Αρχείο κατηγορίας Λεηλασία της φύσης

Εισήγηση εκδήλωσης » Οι αγώνες των ιθαγενών Μαπούτσε και η απαγωγή και δολοφονία του αναρχικού Santiago Maldonado»

Οι αγώνες  των ιθαγενών Μαπούτσε

και η απαγωγή και δολοφονία του αναρχικού Santiago Maldonado

 

Λατινική Αμερική μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ιστορία όλης της λατινικής Αμερικής είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό η ιστορία της γέννησης και εδραίωσης του καπιταλισμού. Τόσο για τη λεηλασία που έχει συμβεί στα εδάφη, τα ποτάμια, το υπέδαφος, τους λαούς και τις φυλές που κατοικούσαν εκεί, όσο και για τον τρόπο, την ένταση και την αμείλικτη διάσταση που έχει η δημιουργία των σύγχρονων κρατών και την νεότερης πολιτικής ιστορίας. Κάνοντας μια μετάβαση στα νεότερα χρόνια μετά τον  ΄Β Παγκόσμιο πόλεμο και ιδιαίτερα στις δεκαετίες του ’60 και ’70, παρατηρούμε πως η κυριαρχία του αμερικανικού κράτους, της πολιτικής του σε παγκόσμιο επίπεδο, της οικονομικής του δύναμης, θα καρφώσει τον επεμβατικό, στρατιωτικό και βρώμικο χαρακτήρα της στην καρδιά των λαών της Λατινικής Αμερικής. Στο οικονομικό επίπεδο, η ένταση της ιδιωτικοποίησης κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής, το πέρασμά τους στα χέρια των μεγάλων πολυεθνικών, το τσάκισμα και  ξερίζωμα των ντόπιων πληθυσμών, η εκβιομηχάνιση, η επιβολή ελεγχόμενων από τα δυτικά συμφέροντα κυβερνήσεων, ο έλεγχος της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, αλλά –και ίσως αυτό που συμπυκνώνει τα παραπάνω-, το οργανωμένο σχέδιο της επέμβασης απέναντι σε κάθε επαναστατικό τοπικό κίνημα, η υποστήριξη αλλά και ευθεία οργάνωση στρατιωτικών πραξικοπημάτων, συνθέτουν τον καμβά εκείνων των ετών, με χαρακτηριστικές τις περιπτώσεις της Χιλής και της Αργεντινής, λόγω και του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για τη σημερινή εκδήλωση.

 

Αργεντινή και Χιλή: σύντομη αναφορά στην κοινωνικοπολιτική κατάσταση.

Η ανατροπή του Αλιέντε στη Χιλή και η χούντα Πινοσέτ που διήρκησε μέχρι  το 1990 όπου και η χώρα πέρασε στην νεότερη ιστορία με τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς και εξαφανισμένους αντιφρονούντες, πολιτικούς αντιπάλους, ιθαγενικούς πληθυσμούς, απίστευτη βαρβαρότητα, οικονομική καταστροφή, εξαθλίωση. Οι κάθε είδους στρατιωτικές δικτατορίες των τότε δεκαετιών, πήγαν χέρι χέρι με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που έμπαιναν σε εφαρμογή, με το χτύπημα των αντιστασιακών κινημάτων που πολεμούσαν για ένα καλύτερο κόσμο, με το άνοιγμα του δρόμου για την πλήρη επέλαση του ιδιωτικού κεφαλαίου. Είναι γνωστή πλέον η χρηματοδότηση των στρατιωτικών δικτατοριών από πολυεθνικές εταιρίες, καθώς για αυτές θα κάνανε την απαραίτητη «βρώμικη δουλειά», αφήνοντας τους ουσιαστικά γη και ύδωρ έναντι ψίχουλων. Αντίστοιχα και στην Αργεντινή, που μετά από πολλές αναταραχές και αλλαγές στον πολιτικό και κοινωνικό χάρτη, η ήττα των περονιστών έφερε και άλλη μία δικτατορία με επικεφαλής τον Βιντέλα που διήρκησε μέχρι και το 1983.

Από εκεί και πέρα, αυτό που θα πρέπει να σημειώσουμε είναι πως τα μέρη αυτά έμειναν κατεστραμμένα οικονομικά και κοινωνικά, με τεράστια δημόσια χρέη, με το πολιτικό προσωπικό αυτών των δικτατοριών να παραμένει σε οργανικές θέσεις (ιδιαίτερα στην περίπτωση της Χιλής), με τα σύγχρονα κράτη να διατηρούν νόμους από τις τότε χούντες (όπως ο αντιτρομοκρατικός που είναι δημιούργημα της περιόδου Πινοσέτ και που χρησιμοποιείται ακόμη ως όπλο απέναντι σε πολιτικούς κρατούμενους, ανάμεσά τους και οι Μαπούτσε), με μεγάλες πολυεθνικές να έχουν αγοράσει τεράστιες εκτάσεις και πλουτοπαραγωγικές πηγές, με την επόμενη μέρα να είναι η συνέχεια της νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης, καθώς στο όνομα της ανάπτυξης, της αποπληρωμής των χρεών, της καλυτέρευσης της οικονομίας τους, τα κράτη αυτά προχώρησαν σε γενικευμένες ιδιωτικοποιήσεις. Χαρακτηριστικότερο  παράδειγμα αυτό της Αργεντινής που η επί χρόνια οικονομική ύφεση, κάτω από την πίεση του ΔΝΤ και των αντίστοιχων πολιτικών, οδήγησε σε μια κοινωνική εξέγερση το 2001.Η συνέχεια ήταν  η έλευση των Κίρχνερ στην εξουσία, την έναρξη των νέο-σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών τους ενός σύγχρονου κευνσιανού προγράμματος, που ωστόσο στο επίπεδο των μεγάλων έργων όπως οι εξορυκτικές βιομηχανίες, συνέχισαν την συνθήκη που είχε ξεκινήσει από το 1990, με το κράτος να ρίχνει μεγάλο βάρος σε αυτούς τους τομείς. Η περίδος Κίρχνερ χαρακτηρίζεται  και από την μεγάλη υπαναχώρηση των κοινωνικών, ριζοσπαστικών κινημάτων και δυνάμεων των προηγούμενων χρόνων Είναι παρακαταθήκη όλων των παραπάνω η κατάσταση που αντιμετωπίζουν σήμερα τόσο οι ιθαγενικοί πληθυσμοί, όσο και συνολικά οι από τα κάτω στις περιοχές αυτές.

 

Η περίπτωση της Benetton.

Συγκεκριμένα στο παράδειγμα της Benetton: Για να κατανοήσουμε την παρούσα κατάσταση, είναι σημαντικό να εξετάσουμε την προέλευση των τεράστιων εκτάσεων ιδιοκτησίας της. Πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι οι Μαπούτσε ζούσαν στην Παταγονία από τις 11.000 π.Χ. Το Αργεντινό Κράτος κατέλαβε αυτά τα εδάφη από τους Mapuche στα τέλη του 19ου αιώνα. Από το 1878 έως το 1885, οι αργεντινοί δυνάμεις, υπό την ηγεσία του γνωστού αντι-ιθαγενούς μελλοντικού προέδρου Julio Argentino Roca, διεξήγαγαν την επιχείρηση με τίτλο «Η κατάκτηση της ερήμου». Ο πρωταρχικός στόχος ήταν να διεκδικήσει το έδαφος για την γεωργία της Αργεντινής. Φυλετικές και κοινωνικές δαρβινιστικές ιδέες χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογήσουν την απέλαση μέχρι και 15.000 ιθαγενών από τα εδάφη τους. Η κατάκτηση χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τα βρετανικά κονδύλια και τα στρατεύματα της Αργεντινής οπλίσθηκαν με βρετανικά όπλα. Ως εκ τούτου, μεγάλο μέρος της κατακτημένης γης απονεμήθηκε στην αργεντίνικη Southern Land Company Ltd, με έδρα το Λονδίνο, το 1889. Η εταιρεία μετονομάστηκε σε Compañía de Tierras del Sud Argentino SA (CTSA) το 1982.

