβική απόφαση του Ν. Ρωμανού να προχωρήσει και σε απεργία δίψας, αρχής γενομένης από την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου από το μπάτσο Κορκονέα, επιλέξαμε να κλιμακώσουμε και εμείς τον αγώνα μας και να βρεθούμε το πρωί της 6/12/14 στους δρόμους. Εκεί δεν ήμασταν μόνοι. Παρόντες ήταν και οι ένστολοι μπράβοι του κράτους, εφαρμόζοντας την ξεκάθαρη πολιτική επιλογή να κατασταλεί το εξεγερσιακό κλίμα των ημερών και να μπει ένα φρένο στον αυξανόμενο σε ένταση αγώνα, σε μια στιγμή που η υγεία του συντρόφου βρισκόταν σε οριακή κατάσταση. Αυτό δείχνουν και οι μαζικές συλλήψεις και οι, σε πολλές περιπτώσεις, ανυπόστατες κατηγορίες που αποδόθηκαν σε συντρόφους, σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, μια πάγια τακτική της αστυνομίας, ούτως ώστε να εκφοβίσει τον κόσμο και να αποσυντονίσει τις όποιες κοινωνικές αντιδράσεις δημιουργούνται.

Η συνειδητή μας επιλογή εκείνης της ημέρας να κατεβούμε στο δρόμο, καθώς και να κρατήσουμε τη θέση μας απέναντι στην καταστολή κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, οδήγησε σε συλλήψεις έξι ατόμων, καθώς για μία ακόμη φορά το κράτος διεκδίκησε το μονοπώλιο της βίας, καταστέλλοντας κάθε αντίδραση.

Γλέντι οικονομικής ενίσχυσης για τα δικαστικά έξοδα, το Σάββατο 1/4 στις 21:30 στο Άτακτον.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Πέμπτη 30/3 στις 11, στην πλατεία Αγ. Σοφίας
Σάββατο 1/4 στις 11, στο Παράρτημα
Δευτέρα 3/4 στις 10, στα δικαστήρια

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις και τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους

Στις 13 Μαρτίου ξημερώματα Δευτέρας, πραγματοποιήθηκε συντονισμένη επιχείρηση από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους σε καταλήψεις και αυτοοργανωμένους κοινωνικούς χώρους. Συγκεκριμένα εκκενώθηκαν η κατάληψη στην οδό Αλκιβιάδου στα Εξάρχεια όπου περίπου 125 μετανάστες/τριες που ζούσαν στον κτήριο μεταφέρθηκαν στα κελιά της Πέτρου Ράλλη για να εξοριστούν στη συνέχεια σε hot spots και ο αυτοδιαχειριζόμενος κοινωνικός χώρος Villa Ζωγράφου με τη σύλληψη 7 συντρόφων που ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη της κατάληψης και  στους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Η κατασταλτική μανία του κράτους συνεχίστηκε με την εισβολή μπάτσων και δικαστών στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αγρινίου το πρωί της ίδιας μέρας προξενώντας υλικές ζημιές αλλά και την αφαίρεση 600 ευρώ από το ταμείο του στεκιού που προορίζονταν για δικαστικά και ιατρικά έξοδα συντρόφων.

Για την επέμβαση στην κατάληψη στην οδό Αλκιβιάδου ( ιδιοκτησίας Ερυθρού Σταυρού ),η επίσημη αιτιολόγηση αφορούσε τη δημιουργία ενός κέντρου ασυνόδευτων ανηλίκων, στην Βίλα Ζωγράφου η μεταφορά από το δήμο στο χώρο της κατάληψης του δημοτικού ωδείου, ενώ στο Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στο Αγρίνιο υπήρχε εντολή από την ιδιοκτήτρια του κτηρίου. Και στις τρεις περιπτώσεις αντικρίζουμε την συμπαγή παρουσία πυλώνων του καπιταλιστικού συστήματος. Τη νομιμότητα, την ιδιοκτησία, τη μεσολάβηση της ζωής μας από κάθε εξουσιαστικό θεσμό, την διασφάλιση πως το κράτος με το μονωπώλιο της βίας που διατηρεί είναι η ανώτατη αρχή ρύθμισης της κοινωνικής ζωής. Τις κάθε είδους ευρύτερες δομές που συμβάλλουν στο εξουσιαστικό σύμπλεγμα, όπως είναι και οι ΜΚΟ. Για τις οποίες, ο ρόλος τους στο ξέπλυμα χρημάτων, την σφυρηλάτηση του ανθρωπιστικού προφίλ του εκάστοτε καπιταλιστή, οι δυνατότητες που δίνουν σε υπόγειες μπίζνες και η συμβολή τους στην απογύμνωση κάθε ριζοσπαστικού περιεχομένου από κοινωνικά αντανακλαστικά και συμπεριφορές αλληλεγγύης είναι στις βασικές τους λειτουργίες. Ο Ερυθρός Σταυρός πέταξε στο δρόμο 125 μετανάστες/ριες, με πρόσχημα τη δημιουργία ενός άλλου κέντρου ανηλίκων, ανηλίκων που ήδη υπήρχαν στην κατάληψη. Η σημασία της επιβολής του νόμου και της εφαρμογής της εξουσίας αναδύεται διαρρηγνύοντας τον ανθρωπιστικό μανδύα της κάθε ΜΚΟ. Όπως άλλωστε συμβαίνει και όταν αντιπαραβάλλουμε τις γεμάτες τσέπες κάθε επαγγελματία αλληλέγγυου ( το 70% των χρηματοδοτήσεων προς τις ΜΚΟ είναι άγνωστο που βρίσκεται ) με τις εικόνες από τις βυθισμένες στο χιόνι σκηνές στις οποίες καλέστηκαν να επιβιώσουν εκατοντάδες μετανάστες/ριες τον πρόσφατο χειμώνα, με αρκετά θύματα.

