Αρχείο κατηγορίας Κείμενα/Αφίσες τρίτων

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΡΟΥΠΑ-ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ

Συγκέντρωση- Πορεία

Δευτέρα 18/12 στις 18:00 στο Παράρτημα  (Κορίνθου και Αράτου)

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ  ΓΙΑ ΖΩΗ Κ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους  απεργούς πείνας και ενάντια στο νέο σωφρoνιστικό κώδικα

Αλληλεγγύη στον Κώστα Μπ. και τους συλληφθέντες των αντιφασιστικών κινητοποιήσεων στις 16/9

Αλληλεγγύη στον Κώστα Μπ. και στους συλληφθέντες των αντιφασιστικών κινητοποιήσεων στις 16/9

Ξημερώματα 17/9 και τέσσερα χρόνια από την δολοφονία Φύσσα, στον απόηχο των κινητοποιήσεων, συλλαμβάνεται από αστυνομικούς στον χώρο των Εξαρχείων, μεταξύ άλλων, ο 16χρονος Κώστας Μπ. Κατά την σύλληψή του, αλλά και καθ’όλη τη διάρκεια της μεταφοράς του στο τμήμα, ο συλληφθέντας βασανίζεται και ξυλοκοπείται από τους δεσμώτες του, στη συνέχεια έξω από την ΓΑΔΑ καταφέρνει να τους ξεφύγει δεμένος πισθάγκωνα, έως ότου χτυπηθεί από διερχόμενο αυτοκίνητο στην Λ. Αλεξάνδρας. Ως απάντηση σ’ αυτήν του την κίνηση δέχεται χτύπημα από κλόμπ στο κεφάλι και στην συνέχεια μεταφέρεται στο ΚΑΤ, χωρίς να του αφαιρεθούν οι χειροπέδες, σε κρίσιμη κατάσταση για την υγεία του, με πολλαπλά τραύματα στα άκρα του, όπου και τίθεται από τους γιατρούς σε τεχνική υποστήριξη. Η αστυνομία δε φεύγει από το θάλαμο νοσηλείας του, παρά μόνο έπειτα από καταγγελία του συνδικαλιστικού οργάνου των γιατρών. Τις επόμενες μέρες ξετυλίγεται ένα κουβάρι αποσιώπησης και εφησυχασμού από ΜΜΕ, αστυνομία και κυβερνητικές φυλλάδες, σε σχέση με την κατάσταση της υγείας του κρατουμένου, που έρχεται σε αντίθεση με το επίσημο ιατρικό ανακοινωθέν, ενώ ακόμα και η ενημέρωση των συγγενών του είναι ελλιπής. Η πίεση της αστυνομίας μέσα στο νοσοκομείο είναι διαρκής σε βαθμό που και οι διοικούντες του νοσοκομείου σε ενημέρωσή τους αναφέρουν χαρακτηριστικά «ξέρετε πως είναι αυτά…κουμάντο κάνει η αστυνομία». Πλέον η κατάσταση της υγείας του Κώστα έχει σταθεροποιηθεί και στις 21/9 βγαίνει από το τεχνητό κώμα. Στις 25/9 ο 16χρονος πέρασε από ανακριτή μέσα στο νοσοκομείο και αντιμετωπίζει βαριές κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα, ενώ από την μεριά της αστυνομίας διαρρέεται η πληροφορία και για λήψη DNA.

Το γεγονός αυτό έρχεται να προστεθεί σε ένα σύνολο δολοφονικών επιθέσεων από μεριάς του κράτους (Κουμής, Κανελλοπούλου, Καλτεζάς, Γρηγορόπουλος κ.α), το οποίο επιβεβαιώνει τον ρόλο της αστυνομίας που δεν είναι άλλος από αυτόν του επίσημου προστάτη του καπιταλιστικού κόσμου, στον οποίο ζούμε. Ο καπιταλισμός είναι ένας διαρκής κοινωνικός κατακερματισμός που προσπαθεί να ενοποιήσει βίαια τα κοινωνικά σύνολα υπό στρεβλών νοημάτων στη κατεύθυνση της αναπαραγωγής του. Όπου αυτό δεν το καταφέρνει, εκεί εισέρχεται ο ρόλος της αστυνομίας, η οποία γειώνεται κοινωνικά και πρακτικά από το αίσθημα της ασφάλειας αλλά και την συνειδητή αναπαραγωγή του, ώστε να τα καταστείλει και να διαχειριστεί οτιδήποτε περισσεύει. Το κράτος με μέσο την αστυνομία, κατέχοντας την μοναδική και αδιαμφισβήτητη βία, κατοχυρωμένη από το ίδιο, με τα δικά του εργαλεία (δικαστική εξουσία) εν μέσω γενικής κοινωνικής σιωπής, προστατεύει το δημιούργημα της εκμετάλλευσης και της διαρκούς επιβολής καταστέλλοντας οτιδήποτε εναντιώνεται σ’ αυτό και την αφήγησή του, δημιουργώντας έτσι τον εσωτερικό εχθρό στα μάτια της κοινωνίας, αποκτώντας και επεκτείνοντας τον έλεγχο πάνω σ’ αυτήν, σπέρνοντάς της τον φόβο και επιβάλλοντάς της σαφές το μήνυμα πως η μοναδική διεξοδική λύση για τον άνθρωπο είναι ο καπιταλισμός.

Ο αγώνας απέναντι στην αστυνομία, η οποία ολοένα και αναβαθμίζει την καταστολή σε υλικοτεχνικό αλλά και σε στρατηγικό επίπεδο δεν είναι μονοδιάστατος και θα πρέπει να στοχεύει συνολικά. Εμείς από την πλευρά μας τασσόμαστε απέναντι στο οικοδόμημα της κυριαρχίας, σε κάθε μορφή εξουσίας και σε όσους συνειδητά το συντηρούν. Το οικοδόμημα δηλαδή που γεννάει εξαθλιωμένους και φτωχούς στις αστικές μητροπόλεις, μετανάστες, ξεριζωμένους από τους –καταστραμμένους από τον πόλεμο- τόπους τους, οι οποίοι θα βρεθούν αν όχι νεκροί σε κάποια θάλασσα ή δολοφονημένοι από κάποιο χέρι μπάτσου ή φασίστα, έγκλειστοι σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης ή ως φτηνό εργατικό δυναμικό που συντηρεί την αναγκαία για το κεφάλαιο μαύρη εργασία. Ταυτόχρονα στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον Κώστα Μπ., στους συλληφθέντες των αντιφασιστικών κινητοποιήσεων αλλά και σε όλα τα καταπιεζόμενα κομμάτια που μάχονται για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση και δέχονται την καταστολή του κράτους. Προτάσσουμε την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια ως συνδετικό κρίκο μεταξύ των αγωνιζόμενων και των καταπιεσμένων αλλά και ως εργαλείο προς την επαναστατική κατεύθυνση. Απέναντι στην καθημερινότητα που προβάλλει η κυριαρχία, ας παράξουμε την δικιά μας ιστορία, αυτή των ανθρώπων που πήραν τις ζωές τους στα χέρια τους για μια ζωή ελευθερίας και αυτοοργάνωσης χωρίς αφεντικά, φασίστες, καταπιεστές, σε μία κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης.

