Δεκ 08

Δεύτερη ανακοίνωση της συνέλευσης αλληλεγγύης από το Παράρτημα

Στις 6/12 ημέρα που πριν 6 χρόνια έπεφτε νεκρός από σφαίρες αστυνομικού ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους απέναντι στη συνθήκη που επιβάλλεται καθημερινά όλο και πιο βίαια στη ζωή μας. Την απόλυτη επιβολή του φόβου και της υποταγής ως μοναδικές αποδεκτές συμπεριφορές απέναντι στην επίθεση κράτους και κεφαλαίου. Αυτή τη μέρα όμως, η δυναμική που εξαπλώθηκε στους δρόμους είχε ξεκάθαρα το χαρακτήρα της αλληλεγγύης στον αναρχικό Νίκο Ρωμανό που ξεκίνησε απεργία πείνας από τις 10/11 διεκδικώντας μερικές ανάσες ελευθερίας από την ισοπεδωτική συνθήκη του εγκλεισμού, μέσω εκπαιδευτικών αδειών για φοίτηση στο ΤΕΙ Αθήνας, όπου και πέρασε μετά από πανελλήνιες εξετάσεις που του επετράπη να δώσει από τις φυλακές. Μια απεργία πείνας που από την πρώτη στιγμή έθεσε χαρακτηριστικά ρήξης, αξιοπρέπειας, αγώνα και διεκδίκησης. Φτάνοντας, μέχρι σήμερα που μιλάμε, να έχει αποκτήσει η υπόθεση του Νίκου Ρωμανού χαρακτηριστικά ολομέτωπης αντιπαράθεσης με το κράτος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, στην Πάτρα πολύς κόσμος κατέβηκε στο δρόμο σε μια δυναμική και μαχητική πορεία που, από τη μεριά τις αστυνομίας, είχε ξεκάθαρο το στόχο των συλλήψεων, κάτι που, όπως αποδείχτηκε και πανελλαδικά, αποτέλεσε κεντρική πολιτική επιλογή. Στόχος ήταν να εγκλωβιστεί σε αυτήν την κρίσιμη καμπή το κίνημα στην διαδικασία της υπεράσπισης των συλληφθέντων αλλά και πολλοί αγωνιστές να βρίσκονται αυτήν τη στιγμή όμηροι του κράτους, σε μια προσπάθεια να πλήξουν την αδιαπραγμάτευτη και ορμητική αλληλεγγύη στον αγώνα του συντρόφου Νίκου. Γι’ αυτό και τα κατειλημμένα κέντρα αγώνα που έχουν ξεφυτρώσει σε όλη την Ελλάδα αποτέλεσαν χθες στόχο. Είναι ξεκάθαρο πως από τη μία το κράτος προσπαθεί να απομονώσει και να αποδομήσει τα αδιάσειστα χαρακτηριστικά του αγώνα του αναρχικού Νίκου Ρωμανού και από την άλλη να επιτεθεί λυσσαλέα στο πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της αλληλεγγύης και της δράσης.

Στην Πάτρα λοιπόν, από την προχθεσινή πορεία και συγκεκριμένα από το μπλοκ μας, υπάρχουν έξι συλληφθέντες-ισσες σύντροφοι-ισσες, με τους δύο να κατηγορούνται με κακουργήματα βάσει του κουκουλονόμου. Ένα νόμο, που επί της ουσίας στοχεύει ξεκάθαρα τις αυτονόητες πρακτικές αυτοπροστασίας των διαδηλωτών που δεν επιθυμούν να είναι έρμαια των βλεμμάτων των ασφαλιτών και των χτυπημάτων των μπάτσων. Που αφορά όσους απέναντι στη βιομηχανία διώξεων και τραυματισμών που χτίζει το κράτος μέσω των σωμάτων καταστολής, επιλέγουν στοιχειωδώς να αμυνθούν. Το κράνος, λοιπόν, που προστατεύει κάποιον απέναντι στις ευθύβολες ρίψεις χημικών (στην προχθεσινή κιόλας πορεία πάλι ένας διαδηλωτής παρά λίγο να χάσει το μάτι του) ή τα χτυπήματα στο κρανίο από τους μπάτσους, σε οδηγεί στον κουκουλονόμο και την αναβάθμιση των όποιων κατηγοριών σε κακουργήματα. Ας μην γελιόμαστε. Ζούμε σε ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης που το μόνο αποδεκτό είναι η νόμιμη κρατική βία. Οτιδήποτε άλλο καταστέλλεται καθώς το μοναδικό πράγμα που περιγράφει την λειτουργία του κράτους είναι η καταστολή, το δόγμα «νόμος και τάξη». Είναι ουσιαστικά η κερκόπορτα για την καταπάτηση όλων των κοινωνικών χώρων και σχέσεων, όλων των αγωνιστικών προοπτικών. Είναι η μοναδική επιλογή για να συνεχιστεί απρόσκοπτα η επίθεση κράτους και κεφαλαίου. Αυτό και η δημιουργία ενός πειθήνιου στρώματος πολιτών, δημοκρατών ή μη που όπως και να έχει υπερασπίζονται τη βαρβαρότητα που ζούμε.