Οι παρούσες εκκενώσεις αποτελούν τη φυσική συνέχεια αυτών που συνέβησαν το καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη, και ένας ακόμη κρίκος σε μια σειρά άλλων επεμβάσεων σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις ( Ανοχτό 3ο Σύρος, Κένταυρος, κά). Η κομβική διακήρυξη περί συνέχειας του κράτους από τη χείλη του πρωθυπουργού με την ανάληψη της εξουσίας από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, παίρνει σάρκα και οστά τόσο σε επίπεδο συνέχισης των μνημονίων, της καπιταλιστικής λεηλασίας της υλοποίησης της κυρίαρχης ευρωπαϊκής πολιτικής. Όσο και στο επίπεδο της καταστολής συνολικά του ριζοσπαστικού χώρου, των επιλογών και των δομών του. Ταυτόχρονα με την ολοένα και πιο εξόφθαλμη απώθηση στο περιθώριο των χιλιάδων αποκλεισμένων, είτε μεταναστών είτε ντόπιων.

Εντός ενός περιβάλλοντος πίεσης για ακόμη μία διαπραγμάτευση και συμφωνία, οι εκκενώσεις, σε μικροπολιτικό επίπεδο μετατοπίζουν την δημόσια ατζέντα σε κάτι διαφορετικό και αποτελούν και την απεύθυνση της κυβέρνηση στο δεξιό ακροατήριο που απαιτεί Νόμο και τάξη. Μακροσκοπικά, όμως, είναι η απόδειξη της ξεκάθαρης επιλογή της κυριαρχίας, ανεξαρτήτως κυβέρνησης, να ποδοπατήσει όσους αντιστέκονται, να επιβάλει την υποταγή, να τσακίσει το αίσθημα του αγώνα, να ορίσει το κράτος ως μοναδικό εγγυητή της κοινωνικής συνύπαρξης, ώστε το κεφάλαιο να μπορεί να προελαύνει σε όλο και νέα πεδία κερδοφορίας και εκμετάλλευσης.

Έτσι, οι καταλήψεις, οι χώροι αγώνα που προτάσσουν την αλληλεγγύη, τη συνύπαρξη, την αλληλοβοήθεια απέναντι στο γενικευμένο θάνατο που σκορπά ο καπιταλισμός, στοχεύονται και καταστέλλονται ως χώροι. Η κυριαρχική ρητορική, στο ενορχηστρωμένο θέαμα που ζούμε, μιλά για σκοτεινά μέρη, που αποτελούν απειλή γενικά και αόριστα για τον οποιονδήποτε ζει, που ευθύνονται για τη βαρβαρότητα που ζούμε, και άλλα τέτοια ωραία. Η πραγματικότητα, όμως διαψεύδει την τρομολαγνική επίθεση των κυρίαρχων. Μέσα στις καταλήψεις, οι άνθρωποι ζουν ο ένα για τον άλλον, δημιουργούν δομές, αμφισβητούν την ιδιοκτησία, διαρρηγνύουν την πανταχού παρούσα κυριαρχία του χρήματος. Και προτάσσουν τον αγώνα και την  οργάνωση, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.

Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Στα hot-spot, εκεί που χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται, μέσα σε άθλιες συνθήκες, με δεκάδες νεκρούς, είναι που ενσαρκώνεται ο ανθρωπισμός της Ευρώπης φρούριο. Στις ουρές των ανέργων, των άστεγων, των πεινασμένων, είναι που ενσαρκώνονται τα νεοφιλελεύθερα δόγματα. Στους τόσους και τόσους τσακισμένους και σκοτωμένους από την αδυσώπητη ένταση της εκμετάλλευσης, από τα εργασιακά κάτεργα είναι που σφυρηλατείται η “ανταγωνιστικότητα”. Και μέσω της καταστροφής του περιβάλλοντος, της ιδιωτικοποίησης των πάντων είναι που έρχεται η “ανάπτυξη και η πρόοδος”.

Απέναντι σε όλα τούτα, οι χώροι αγώνα παλεύουν, ορθώνουν αναχώματα, βάζοντας στο επίκεντρο τους ανθρώπους, τις επιθυμίες, τις αναγκαιότητές τους. Με εργαλεία τόσο την υλικοπρακτική θωράκιση, όσο και τη δημιουργία κοινοτήτων αγώνα, αλληλοσεβασμού και αλληλοσυννενόησης, προτάσσουν το επιθετικό ξεπέρασμα αυτού που ορθώνεται μπροστά μας σαν αμείλικτο ερώτημα. Η με τον κόσμο του καπιταλισμού, των πολέμων, των συνόρων, της εκμετάλλευσης, του αργού θανάτου, της αποξένωσης, ή με την κοινωνική επανάσταση. Για έναν  κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, την αταξική κοινωνία. Για την Αναρχία.

10,100,1000ΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΙΣΣΕΣ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