Ανυποχώρητος αγώνας απέναντι σε κράτος, κεφάλαιο και κάθε εξουσία.
Συγκέντρωση – Πορεία,
Τρίτη 10/10, 18:30 , Παράρτημα

Συνέλευση Αλληλεγγύης στον Κώστα Μπ .

Μπροστά στην κατασταλτική βαρβαρότητα, να αντιτάξουμε τη συλλογική μαχητική αντίσταση ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ 16ΧΡΟΝΟ ΚΩΣΤΑ ΜΠ. ΠΟΥ ΣΥΝΕΛΛΗΦΘΗ, ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΚΕ

ΚΑΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΤΗΚΕ ΒΑΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ.

Στις 16 Σεπτέμβρη, πραγματοποιούνται διαδηλώσεις για τα 4 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Στην Αθήνα, η πορεία φτάνει στα γραφεία των φασιστών, όπου και πραγματοποιούνται   συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής που φρουρούν τα γραφεία των χρυσαυγιτών. Στον απόηχο αυτών, και ενώ στη γειτονιά των Εξαρχείων έχουν γίνει περαιτέρω συγκρούσεις, τα ξημερώματα συλλαμβάνεται ο 16χρονος Κώστας Μπ., ο οποίος κατά τη σύλληψη και μεταγωγή του στη ΓΑΔΑ ξυλοκοπείται, βασανίζεται και τραυματίζεται βαρύτατα, καθώς στην απόπειρά του να ελευθερωθεί από τους ένστολους φονιάδες, τον χτυπά και διερχόμενο αυτοκίνητο, ως συμπλήρωμα στα χτυπήματα που έχει ήδη δεχθεί από του μπάτσους. Η αντίδρασή τους μετά το γεγονός και ενώ ο Κώστας βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση είναι να αρνηθούν να του αφαιρέσουν τις χειροπέδες, σε συμφωνία και με τους τραυματιοφορείς που έφθασαν στο σημείο για να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Η συνέχεια δίνεται στο ΚΑΤ, όπου και μετά από επιληπτικό σοκ που υπέστη, ο 16χρονος μπαίνει σε τεχνητό κώμα, έχοντας επιπλέον και εκτεταμένα σπασίματα.                                                                                                                                                                                                                       Από την πρώτη στιγμή, και μπροστά στην σοβαρότητα της κατάστασης, το κράτος σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΜΕ στήνει τη δική του αφήγηση ώστε να κουκουλώσει και να υποβαθμίσει το ζήτημα, ενώ την  ίδια ώρα συνεχίζει την καταστολή, και εντός του χώρου του νοσοκομείου πλέον. Χαρακτηριστικά, η ευθύνη για τον τραυματισμό αποδίδεται στο τροχαίο και μόνο, η μη αφαίρεση των χειροπέδων σε υποδείξεις των τραυματιοφορέων λόγω του επιληπτικού σοκ, την  ίδια ώρα που από πολύ νωρίς διαδίδονται πληροφορίες για την υγεία του συλληφθέντα που αναφέρουν πως έχει ξεφύγει τον κίνδυνο, ενώ το ίδιο το νοσοκομείο εκδίδει ιατρικό ανακοινωθέν που λέει πως συνεχίζει να βρίσκεται σε τεχνητό κώμα, βαριά τραυματισμένος. Παράλληλα, μέσα στο δωμάτιο στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας που νοσηλεύεται υπάρχει αστυνομικός  φρουρός, ο οποίος δεν απομακρύνθηκε παρά μόνο ύστερα από καταγγελία του συνδικαλιστικού οργάνου των γιατρών σχετικά με το αδιανόητο των  συνθηκών κράτησης ενός ασθενή σε καταστολή.  Ακόμη, η ενημέρωση των συγγενών του είναι ελλιπέστατη και ό,τι γινόταν γνωστό ήταν μετά από μεγάλες πιέσεις. Ύστερα από παρέμβαση αλληλεγγύης που πραγματοποιούν σύντροφοι έξω από το νοσοκομείο και στη διοίκησή του, έρχεται και μια ολοκληρωμένη ενημέρωση αλλά και η παραδοχή της αστυνομικής υπεροχής και παρουσίας, ακόμη και εντός του νοσοκομείου και της ΜΕΘ από τα χείλη των διοικούντων, με τη χαρακτηριστική φράση «ξέρετε πως είναι αυτά ,η αστυνομία κάνει κουμάντο». Κάτι που ως άμεση συνέχειά του είχε το να επιτραπεί τη Δευτέρα στις 25 /9 στον ανακριτή να πιέσει εντός του νοσοκομείου το συλληφθέντα να καταθέσει, ενώ ταυτόχρονα οι μπάτσοι διαρρέουν πως θα του πάρουν και δείγμα DNA. Ο 16χρονος, που έχει και βαριές κατηγορίες,  βγαίνει από το τεχνητό κώμα μόλις από το βράδυ της Πέμπτης 21/9,  κάτι που διαψεύδει και τις από τις πρώτες δύο μέρες μετά το συμβάν κρατικές διαρροές από τα ΜΜΕ για την ομαλή και εκτός κινδύνου κατάσταση της υγείας του.

Η δολοφονική επίθεση απέναντι στον Κώστα Μπ. είναι άλλος ένας κρίκος στην αλυσίδα της έννομης κρατικής βίας, της λυσσαλέας καταστολής που έχει αφήσει πίσω της νεκρούς, βασανισμένους, τσακισμένους σωματικά και  ψυχικά ανθρώπους. Τα παραδείγματα ατελείωτα : Κουμής, Κανελλοπούλου, Καλτεζάς, Γρηγορόπουλος, η περίπτωση με τη ζαρντινιέρα στη Θεσσαλονίκη, ο παρ’ολίγον θανάσιμος τραυματισμός του Γιάννη Καυκά σε απεργιακή διαδήλωση το 2011, τόσοι και τόσοι άλλοι ¨ανώνυμοι¨ άνθρωποι που δολοφονήθηκαν  στα σύνορα όντας παράνομοι για το κράτος και το κεφάλαιο, που βασανίστηκαν μέσα στα αστυνομικά τμήματα, στους αστυνομικούς ελέγχους, που πέσαν θύματα ¨τυχαίων¨ εκπυρσοκροτήσεων. Το πλαίσιο είναι πάντα το μονοπώλιο της βίας που πασχίζουν να διατηρούν οι κατασταλτικοί  μηχανισμοί και που αποτελεί πυλώνα του καπιταλιστικού οικοδομήματος.                                                                                                                          Το κράτος έχει συνέχεια, όπως και η ουσία του, που ενσαρκώνεται από τις ορδές των πραιτοριανών του, ανεξαρτήτως απόχρωσης. Η διαχείριση μπορεί να αλλάζει και να ρετουσάρεται, οι αναγκαιότητες όμως για τον καπιταλιστικό κόσμο παραμένουν ατόφιες. Η δολοφονική επίθεση απέναντι στον 16χρονο Κώστα Μπ., θα μπορούσε να γίνει οποιαδήποτε στιγμή, όπως οποιαδήποτε στιγμή βρίσκεται το δάχτυλο της καταστολής στη σκανδάλη. Από την άλλη, οι μέρες της οξυμένης σύγκρουσης, όπως και οι χώροι/χρόνοι που αυτή λαμβάνει χώρα (οι απεργίες, οι δράσεις, οι γειτονιές με έντονη πολιτική δραστηριότητα όπως τα Εξάρχεια, οι κοινότητες αγώνα στα διάφορα μέρη του κόσμου ), υπαγορεύουν για την κυριαρχία την αναγκαιότητα να επεκτείνει την επιθετική της δραστηριότητα στον ταξικό/κοινωνικό πόλεμο, τόσο ιδεολογικά όσο και υλικοπρακτικά. Γιατί οι στιγμές και τα μέρη που ανοίγουν ρήγματα στο υπάρχον, αναδεικνύουν και τις δυνατότητες που ξεδιπλώνονται για τους από τα κάτω από την αναβάθμιση της αντιπαράθεσης με το κράτος και το κεφάλαιο.