Το 1991 η κυβέρνηση πώλησε το CTSA και όλη την γη που κατείχε στην Edizone Holding International, εταιρεία που ανήκε στην Benetton . Η εταιρεία αγόρασε το οικόπεδο για $ 80 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, ένα κλάσμα της τρέχουσας αξίας του. Τέλος, δε θα πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε το ρόλο της οικογένειας Bullrich, μέλος της οποία είναι και η Patricia Bullrich, υπουργός ασφαλείας και σφοδρή πολέμιος των Mapuche. Η οικογένεια αυτή, από τις παλιές ισχυρές  της Αργεντινής, έβγαλε πολλά χρήματα στην περίπτωση της πώλησης της γης στην Benetton σε ρόλο μεσολαβητή. Η πώληση αυτή είναι σημαντική για να καταγραφεί η καταπίεση των Mapuche στην Παταγονία, καθώς διαπίστωσαν ότι δεν ήταν μόνο το κράτος που τους εξουσίαζε, αλλά και τα ιδιωτικά εταιρικά συμφέροντα. Η περίπτωση της Benetton (που κατέχει και άλλες εταιρίες στα εδάφη των Μαπούτσε που δραστηριοποιούνται σε εξορύξεις πχ MinSud.S.A κλπ) δεν είναι η μοναδική στις δύο πλευρές της οροσειράς των Άνδεων. Ωστόσο στην επαρχία του Chubut, μεγάλο μέρος των διαμαρτυριών των ιθαγενών είναι ενάντια στις περιοχές της Benetton και αυτό γιατί η Benetton έχει στην κατοχή της κάτι παραπάνω από 900.000 εκτάρια σε όλη τη χώρα , ένα τρίτο των οποίων βρίσκονται στην επαρχία Chubut. Στην περιοχή επιχειρεί με κέντρο στην μονάδα του Leleque (180.000 εκτάρια)  στην περιοχή του Cushamen  στα βορειοδυτικά της επαρχίας.

Το 2006 η εταιρία  αναγνώρισε μερικώς τα συνταγματικά δικαιώματα του λαού μαπούτσε  ως προς την  γη τα ους και τους προσέφερε 7500 εκτάρια στην ζώνη του Esquel στην  επαρχία Chubut. Η επαρχιακή κυβέρνηση διέταξε την διεξαγωγή τεχνικών ερευνών για την πρόταση της εταιρίας, όμως αυτές κατέληξαν πως τα προσφερόμενα από την εταιρία εδάφη είναι  άγονα και ανεπαρκή για τις διεκδικήσεις των μαπούτσε.

 

Οι Μapuche και οι αγώνες για τη γη.

Οι Mapuche είναι ένας αρχέγονος λαός της νότιας Αμερικής που κατοικεί στα νότια της Χιλής και νοτιοδυτικά της Αργεντινής. Αποκαλούν τους εαυτούς τους «ανθρώπους της γης» και αυτό είναι το νόημα της λέξης Mapuche. Παραδοσιακά ζούσαν σε διευρυμένες οικογένειες, χωρίς σκλάβους ή αφέντες και δεν υπήρξαν ποτέ ένα ενωμένο έθνος, αλλά μάλλον μια ενότητα φυλών που μιλούσαν μια κοινή γλώσσα και είχαν κοινά πολιτιστικά στοιχεία.

Στην προφορική τους παράδοση έχουν σαν κορυφαίες στιγμές αντίστασης και μή υποταγής του λαού τους, αυτήν εναντίον της αυτοκρατορίας τον Ίνκας και αυτή εναντίον των ισπανών κατακτητών. Ιδιαίτερα εναντίον των αποικιοκρατών έγιναν γνωστοί σαν ο τελευταίος ιθαγενικός λαός που κατακτήθηκε και έχασε τη γη του το 1883 (κατά την δημιουργία των κρατών της Χιλής και αργεντινής). Σε μία θρυλική αντίσταση για πάνω από 300 χρόνια οι Mapuche διατήρησαν τον στρατιωτικό έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της περιοχής τους, εξαπολύοντας αντάρτικο πόλεμο ενάντια στους Ισπανούς και καταστρέφοντας συστηματικά τους οικισμούς των εποίκων.

Από  την ευρωπαϊκή κατάκτηση, οι ιθαγενικοί λαοί έχουν θεωρήσει παράνομη την κατάληψη της προγονικής τους γης. Κατά τη διάρκεια του 19oυ αιώνα και τις αρχές του 20ου το αργεντίνικο κράτος δεν αναγνωρίζει την νομική  ύπαρξη των ιθαγενικών λαών, ούτε των  δικαιωμάτων τους στη γη τους. Το 1989 έως το 1992 δυναμώνουν τα διάφορα κινήματα ιθαγενικής αξίωσης  σε όλη τη λατινική Αμερική. Το 1994 το αργεντίνικο κράτος  μεταβάλλει την στάση του και αναγνωρίζει για πρώτη φορά τα δικαιώματα των ιθαγενών, μεταξύ των οποίων και “την κτήση και κοινοτική ιδιοκτησία της γης που παραδοσιακά καταλαμβάνουν”. Ακολουθούν  άλλοι νόμοι και μετατροπές νόμων που αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των ιθαγενών και της  γης τους..

Το 2006, περνάει  επείγον νόμος ιθαγενικών εδαφών που ορίζει απογραφή κοινοτήτων και εδαφών και  αναστέλλει τις εκδιώξεις των ιθαγενών από τα εδάφη τους έως ότου ολοκληρωθεί. Ο νόμος αυτός είναι ένα βήμα για την επισημοποίηση της  κοινοτικής ιδιοκτησίας  τους.

Η διαμάχη οξύνεται το 2017 ενόψει  της λήξης της περιόδου  αναστολής των  εκδιώξεων στις 23 Νοέμβρη του 2017, παρά το γεγονός ότι είχε ολοκληρωθεί μόνο το 30%(459  από τις 1532 κοινότητες) της απογραφής. Μεταξύ των περιοχών που δεν είχε ολοκληρωθεί η απογραφή βρίσκονται και οι περιοχές Neuquen, Rio Negro, Santa  Cruz.

Ιθαγενικές  οργανώσεις, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικά κόμματα ζήτησαν την χρονική επέκταση της ισχύος του νόμου, το κοινοβούλιο ξεκίνησε τον Σεπτέμβρη του 2017 τη δοκιμαστική χρονική επέκταση του νόμου, αυτή τη φορά έως τον Ιούνιο του 2020.

Η αντίσταση των πληθυσμών εκεί αφορά μια σειρά δραστηριοτήτων που καταστρέφουν το φυσικό κόσμο, καταπατούν τα πατρογονικά τους εδάφη και τους εξωθούν από τα μέρη τους. Εξορύξεις, πετρελαϊκές, δημιουργία θέρετρων για τουρισμό, υλοτομία και πολλά άλλα είναι μια σειρά καπιταλιστικών επεμβάσεων στις οποίες οι Μαπούτσε αλλά και άλλοι αγωνιζόμενοι/ες στέκονται απέναντι εδώ και δεκαετίες με βαρύ φόρο σε αίμα, δολοφονίες, φυλακισμένους. Στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 οι Μαπούτσε ξεσηκώθηκαν, καθώς οι κοινότητες εγκαινίασαν τις καταλήψεις γης και έριξαν τους φράκτες ώστε να μεγαλώσει η έκτασή τους. Αλλά το φασιστικό πραξικόπημα του 1973 υπό τον Πινοσέτ, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, έφερε μια νέα εκστρατεία τρόμου ενάντια στους Μαπούτσε. Από τη χούντα του Πινοσέτ, οι περιοχές των Μαπούτσε έχουν δεχθεί μια τρομερή αρπακτική επίθεση από έναν αριθμό πολυεθνικών εταιριών που ασχολούνται με υλοτομία, υδροηλεκτρικά φράγματα, εξορύξεις και πετρέλαιο. Αλλά η αντίσταση των Μαπούτσε έχει αναπτυχθεί πάλι τόσο στη Χιλή όσο και στην Αργεντινή.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90, οι κοινότητες εξαπέλυσαν νέες καταλήψεις γης, δολιοφθορές και εμπρησμούς σε φορτηγά, σπίτια τσιφλικάδων, και μονοκαλλιέργειες. Τα μπλόκα σε δρόμους αναπτύχθηκαν για να εμποδιστεί η βιομηχανική ανάπτυξη και τα υδροηλεκτρικά φράγματα. Ένα αγροτικό κονσόρτσιουμ υπολόγισε το 2004 ότι τα προηγούμενα 5 χρόνια εγκαταστάσεις και εξοπλισμός δασοκομικών εταιριών είχαν δεχθεί πάνω από 600 επιθέσεις από Μαπούτσε, με ζημιές πάνω από ένα δισ. πέσος (πάνω από 2 εκ. ευρώ).

Η αντίστασή τους οδήγησε σε συγκρούσεις με τα Χιλιανά ΜΑΤ, όπου οι Μαπούτσε κουκουλωμένοι χρησιμοποιούσαν σφεντόνες για να αντιμετωπίσουν τις επιδρομές των ΜΑΤ. Οι Μαπούτσε που ζουν σε πόλεις όπως το Τεμούκο, αγωνίζονται να διατηρήσουν τη γλώσσα και την κουλτούρα τους. Ιθαγενείς φοιτητές έχουν καταλάβει κτίρια στην πόλη, μπλοκάρουν δρόμους και αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις των μπάτσων.

