Αρχείο ετικέτας απεργία πείνας

ΑΚΥΡΩΣΗ: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ 6 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ/ΕΙΣΕΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΣΤΙΣ 6/12/14 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

ΑΚΥΡΩΣΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΝ ΛΟΓΩ ΑΝΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

Λόγω της αποχής των δικηγόρων, δε θα γίνει το δικαστήριο των συλληφθέντων της πορείας που είχε γίνει στην Πάτρα στις 6/12/2014 και θα πάρει αναβολή για νέα ημερομηνία.

Οπότε αναβάλλονται και οι προγραμματισμένες συγκεντρώσεις ενόψει του δικαστηρίου που ήταν για σήμερα στην πλατεία Όλγας και της Δευτέρας στα δικαστήρια.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ 6 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ/ΕΙΣΕΣ
ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΣΤΙΣ 6/12/14 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ/ΤΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ/ΡΙΕΣ 

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΡΟΥΠΑ-ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ

Συγκέντρωση- Πορεία

Δευτέρα 18/12 στις 18:00 στο Παράρτημα  (Κορίνθου και Αράτου)

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ  ΓΙΑ ΖΩΗ Κ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους  απεργούς πείνας και ενάντια στο νέο σωφρoνιστικό κώδικα

Πανό για την απεργία πείνας των μελών του Ε.Α Ρούπα, Μαζιώτη και για τον αγώνα των κρατουμένων ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα.

Ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα

Τον Οκτώβρη του 2017 κατατέθηκε σε δημόσια διαβούλευση η πρόταση για το νέο σωφρονιστικό κώδικα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Παρ’όλες τις εξαγγελίες από την κυβέρνηση πως δίνει «έμφαση στην τήρηση των αρχών της νομιμότητας, της ισότητας και της διαφάνειας στη λειτουργία των φυλακών, στην αρχή ότι το μόνο δικαίωμα των κρατουμένων που περιορίζεται είναι το δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία και στην παραδοχή ότι η κοινωνική επανένταξη είναι δικαίωμα των κρατουμένων», ο νέος αυτός σωφρονιστικός κώδικας είναι μια ευθεία επίθεση πάνω σε όσα κεκτημένα έχουν κερδηθεί από τους κρατούμενους και τα κινήματα αλληλεγγύης εδώ και χρόνια. Στόχο έχει την εντατικοποίηση του ελέγχου και της καταστολής εντός των τειχών, τη διεύρυνση της φυλάκισης τους.                                                                                                                       Ο νέος Σωφρονιστικός Κώδικας εισάγει τη λειτουργία φυλακών τύπου ΄Γ και ειδικών συνθηκών κράτησης, τον διαχωρισμό των κρατούμενων, τα πειθαρχικά, τη θεσμοθέτηση της βίας από τους ανθρωποφύλακες προς τους κρατούμενους, τους σωματικούς ελέγχους, τον περιορισμό και το κόψιμο των αδειών, την χρήση του κατ’οίκον περιορισμού και του ηλεκτρονικού βραχιολιού ως αντικατάσταση των αδειών και των αναστολών, τη διεύρυνση του ρόλου του εισαγγελέα και του συμβουλίου της φυλακής, τον πλήρη έλεγχο όλων των κοινωνικών επαφών των κρατουμένων, και πολλά άλλα. Είναι μια ακόμη πινελιά στον καμβά της σύγχρονης ολοκληρωτικής δημοκρατίας, που θέλει ένα κράτος πανταχού παρόν, εύρυθμο, ευέλικτο, συμπαγές, με λυμένες τις εσωτερικές του αντιθέσεις και με την επιβολή της παρουσίας και της βίας του αδιαμφισβήτητες. Η σφυρηλάτηση του νέου περιβάλλοντος ασφάλειας και η περαιτέρω εγκαθίδρυσή του ως αιτήματος εντός του κοινωνικού σώματος, θα πρέπει να περάσει πάνω από όσους περισσεύουν και όσους αντιστέκονται. Και τόσο για τους κρατούμενους, όσο και ιδιαίτερα για όσου έχουν λάβει αγωνιστική θέση εντός των τειχών αλλά και για τους, από πολιτική θέση, εχθρούς της κυριαρχίας, ο νέος σωφρονιστικός νόμος αποτελεί μια πράξη πολέμου.
Από τις 26/10 έχουν ξεκινήσει σε γυναικείες και αντρικές φυλακές, κινητοποιήσεις ενάντια στο νέο Σωφρονιστικό Κώδικα. Παράλληλα, από τις 11/11 οι αναρχικοί σύντροφοι και μέλη του Επαναστατικού Αγώνα Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης πραγματοποιούν απεργία πείνας.                                                                                                                                        Η επιτροπή κρατουμένων έχει θέσει ως αιχμή την ικανοποίηση 12 αιτημάτων:
1) Την κατάργηση του εισαγγελικό βέτο. Το συμβούλιο φυλακής να αποφασίζει δημοκρατικά κατά πλειοψηφία και να μην προσβάλλεται η απόφασή του από την προσφυγή του εισαγγελέα. 2) Τη θεσμοθέτηση της άδειας ως δικαίωμα του κρατούμενου και όχι ως ευεργέτημα, εφόσον δεν υπάρχουν εις βάρος του ενεργά πειθαρχικά. 3) Την απόσυρση της περίπτωσης κατ’ οίκον κράτησης ή ηλεκτρονικού βραχιολιού αντί για κανονική άδεια. 4) Την κατάργηση της περίπτωσης κατ’ οίκον περιορισμού με ηλεκτρονικό βραχιολάκι που αντικαθιστά την υφ’ όρων απόλυση του κρατούμενου. 5) Η ηλεκτρονική επιτήρηση ή το μέτρο του κατ’ οίκον περιορισμού μπορεί να λειτουργεί σε προγενέστερο χρονικό διάστημα από την άδεια ή την υφ’όρων απόλυση του κρατούμενου. 6) Την άμεση απόσυρση της ρύθμισης για επαναφορά ειδικών συνθηκών φυλακών τύπου Γ’. 7) Τη διόρθωση του άρθρου σχετικά με την ταπεινωτική γύμνωση του κρατουμένου για τον έλεγχό του. 8) Την απόσυρση της αναστολής της εκπαίδευσης του κρατουμένου. 9) Την κατάργηση του ηλεκτρονικού φακελώματος των προσώπων που επικοινωνούν με τους κρατούμενους. 10) Την απόσυρση της σημείωσης που δίνει στο δικαστικό λειτουργό που διέταξε την προσωρινή κράτηση κρατουμένου τη δυνατότητα να προσβάλλει το δικαίωμά του στην εκπαιδευτική άδεια. 11) Τη διεύρυνση της δυνατότητας παρακολούθησης των σπουδών των κρατουμένων φοιτητών χωρίς τους αυθαίρετους και αντιεκπαιδευτικούς περιορισμούς. 12) Την απόσυρση της παράγραφος ουσιαστικά ακυρώνει το δικαίωμα του κρατουμένου στην απεργία πείνας, επιτρέποντας το βασανιστήριο της υποχρεωτικής σίτισης με διαταγή του δικαστικού λειτουργού.                                                                                      