Οι κάθε είδους κατασταλτικές δομές στηρίζουν τα καπιταλιστικό οικοδόμημα και οι μπάτσοι δεν είναι τίποτε άλλο από τους ένστολους φρουρούς του κανιβαλιστικού καπιταλιστικού κόσμου. Ενός κόσμου που απλώνει και ξερνά γύρω του το θάνατο, την αποξένωση,  τη λεηλασία του φυσικού κόσμου, την εκμετάλλευση. Η έννομη τάξη οφείλει για λογαριασμό της να κερδίζει συνεχώς χώρο τόσο στους δρόμους όσο και στα μυαλά των ανθρώπων και όποτε αυτή η δημοκρατική, καλοσχεδιασμένη βιτρίνα σπάει, τότε όλα «είναι δυστυχώς μια παρεξήγηση» . Δηλαδή, είμαστε εμείς, οι φτωχοί, οι λεηλατημένοι, οι απόκληροι, εμείς που βιώνουμε στο πετσί μας την εκμετάλλευση και τη καταπίεση που δεν έχουμε καταλάβει καλά  που παρεξηγήσαμε. Παρεξηγήσαμε πως συλλαμβάνουμε  στο μυαλό μας τι πραγματικά συμβαίνει καθημερινά στον καπιταλιστικό κόσμο, παρεξηγήσαμε τη θέση μας, παρεξηγήσαμε το ρόλο των δυναστών μας, παρεξηγήσαμε εν τέλει πως υφίσταται η δυνατότητα να μας χωρά αυτός ο κόσμος με τρόπο που θα ορίσουμε εμείς οι ίδιοι, πλατιά, ισότιμα, αλληλέγγυα, ανατρεπτικά. Γιατί η ιστορία δεν υπάρχει πια, οι επανάσταση δεν υπάρχει πια, ο αγώνας είναι είτε γραφικός είτε μάταιος και το μόνο που μένει είναι η επιβίωση, οι αριθμοί, τα κόστη και τα κέρδη. Αυτή είναι η αφήγηση της κυριαρχίας. Όταν όμως, στο πρόσωπο κάθε 16χρονου ή οποιασδήποτε ηλικίας όντος συμπυκνώνεται το μίσος απέναντι σε ό,τι αμφισβητεί τον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου, όταν εκφράζεται τόσο συντριπτικά η έννομη κυριαρχική βία, τότε η ¨παρεξήγηση¨ λύνεται και μένει για τους από τα κάτω το επίδικο της αντίστασης, της οικοδόμησης ενός άλλου κόσμου από αυτόν την οργανωμένης βαρβαρότητας, της εξαθλίωσης, της καταστροφής. Απέναντι σε τούτα, δεν μένει παρά να οξύνουμε τις καθημερινές αντιστάσεις, να οικοδομήσουμε τις αγωνιστικές μας κοινότητες, να καταστρώσουμε τα σχέδιά μας, να τα επικοινωνήσουμε, να τα απλώσουμε. Μέχρι το θάνατο του καπιταλισμού, μέχρι την καταστροφή αυτού του σάπιου κόσμου. Για την επανάσταση και την αναρχία, για ένα κόσμο ισότητας, αλληλοβοήθειας, ελευθερίας.

 

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ, ΒΑΣΑΝΙΖΕΙ, ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΜΠ., ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ/ΕΙΣΕΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΝ ΒΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ, ΜΑΧΗΤΙΚΟΙ, ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ  ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ,ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑΣ.

 

ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ/ΟΙ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ

Ξημερώματα Πέμπτης 5 Ιανουαρίου ομάδες ΕΚΑΜ και αντιτρομοκρατικής εισβάλλουν σε διαμέρισμα όπου διαμένει η καταζητούμενη αναρχική επαναστάτρια, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, Πόλα Ρούπα, συλλαμβάνοντας την ίδια, την συντρόφισσα και μέλος του Ε.Α. Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου και αρπάζοντας

τον εξάχρονο γιό της Πόλας.

 

Το παιδί έκτοτε βρίσκεται όμηρος στα χέρια του κράτους, έγκλειστος στο νοσοκομείο Παίδων, μακριά από συγγενείς και οικείους. Η κρίση των αρχών βρίσκει απαραίτητη την παρακολούθησή του από ειδικούς ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, ενώ για πάνω από 24 ώρες οι μπάτσοι δεν επιτρέπουν την επαφή με τη γιαγιά και τη θεία του.

 

Στο πρόσωπο του μικρού Βίκτωρα-Λάμπρου, ο διωκτικός μηχανισμός βλέπει ένα εργαλείο για να κάμψει τις αντιστάσεις των γονιών του, ανθρώπων που με τη στάση, τις επιλογές και τις πράξεις τους, μάχονται αμετανόητα το εξουσιαστικό/εκμεταλλευτικό οικοδόμημα που μας περιβάλλει, αγωνιστών αλύγιστων από την φυλακή, το κυνηγητό, τον ίδιο τον χρόνο. Εις βάρος των συντρόφων διεξάγεται ένας πόλεμος ηθικός και ψυχολογικός με μέσο το ανήλικο παιδί τους. Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Γνωρίζουμε καλά τα μήκη και πλάτη στα οποία θα φτάσει το κυριαρχικό σύμπλεγμα για να τσακίσει τους ορκισμένους του πολέμιους. Η βίαιη απομάκρυνση ενός παιδιού από το οικείο του περιβάλλον είναι απλά η κορυφή του ιστορικού παγόβουνου και θυμίζει τις παιδουπόλεις της Φρειδερίκης κατά τον εμφύλιο.

 

Το τερατούργημα της «ορθής διαπαιδαγώγησης» χαίρει απόλυτης σαφήνιας σαν ορισμός από το κυρίαρχο μπλοκ. Ο νεαρός άνθρωπος πρέπει να ακολουθήσει μια καθ’ όλα προκαθορισμένη πορεία μέχρι να ενηλικιωθεί. Πρέπει να πάει σχολείο κάθε μέρα της ζωής του, να διδαχθεί στρεβλή ιστορία, να μάθει να πειθαρχεί σε πάσης φύσεως κανονισμούς, να μάθει να φοβάται και να σέβεται το θεό, τους κοινωνικά ανωτέρους του, τη σημαία, να διδαχθεί πώς να ζει, πώς να δουλεύει, πώς να καταδίδει το «κακοποιό στοιχείο» στους αρμόδιους, πώς να σκύβει το κεφάλι. Μια τόσο ξεκάθαρη θέση, εκφρασμένη μάλιστα μέσα από το φίλτρο της κρατικής και ψευδοεπιστημονικής αυθεντίας, καλά χωνεμένη από το τέλμα που λέγεται κοινή γνώμη, δεν έχει χώρο για την αφήγηση των «τρομοκρατών» γονέων. Το κράτος θα βαφτίσει την κράτηση νοσηλεία, τον αποκλεισμό και την ιδρυματοποίηση προστασία, τον εξαναγκασμό στην νόρμα του κανονικού σωστή παιδεία. Πώς θα μπορούσε να κάνει άλλωστε, όταν η υποταγή στο καλούπι του εχέφρονα και νομοταγούς πολίτη αποτελεί τον βασικότερό του στόχο.