1996-2004: Η κατασκευή του Υδροηλεκτρικού Σταθμού Ralco, του μεγαλύτερου υδροηλεκτρικού σταθμού της Χιλής, κατά τη δεκαετία του 1990 ήταν εξαιρετικά κομβικό ζήτημα για τους Mapuche  και τους  pro-Mapuche, καθώς επρόκειτο να πλημμυρίσει ιερή γη, συμπεριλαμβανομένου ενός νεκροταφείου Mapuche.

Νοέμβριος του 2002:  Δολοφονία του νεαρού Μαπούτσε Άλεξ Λέμουν.10 Μαΐου 2005: Ο Zenan Diaz Necul, ένας νεαρός Μαπούτσε, ισοπεδώθηκε από όχημα οπλισμένων φρουρών της δασικής εταιρίας Forestal Mininco σε οδόφραγμα που είχαν στήσει Μαπούτσε στην πόλη Collipulli στη Χιλή.3 Ιανουαρίου 2008: δολοφονείται ο, φοιτητής Μαπούτσε, Ματίας Βαλεντίν Κατριλέο στο Τεμούκο, σε συμπλοκή με τους καραμπινιέρος, κατά τη διάρκεια κατάληψης γης. Συγκρούσεις ξεσπούν στο Σαντιάγκο και άλλες περιοχές της χώρας όπου χιλιάδες άνθρωποι πραγματοποιούν διαδηλώσεις.2009: Πολυάριθμα περιστατικά, όπως καταλήψεις γης, εμπρησμοί ιδιωτικής ιδιοκτησίας των εταιριών και των σφετεριστών της γης και διαδηλώσεις στην Araucania. Μετά από τους πρόσφατους θανάτους μερικών από τους ακτιβιστές της, η οργάνωση Mapuche Coordinadora Arauco-Malleco διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο οργανώνοντας και υποστηρίζοντας βίαιες καταλήψεις γης και άλλες άμεσες δράσεις, όπως καύση σπιτιών και αγροκτημάτων, που κατέληξαν σε συγκρούσεις με την αστυνομία.2010: Μαζική απεργία πείνας πολιτικών κρατουμένων Mapuche ενάντια στην αντι-τρομοκρατική νομοθεσία.

 

Η αντίσταση στο pu lof cushamen.

Στις 13 Μάρτη του 2015, μια κοινότητα Μαπούτσε που ανήκει στην M.A.P( αυτόνομο κίνημα Μαπούτσε του Pu Lof) , δημιούργησε ένα lof επονομαζόμενο »Pu Lof σε αντίσταση» μέσα στο τμήμα Leleque στην θέση  Vuelta del Rio, ανάμεσα στις περιοχές Cholila και  Esquel. Τα εδάφη αυτά, ιδιοκτησίας Benetton, καταλαμβάνονται από τους ιθαγενείς. Στα τέλη του Ιούνη του 2016 ΕΚΑΜ και άλλες αστυνομικές δυνάμεις, εισβάλλουν βίαια στα κατειλημμένα εδάφη της κοινότητας “Pu Lof  σε αντίσταση”, υποθετικά σε αναζήτηση βοοειδών που ανήκουν στην Benetton. H διαδικασία αυτή άφησε πολλούς τραυματίες από τους ανθρώπους τις κοινότητας και 7 συλληφθέντες.

Τον Σεπτέμβρη του 2016 μέλη του lof μπλοκάρουν τον δρόμο από τον οποίο περνά το τουριστικό τραίνο la trochita και από τότε και στο εξής επαναλαμβάνουν μπλοκαρίσματα δρόμων, ειδικά  του εθνικού δρόμου 40.Στις 10-11 Γενάρη του 2017 η κοινότητα του Cushamen δέχεται μια βίαιη επίθεση από την gendarmeria και την επαρχιακή αστυνομία του Chubut. Τα σώματα ασφαλείας πυροβόλησαν εναντίον των ιθαγενών, κατέστρεψαν τα καταλύματά τους   και συνέλαβαν πολλά από τα μέλη της. Η καταστολή  δημιούργησε σκάνδαλο και τα μέλη του lof κατήγγειλαν πως  η παράνομη εκκένωση  του καταυλισμού, έγινε κατόπιν ανεπίσημου αιτήματος της Benetton.

 

Δίωξη του Facundo Jones Huala.

Ο ιθαγενής ηγέτης (lonko) Facundo Jones Huala ,μέλος της κοινότητας Μαπούτσε του Cushamen, υπήρξε αντικείμενο προσοχής  του  εθνικού τύπου από το 2013 , όταν συνελήφθη  στην Χιλή με κατηγορίες οπλοκατοχής και παράνομης εισόδου στη χώρα. Στις 27 Μαΐου το 2016, ο Huala συνελήφθη στο lof του Cushamen ως αποτέλεσμα αιτήματος έκδοσης του στην Χιλή για να δικαστεί για τα γεγονότα του 2013 και μιας εντολής κράτησής του από την αργεντίνικη δικαιοσύνη  για την υποτιθέμενη συμμετοχή του σε  εμπρηστική ενέργεια στην περιοχή του Bariloche. Αφέθηκε ελεύθερος τρεις μήνες μετά.

Στις 28 Ιουνίου του 2017,  ξανασυλλαμβάνεται με τις ίδιες κατηγορίες, γεγονός  το οποίο δημιούργησε  διαδοχικές πορείες και διαμαρτυρίες που απαιτούν την απελευθέρωσή του.
Στις 31 Ιουλίου του 2017, οργανώσεις Μαπούτσε και ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάνουν αποκλεισμό του ομοσπονδιακού δικαστηρίου του Bariloche και ζητούν την απελευθέρωση του Facundo. Η  συγκέντρωση δέχεται επίθεση και πολλοί συλλαμβάνονται.

Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας  πραγματοποιείται εισβολή στην κοινότητα “Pu Lof σε αντίσταση” στο Cushamen χωρίς εισαγγελική εντολή. Σε  αυτή την επιχείρηση  εξαφανίζεται ο Santiago Maldonado. Η μέρα είναι η 1η Αύγουστου 2017.

 

                          Απαγωγή και δολοφονία του Santiago Maldonado.

Ο Santiago Maldonado, όντας αναρχικός, επέλεξε συνειδητά να σταθεί στο πλάι των αγωνιζόμενων Mapuche. Την μέρα εκείνη συμμετείχε στο μπλοκάρισμα της εθνικής οδού 40, που πραγματοποιούταν με απαίτηση την απελευθέρωση και άρση των κατηγοριών του Facundo Jones Huala. Μέσα σε λίγα λεπτά από το ξεκίνημα του μπλοκαρίσματος κατέφτασαν με οχήματα 30 οπλισμένοι μπάτσοι της εθνικής στρατιωτικής χωροφυλακής (gendarmeria). Σαν απάντηση στην καταστολή οι μπάτσοι δέχονται πέτρες, ενώ ρίχνουν πλαστικές σφαίρες και πυροβολούν με πραγματικά πυρά. Στην συνέχεια πυρπολούν σπίτια και υπάρχοντα της κοινότητας Lof, αναγκάζοντας τα άτομα που είχαν καταλάβει τον δρόμο να υποχωρήσουν πέρα από το ποτάμι. Ο Santiago Maldonado  μένει πίσω. Κάποιοι κάτοικοι του Lof βλέπουν άτομα της χωροφυλακής να αρπάζουν τον Santiago να τον ξυλοκοπούν και να τον βάζουν σε όχημα τους.Ο  Santiago παραμένει εξαφανισμένος να αγνοείται η τύχη του για παραπάνω από δυόμιση μήνες μέχρι να βρεθεί το πτώμα του στις 18/10 στο ποτάμι.