Οι σύντροφοι Ρούπα-Μαζιώτης έχουν θέσει τα εξής αιτήματα:
1) Να αποσυρθεί η φωτογραφική διάταξη στο αναφορικά με την κράτηση σε αστυνομικά τμήματα. Να μην επανέλθει το καθεστώς φυλακών τύπου Γ΄. 2) Να βγει άμεσα ο Νίκος Μαζιώτης από την απομόνωση όπου κρατείται με απόφαση του υπουργείου από τον περασμένο Ιούλιο. 3) Να εισαχθεί ρύθμιση στον σωφρονιστικό κώδικα για την ελαστικοποίηση του ωραρίου των επισκεπτηρίων με γνώμονα την συχνότητα των επισκεπτηρίων που έχει ένας κρατούμενος. Για παράδειγμα ένας κρατούμενος που έχει μία (1) φορά τον μήνα επισκεπτήριο ή δεν έχει καθόλου να μπορεί να επεκτείνει τον χρόνο της συνάντησης. 4) Να υπάρχει ειδικός χώρος επισκεπτηρίων για συνάντηση γονέων με τα παιδιά τους (στις αντρικές φυλακές Κορυδαλλού δεν υπάρχει τέτοιος χώρος) και όταν η συχνότητα των συναντήσεων είναι σπάνια, να αυξάνεται ανάλογα ο χρόνος συνάντησης.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε την περίοδο που έρχεται αυτός ο νέος σωφρονιστικός κώδικας, αυτή η αναδιαμόρφωση των συνθηκών εντός των φυλακών. Η κυβερνοαριστερά του σύριζα έχει υιοθετήσει πλήρως την ρητορική της ανάπτυξης, έχοντας δώσει τα εχέγγυα στους αμερικάνους, ευρωπαίους,κινέζους και λοιπούς διενθνείς συμμάχους της, δημιουργίας ενός φιλικού προς τις επενδύσεις περιβάλλοντος. Ένα περιβάλλον με πολιτικές, θεσμικές και κοινωνικές προεκτάσεις που εγγυάται την ανεμπόδιστη κερδοφορία του κεφαλαίου. Το κράτος έχει συνέχεια και η μεταμνημονιακή εποχή είναι διάπλατα μπροστά μας και περιλαμβάνει ειδικές οικονομικές ζώνες εξαίρεσης, λεηλασία φυσικών πόρων, καταστροφή του περιβάλλοντος, αναδιάρθρωση του οικονομικού μοντέλου και βίαιη αλλαγή του τρόπου ζωής του πληθυσμού. Ένα περιβάλλον συρρίκνωσης δικαιωμάτων, ανεργίας και φθηνής, ευέλικτης εργασίας, ασφάλειας και τάξης με αποστειρωμένα εμπορικά κέντρα που θα σουλατσάρουν οι γραβατομένοι υπάλληλοι πολυεθνικών και οι ντόπιοι πλούσιοι.
Έτσι έρχεται και η φυλακή να αναδιαρθρωθεί ως η πιο αιχμηρή εκδοχή του κοινωνικού ελέγχου, της καταστολής και της ποινικής διαχείρισης της φτώχειας. Για να αποτελεί φόβητρο για όσους και όσες εν δυνάμει μπορούν να αποτελέσουν κίνδυνο για την ομαλότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και λεηλασίας. Είτε συνειδητά αγωνιζόμενοι εναντίον των προσταγών της εξουσίας, είτε ασυνείδητα αρνούμενοι την ιδιοκτησία είτε αυτών που η φιγούρα τους δεν χωράει στους κυρίαρχους σχεδιασμούς -κοινωνικά αποκλεισμένοι, μετανάστες, τοξικοεξαρτημένοι, μικροπαραβάτες κλπ-. Ταυτόχρονα, η φυλακή αποτελεί ακόμα ένα πεδίο καπιταλιστικής κερδοφορίας, με τις εταιρίες ηλεκτρονικής επιτήρησης και ασφάλειας να πλουτίζουν πάνω στα σώματα των κρατουμένων. Που για άλλη μια φορά είναι πειραματόζωα κατασταλτικών σχεδιασμών, με τα βραχιολάκια να προεικονίζουν το μέλλον μιας ζοφερής πραγματικότητας ολοκληρωτικού ηλεκτρονικού ελέγχου.
Με την ασφάλεια, την ευταξία, την εξατομίκευση να έχουν αναγορευτεί σε κυρίαρχες αξίες, η ίδια ύπαρξη των φυλακών συμπυκνώνει ιδιαίτερα νοήματα. Σ’ έναν κατακερματισμένο κοινωνικό ιστό ο διαχωρισμός των »κακών» εντός των τειχών έρχεται να ενώσει και να νοηματοδοτήσει την ύπαρξη αυτών που είναι εκτός, πάνω στην κατεύθυνση του καλού πολίτη, του νοικοκυραίου που δεν δημιουργεί προβλήματα. Με την επιβράβευση της υπακοής να είναι η ελευθερία της επιβίωσης εκτός της φυλακής, μιας στρεβλής αντίληψης της ελευθερίας που δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά το άλλοθι της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, της καπιταλιστικής σκλαβιάς και του ελέγχου από την εξουσία.
Οι αριστεροί νεόκοποι διαχειριστές των ζωών μας, γραπωμένοι στην εξουσία, με τον νέο σωφρονιστικό κώδικα, ικανοποιούν το συντηρητικό ακροατήριο τους, διαφοροποιούνται από την αντιπολίτευση με ένα μανδύα ψευτοπροοδευτικότητας κάποιον άρθρων, αλλά στην ουσία του επιτίθενται σε δικαιώματα των φυλακισμένων για να θωρακίσουν την νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη και την καπιταλιστική ερημοποίηση.