Ο αγώνας του αναρχικού Νίκου Ρωμανού [που μαζί του και σε αλληλεγγύη έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας ο αναρχικοί Γιάννης Μιχαηλίδης (από 17/11), Ανδρέας Δημήτρης Μπουρζούκος (1/12), Δημήτρης Πολίτης (1/12), Ηλίας Καραντουμάν (5/12)] είναι ένας αγώνας για ζωή και αξιοπρέπεια. Είναι μια ρήξη με την υποταγή και τον πειθαναγκασμό που μας επιβάλλεται. Είναι μια πάλη απέναντι στον γενικευμένο θάνατο. Και για αυτό είναι κομμάτι όλων των αγώνων που διεξάγονται με διαφορετικά πολύ ή λίγο χαρακτηριστικά. Είναι κομμάτι όλων όσων δεν αποδέχονται ένα μέλλον μισθωτής σκλαβιάς, μιζέριας, φόβου και καταστολής. Γιατί εν τέλει οι ίδιοι οι πολιτικοί κρατούμενοι είναι κομμάτι όσων παλεύουν, βάζοντας τον ορίζοντα της πάλης ένα βήμα πιο μακριά, πέρα από τα αποδεκτά από την αστική νομιμότητα όρια. Στοχεύοντας στην καταστροφή αυτού του σάπιου κόσμου και την οικοδόμηση ενός άλλου, ενός κόσμου αλληλεγγύης, ισότητας και ελευθερίας.

Αλληλεγγύη στον αναρχικό απεργό πείνας από 10/11 Νίκο Ρωμανό.

Λευτεριά στους συλληφθέντες της πορείας της 6/12 στην Πάτρα.

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ (8/12) ΚΑΙ ΤΡΙΤΗ (9/12) 9:00 π.μ.

Συνέλευση αλληλεγγύης από το απελευθερωμένο Παράρτημα

Δεκ 06

Πορεία Σάββατο 6 Δεκέμβρη

Στις 12:00 από το Παράρτημα

Συνέλευση αλληλεγγύης από το Παράρτημα

Δεκ 04

Ανακοίνωση της Συνέλευσης Αλληλεγγύης από το Παράρτημα

ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΝΟΙΧΤΟ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ

Σήμερα, 4/12 απελευθερώσαμε τον ιστορικό χώρο του Παραρτήματος που είχε σφραγιστεί τα ξημερώματα της 5ης Αυγούστου του 2013 μαζί με τις καταλήψεις Μαραγκοπούλειο και στέκι ΤΕΙ στην πόλη της Πάτρας. Τότε η κρατική ατζέντα είχε στο στόχαστρο τις καταλήψεις, ως ένα από τα στοιχεία που πρέπει να εξαλειφθούν μαζί με τους κουκουλοφόρους, τους μετανάστες, τους άστεγους από τα όμορφα και λαμπερά κέντρα των πόλεων. Πόλεων που για τον ακροδεξιό συρφετό που κυβερνά τη χώρα είχαν «καταληφθεί».

Μετά λοιπόν από ενάμιση χρόνο, μετά από τις καταλήψεις, μετά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μετά από τόσους και τόσους ακόμη ανθρώπους που ζουν στην εξαθλίωση, τη φτώχεια και τη μιζέρια κράτος και κεφάλαιο συνεχίζουν την επίθεσή τους, ακόμη πιο έντονα, προσφέροντας απλόχερα ως μοναδική προοπτική το θάνατο. Στην τωρινή λοιπόν φάση, το νέο περιβάλλον περιλαμβάνει λευκά κελιά, ειδικές συνθήκες κράτησης, νόμο και τάξη στα πανεπιστήμια, λυσσαλέα επίθεση στους πολιτικούς κρατούμενους.