Αν και από την πρώτη στιγμή υπήρχαν επώνυμες καταγγελίες από Mapuche της εξαφάνισης και της ευθύνης της αστυνομίας γι’ αυτήν, οι αρχές αρχικά αρνήθηκαν σθεναρά το ίδιο το γεγονός της εξαφάνισης. Αυτή η άρνηση κάμφθηκε μόνο μπροστά στις κοινωνικές δυναμικές που αναπτύχθηκαν άμεσα, με μαζικές διαδηλώσεις και δυναμικές ενέργειες που απαιτούσαν να γυρίσει ζωντανός ο  Santiago. Έτσι μετά από 9 μέρες ξεκίνησε η “έρευνα” του αργεντίνικου κράτους, ικανός χρόνος για να ερευνούν τα ήδη πλυμένα και καθαρά τζιπ τις επιχείρησης, ενώ με νομικά κολπάκια να θεωρούν τους  Mapuche αναξιόπιστους μάρτυρες…

Όλο το διάστημα της εξαφάνισης, ένα πλήθος ενεργειών και διαμαρτυριών ανατάραξε την κοινωνική ομαλότητα στην αργεντινή. Μαζικές κινητοποιήσεις, σαμποτάζ και νυχτερινές επιθέσεις, μπλοκαρίσματα δρόμων και υπηρεσιών. Εδώ πρέπει να κάνουμε δύο σημειώσεις. Πρώτον ότι η εξαφάνιση του Maldonado, σε διάφορα κοινωνικά κομμάτια ξύπνησε μνήμες της στρατιωτικής Χούντας, όπου χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες απηχθήσαν και εξαφανιστήκαν απο τους στρατιωτικούς μηχανισμούς, όντας αυτή η μέθοδος η κατασταλτική αιχμή της δικτατορίας. Δεύτερον, ότι η υπόθεση Maldonado συνέπεσε χρονικά με την προεκλογική περίοδο, με αρκετούς πολιτικούς σχηματισμούς να θέλουν να την εκμεταλλευτούν αντιπολιτευτικά. Έτσι στην δημόσια σφαίρα αποκρύπτουν την πολιτική ταυτότητα, τις ριζοσπαστικές απόψεις του συντρόφου και τον ίδιο τον αγώνα των Mapuche, μέσα σε ένα κλίμα δημοκρατικής κατάφασης και στείρας διαμαρτυρίας.

Το αργεντίνικο καθεστώς ξεπλένοντας το αίμα από τα χέρια του από την αρχή πέρασε στην επίθεση, επικοινωνιακά και κατασταλτικά. Ένα όργιο παραπληροφόρησης και λασπολογίας εξαπολύθηκε στις τηλεοπτικές οθόνες, στις εφημερίδες και το διαδίκτυο, στο στόχαστρο ο αγώνας των  Mapuche, οι αναρχικοί -ες και ο ίδιος ο σύντροφος. Δεκάδες ρεπορτάζ και δηλώσεις αξιωματούχων, όπως “ο  Maldonado είναι στην παρανομία και στην Χιλή”, “είναι αιχμάλωτος των Mapuche”, “είναι ένας χίπις που χάθηκε” και πολλά άλλα προσβλητικά στην μνήμη του συντρόφου. Ταυτόχρονα σε πρώτο πλάνο ήταν η σπίλωση της ταυτότητας των Mapuche, η εγκληματοποίηση του αγώνα τους και η σκιαγράφηση τους ως νέο εσωτερικό εχθρό, κατηγορώντας τους ότι είναι βάρβαροι και εμποδίζουν τις έρευνες, ότι υποκινούνται από σκοτεινά ξένα κέντρα (χρηματοδότηση από Αγγλία), έχουν οργανικές σχέσεις με αντάρτικους σχηματισμούς (όπως η κολομβιανή FARC και το κουρδικό PKK), πλήρη ταύτιση του αγώνα τους με συγκεκριμένη οργάνωση (την RAM) κλπ. Έτσι ώστε όλο το ζήτημα της αυτοδιάθεσης και διεκδίκησης της προγονικής γής να αποπολιτικοποιηθεί και να καταλήξει σε υπόθεση ποινικής διαχείρισης και εφαρμογής των αντιτρομοκρατικών νόμων. Με την αφορμή της εξαφάνισης του συντρόφου οργανωθήκαν από την αστυνομία δεκάδες βίαιες εισβολές-έρευνες σε χώρους των Mapuche, ενώ δεν δίστασαν να εισβάλουν και στον χώρο που συμμετείχε και διέμενε ο Santiago την “Biblioteca del Rio”. Ενώ μπροστά στον φόβο των αναταραχών υπήρξαν κατασταλτικές επιχειρήσεις σε κοινωνικά κέντρα, αναρχικές βιβλιοθήκες και γενικά πολιτικούς χώρους, μαζικές προσαγωγές και εισβολές σε σπίτια, με τις παρακολουθήσεις σε αναρχικούς -ες να εντείνονται. Τα κέντρα των πόλεων καταλήθφηκαν από πάνοπλες αστυνομικές δυνάμεις στην προσπάθεια επίδειξης δύναμης, πρόληψης εξεγερσιακών γεγονότων και καλλιέργειας κλίματος φόβου, ανασφάλειας και εθισμού στην στρατικοποίηση. Εξέχουσα θέση σ’ όλη την αντιεξεγερτική καμπάνια του καθεστώτος είχε η υπουργός ασφάλειας Bullrich (της γνωστής οικογένειας), τόσο με τις εμπρηστικές δηλώσεις της όσο και με την διεύθυνση των κατασταλτικών επιχειρήσεων.

Όσα χρόνια και να έχουν περάσει από την δικτατορία, όσο και η δημοκρατία να προσπαθεί να ξεπλυθεί, η ουσία είναι η ίδια, είναι απλώς μία άλλη καπιταλιστική διαχείριση θωράκισης του κεφαλαίου και των ισχυρών. Η δημοκρατία μοιράζεται κοινές μεθόδους αντιμετώπισης των εχθρών τους με τις χούντες. Η εξαφάνιση, η κρατική δολοφονία του Santiago Maldonado δεν είναι η εξαίρεση, μια δημοκρατική ανωμαλία, αλλά έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά απαγωγών και δολοφονιών αγωνιστών στα δημοκρατικά χρόνια, και στην Χιλή και στην Αργεντινή. Να ρωτήσουμε τις δεκάδες οικογένειες Mapuche πού τα αγαπημένα τους πρόσωπα αγνοούνται χρόνια ή βρέθηκαν δολοφονημένα πεταμένα σε χαντάκια πώς αντιλαμβάνονται τους μπάτσους, τις εταιρίες και την δημοκρατία. Η αλήθεια είναι ότι ή έκταση που πήραν τα γεγονότα και οι κοινωνικές αντιδράσεις σε σχέση μ’ αυτήν την απαγωγή έχουν σχέση με το ότι ο αγνοούμενος ήταν λευκός, ενώ παρόμοια παρελθοντικά συμβάντα με ιθαγενείς θαφτήκαν κάτω από το πολύχρωμο θόρυβο των διαφημίσεων, της κοινωνικής αδιαφορίας και του διάχυτου ρατσισμού.

Μπροστά σ’ αυτήν την επιβαλλόμενη απομόνωση του αγώνα και των κοινοτήτων των Mapuche ο δρόμος που επέλεξε ο σύντροφος Santiago Maldonado μας εμπνέει. Η επιλογή του αγώνα, της ριζοσπαστικοποίησης αυτού, του σπασίματος των στερεοτύπων, της επικοινωνίας μεταξύ των καταπιεσμένων που αντιστέκονται και τελικά η επιλογή θέσης στα οδοφράγματα που ορθώνονται σ’ αυτόν τον κόσμο.

 

Αντί επιλόγου

O αγώνας των Mapuche για γή και ελευθερία άπτεται του γεγονότος της αποικιοκρατίας στη γή που γεννήθηκαν. Διεξάγεται ένας πόλεμος εδαφικής κυριαρχίας, με ταξικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Από την μία πλευρά τα κράτη, το κεφάλαιο, οι τσιφλικάδες, οι πολυεθνικές και γενικά το καπιταλιστικό μοντέλο καταπίεσης και παραγωγής, που αντιλαμβάνονται την γή ως πηγή πλουτισμού, εκμετάλλευσης πόρων και απομύζησης αυτής, οδηγώντας στην καταστροφή της με τις νέες τεχνικές, την βιομηχανοποίηση και εναπόθεση όλων των τοξικοτήτων που αυτές παράγουν μολύνοντας το περιβάλλον. Από την άλλη οι ιθαγενείς με μία διαφορετική αντίληψη και σχέση με την γή, όχι δυτικού τρόπου ιδιοκτησίας, αλλά με μία οργανική σχέση σεβασμού και ισορροπίας συγκροτώντας την ίδια τους την ταυτότητα ως αδιαίρετη με την γή. Με την αρπαγή και λεηλασία αυτής να οδηγεί σε καταστροφή του τρόπου ζωής τους, στην απώλεια της ταυτότητας τους.