 

Ο Νίκος Μαζιώτης, η Πόλα Ρούπα και η Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου έχουν από τις 5/1/2017 ξεκινήσει απεργία πείνας και δίψας με μοναδικό τους αίτημα το τέλος της κράτησης του μικρού Βίκτωρα και την επιστροφή του στην γιαγιά και τη θεία του.

 

Ως αναρχικές-οι δεν μπορούμε παρά να απαιτούμε την απελευθέρωση του εξάχρονου παιδιού και να στεκόμαστε στο πλευρό  των συντρόφων,  στηρίζοντας τις επιλογές τους και δημιουργώντας τις συνθήκες για το πέρασμα από το επαναστατικό όραμα στην επαναστατική πράξη, με προοπτική την ολοκληρωτική συντριβή κράτους και κεφαλαίου.

 

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΩΝ ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ ΡΟΥΠΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥΣ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

 

 

Αναρχικές – Αναρχικοί

 

Εκδήλωση – συζήτηση για το ασφαλιστικό – Πέμπτη 10/3 στις 19:00 στο Παράρτημα

asfalistiko

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

Βρισκόμαστε εν μέσω της νέας σφοδρής επίθεσης που διενεργείται στο πεδίο του κοινωνικού μισθού μας,με την επικείμενη ψήφιση του νέου ασφαλιστικού νομοσχεδίου που κατατέθηκε ,αυτή την φορά, από την αριστερή πτέρυγα του κεφαλαίου. Η σε βάθος χρόνων στοχευμένη και στρατηγικά σχεδιασμένη αναδιάρθρωση των κοινωνικών παραγωγικών σχέσεων προς όφελος του κεφαλαίου, που τα προηγούμενα χρόνια εκφραζόταν από τις ανοιχτά νεοφιλελεύθερες πολιτικές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ,στην παρούσα φάση χρειάζεται τα “προοδευτικά” και “δημοκρατικά” διαπιστευτήρια του ΣΥΡΙΖΑ(μαζί με τους πατριδολάγνους των ΑΝΕΛ να προσφέρουν την απαραίτητη δόση πατριωτικών κορόνων στην προσπάθεια επίτευξης της εθνικής ενότητας) για να προχωρήσει. Είναι προφανές λοιπόν το γεγονός ότι το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, από τον χώρο της “ριζοσπαστικής αριστεράς” στην τωρινή του εκδοχή, μπορεί να ξεπερνά τις όποιες εσωτερικές διενέξεις των διαφόρων φραξιών της τάξης των καπιταλιστών και να οδεύει προς την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου γενικά ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης γενικά. Στον πυρήνα του καπιταλιστικού κράτους βρίσκεται ο μηχανισμός επίτευξης της κυριαρχίας του κεφαλαίου και διαφύλαξης των μακροπρόθεσμων επιδιώξεων της τάξης των καπιταλιστών. Η φράση “Το κράτος έχει συνέχεια” καταδεικνύει ακριβώς αυτή την ομολογία. Κατά συνέπεια, η ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ, πριν αλλά και κατά την διάρκεια της ανάληψης της κρατικής εξουσίας, περί λήψης μέτρων προς κατεύθυνση της “ανακούφισης των πληττόμενων από την κρίση ομάδων” ήταν και αποδείχτηκε στην πράξη μια ακατάσχετη μπουρδολογία. Το καπιταλιστικό κράτος είναι το κράτος του κεφαλαίου, στιγμή της αναπαραγωγής των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων και από την δικιά μας μεριά είναι η προσωρινή ήττα στο πεδίο της ταξικής πάλης και η υπαγωγή της αναπαραγωγής μας ως το μεταβλητό μέρος του κεφαλαίου. Ο άμεσος και έμμεσος/κοινωνικός μισθός είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους διενεργείται αυτή η αναπαραγωγή μας ως προλετάριων μέσα-και-ενάντια στην ταξική κοινωνία, μια αντιθετική συνθήκη στην επίτευξη της μέγιστης κερδοφορίας των αφεντικών.

Συνέχεια ανάγνωσης Εκδήλωση – συζήτηση για το ασφαλιστικό – Πέμπτη 10/3 στις 19:00 στο Παράρτημα

Η μόνη ελπίδα βρίσκεται στο δρόμο του αγώνα και όχι στις εκλογικές αυταπάτες

antieklogiki_afisa

Πέμπτη 17/9 συγκέντρωση και Πορεία στις 17:30, Παράρτημα

Σάββατο 19/9 στις 11:00 μικροφωνική στο Παράρτημα και στις 20:00 hip hop live στον Έσπερο (πλ.Γεωργίου)

Αντιεκλογική συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών

Η μόνη ελπίδα βρίσκεται στο δρόμο του αγώνα και όχι στις εκλογικές αυταπάτες

 

 

Βρισκόμενοι μπροστά σε μια ακόμα «γιορτή της δημοκρατίας», τις εκλογές, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στο τι συνέβη το προηγούμενο διάστημα. Αυτό το 7μηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, κατέρρευσε ο μύθος που ο ΣΥΡΙΖΑ καλλιέργησε τα τελευταία χρόνια (πριν ακόμα γίνει κυβέρνηση), ότι για την επίλυση όλων των ζητημάτων που έχουν οδηγήσει στη βίαιη προλεταριοποίηση, φτωχοποίηση και εξαθλίωση ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας (μνημόνια, ανεργία, καταστολή, καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, ιδιωτικοποιήσεις κτλ), αρκεί η ανάθεση στην «αριστερή κυβέρνηση» προκειμένου όλα να λυθούν ως δια μαγείας. Με αυτή την υπόσχεση και παράλληλα την «ελπίδα» όπως ονομάστηκε, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε κάτι ακόμα πιο καταστροφικό από την αδιέξοδη έτσι και αλλιώς πολιτική του. Έπεισε με τα λεγόμενα του ένα μεγάλο μέρος των από τα κάτω της κοινωνίας ότι ο κυβερνητικός δρόμος, ο δρόμος των από τα πάνω, είναι αυτός που θα οδηγήσει σε ρήξεις και ανατροπές. Βάσει αυτού, ο αγώνας έφτασε να θεωρείται απλά η προσέλευση στην κάλπη είτε για τις βουλευτικές εκλογές είτε για το ΌΧΙ στο δημοψήφισμα. Ο κοινωνικός-ταξικός αγώνας όμως, ήταν, είναι και θα είναι αυτός που δίνεται στους δρόμους, ακηδεμόνευτα, δυναμικά, με διάρκεια και συνέπεια. Ενάντια στην κυριαρχία και όχι χέρι χέρι με αυτήν, ακόμα και αν αυτή πλασάρεται ως αριστερή.