Μέσα σε αυτήν την κατάσταση, στις 10 Νοέμβρη ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός ξεκίνησε απεργία πείνας (και μπαίνει πλέον στην 26η μέρα) διεκδικώντας μερικές ανάσες ελευθερίας από την ισοπεδωτική συνθήκη του εγκλεισμού, μέσω εκπαιδευτικών αδειών για φοίτηση στο ΤΕΙ Αθήνας, όπου και πέρασε μετά από πανελλήνιες εξετάσεις που του είχαν επιτρέψει να δώσει από τις φυλακές. Και τις οποίες εκπαιδευτικές άδειες μόλις χτες ανακοίνωσε το δικαστικό συμβούλιο ότι του απαγορεύει.

Από την πρώτη στιγμή έχουμε σταθεί πλάι στο σύντροφο και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε μέχρι το τέλος. Μαζί του και σε αλληλεγγύη έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας ο αναρχικοί Γιάννης Μιχαηλίδης (από 17/11), Ανδρέας – Δημήτρης Μπουρζούκος (από 1/12) και Δημήτρης Πολίτης (από 1/12).

Απελευθερώνουμε το Παράρτημα λοιπόν σαν κέντρο αγώνα, αντιπληροφόρησης, οργάνωσης και δράσης. Για να κλιμακώσουμε τη δράση μας. Για τον αγώνα του Νίκου Ρωμανού, έναν αγώνα που έρχεται μετά από τόσους προηγούμενους και προεικονίζει και όσους θα έρθουν. Έναν αγώνα για αξιοπρέπεια και ζωή. Γιατί απέναντι στο γενικευμένο θάνατο, θα προτάξουμε τη ζωή. Απέναντι στον θανατηφόρο καπιταλισμό θα προτάξουμε την καταστροφή του και τη δημιουργία ενός άλλου, ελεύθερου κόσμου. Στην ολομέτωπη σύγκρουση που το κράτος και το κεφάλαιο εξαπολύουν να διαλέξουμε θέση πλάι σε όσους αγωνίζονται και  δεν σκύβουν το κεφάλι.

Όλες και όλοι στις δράσεις αλληλεγγύης για το σύντροφό μας από το ανοιχτό Παράρτημα, για τη δημιουργία ενός μαχητικού κέντρου αγώνα. ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΙΣ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5/12 – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

12.00 και μετά ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ

18.00 ΠΟΔΗΛΑΤΟΜΗΧΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΠΟΡΕΙΑ

20:30 ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ μετά την πορεία

 

Συνέλευση αλληλεγγύης από το Παράρτημα

Δεκ 03

Η οργάνωση ενός επαναστατικού κινήματος ως βασική προϋπόθεση για την κοινωνική απελευθέρωση

Ο ένοπλος αγώνας
Το επαναστατικό κίνημα
Η κοινωνική επανάσταση

συμμετοχή με τηλεφωνική παρέμβαση του συντρόφου Νίκου Μαζιώτη

Τετάρτη 3 Δεκέμβρη στις 17:00 (αυστηρά)epanastatiko_kinima_patra

Δεκ 01

Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας

Συνέλευση Τετάρτη 3 Δεκέμβρη στις 21:00 στο Άτακτον

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ
ΤΡΙΤΗ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 18:00 ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