Μεγάλα κομμάτια των κοινοτήτων Mapuche αρνιούνται την γενοκτονία τους, να είναι συνεργάσιμοι και παραδειγματικοί σκλάβοι. Διεκδικούν το δικαίωμα τους στην προγονική γή, διεκδικούν το δικαίωμα τους να οργανώνουν την ύπαρξή τους όπως αυτοί επιθυμούν. Αυτή η επιλογή αγώνα τους έχει φέρει αντιμέτωπους με τις κρατικές και καπιταλιστικές δομές και την καταστολή τους. Μέσα στο πέρασμα του χρόνου ο αγώνας ριζοσπαστικοποιήθηκε και έλαβε αντιθεσμικά, αντικρατικά και αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Καταλήψεις γής, άμεσες δράσεις, μπλοκαρίσματα δρόμων, επιθέσεις συνθέσαν ένα εξεγερσιακό ψηφιδωτό αγώνα. Πολλοί αναρχικοί, ως ατομικότητες, αλλά και κομμάτια του συλλογικού αναρχικού κινήματος και στην Αργεντινή αλλά και διεθνώς βρέθηκαν στο πλευρό τους, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με τους Mapuche.

Σ’ έναν τέτοιο δίκαιο αγώνα μ’ αυτά τα χαρακτηριστικά δεν θα μπορούσαμε παρά να είμαστε μαζί τους. Γι’ αυτό η αλληλεγγύη μας είναι δεδομένη. Μέσα από την δράση μας στοχεύουμε να καταστρέψουμε αυτές τις δομές που προξενούν αυτά τα δεινά στον λαό των Mapuche. Να στείλουμε ένα δυνατό, ηχηρό μήνυμα ότι δεν είναι μόνοι τους σ’ αυτό τον αγώνα. Γιατί ξέρουμε ότι, για έναν κόσμο ελευθερίας και γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, η καταστροφή του καπιταλισμού είναι πόλεμος, εδώ και τώρα.

 

 

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΣ BENETTON TA ΣΦΑΓΕΙΑ
ΣΤΟΥΣ
MAPUCHE ΓΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

Για τον σύντροφο Santiago Maldonado
Θα πρέπει πάντα να τον έχουμε στην καρδιά μας σαν μαχητή, σαν κάποιο που αγωνίστηκε μαζί με άλλους να αλλάξει αυτήν την κοινωνία, που είναι πιό σημαντικά τα σκατένια εμπορεύματα από την ζωή.

Ο καλύτερος τρόπος να τον τιμήσουμε είναι να συνεχίσουμε να μαχόμαστε, να αψηφούμε το κράτος και το κεφάλαιο ακριβώς όπως έκανε και αυτός.

Ο Santiago Maldonado είναι αυτός που έδωσε μάχες στα οδοφράγματα της Chiloé, υπερασπιζόμενος την θάλασσα.

Ο Santiago Maldonado είναι αυτός που πολέμησε γιά την αχανή νότια γη.

Κάθε φορά που φυσάει ο δυνατός άνεμος στην Παταγονία, αυτός θα είναι εδώ.

Κάθε φορά που οι εξεγερμένοι του κόσμου προσπαθούν να κάνουν την έφοδο στον ουρανό, αυτός θα είναι εδώ

Ξεκουράσου σύντροφε, η θάλασσα, η γη και τα δάση που γι’ αυτά έδωσες την ζωή σου, περιμένουν να σου δώσουν καταφύγιο

SANΤIAGO MALDONADO PRESENTE!
MARICHIWEU
!

Ο αγώνας των ιθαγενών Mapuche και η απαγωγή και δολοφονία του αναρχικού S. Maldonado

Εκδήλωση – Συζήτηση:
Ο αγώνας των ιθαγενών Μαπούτσε σε Αργεντινή και Χιλή
Η απαγωγή και δολοφονία του αναρχικού Santiago Maldonado

Προβολή βίντεο:
Con los rebeldes siempre! (Πάντα με τους εξεγερμένους!)
των συντρόφων της συλλογικότητας la oveja negra

Παρασκευή 10/11 στις 19:00,
στο αναρχικό αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον
(Άστιγγος 100 και Κανακάρη Ρούφου)

Ανοιχτά κάθε Παρασκευή μετα τις 19:00
Στο χώρο λειτουργούν:
βιβλιοπωλείο κινηματικών εκδόσεων, δανειστική βιβλιοθήκη,
αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο, κινηματικό αρχείο έντυπων εκδόσεων

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ, ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕΤΑΞΥ ΟΣΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ, ΕΞΕΓΕΙΡΟΝΤΑΙ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΝ

Εκδήλωση- Συζήτηση: Αγώνες ενάντια στη λεηλασία της φύσης- Η περίπτωση της ιδιωτικοποίησης του νερού στη Βολιβία

Σύντομο χρονικό

Τη δεκαετία του ’80 η παγκόσμια τράπεζα και το ΔΝΤ αναλαμβάνουν την αναδιάρθρωση και τη σταθεροποίηση  της βολιβιανής οικονομίας  με απελευθέρωση των αγορών. Τη δεκαετία του ’90 ξεκινούν οι ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων και οργανισμών όπως η εταιρία ηλεκτροδότησης , ο σιδηρόδρομος, η κρατική αεροπορική εταιρία, τα ορυχεία και το φυσικό αέριο.

Το 1997, την ίδια χρονιά που εκλέγεται με της  ευλογίες της άρχουσας  τάξης ο πρώην δικτάτορας HUGO BANZER,η παγκόσμια τράπεζα δανείζει την Βολιβία για να βελτιώσει το σύστημα νερού σε αντάλλαγμα την ιδιωτικοποίησή του.

Και ενώ ο μισός πληθυσμός της Κοτσαμπάμπα έχει πρόσβαση σε καθαρό νερό, ενώ κομμάτια του υπόλοιπου πληθυσμού δημιουργούν συνεταιριστικές δεξαμενές στις γειτονιές, τον Σεπτέμβρη του ’99  επιχειρείται η προσπάθεια ιδιωτικοποίησης  συνεπικουρούμενη από τον νόμο 2029  που ψηφίζεται στις 29 Οκτωβρίου ’99.

Ταυτόχρονα δημιουργείται η coordinadora , το συντονιστικό υπεράσπισης  του  νερού και της ζωής.

Ο νόμος 2029 επιβάλλει την παράδοση αυτών των αυτόνομων  συστημάτων  χωρίς αποζημίωση  και  των οικιακών συστημάτων συλλογής βρόχινου νερού    καθώς και την ίδρυση ιδιωτικής αστυνομίας νερού η οποία έχει δικάιωμα σε επίταξη πηγαδιών προς όφελος της ιδιωτικής εταιρίας εκμετάλλευσης , το γκρέμισμα δεξαμενών , και την απαγόρευση συλλογής κ χρήσης του βρόχινου νερού .

Η κυβέρνηση Banzer  υπογράφει 40 ετές  συμβόλαιο παραχώρησης του συστήματος ύδρευσης κ άρδευσης με την  aguas del tunari ( στην οποία το πλειοψηφικό μερίδιο κατέχει η αμερικανική κατασκευαστική εταιρία Bechtel) .

Οι τιμές του νερού αυξάνονται έως και 300% και καθίσταται αδύνατη η πρόσβαση σε αυτό από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.

Τον Νοέμβριο του 1999 ξεκινούν τα πρώτα μπλόκα αγροτών  στους δρόμους της κοτσαμπάμπα και ακολουθούν μήνες διαμαρτυριών οι οποίες κορυφώνονται τους πρώτους μήνες του 2000.

Τον Φεβρουάριο του 2000, το συντονιστικό προβαίνει σε αυτό που αποκαλεί ‘’συμβολική κατάληψη της Κοτσαμπάμπα’’ με απαίτηση την ανάκληση του νόμου για το νερό και το δίκτυο αποχέτευσης, και την ανάκληση του συμβολαίου με την aguas del tunari, την παραίτηση της  γενικής εποπτείας νερού και την συμμετοχή  των κοινωνικών ομάδων στις αποφάσεις που αφορούν το νερό.

Λόγω των μεγάλων πιέσεων που ασκούνται , η κυβέρνηση μπαίνει σε διαπραγματεύσεις  με το συντονιστικό όπου κατορθώνεται η τροποποίηση σχεδόν των μισών όρων του νόμου , που όμως η κυβέρνηση τελικά αρνείται να τις πραγματοποιήσει. Τότε η συντονιστική επιτροπή αποσύρεται από τις διαπραγματεύσεις.

Τον Μάρτιο του ίδιου έτους  το συντονιστικό καλεί σε δημοψήφισμα στο οποίο το 90% του πληθυσμού εγκρίνει τις τροποποιήσεις για το νερό  και απαιτεί την ακύρωση της συμφωνίας με την aguas del tunari.Η coordinadora ονομάζει τις επερχόμενες κινήσεις ως ‘’η τελική μάχη’’. Η κυβέρνηση μετά το δημοψήφισμα, δηλώνει δημόσια την ακύρωση της συμφωνίας με την ιδιωτική εταιρία, τέχνασμα το οποίο χρησιμοποιήθηκε για να λήξουν οι διαμαρτυρίες και να συλληφθούν πολλοί από τους επικεφαλείς των ταραχών.