Πιο συγκεκριμένα, το προηγούμενο 7μηνο, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, υπό την πίεση της απεργίας πείνας των κρατούμενων αγωνιστών και του κινήματος αλληλεγγύης σε αυτήν, απέδειξε ότι η δημοκρατία είναι ένα πολιτειακό σύστημα που ανεξάρτητα από τον εκάστοτε διαχειριστή του καπιταλισμού, θέλει να εκδικηθεί όποιον την εχθρεύεται. Το κράτος εισέβαλλε στην κατειλημμένη πρυτανεία, συλλαμβάνοντας συντρόφους, δείχνοντας έτσι ότι το κράτος έκτακτης ανάγκης και οι κομβικές γραμμές ιδεολογικά και φυσικά της καταστολής είναι εδώ. Άλλωστε το πολιτικό περίγραμμα είχε δώσει εξ αρχής ο Πανούσης μιλώντας για τα ζητήματα με τα Εξάρχεια, τους αναρχικούς, την πολιτική ανυπακοή, κλπ. Κρατούμενοι αγωνιστές έφτασαν στο όριο για να πεθάνουν, κάποια αιτήματα ικανοποιήθηκαν άλλα όχι και κάποια παρόλο που ικανοποιήθηκαν δεν έχουν πραγματωθεί. Αυτός ο αγώνας όμως, έδειξε ότι αν δεν αγωνιστούν, αν δεν παλέψουν οι ίδιοι οι από τα κάτω της κοινωνίας με κάθε κόστος, τότε τίποτα δεν μπορεί να κερδηθεί, ούτε με εκλογές και ανάθεση ούτε με κανέναν άλλον τρόπο.

Στο ζήτημα που ήταν σημαία των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αυτό της κατάργησης των μνημονίων, όχι μόνο δεν κατάργησαν κανένα μνημόνιο, όχι μόνο δεν σταμάτησαν τις ιδιωτικοποιήσεις (π.χ. cosco, αεροδρόμια), την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, την επέκταση της άμεσης φορολογίας – ΦΠΑ, τη λειτουργίας της ελληνικός χρυσός του Μπόμπολα στις Σκουριές Χαλκιδικής και ένα σωρό άλλα θέματα, αλλά επιπροσθέτως ψηφίσανε και 3ο μνημόνιο. Είναι αυτοί, που μετέτρεψαν το όχι του δημοψηφίσματος σε ναι από τη μια στιγμή στην άλλη, καθώς οι αυταπάτες τους για έναν «καλύτερο καπιταλισμό», για μια «καλύτερη Ε.Ε.», για την αναβίωση του ξεπερασμένου μοντέλου διαχείρισης της σοσιαλδημοκρατίας, είναι αυτά που με μαθηματική ακρίβεια θα τους οδηγούσαν, όπως και έγινε, σε όλη αυτή τη μεταστροφή.

Σήμερα, μετά τον ιστορικό συμβιβασμό του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος προσχώρησε στη ρητορική της εθνικής ομοψυχίας και της συναίνεσης, στήνεται ένα σκηνικό ρεβανσισμού από τις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις. Στη λογική του «ρεαλισμού», στην οποία πλέον βρίσκεται και ο ΣΥΡΙΖΑ (μονόδρομος η Ε.Ε., η ευρωζώνη, οι ιδιωτικοποιήσεις, η καπιταλιστική ανάπτυξη κτλ) προετοιμάζουν σε θεσμικό επίπεδο τον μεγάλο συνασπισμό τους μετά τις εκλογές. Αυτό, μαζί και με μια νεοφιλελεύθερη κουλτούρα/ταξικό συμφέρον που έχει καλλιεργηθεί σε ένα τμήμα του πληθυσμού και αποτυπώθηκε ξεκάθαρα στις συγκεντρώσεις του ναι, θα πρέπει να δώσουν ώθηση, τώρα που οι αυταπάτες διαλύθηκαν, στο ανατρεπτικό/ριζοσπαστικό κίνημα να ξαναβρεθεί στο δρόμο στη βάση της ταξικής/κοινωνικής πάλης και της προοπτικής σύγκρουσης με το υπάρχον.

Αυτό που ειπώθηκε όλο αυτόν τον καιρό ξανά και αντηχεί σε εκατομμύρια αυτιά ανθρώπων που βλέπουν τις ζωές τους να λεηλατούνται είναι το «δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική». Εδώ έφτασε η διαπραγμάτευση, η ΕΕ, ο καπιταλισμός ο ίδιος. Μα είναι ξεκάθαρο πιο πολύ από ποτέ πως το ζήτημα είναι να ανατρέψουμε επαναστατικά αυτήν την αφήγηση που προσπαθεί να εγκαθιδρύσει το τέλος της ιστορίας, το τέλος της πάλης, το τέλος της πιθανότητας ανατροπής και εγκαθίδρυσης ενός άλλου συστήματος. Για να γίνει αυτό πρέπει να μιλήσουμε πάλι από τη θέση μας, αυτή των καταπιεσμένων , αυτών που παράγουν όλο τον πλούτο του κόσμου, αυτών που εχθρεύονται τον καθημερινό βούρκο, αυτών που παλεύουν την ερημοποίηση της ζωής και το θάνατο που ο καπιταλισμός σκορπά γύρω μας. Ο τελευταίος καιρός ανέδειξε πως ιστορικά το ζήτημα της δημοκρατίας πρέπει να τεθεί στο περιθώριο των μυαλών μας. Η δημοκρατία δεν είναι μια αφαιρετική κοινωνική σχέση, ένα αίσθημα, μα ένας τρόπος πολιτικός και φιλοσοφικός που οργανώνονται ιεραρχημένες και καταπιεστικές κοινωνίες. Οι εκάστοτε εκφράσεις αυτών από την αρχαία Ελλάδα μέχρι και τη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία δείχνουν ακριβώς αυτό. Πόσο μάλλον στο σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό, που η δημοκρατία είναι οι στρατιωτικές επεμβάσεις, η ακραία ρατσιστική πολιτική απέναντι στους μετανάστες, η επίθεση πάνω σε προηγούμενα αστικοδημοκρατικά κεκτημένα, η υποτίμηση της εργατικής δύναμης, οι φυλακές υψίστης ασφαλείας, κλπ. Η δημοκρατία είναι το μεγαλύτερο άλλοθι ενός κόσμου που συγχέει την ανθρώπινη συνύπαρξη, τη δυνατότητα για ένα ισότιμο κοινωνικό σύστημα με την εξωιστορική και πανταχού παρούσα εκμετάλλευση και εξουσία (κατά την κυρίαρχη αντίληψη). Ειδικά όσοι τοποθετούν τον εαυτό τους στο επαναστατικό μέτωπο, πρέπει να μιλούν για αυτό που οραματίζονται και όχι να εξειδικεύουν και να προσαρμόζονται πάνω σε έννοιες του αντιπάλου. Απλά και ξάστερα, άλλο η ελευθερία, και άλλο η δημοκρατία.