rwmanos_patra

Στις 10 Νοέμβρη ο αναρχικός σύντροφος Νίκος Ρωμανός ξεκίνησε απεργία πείνας, απαιτώντας, την χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών για να φοιτήσει σε σχολή του ΤΕΙ Αθήνας. Όπως ο ίδιος αναφέρει στο κείμενό του: “…είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσω το πολιτικό μου σκεπτικό ώστε να μπει ένα πλαίσιο γύρω από την επιλογή που πραγματοποιώ. Οι νόμοι, εκτός από εργαλεία ελέγχου και καταστολής, αποτελούν ταυτόχρονα και μια διατήρηση ισορροπιών ή αλλιώς αυτό που επιγραμματικά ονομάζουμε κοινωνικά συμβόλαια, αντανακλούν κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς και διαμορφώνουν τμηματικά ορισμένες θέσεις διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Γι’ αυτό και η επιλογή που κάνω θέλω να είναι όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρη: δεν υπερασπίζομαι τη νομιμότητά τους· αντίθετα, απευθύνω έναν πολιτικό εκβιασμό ώστε να κερδίσω ανάσες ελευθερίας από την ισοπεδωτική συνθήκη του εγκλεισμού.” Παράλληλα, σε απεργία πείνας βρίσκεται και ο αγωνιστής Ηρακλής Κωστάρης από τις 28/ 10,έχοντας από τις 22/ 11 μεταφερθεί σε νοσοκομεί, με την κατάστασή του να είναι σοβαρή. Ο τελευταίος έπαιρνε κανονικά τις άδειές του τα τελευταία χρόνια αλλά στο πλαίσιο της συντελούμενης αναδιάρθρωσης της καταστολής και του σωφρονιστικού κώδικα, άρθηκαν. Επιπλέον, οι φυλακισμένοι αναρχικοί για τη ληστεία τράπεζας στο Βελβεντό, ανακοίνωσαν την έναρξη κυλιόμενης απεργίας πείνας ως ένδειξη αλληλεγγύης, με πρώτο απεργό το σύντροφο Γιάννη Μιχαηλίδη από 17/11. Επιπρόσθετα, 75 κρατούμενοι της Ε’ πτέρυγας του Κορυδαλλού, πλαισίωσαν τον αγώνα με διήμερη αποχή συσσιτίου.

Κεντρικό διακύβευμα για την εξουσία είναι να επιβάλλει τη σιωπή, την αδράνεια και την παράλυση, το φόβο και εν τέλει την παράδοση. Αυτό το προσπαθεί χτυπώντας και καταστέλλοντας οτιδήποτε ξεδιπλώνεται, εφαρμόζοντας συγκεκριμένα στοιχεία ιδεολογικού πολέμου και απονοηματοδότησης των αγώνων, στοχεύοντας πρώτα και κύρια τους ριζοσπαστικούς χώρους και αγωνιστές. Στο πλαίσιο αυτό δημιουργεί στο πρόσωπο των πολιτικών κρατουμένων τον εσωτερικό εχθρό της κοινωνίας, ερχόμενο στη συνέχεια να δημιουργήσει τις φυλακές υψίστης ασφαλείας για να κλείσει εντός της τους αμετανόητους αντιπάλους της. Και ο σύντροφος Νίκος Ρωμανός είναι ένας από αυτούς. Είναι ένας από τους αιχμάλωτους της δημοκρατίας, ένας πολιτικός κρατούμενος που τόσο εκτός ,όσο και εντός της φυλακής, πράττει και τοποθετείται σαν αναρχικός εχθρικά απέναντι στο κράτος και το κεφάλαιο.

Ζούμε την εποχή που ο καπιταλισμός κηρύττει και πάλι την έκτακτη ανάγκη ως αναγκαία συνθήκη για την εξασφάλιση της αναπαραγωγής του, για την πρόβλεψη και την καταστολή των ξεσπασμάτων των κομματιών που αντιδρούν, που περισσεύουν, που πρέπει να πεταχτούν στο καλάθι των αχρήστων σαν τα σκουπίδια της ιστορίας. Μιας ιστορίας που δείχνει πλέον ξεκάθαρα πως η καταναλωτική ευμάρεια, το κράτος πρόνοιας, η κοινωνική ειρήνη δεν ήταν παρά μία παρένθεση, μια μορφή αναπαραγωγής του καπιταλισμού, απαραίτητη για να ενσωματωθεί και να υπαναχωρήσει το παγκόσμιο φούσκωμα των επαναστατικών δυνάμεων. Μία απαραίτητη ισορροπία που άρθηκε εκ νέου, που ξεδιπλώθηκε και ξεδιπλώνεται με την επανίδρυση της ολοκληρωτικής δημοκρατίας, τον παγκόσμιο έλεγχο, την επίθεση από μεριάς κράτους και κεφαλαίου. Το στοίχημα, που ποτέ δεν άλλαξε, αλλά εμφανίζεται ξεκάθαρα μπροστά σε όλους μας είναι να πάρουμε θέση σε αυτόν τον κόσμο. Θέση μάχης στον αγώνα για ζωή και ελευθερία. Θέση μάχης απέναντι στη καταστολή, το κράτος, τους νόμους, αλλά και στη διαχείριση ,τον πασιφισμό, την μοιρολατρία, την ανάθεση. Αυτό που εμφανέστατα διακυβεύεται τα τελευταία χρόνια είναι η αναβάθμιση, η οργάνωση και η συγκρότηση αυτών που θέλουν να αγωνιστούν για την καταστροφή της εξουσίας και την άνθιση της ελεύθερης αταξικής κοινωνίας.