Μετά την επονομαζόμενη ‘’απάτη’’ της κυβέρνησης δημιουργούνται οι ‘’ αντάρτες του νερού’’  που έχουν σκοπό την ανακατάληψη της πόλης. Κυρήσετται κατάσταση έκτακτης ανάγκης  και η κυβέρνηση ξαναεκκινά τις διαδικασίες διαπραγμάτευσης με το συντονιστικό όπου και γίνονται δεκτά όλα τα αιτήματα εκτός της άρσης της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Η συμφωνία περιλαμβάνει  την απόσυρση της ιδιωτικής εταιρίας, την απελευθέρωση των συλληφθέντων και την άμεση αναδιαμόρφωση του νόμου 2029.

 

Ένα χρόνο μετά η aguas del tunari απαιτεί 25 εκατ. δολάρια ως αποζημίωση για τις ζημιές που υπέστη μέσω της παγκόσμιας τράπεζας.

Το 2003 διεξάγεται αγώνας για το φυσικό αέριο ενάντια στον  πρόεδρο conzalo sanchez

Το 2005 εκλέγεται ο Evo Morales και συνταγματοποιείται το δικαίωμα πρόσβασης στο νερό

Αγώνας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού

Το νερό ταυτίζεται με την έννοια της ύπαρξης. Δεδομένο είναι το γεγονός ότι αποτελεί το σπουδαιότερο στοιχείο του φυσικού κόσμου το οποίο ευθύνεται άμεσα και συμβάλει στην συνέχεια της ανθρώπινης και μη ιστορίας.

Πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό ένω εκατομμύρια είναι εκείνοι που ετησίως χάνουν τη ζωής τους εξαιτίας της έλλειψης του.

Εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι όποιος ελέχγει το νερό αυτόματα ελέγχει τον άνθρωπο και την ίδια τη φύση στο σύνολο της. Ο έλεχγος του νερου μπορεί να λειτουργήσει ως μεσο επιβολής και καταστολής με χαρακτηριστικό παράδειγμα εκείνο του Ισραήλ. Συγκεκριμένα ύστερα από παρέμβαση του Ισραηλινού στρατού, η κρατική επιχείρηση ύδρευσης MEKORAT κατέχει το μονοπώλειο διαχείρισης του νερού με αποτέλεσμα να μπορεί να τροφοδοτεί ή όχι, σύμφωνα με τα κρατικά συμφέροντα, τον παλαιστιανιακό λαό.

Διαχρονικά ο άνθρωπος έστηνε τις κοινότητες του σε περιοχές που έιχαν πρόσβαση σε νερό. Το νερό αποτελούσε  ένα αγαθό ελεύθερο που απευθυνόταν σε όλους χωρίς προϋποθέσεις και περιορισμούς. Στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο βέβαια τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Το νερό πλεόν αποτελεί μια από τις πιο επικερδείς επιχειρήσεις παγκοσμίως. Διαχειριστές στην καπιταλιστική πραγματικότητα είναι είτε δημόσιες επιχειρήσεις, είτε ιδωτικές εταιρίες , με στόχο κυρίαρχο, το κέρδος.

Στο σημείο αυτό θα χρειαστεί να ορίσουμε την έννοια του κοινωνικούς αγαθού. Κοινωνικό αγαθό λοιπόν είναι οτιδήποτε μας περιβάλει και προορίζεται για να καλύψει μια ανθρώπινη ή μη ανάγκη. Και αυτό χωρίς διαμεσολάβαση και διαχειριστές.

Ο ορισμός αυτός δόθηκε προκείμενου να αναδειχθεί η ποιοτική διαφορά συγκριτικά με το εμπόρευμα. Το νερό ως αγαθό επιτάσσει την κοινωνική και δηµόσια διαχείρισή του. Στον αντίποδα αυτού το νερό ως εµπόρευµα σηµαίνει την επιβολή της ιδιωτικοποίησης και της οικονοµικής του εκµετάλλευσης. Tο εµπόρευµα αντιδιαστέλλεται ολοκληρωτικά από το αγαθό. Το αγαθά υπάρχουν για την κάλυψη άμεσων αναγκών, η αξία τους επομένως είναι αδιαμφισβήτητη. Ανταυτού το εµπόρευµα, δεν προορίζεται για να καλύψει την ανάγκη κανενός συγκεκριµένου ανθρώπου, αλλά για να πωληθεί σε όποιον πλήροί της προϋποθέσεις απόκτησης του άρα έχει και τη δυανατότητα να το αγοράσει. Και ενώ η διαχείριση των αγαθών χαρακτηρίζεται από τη λογική της  εξοικονόµησης, της διατήρησης, της ορθολογικής διαχείρισης, της κατά το δυνατό ελεύθερης πρόσβασης και δίκαιης κατανοµής σε όλους, τα εµπορεεύµατα είναι τελείως διαφορετικά. Εκεί κυριαρχεί το καθεστώς της ιδιοκτησίας, της οικονοµικής τους εκµετάλλευσης, της άνισης διάθεσης στους ανθρώπους, της διαµόρφωσης τιµής σύµφωνα µε τους κανόνες της αγοράς, χωρίς η πραγµατική αφθονία ή σπανιότητα του εµπορεύσιµου προϊόντος να επιδρά µε κάποιον τρόπο στη συναλλαγή -πέρα φυσικά από την αντίστοιχη προσαρµογή της τιµής.

Το ελληνικό κράτος ακολουθώντας την πολιτική που ο καπιταλισμός ορίζει κάνει κινήσεις για την ιδιωτικοποίηση του νερού. Κάποια χαρακτηριστικά παραδείγµατα είναι αυτά της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας, της Χαλκιδικής, του Βόλου, και της Κρήτης. Στο πλαίσιο εφαρµογής του 3ου µνηµονίου, το κράτος βρίσκεται σε διαδικασία πώλησης των µετοχών των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ (αµφότερες οι οποίες εντάσσονται στο ΤΑΙΠΕΔ) σε ιδιωτικές εταιρίες. Οι κινήσεις αυτές βέβαια ακόμα δεν εχουν πραγματωθεί ενώ απέναντι έχει σταθεί και κομμάτι κόσμου που αντοστέκεται.

 

Και μερικά παραδείγματα από τον κόσμο.

Από τις αρχές του 1980 μέχρι το 2000, υπήρξε μια τεράστια πίεση από τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και τις πολυεθνικές εταιρείες να ιδιωτικοποιηθούν οι κρατικές εταιρείες ύδρευσης. Το αποτέλεσμα ήταν οι 5 μεγάλες πολυεθνικές Veolia, Suez, Agbar, RWE και Saur να κατέχουν το 2001 το 71% της παγκόσμιας αγοράς νερού. Οι αντιδράσεις όμως των πολιτών, οδήγησε σε επανακρατικοποίηση των δικτύων. Σήμερα οι μεγάλες πολυεθνικές κατέχουν μόνο το 34% της αγοράς ενώ το 90% των 400 μεγαλύτερων πόλεων στον πλανήτη εξακολουθεί να έχει δημόσιο δίκτυο ύδρευσης. Το 2011 μόνο το 12% της ύδρευσης σε παγκόσμια κλίμακα ανήκε σε ιδιωτικά χέρια. Η ιδιωτικοποίηση έχει πλέον πάρει τη μορφή επενδύσεων σε υψηλή τεχνολογία και την αγορά των δικαιωμάτων του νερού.

Η Αργεντινή ήταν από τις πρώτες χώρες που ιδιωτικοποίησε το σύστημα ύδρευσης της. Το 1993 η κυβέρνηση παρέδωσε τη δημοτική ύδρευση σε ένα consortium πολυεθνικών και τοπικών εταιρειών. Η παγκόσμια Τράπεζα έσπευσε να συγχαρεί την κίνηση της Αργεντινής χαρακτηρίζοντας την ως την πιο ελπιδοφόρα επένδυση. Όμως η χαρά δεν κράτησε πολύ. Οι εταιρείες τοποθέτησαν σε θέσεις κλειδιά φίλους της κυβέρνησης με τεράστιους μισθούς ενώ για να αναταπεξέλθουν στο υψηλό κόστος επέβαλαν αύξηση των τιμολογίων που έπληξαν εκατομμύρια φτωχών. Σε πολλές περιπτώσεις οι εταιρείες για να αυξήσουν τα κέρδη μείωσαν τα έξοδα συντήρησης ενώ δεν προχώρησαν στην αντικατάσταση των παλιών σωλήνων με αποτέλεσμα το νερό να πλημμυρίζει τις φτωχότερες συνοικίες. Με την οικονομική κρίση που ακολούθησε, οι καταναλωτές δεν μπορούσαν πλέον να πληρώσουν τους λογαριασμούς νερού και το 2005, οι πολυεθνικές Suez and Aguas de Barcelona αποσύρθηκαν από το πρόγραμμα. Η κυβέρνηση επανακρατικοποίησε το δίκτυο, του οποίου όμως οι ζημιές ήταν τόσο μεγάλες ώστε χρειάστηκε να το αποκαταστήσει από την αρχή.