Η κυρίαρχη αφήγηση, παρουσιάζει την ύπαρξη της Ε.Ε σαν επίτευγμα της δημοκρατίας, ως την ένωση των ευρωπαϊκών λαών, ενώ στην πραγματικότητα είναι μια υπερεθνική ένωση του κεφαλαίου προκειμένου αυτό να αναπαράγει τα κέρδη του ακόμα πιο ευέλικτα απ’ ότι στα στενά όρια της εθνικής οικονομίας και του εθνικού κράτους. Μια υπερεθνική ένωση για να επιβάλλεται η λεηλασία της ζωής μας από το κεφάλαιο, ένα πολιτικό και στρατιωτικό εργαλείο για να θανατώνονται στα νερά της Μεσογείου οι μετανάστες, να στηρίζονται οι νεοναζί στην Ουκρανία, να έχει πλάτη το ολοκληρωτικό τουρκικό κράτος. Και στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών, ένας φάρος ελπίδας και φόβου παράλληλα αφού υποτίθεται πως η ευρωπαϊκή προοπτική πολιτικά και οικονομικά είναι αυτό που φέρνει ευημερία στους λαούς και πως οι άνθρωποι δεν μπορούν μόνοι τους να παράγουν και να οργανώσουν τη ζωή τους. Οσύγχρονος ολοκληρωτισμός, λοιπόν, καταδεικνύει το αδιέξοδο της επιλογής της ανάθεσης/αντιπροσώπευσης και την πλήρη του αναντιστοιχία σε σχέση με τις ανάγκες των ανθρώπων. Με αυτό τον τρόπο, γίνεται ξεκάθαρο ότι οι εκλογικές διαδικασίες είναι μια ψευδαίσθηση, καθώς οι άνθρωποι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από τους διαχειριστές ενός συστήματος το οποίο ενδιαφέρεται μόνο να αναπαράγεται με κάθε κόστος πάνω στις πλάτες τους προκειμένου να προασπίσει τα συμφέροντα των καπιταλιστών.

Έτσι συνολικά, πρέπει να θέσουμε τα ζητήματα, να απαντήσουμε τα ερωτήματα, να οργανώσουμε την πάλη μας συνειδητοποιώντας πως τη μοίρα μας θα την αλλάξουμε μόνο εμείς. Ούτε εκλογές, ούτε αντιπρόσωποι, ούτε ψευτοελπίδες και κούφιοι βερμπαλισμοί. Και σίγουρα όχι τα πιο μαύρα κομμάτια της ιστορίας όπως οι φασίστες της ΧΑ που ήταν είναι και θα είναι οργανικό κομμάτι, μπράβοι και παραπαίδια του κεφαλαίου (χαρακτηριστικό είναι οι τεμενάδες σε εφοπλιστές, τα μεροκάματα που παίρνουν από αυτούς, η ίδρυση εργοδοτικού σωματείου στο Πέραμα για να δουλεύει ο κόσμος πειθήνια με 18 ευρώ μεροκάματο, η συναίνεση στο ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, οι επιθέσεις και δολοφονίες αγωνιστών, το ζήτημα των προσφύγων που επιχειρούν να κανιβαλίσουν πάνω του προκειμένου να μαζέψουν υποστηρικτές κλπ.). Ούτε κάθε τρεις και λίγο να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε κάτι καινούριο. Η βία του ταξικού κοινωνικού πολέμου που ζούμε είναι αμείλικτη, τα ερωτήματα πολλά και οι απαντήσεις φαντάζουν μερικές φορές μακρινές και ουτοπικές. Η μόνη πραγματική ουτοπία, όμως, όσον αφορά τις ζωές των ανθρώπων και τον φυσικό κόσμο είναι ο καπιταλισμός. Μόνο, αν οπλιστούμε για αυτό που φαντάζει αδύνατο θα γίνει πραγματικότητα και το πιο απλό.

Ως αναρχικοί, δεν αναθέτουμε τις ζωές μας σε κανέναν επίδοξο διαχειριστή του καπιταλισμού που για να συνεχίσει να υπάρχει και να αναπαράγεται και να αντιμετωπίζει τις εγγενείς του αντιφάσεις και τις δομικές του κρίσεις, τρώει από τις σάρκες του ισοπεδώνοντας ανθρώπους και περιβάλλον. Επιλέγουμε το δρόμο του αγώνα, καθώς μόνο έτσι μπορούν να κερδηθούν όλα αυτά που η κυριαρχία, από θέση, στερεί στους από τα κάτω. Οι ενδιάμεσοι αγώνες, παρόλη τη μερικότητα τους, βάζουν αναχώματα, οξύνουν συνειδήσεις και φέρνουν πιο κοντά τον στρατηγικό στόχο που δεν είναι άλλος από την κοινωνική επανάσταση και την έλευση της αταξικής κοινωνίας, την ισότητα και την ελευθερία μέσω της κοινοτικής ζωής.  Προτάσσουμε την διεθνιστική και ταξική αλληλεγγύη με όσους αντιστέκονται, κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες και το εχθρικό περιβάλλον που τους περιστοιχίζει, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή με τους Κούρδους αγωνιστές που περιφρουρούν τις αυτόνομες κοινότητες τους ενάντια στο τουρκικό κράτος και τους φονταμενταλιστές του ISIL (το ισλαμικό χαλιφάτο). Προτάσσουμε την αλληλεγγύη μας με τους πρόσφυγες και μετανάστες που αυτό το διάστημα καταφεύγουν στον ελλαδικό χώρο και γενικότερα σε δυτικά εδάφη αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, κυνηγημένοι από τους σφαγείς του ισλαμικού κράτους αλλά και τους πολέμους δυτικών δυνάμεων.

Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, λοιπόν, σήμερα, η κοινωνική επανάσταση είναι πιο επίκαιρη από πότε. Ο καπιταλισμός, πιο επιθετικός από πότε, βρυχάται σαν άγριο ζώο μέσα στην αρένα. Να τον καταστρέψουμε πριν καταστρέψει τα πάντα!

ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

Αντιεκλογική συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών

Αλληλεγγύη στους κρατούμενους αγωνιστές – Απεργία πείνας από 2/3

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ για τον διεξαγόμενο αγώνα, με τηλεφωνική επικοινωνία με συντρόφους συμμετέχοντες στην απεργία πείνας
ΤΕΤΑΡΤΗ 25/3 ΣΤΙΣ 17:30
ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ (ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΚΑΙ ΑΡΑΤΟΥ)

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27/3 ΣΤΙΣ 18:00
ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΙΟΥ

Την Παρασκευή μετά την πορεία θα ακολουθήσει συνέλευση αλληλεγγυής στους απεργούς πείνας για το συντονισμό δράσεων
στο αναρχικό αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον
(Άστιγγος 100 και Κανακάρη Ρούφου).

Συνέλευση αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας για το συντονισμό δράσεων

apergiapeinas2015_patra

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ από 2/03

 

«Ξεκινάμε με μία διαπίστωση που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε. Όλα κατακτιούνται με αγώνες. Αν στις φυλακές σήμερα μπορούμε να έχουμε βιβλία, τηλεόραση, ελεύθερη τηλεφωνική επικοινωνία, άδειες, αναστολές, αν δε μας χτυπάνε οι δεσμοφύλακες το οφείλουμε στις αιματηρές εξεγέρσεις και τις απεργίες πείνας παλιότερων κρατουμένων.Σήμερα είναι η δικιά μας ώρα να παλέψουμε και να κερδίσουμε.»                                    ( απόσπασμα από την ανακοίνωση έναρξης απεργίας πείνας του Δικτύου Αγωνιστών Κρατουμένων ).