Και αυτό είναι το βασικό στοιχείο της όλης υπόθεσης, καθώς οι αγωνιστές, οι υποδομές και τα μέσα του αναρχικού και αντιεξουσιαστικού χώρου έχουν δεχθεί την πιο λυσσαλέα επίθεση του κράτους τα τελευταία χρόνια. Γιατί έβαλαν στο κέντρο του αγώνα τα χαρακτηριστικά της ριζοσπαστικοποίησης, της διάχυσης των αγώνων, του σπασίματος της διαμεσολάβησης· της ανάληψης δράσης. Έβαλαν και βάζουν στο κέντρο του, τα νοήματα που πασχίζουν να θάψουν όσοι ασκούν την εξουσία, αλλά και όσοι επιδιώκουν να τη διαχειριστούν. Τα νοήματα του αντιεξουσιαστικού αγώνα. Το τέλος της ηττοπάθειας, της υπονόμευσης των αγώνων, της ανάθεσης στο κράτος. Το τέλος της αντίληψης για πατρίδες, χώρες, προδότες πολιτικούς, καλούς και κακούς πρωθυπουργούς , καλούς και κακούς δανειστές.

Καλούμαστε όλοι οι καταπιεζόμενοι να πολεμήσουμε τον καπιταλισμό, τη βαρβαρότητα, τη φτώχεια, τον πόλεμο, τη μισαλλοδοξία που ριζώνει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Καλούμαστε ακόμη, να προσπεράσουμε τη μιζέρια του καναπέ μας, την άλωση της προσωπικότητάς μας, την εποχή αυτή του θεάματος και να πράξουμε εμείς για εμάς τους ίδιους. Σε αυτόν τον δρόμο θα έχουμε απώλειες, συντρόφους αμετανόητους που θα αιχμαλωτιστούν. Είμαστε απέναντι σε όσους θα επιχειρήσουν να χλευάσουν και να αλλοιώσουν την ταυτότητα τους και το περιεχόμενο του αγώνα και των επιλογών τους. Θα υπερασπιστούμε τους συντρόφους μας, καθώς είναι κομμάτι των εξεγερμένων απέναντι στην εξουσία, όσων κάνουν την επαναστατική υπόθεση κομμάτι της ζωής τους και όχι σελίδα σε κάποιο βιβλίο παρελθοντικών κατορθωμάτων. Θα τους υπερασπιστούμε ως σάρκα από τη σάρκα μας απέναντι σε κάθε κρατικό υπάλληλο, πολιτικό, υπουργό, μπάτσο.

 

Νοέ 27

Παρουσίαση της εφημερίδας δρόμου Άπατρις και καφενείο οικονομικής υποστήριξης

apatris_patra_f27

Εκδήλωση της εφημερίδας δρόμου Άπατρις

– Παρουσίαση της δομής – λειτουργίας της εφημερίδας
– Παρουσίαση του φύλλου 27
– Καφενείο οικονομικής ενίσχυσης για την έκδοση του φύλλου 28

Παρασκευή 28 Νοέμβρη στις 19:30 στο  Άτακτον

εφημερίδα δρόμου Άπατρις
συντακτική ομάδα Πάτρας

Νοέ 20

Συνέλευση αλληλεγγύης στους συντρόφους απεργούς πείνας

apergia_peinas_syneleysi_atakton

Αλληλεγγύη στους αναρχικούς Ν. Ρωμανό και Γ. Μιχαηλίδη και στον αγωνιστή Η. Κωστάρη που βρίσκονται σε απεργία πείνας από 10/11/2014, 17/11/2014 και 28/10/2014 αντίστοιχα.