Στη Νότια Αφρική η ιδιωτικοποίηση του δικτύου ύδρευσης είχε ως αποτέλεσμα μια από τις χειρότερες επιδημίες χολέρας στις φτωχές συνοικίες του Γιοχάνεσμπουργκ το 2000-2002. Η επιδημία ξεκίνησε όταν οι κάτοικοι των παραγκοπουπόλεων αποσυνδέθηκαν από το ιδιωτικό δίκτυο ύδρευσης επειδή αδυνατούσαν να πληρώσουν τους αυξημένους λογαριασμούς. Χωρίς ασφαλές αποχετευτικό σύστημα και χωρίς πρόσβαση σε καθαρό νερό, οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να πίνουν νερό από τα μολυσμένα ποτάμια της περιοχής. Η επιδημία χολέρας είχε ως αποτέλεσμα να αρρωστήσουν περισσότεροι από 100.000 και τουλάχιστον 100 να χάσουν τη ζωή τους. Η κυβέρνηση αντέδρασε δυναμικά και υποχρέωσε τις ιδιωτικές εταιρείες να παρέχουν τουλάχιστον 25 λίτρα νερό σε κάθε κάτοικο καθημερινά κατά τη διάρκεια της επιδημίας. Αν και οι εταιρείες διαμαρτυρήθηκαν έντονα συμμορφώθηκαν με την απόφαση αλλά εξακολούθησαν να αποσυνδέουν το νερό στους φτωχούς.

Στην Αφρική η πιο χαρακτηριστική ίσως περίπτωση ιδιωτικοποίησης είναι εκείνη της Τανζανίας. Το 2003 η χώρα υποχρεώθηκε από την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ να ιδιωτικοποιήσει άμεσα το απαρχαιωμένο και αναποτελεσματικό της δημόσιο δίκτυο ύδρευσης ως αντάλλαγμα δανείων. Καθώς κανείς δεν ήθελε να επενδύσει στην αγορά της Τανζανίας και το ΔΝΤ ασκούσε όλο και μεγαλύτερες πιέσεις, η χώρα προχώρησε στο ξεπούλημα του δικτύου στην βρετανική Biwater. Το ειρωνικό της απόφασης ήταν πως η κυβέρνηση της Τανζανίας υποχρεώθηκε να συμμετάσχει στην χρηματοδότηση των επενδύσεων της Biwater στο δίκτυο με δάνεια που της έδωσε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα ως αντάλλαγμα για την ιδιωτικοποίηση. Μέσα σε ένα χρόνο από την έλευση της Biwater, οι καταναλωτές είδαν τους λογαριασμούς του νερού να τριπλασιάζονται ενώ οι φτωχότεροι αποσυνδέθηκαν από το δίκτυο ύδρευσης. Στην ουσία το 98% του δικτύου εξυπηρετούσε τους ελάχιστους πλούσιους, αφήνοντας εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς νερό. Η εταιρεία δεν έκανε καμία επένδυση όπως όριζε η συμφωνία και κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι της έδωσε ψεύτικα στοιχεία και πως η επένδυση ήταν ασύμφορη. Τελικά η Τανζανία επανακρατικοποίησε το δίκτυο ύδρευσης και έδιωξε την Biwater από την χώρα. Η Biwater οδήγησε την Τανζανία στα δικαστήρια αλλά έχασε την δίκη το 2008 και υποχρεώθηκε να καταβάλει στην κυβέρνηση 3 εκ. λίρες ως αποζημίωση.

H πώληση του δικτύου ύδρευσης στην πρωτεύουσα των Φιλιππίνων Μανίλα, θεωρήθηκε ως το πιο φιλόδοξο και «επιτυχημένο» πείραμα ιδιωτικοποίησης. Το 1997 η κυβέρνηση αντιμετωπίζοντας οικονομικά προβλήματα και ύστερα από συμβουλές της Παγκόσμιας Τράπεζας αποφασίζει πως για να καλύψει τα οικονομικά κενά έπρεπε να πουλήσει το νερό. Το δίκτυο ήταν ήδη σε κακή κατάσταση και 4 από τα 11 εκατομμύρια των κατοίκων της δεν είχαν σύνδεση. Το δίκτυο χωρίστηκε σε δύο ζώνες και δόθηκε σε consortium εταιρειών (ανάμεσα τους η γνωστή από την μετέπειτα εισβολή στο Ιράκ Bechtel). Τα πρώτα χρόνια και λόγω του ανταγωνισμού οι τιμές μειώθηκαν στο μισό και οι συνδέσεις έφτασαν το 87% των κατοίκων. Από το 2001 όμως και μετά η κατάσταση άλλαξε δραματικά. Οι τιμές αυξήθηκαν μέχρι και 500% σε σχέση με τα επίπεδα του 1997 και η μέση οικογένεια ξόδευε το 10% του εισοδήματος της στους λογαριασμούς του νερού. Το 40% του λογαριασμού δεν αφορούσε στην κατανάλωση αλλά παράνομες χρεώσεις. Το 2003 περισσότεροι από 800 άνθρωποι προσβλήθηκαν από επιδημία χολέρας στο δίκτυο που προκλήθηκε από την κακή συντήρηση των σωληνώσεων και τη μη επιδιόρθωση των διαρροών.

 

Για την λεηλασία της φύσης και της ζωής

Η  λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη λεηλασία του φυσικού κόσμου, την εκμετάλλευσης  της εργασίας, την κυκλοφορία και κατανάλωση των εμπορευμάτων, την ολοένα και μεγαλύτερη αύξηση του ποσοστού κέρδους.  Η καπιταλιστική συσσώρευση εξ αρχής περίφραξε τη γη , τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, τα μέσα επιβίωσης των ανθρώπων προς εκμετάλλευση από την άρχουσα τάξη και την αποκομιδή  του κέρδους. Η ολοένα και μεγαλύτερη αύξηση ποσοτικά και ποιοτικά της διαδικασίας αυτής  είναι απαραίτητη για τη διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος.

Η συνεχής αναζήτηση νέων πλουτοπαραγωγικών πηγών, η ένταση της εκμετάλλευσης του φυσικού κόσμου και των πόρων, η υποβάθμιση και καταστροφή της λειτουργίας τους ως αγαθά και εν τέλει η γενικευμένη εμπορευματοποίηση κάθε πτυχής και δραστηριότητας που συντελείται πάνω σε αυτόν τον πλανήτη είναι απόρροια  των παραπάνω, επηρεάζουν και επηρεάζονται άμεσα από  τη συνολική καπιταλιστική λειτουργία  τόσο σε επίπεδο παραγωγικών σχέσεων και δυνατοτήτων, όσο και σε επίπεδο  κοινωνικών σχέσεων. Είναι σημαντικό να το ιστεί  πως η ανάγνωση και ανάλυση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και κοινωνικής οργάνωσης δεν μπορεί παρά να λαμβάνει υπ’όψιν σε αντίστοιχα κυρίαρχη θέση και την λειτουργία του οικοδομήματος αυτού σχεσιακά, πάνω στις αντιλήψεις, τις συμπεριφορές, τις αξίες, την κουλτούρα. Είναι ένα επίπεδο εξ ίσου απαραίτητης  διεξαγωγής του πολέμου, τόσο αναπτύσσοντας συνολικά τους μηχανισμούς διαμεσολάβησης και παραγωγής των σχέσεων και τω ν αξιών στο επίπεδο της οργάνωσης και αναπαραγωγής της καθημερινότητας,  όσο και στο επίπεδο της ευθείας προσβολής και καταστροφής όσον υπολειμμάτων υφίστανται ή αναπτύσσονται ανταγωνιστικά  ως  προς την καπιταλιστική λειτουργία.

Έτσι, η λεηλασία του φυσικού κόσμου δεν μπορεί να ειδωθεί μόνο μέσα από το πρίσμα των οικονομικών συμφωνιών, των έργων, της ιδιωτικοποίησης, αλλά και μέσα από το πρίσμα συνολικά της αντίληψης του ως μέσο πλουτισμού, ως ένα πεδίο μονόπλευρης ευημερίας, ως ένα τόπο που υφίσταται για να ικανοποιούνται οι ανθρώπινες αναγκαιότητες.   .