 

Στις 2 του Μάρτη κρατούμενοι αγωνιστές στις φυλακές της Ελλάδας (τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα Νίκος Μαζιώτης και Κώστας Γουρνάς, το μέλος της 17 Νοέμβρη Δημήτρης Κουφοντίνας, τα μέλη του Δικτύου Αγωνιστών Κρατουμένων Αντώνης Σταμπούλος, Τάσος Θεοφίλου, Φοίβος Χαρίσης, Αργύρης Ντάλιος και Γιώργος Καραγιαννίδης, Γρηγόρης Σαραφούδης), καθώς και ο κρατούμενος Γιώργος Σοφιανίδης, ξεκίνησαν απεργία πείνας απαιτώντας συγκεκριμένα τα εξής:

 

Την κατάργηση:

  • του άρθρου 187 ( ένταξη σε εγκληματική οργάνωση )
  • του άρθρου 187Α ( ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση )
  • της επιβαρυντικής διάταξης για την πράξη που τελέστηκε με καλυμμένα χαρακτηριστικά («κουκουλονόμο»)
  • του νομικού πλαισίου που ορίζει τη λειτουργία των φυλακών τύπου Γ.
  • της βίαιης λήψης DNA ως αποδεικτικό δικαστικο στοιχείο και τη δυνατότητα πρόσβασης στο γενετικό υλικό από πραγματογνώμονα βιολόγο του κατηγορουμένου.
  • Και τέλος,την άμεση απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού προκειμένου να μπορεί να λάβει τη νοσηλεία που χρειάζεται.

                Αλληλέγγυοι στον αγώνα τους στέκονται οι Τούρκοι και Κούρδοι  κρατούμενοι αγωνιστές με κυλιόμενες απεργίες πείνας. Ταυτόχρονα τα μέλη της Συνομωσίας Πυρήνων της Φωτιάς και η αναρχική Α.Σπυροπούλου ξεκίνησαν απεργία πείνας απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση των εκδικητικά προφυλακισμένων συγγενών τους, στηρίζοντας παράλληλα και τα υπόλοιπα αιτήματα..

Η απεργία πείνας αυτή είναι πολλαπλής και βαθιάς σημασίας. Είναι η αναμέτρηση με το καθεστώς εξαίρεσης που οικοδόμησε το κράτος έκτακτης ανάγκης τα τελευταία χρόνια. Είναι μια αναμέτρηση που φτάνει μέχρι την έναρξη της επίσημης «αντιτρομοκρατικής» καμπάνιας του ελληνικού κράτους με τις συλλήψεις για την 17Ν το 2002.  Χαρακτηριστικά, ο πρώτος «αντιτρομοκρατικός» ( ένταξη σε εγκληματική οργάνωση-άρθρο 187 ), ψηφίζεται το 2001, το 2004 ψηφίζεται ο Β΄ νόμος, το άρθρο 187Α ( τρομοκρατική οργάνωση),ενώ το 2010 τροποποιήθηκε το άρθρο 187Α προς το δυσμενέστερο,. Το 2009, λίγο καιρό μετά την εξέγερση του 2008, ψηφίζεται ο «κουκουλονόμος», διάταξη που αναβαθμίζει τις κατηγορίες όσων συλλαμβάνονται και στόχο έχει τον εκφοβισμό και την επιβολή δικαστικής ομηρίας στους αγωνιστές. Το 2012 με εισαγγελική διάταξη επεβλήθη η βίαιη απόσπαση του DNA κατά τη σύλληψη. Τέλος, το καλοκαίρι του 2014 ψηφίστηκε ως φυσική συνέχεια και συνέπεια της κατασταλτικής του πολιτικής, το νόμο για τις φυλακές τύπου Γ΄ και τις ειδικές συνθήκες κράτησης. Οι φυλακές αυτές προορίζονται, μεταξύ άλλων, για αγωνιστές που είτε έχουν αναλάβει την ευθύνη για συμμετοχή σε ένοπλη επαναστατική οργάνωση είτε, λόγω πολιτικών επιλογών και συντροφικών σχέσεων, φέρονται ως μέλη τέτοιων, καθώς επίσης και για τους «απείθαρχους» κρατούμενους. Ο πλήρης εξοπλισμός τους με σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα ελέγχου και η εξωτερική -δυνητικά και εσωτερική- φύλαξη της φυλακής από ειδικό σώμα της αστυνομίας, η μη χορήγηση αδειών στους κρατούμενους των φυλακών αυτών, η μη δυνατότητα ευεργετικού υπολογισμού της ποινής μέσω μεροκαμάτων και η αύξηση του χρόνου έκτισης της ισόβιας ποινής, συνθέτουν το καθεστώς εξαίρεσης για τους κρατούμενους αγωνιστές, και το τίμημα- φόβητρο για όσους επιλέγουν να αγωνίζονται μαχητικά ενάντια στην εξουσία.

 

Η παρούσα λοιπόν απεργία πείνας είναι μια αναμέτρηση με το οικοδόμημα της καταστολής που δεν αφορά  μόνο τους κρατούμενους αγωνιστές, τον αναρχικό / αντιεξουσιαστικό χώρο αλλά συνολικά  όσους αγωνίζονται απέναντι στην λυσσαλέα  καπιταλιστική επίθεση, ιδιαίτερα μετά το Δεκέμβρη του 2008. Η αγωνιστική/ ριζοσπαστική προοπτική, οι τοπικές αντιστάσεις, η από τα κάτω οργάνωση, η αμφισβήτηση του μονοπωλίου της κρατικής βίας από μεγάλα κοινωνικά κομμάτια μέσα στο περιβάλλον κρίσης των τελευταίων ετών και η πάντα παρούσα πιθανότητα επαναστατικής τροπής κατέστησαν αναγκαίο για το κράτος τον μετασχηματισμό του ποιοτικά και ποσοτικά. Το προηγούμενο διάστημα, η συγκυβέρνηση Νδ-Πασοκ, στράφηκε ενάντια στα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας με διάφορες μεθοδεύσεις και βασιζόμενη στο δόγμα μηδενικής ανοχής ενάντια σε όποιον αντιστέκεται. Οι εκκενώσεις καταλήψεων, οι συλλήψεις  με την αναβάθμιση των κατηγοριών μέσω του κουκουλονόμου, οι διώξεις με τη χρήση του dna, οι επιστρατεύσεις απεργών, η άγρια καταστολή στους κατοίκους της ΒΑ Χαλκιδικής και της Κερατέας συνθέτουν το παζλ της καταστολής κυρίως απέναντι στις αντιστάσεις που κορυφώθηκαν στην εποχή των μνημονίων  και είχαν ήδη αρχίσει να διαμορφώνονται μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Ακόμη, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, οι διώξεις οροθετικών κλπ συμπληρώνουν πλαίσιο της κεντρικής κρατικής πολιτικής και λόγου. Μια κατάσταση εξαίρεσης στα σπλάχνα της κοινωνίας, που έχει αποδιοπομπαίους τράγους και εσωτερικούς εχθρούς. Το καπιταλιστικό κράτος πήρε τη μορφή του κράτους έκτακτης ανάγκης προκειμένου να συνεχίσει την αναπαραγωγή του κεφαλαίου, βρισκόμενο μπροστά σε μια ακόμη εγγενή κρίση του καπιταλισμού, μη μπορώντας να αποσπάσει πλέον την κοινωνική συναίνεση από τους από τα κάτω της κοινωνίας που προλεταριοποιούνται βίαια από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Τώρα, όμως ήρθε η ώρα να συγκρουστούμε μετωπικά με αυτήν την στρατηγική, βήμα βήμα, απελευθερώνοντας έδαφος για τους ανθρώπους, το κίνημα, και τις επιλογές του.   