Στην συζήτηση θα παρέμβει τηλεφωνικά ο σύντροφος απεργός πείνας Γιάννης Μιχαηλίδης.

Συνέλευση αλληλεγγύης την Παρασκευή 21/11 στις 18.00 στο Άτακτον.

Οκτ 30

Εκδηλώσεις αλληλεγγύης στους μετανάστες της Αμυγδαλέζας

amigdaleza_web

Παρασκευή 31/10
Προβολή της ταινίας «In this world» στις 19.00 στο Άτακτον και βραδιά οικονομικής ενίσχυσης με ρεμπέτικη μουσική.

Δευτέρα 3/11
Συγκέντρωση αλληλεγγύης στις 10.30 π.μ. στο Παράρτημα.

Οκτ 29

Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους μετανάστες της Αμυγδαλέζας

το κείμενο σε μορφή pdf

Στις 10 Αυγούστου του 2013, στο μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στην Αμυγδαλέζα Αττικής, ζώντας σε καθεστώς αιχμαλωσίας μέσα σε σιδερένια κοντέινερ – κελιά, μέσα σε μία κατάσταση πλήρους εξευτελισμού της προσωπικότητας τους, οι κρατούμενοι μετανάστες εξεγείρονται ενάντια στην καθημερινότητα που τους έχει επιβληθεί. Στο σκηνικό της απόλυτης καλοκαιρινής ησυχίας, με τα κοντέινερ να βράζουν από τη ζέστη κι έχοντας δεχτεί πολλάκις τη σωματική και ψυχική καταρράκωση, οι εξορισμένοι από το κοινωνικό πεδίο εξεγερμένοι μετανάστες, πυρπολούν τα κοντέινερ, επιτίθενται στους φύλακές τους, προκαλούν φθορές στις συρμάτινες περιφράξεις και τις υπόλοιπες υλικές υποδομές ενώ επίσης δέκα μετανάστες καταφέρνουν να αποδράσουν. Και, ενώ στα μάτια μας μια τέτοια στιγμή άρνησης και επίθεσης στην καθημερινή βαρβαρότητα του εγκλεισμού φαντάζει απόλυτα δίκαιη και θεμιτή, έρχεται να απαντήσει η καταστολή. Ανθρωποφύλακες μαζί με τη συμβολή των μπάτσων και διαφόρων φασιστοειδών – δήθεν “αγανακτισμένων κατοίκων” της περιοχής, παίρνουν τον έλεγχο της κατάστασης και καταστέλλουν την εξέγερση με χημικά, εκδικητικούς μανιασμένους ξυλοδαρμούς και κυνηγητό. Αποτέλεσμα η σύλληψη 65 μεταναστών, κατά τη διάρκεια και μετά την εξέγερση, οι οποίοι μετά από δύο μέρες απομόνωσης και ξυλοδαρμών σε Α.Τ. μεταφέρονται στα δικαστήρια και τους αποδίδονται κακουργηματικού τύπου κατηγορίες: στάση με επιχείρηση βίαιης απόδρασης, επίθεση κατά προσώπων στα οποία έχει ανατεθεί η φύλαξη, απόδραση τετελεσμένη και σε απόπειρα, επικίνδυνη απρόκλητη σωματική βλάβη, εμπρησμό από κοινού, απρόκλητη φθορά ξένης ιδιοκτησίας, εξύβριση. Μερικοί από τους μετανάστες μέσα στο επόμενο διάστημα μεταφέρονται είτε πίσω στην Αμυγδαλέζα είτε σε κάποιο άλλο στρατόπεδο συγκέντρωσης ενώ οι υπόλοιποι διασκορπίζονται σε διάφορες φυλακές της χώρας, όπου κρατούνται μέχρι και σήμερα. Τη Δευτέρα 3 Νοέμβρη του 2014 έχει οριστεί η έναρξη της δίκης τους.