Μόνο που αυτές είναι που καθορίζονται και στη συνέχεια καθορίζουν με ευθύ τρόπο τη μορφή που λαμβάνει και συνολικά η ανθρώπινη δραστηριότητα. Η λεηλασία της φύσης δεν είναι αποκομμένη γενικά από τν αντίληψη της σχέσης του ανθρώπου με αυτήν, δεν είναι αποκομμένη από την  αντίληψη του ανθρώπου  για το πώς ζει, εργάζεται, τρέφεται, κινείται, για το τι χρειάζεται για να ικανοποιήσει τις βασικές του ανάγκες, για το τι αντιλαμβανόμαστε συν ολικά ως αναγκαίο ή μη, και εν τέλει δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από επιπρόσθετη τη  συμβολική διάσταση που κατέχουν όλα αυτά εντός ενός κοσμοθεωρητικού πλαισίου για την ύπαρξή μας πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Και όλα αυτά, φαίνονται με ακόμη πιο ξεκάθαρο τρόπο όταν σε παραδείγματα λεηλασίας η αντιπαράθεση γίνεται με ιθαγενικούς πληθυσμούς, με ντόπιους πληθυσμούς που δεν έχουν τόσο αναπτυγμένη καπιταλιστική οργάνωση στο εσωτερικό τους, τόσο οικονομικά όσο και σχεσιακά, όπου και αναδεικνύονται τα παραπάνω περίτρανα. Το ζήτημα, λοιπόν, όπως και συνολικά της αντίθεσης στον καπιταλισμό και του αγώνα για την καταστροφή κράτους και κεφαλαίου υφίστανται και στο επίπεδο των ιδεών, της αντίληψης, του φαντασιακού.

Είναι σημαντικό να τοποθετήσουμε τα παραπάνω σε κεντρικό επίπεδο για να αναδείξουμε και τα κομβικά σημεία  της αντιεξουσιαστικής/αναρχικής αντίληψης συνολικά για την καπιταλιστική λειτουργία, τα ζητήματα που γεννιούνται, τα εργαλεία και τις επιλογές αγώνα. Είναι σαφές, ιδιαίτερα σήμερα, σε ένα παγκοσμιοποιημένο, θεαματικό καπιταλισμό, πως η διάκριση και οι διαστάσεις μεταξύ των διαφορετικών συνθηκών ζωής ολοένα και διογκώνονται. Η απόσταση ανάμεσα σε δύο καταπιεσμένους που ζούνε στην ύπαιθρο και στην πόλη μπορεί να είναι κολοσσιαία στο επίπεδο της οργάνωσης της καθημερινότητας, των ερεθισμάτων, της έντασης. Έτσι, και αυτό είναι κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία και κομβικότητα στον καπιταλισμό, ο φυσικός κόσμος συνολικά δεν είναι το πλαίσιο που ζούμε, αλλά , πέρα από πηγή κέρδους, μια εικόνα σε βιβλία, ντοκιμαντέρ, ταινίες, ένα εργαλείο, ένα μέσω χρήσης για τον άνθρωπο. Έτσι, τα ζητήματα που γεννιούν ται από τον  ίδιο τον καπιταλισμό, επανέρχονται στον σύγχρονο αποστειρωμένο άνθρωπο ως γενικά φυσικά προβλήματα που παράγονται σε ένα κοντινό όσο και μακρι νό από αυτόν επίπεδο, που για τις εσωτερικές του λειτουργίες και δραστηριότητες δεν έχει την παραμικρή γνώση, πόσο μάλλον μια ζωογόνα, βιωματική σχέση  παρατήρησης και διαμόρφωσης της αντίληψης και της γνώμης του.

Αυτό έχει μια ιδιαίτερη αντανάκλαση όταν αρχίσουμε να μιλάμε και πιο ενδελεχώς για τα παραπάνω. Όταν αναφέρεται πως  ο φυσικός κόσμος είναι πηγή πλουτισμού, αυτό ξεδιπλώνεται από την εύρεση νέων  πηγών ενέργειας, τις εξορύξεις, μέχρι και τις πιο “καθημερινές” ανθρώπινες δραστηριότητες, την καλλιέργεια και εύρεση τροφής, την  κατασκευή χώρων διαβίωσης, τον τουρισμό, κλπ. Από την κορυφή ως και τη βάση της οργάνωσης της παραγωγής, των μέσων διεύρυνσής της και το αντιληπτικό περιβάλλον που διαμορφώνεται, ο φυσικός κόσμος υπόκειται σε άμεση πίεση από τα παραπάνω. Και εδώ αναδεικνύεται και ακόμη πιο συνολικά το ζήτημα τόσο της καπιταλιστικής λειτουργίας, όσο και της σημασίας του στοχασμού πάνω στη σχέση συνολικά με τον φυσικό κόσμο και της θέσης του ανθρώπου εντός του. Οι λεγόμενες περιβαλλοντικές επιπτώσεις, οι καταστροφές, τα ατυχήματα, όσο και πιο μοριακά, η καθημερινή πρόσληψη κάθε είδους απόρροιας από την καπιταλιστική λειτουργία μέσω της τροφής, της πόσης νερού, της κατανάλωσης προϊόντων, δεν μπορεί να αναλύεται ξεχωριστά από τις κατευθύνσεις που έχει ο καπιταλισμός. Η εμπορευματοποίησης της ίδιας της ζωής είναι το ένα κομμάτι, με την συνολική βιολογική και οντολογική επίθεση πάνω της να είναι το άλλο. Καθημερινά ο κόσμος ξεζουμιέται, η μόλυνση διευρύνεται, την ώρα που εμείς οι ίδιοι εργαζόμαστε ολοένα και πιο εντατικά, καταναλώνοντας τα σκουπίδια που παράγονται, πληρώνοντας όλο και περισσότερα χρήματα για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας, τρώγοντας μολυσμένες τροφές, και όλα τούτα για να μπορέσουμε ως οργανισμοί να ξυπνήσουμε και την επόμενη μέρα παραγωγικοί, έτοιμοι να χτυπηθούμε στο καπιταλιστικό αμόνι που ξερνά καταστροφή, λεηλασία και θάνατο. Και όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, όταν αυτό δεν γίνεται ομαλά, θα γίνει με την ευθεία επίθεση πάνω σε όσους και όσες αντιστέκονται. Πρέπει μέσα στους αγώνες να παλεύουμε και τα ζητήματα που μπορούν αν οδηγήσουν σε μια ευρύτερη αντίληψη για τη φύση των πραγμάτων και να ανοίξουν νέες προοπτικές. Η αντιμετώπιση ας πούμε, της επιστήμης, των τεχνολογικών μέσων όσο και των ίδιων των αναγκαιοτήτων δεν μπορεί να είναι λες και μιλάμε για ουδέτερες συνθήκες, που το ζήτημα είναι απλά και μόνο ο φορέας της  χρήσης/πραγμάτωσής  τους. Τα ζητήματα εν πολλοίς παράγονται από τον ίδιο τον καπιταλισμό και θα πρέπει να διαλύσουμε τους μύθους  που στοχεύουν στο να γίνουμε εμείς οι ίδιοι οι κοινωνοί και επιλυτές  των προβλημάτων που γεννά ο καπιταλισμός.  Και κάτι τέτοιο γίνεται μέσω της ολοένα και πιο ενεργούς, δυναμικής, συμμετοχής μας στον κόσμο αυτό, αναγνωρίζοντας πως δεν υπήρξε ούτε και μπορεί να υπάρξει μια άλλη ζωή, μια άλλη αντίληψη για τον κόσμο, τη σχέση μας εντός του, τα ιδανικά στα οποία συνολικά υπόκειται οι ανθρώπινη δραστηριότητα.

 

Προβολή και συζήτηση με αφορμή την εξόρυξη στις Σκουριές

thesaltoftheearth

Την Παρασκευή 27/11 στις 20.30 στο Άτακτον, με αφορμή την εξόρυξη χαλκού και χρυσού στις Σκουριές, θα προβληθεί το ντοκυμαντέρ “Το αλάτι της γης”.

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Στο χώρο θα υπάρχουν έντυπα αναρχικού περιεχομένου και υλικό σχετικά με το πρόταγμα της ολικής απελευθέρωσης.

αναρχική / αντιεξουσιαστική συλλογικότητα για την ολική απελευθέρωση, Κρακατόα
olikiapeleutherosi.espivblogs.net
olikiapeleutherosi@espiv.net