                                               

Σήμερα, μια νέου είδους διαχείριση, σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης αυτή τη φορά, έρχεται στο προσκήνιο προκειμένου να αμβλύνει τις αντιθέσεις που γιγαντώθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, να δημιουργήσει κλίμα συναίνεσης και να υποσχεθεί κοινωνική ευημερία μέσω μεταρρυθμίσεων σε διάφορους τομείς του κρατικού οικοδομήματος.  Από αυτή την προσέγγιση, απορρέουν και τα επιχειρήματα και η βασική αντίληψη του Σύριζα περί επαναφοράς της δημοκρατίας και το περίφημο: «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα». Αυτές οι προσεγγίσεις, όχι μόνο δεν ακουμπούν τους πραγματικούς πυλώνες της παρούσας κατάστασης (συμμετοχή στην ΕΕ, μνημόνια, δανειακές συμβάσεις, ρόλος του ντόπιου και υπερεθνικού κεφαλαίου, καταστολή) αλλά αποπροσανατολίζουν, με την δημιουργία εντός της κοινωνίας μιας ψευδαίσθησης  πως ο Σύριζα θα λύσει όλα τα προβλήματα χωρίς μάλιστα να δημιουργηθεί κανενός είδους ρήξη με τον καπιταλισμό. Μόνο που κάτι τέτοιο απλά θα αναθέσει όλη την κοινωνική δυναμική στα χέρια μιας ελπίδας για τη μετάβαση σε ένα καλύτερο μέλλον, μια  μετάβαση αναίμακτη. Κάτι τέτοιο συντηρεί, και μάλιστα από τα αριστερά, το υπάρχον.

 

Ο Σύριζα, ήδη από τις πρώτες του κινήσεις, δείχνει ότι είναι προσανατολισμένος σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων και επικοινωνιακών τεχνασμάτων και ικανοποίησης, με μεσοβέζικο τρόπο, των πιο ριζοσπαστικών αιτημάτων που έβαλε στην αντζέντα του για να βγει στην εξουσία. Έτσι, το μνημόνιο βαφτίζεται γέφυρα, τα κέντρα κράτησης μεταναστών αντικαθίστανται  με κέντρα φιλοξενίας και η κατάργηση των φυλακών τύπου Γ έχει προαναγγελθεί προκειμένου εντός των υπαρχουσών δομών να υπάρξουν πτέρυγες υψίστης ασφαλείας. Ο εσωτερικός εχθρός λοιπόν, έτσι όπως ορίστηκε, μεταξύ άλλων, στο πρόσωπο των αναρχικών αγωνιστών, των ανταρτών πόλης και των δυναμικών αυτοοργανωμένων κινημάτων τα προηγούμενα χρόνια από το καθεστώς, θα συνεχίσει να υφίσταται, όσο και αν η σημειολογία των λέξεων και οι διαχειριστές του συστήματος αλλάζουν. Ιδιαίτερα για όσα ζητήματα δυναμιτίζουν την πλατιά βάση που ψήφισε το Σύριζα κυρίως λόγω οικονομικών θέσεων και όχι για να δώσει χαρτιά στους μετανάστες ή να απελευθερώσει τους κρατούμενους αγωνιστές.

 

Μέσα σε αυτήν λοιπόν την ιστορική συνθήκη, η απεργία πείνας αυτή έρχεται να ορθώσει ένα ανάχωμα απέναντι στην φαρέτρα της καταστολής. Βάζοντας το ζήτημα συνολικά ως αυτό που είναι. Μια αναμέτρηση ενός κομματιού του επαναστατικού μετώπου με το κράτος και το κεφάλαιο. Η απεργία πείνας είναι πρακτικά και συμβολικά ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία που έχουν οι κρατούμενοι αγωνιστές και για έναν αγώνα τέτοιου βάθους και σημασίας δε θα μπορούσε να μη χρησιμοποιηθεί. Κάτι τέτοιο, όμως δε σημαίνει πως αγωνίζονται μόνοι τους, ή συνεπικουρούμενοι απλά από το υπόλοιπο κομμάτι του κινήματος. Είναι αναγκαίο να προβάλλουμε τη σημασία του αγώνα που έχει ξεκινήσει, για την έκβαση, το επόμενο διάστημα, του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Να το προβάλλουμε σε όλους αυτούς με τους οποίους βρεθήκαμε σε δρόμους και πλατείες στην ίδια πλευρά του οδοφράγματος στις μεγάλες συγκρούσεις των προηγούμενων χρόνων. Είναι μια αναμέτρηση με την άμπωτη της ριζοσπαστικής κίνησης και της ταξικής πάλης που χαρακτηρίζει το τελευταίο διάστημα. Είναι μια ευθεία αντιπαραβολή με την ανάθεση της ελπίδας στα συμβούλια των Βρυξελλών, εκεί που αλώνεται η ιστορική σημασία της παρούσας εποχής σε μια συνέχεια του κράτους, μια διαχείριση και μια συμφωνία με τους δυνάστες των ζωών μας. Είναι μια ρήξη με τη στασιμότητα και η θύμηση εκείνων των στιγμών που όλα μοιάζουν πιθανά. Είναι μιας ζωτικής σημασίας πάλη του ριζοσπαστικού/επαναστατικού χώρου για την επανασυγκρότησή του και το πέρασμα στην αντεπίθεση. Εμείς, σαν κομμάτι αυτού του χώρου είμαστε δίπλα στους κρατούμενους αγωνιστές και την απεργία που διεξάγουν, δίπλα σε όσους πετάγονται έξω από το κοινωνικό κάδρο, σε όσους καταστέλλονται, σε όσους περισσεύουν, σε όσους ζουν με αξιοπρέπεια την εποχή τους,. Μαχόμαστε για την κοινωνική επανάσταση και τη έλευση ενός άλλου κόσμου, ενός κόσμου αταξικού, αντιεξουσιαστικού, ισότητας και αλληλεγγύης. Οι αγώνες του παρόντος είναι το δικό μας ενέχυρο για την έκβαση του μέλλοντος. Του μέλλοντος όσων αντιλαμβάνονται πως ο καπιταλισμός είναι ένα θανατηφόρο κοινωνικό σύστημα που δεν εξανθρωπίζεται, ούτε βελτιώνεται, αλλά καταστρέφεται.

 

ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ  ΕΝΤΟΣ ΚΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

 ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

 

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

 

 

Συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών ενάντια στις φυλακές και τις ειδικές συνθήκες κράτησης