Continue reading

Οκτ 24

Αλληλεγγύη στον Α. Σταμπούλο

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

Την 1/10 συλλαμβάνεται στο Βύρωνα Αττικής ο αναρχικός επαναστάτης Αντώνης Σταμπούλος ύστερα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής. Ο σύντροφος μεταφέρεται στη ΓΑΔΑ όπου για ώρες οι μπάτσοι προσπαθούν να του αποσπάσουν πληροφορίες ενώ ο ίδιος αρνείται να συνεργαστεί. Χωρίς καν να έχουν καταφέρει να διασταυρώσουν τα στοιχεία του συντρόφου, οι μπάτσοι δήθεν διαρρέουν πληροφορίες στα ΜΜΕ για την υπόθεση. Στις προσπάθειες τους να του αποσπάσουν αποτυπώματα, φωτογραφίες και DNA ο σύντροφος αντιστέκεται, ενώ τα καταφέρνουν μετά από μία μέρα, μόνο δένοντάς τον . Στις 5/10 ο ανακριτής του αποδίδει την κατηγορία για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα, ενώ με εισαγγελική εντολή αποφασίζεται η μεταγωγή του στον Κορυδαλλό. Ωστόσο υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες μεταφέρεται στο Μεταγωγών, όπου εκεί, στις 6/10, ο σύντροφος αποφασίζει και ανακοινώνει την έναρξη απεργίας πείνας-δίψας απαιτώντας τη μεταγωγή του στον Κορυδαλλό προκειμένου να βρίσκεται κοντά στο προσωπικό του περιβάλλον και τη συνήγορό του. Την επόμενη κιόλας μέρα, πραγματοποιείται η μεταγωγή του στις φυλακές της Λάρισας, όπου και συνεχίζει την απεργία έως τις 11/10 όταν και αποφασίζει την αναστολή της.

Όλες αυτές τις μέρες, φάνηκε για ακόμα μία φορά ξεκάθαρα ο ρόλος των media, μέσω της λασπολογίας που είναι ικανά να σπείρουν προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις κρατικές σκοπιμότητες και τα συμφέροντα των από τα πάνω. Στήνοντας εικονικό δικαστήριο συνέθεσαν την υπόθεση του Αντώνη Σταμπούλου με ευφάνταστα στοιχεία που δεν περιλαμβανόντουσαν καν στη δικογραφία της υπόθεσής του, εξάγοντας έτσι την ετυμηγορία του “αδίστακτου και επικίνδυνου τρομοκράτη”, ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο την προσπάθεια του κράτους για αποδόμηση του αναρχικού-επαναστατικού λόγου και δράσης. Κράτος και media δημιουργούν το κλίμα τρομοϋστερίας έως ότου ο σύντροφος ξεκινάει την απεργία πείνας/δίψας στις 6/10 και έκτοτε παρατηρείται μία διόλου τυχαία αποσιώπηση της υπόθεσης και της κατάστασης του ιδίου.

Μέσα από υποθέσεις σαν κι αυτή του Σταμπούλου, το κράτος επιχειρεί να δημιουργήσει έναν σφιχτό κλοιό γύρω από καταζητούμενους συντρόφους, μέσω αλλεπάλληλων συλλήψεων  συνδέοντας τες με την συγκεκριμένη υπόθεση, ενώ παράλληλα θέλει να σπείρει ένα γενικό κλίμα τρόμου και απειλής προς τα ριζοσπαστικά αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας. Επιπλέον σε συνεργασία με τα ΜΜΕ, επιδιώκει να καλλιεργήσει την πλασματική αντίληψη ότι οι επαναστάτες αποτελούν κίνδυνο για την κοινωνία, ανάγοντάς τους έτσι σε “εσωτερικό εχθρό”, όπου μέσω της καταστολής του, αναδεικνύεται και αυτοπαρουσιάζεται ως προστάτης και εγγυητής της ασφάλειας. Αυτή η αντίληψη τελικά μπορεί να λειτουργήσει μόνο προς όφελος του κράτους, γιατί η αίσθηση της απόλυτης κυριαρχίας του νόμου και της τάξης, είναι απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία του και την παντοδυναμία του που πασχίζει να διατηρήσει.

Άν θέλει κάποιος να βρει ποιός είναι ο πραγματικός τρομοκράτης, δεν έχει παρά να δει την πραγματική υπόσταση του κράτους και το ρόλο του ενάντια στους από τα κάτω αυτής της κοινωνίας. Το κράτος νοηματοδοτεί με το δικό του τρόπο τις κοινωνικές σχέσεις, επιβάλλει τα συμφέροντα των αφεντικών και θεσπίζει νόμους προς όφελός τους, ευθύνεται για τους αμέτρητους νεκρούς στο βωμό του κέρδους, για την αδιάκοπη καταστροφή του φυσικού κόσμου. Γιατί αν δεν είναι τρομοκρατία η συνθήκη της μισθωτής σκλαβιάς κι η εξαθλίωση , η απειλή της φυλακής και του ψυχιατρείου, οι αστυνομοκρατούμενες πόλεις και οι πολεμικές επιχειρήσεις, τότε τι είναι; Κι αν οι εξουσιαστές βαφτίζουν τεχνηέντως “τρομοκράτες” αυτούς που αμφισβητούν την κυριαρχία τους, αυτό συμβαίνει για να απονοηματοδοτηθεί η αντίσταση και το όραμά τους για την κοινωνία της ισότητας και της ελευθερίας.

Όσον αφορά στην επιλογή της αντιτρομοκρατικής και των εντολέων της να μεταγάγουν τον Αντώνη Σταμπούλο στις φυλακές της Λάρισας δεν μπορούμε παρά να την ερμηνεύσουμε βάση της διαχρονικής προσπάθειας της εξουσίας να λυγίσει τους επαναστάτες. Μια επιλογή που στοχεύει στην περίπτωση αυτή, τόσο στην απομόνωση του συντρόφου και τη δυσχέρεια στην επικοινωνία του με τους δικούς του ανθρώπους και τη συνήγορό του, όσο και στην αποτροπή της επαφής του με άλλους κρατούμενους αγωνιστές είτε στη φυλακή Κορυδαλλού είτε σε κάποια άλλη φυλακή .Γιατί για την εξουσία, ο διασκορπισμός των κρατουμένων αγωνιστών σε διαφορετικές φυλακές, είναι μία πάγια τακτική για να διασπάσει τις κοινότητες αγώνα που συγκροτούν εντός των φυλακών, για να κάμψει την επαναστατική τους δυναμική. Μάταια όμως. Αυτή η διατήρηση της επαναστατικής αξιοπρέπειας και συνέπειας είναι που εκφράστηκε στην τελική από το σύντροφό μας από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του, με την άρνησή του να λυγίσει στην πίεση των μπάτσων, με τον αγώνα που έδωσε τις ημέρες της απεργίας πείνας-δίψας βάζοντας μπροστά το ίδιο του το σώμα, ρισκάροντας την ίδια του τη ζωή.

Εμείς από τη μεριά μας, μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό τρομοϋστερίας που στήθηκε στις πλάτες του Αντώνη Σταμπούλου, δεν αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας σε καμία άλλη θέση πέρα από αυτήν ΔΙΠΛΑ στο σύντροφοΤη θέση της αλληλεγγύης, που δεν αναγνωρίζει ως κριτήριο έκφρασής της την “αθωότητα” ή την “ενοχή” του συντρόφου.Αυτός είναι ένας πλαστός διαχωρισμός που αφορά τα νομικά επιτελεία του κράτους, κι όχι τους αγωνιστές.Οι λόγοι για τους οποίους ο σύντροφος βρέθηκε στο μέρος που τον συνέλαβαν λίγο μας αφορούν, κι ο μόνος αρμόδιος για το αν και πότε θα μιλήσει για αυτά είναι ο ίδιος, ως αυτό που πραγματικά είναι. Αναπόσπαστο κομμάτι, δηλαδή, ενός αγώνα που θα συνεχίσει να διεξάγεται με όλα τα μέσα μέχρι το συντριπτικό γκρέμισμα του κόσμου της εξουσίας, ενός αγώνα που έχει αμέτρητους φυλακισμένους και νεκρούς. Και σε αυτή την πορεία προς την κοινωνία της ελευθερίας, κανένας αγωνιστής δεν αποτελεί θύμα της καταστολής, αλλά βρίσκεται στο στόχαστρο για τη θέση μάχης που έχει επιλέξει. Απέναντι στο κράτος και τον καπιταλισμό.

Στεκόμαστε και θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αναρχικό Αντώνη Σταμπούλο, όπως και σε καθεμία και καθέναν, κρατούμενο ή μη, που αγωνίζεται ενάντια στην εκμετάλλευση και την εξουσία. Γιατί όποιος ξεχνάει τους αιχμαλώτους του κοινωνικού-ταξικού πολέμου, ξεχνάει τον ίδιο τον πόλεμο.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

 

αναρχικοί/αναρχικές