Ας σταθούμε πιο συγκεκριμένα  σε ορισμένες παραγράφους και άρθρα του νέου σωφρονιστικού κώδικα:

-Η “έννομη τάξη” δεν περιλαμβάνει μόνο το χωροταξικό της φυλακής, αλλά εκτείνεται σε όλο το χωροχρονικό της ζωής του κρατουμένου, μπορεί να επιτευχθεί με τη νέα ρύθμιση που περιλαμβάνει την τοποθέτηση ηλεκτρονικού βραχιολιού στον κρατούμενο εκτός φυλακής , κάτι που θα επιτρέπει την 24ωρη παρακολούθησή του στις άδειες που θα παίρνει από τη φυλακή ή ακόμα, με τη διεύρυνση του νομικού πλαισίου, μπορεί να συνοδεύσει την ποινή του κατ’ οίκον περιορισμού.

-Αντί των φυλακών τύπου Γ, θεσμοθετούνται πλέον πτέρυγες τύπου Γ σε όλες τις φυλακές της χώρας , που αποβλέπουν στην ενστάλαξη του φόβου σε όλους τους κρατουμένους , δημιουργώντας την απειλή περαιτέρω στέρησης της ελευθερίας τους, μιας φυλακής μέσα στη φυλακή, εάν κ εφόσον αυτοί αντισταθούν στις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής τους. Η αισθητηριακή στέρηση κ εν τέλει ο περιορισμός κάθε ενδιαφέρουσας απασχόλησης κ ο εξαναγκασμός σε απραξία επιτείνουν τον εγκλωβισμό σε μία ήδη οδυνηρή κατάσταση.

-Το δημοκρατικό κράτος μη θέλοντας να τσαλακώσει τον ανθρωπιστικό του μανδύα, με τη νέα διάταξη για εξαναγκαστική σίτιση (σε απεργία πείνας), αφαιρεί το δικαίωμα των κρατουμένων σε απεργία πείνας, μέσω της οποίας οι κρατούμενοι διαχρονικά πραγματοποιούν ατομικούς κ συλλογικούς αγώνες.

-Μέσω της δημιουργίας ηλεκτρονικού τηλεφωνικού κέντρου θεσμοθετείται το φακέλωμα συγγενικών κ φιλικών προσώπων των κρατουμένων. Το ίδιο συμβαίνει σε περίπτωση επισκεπτηρίου, με στόχο την απομόνωση των κρατουμένων από τον έξω κόσμο αλλά κ τη στοχοποίηση  κ τον έλεγχο (έγκριση τηλεφώνων) των φιλικών κ συγγενικών τους σχέσεων.

-Οι σωματικοί έλεγχοι μέσω της απογύμνωσης, συμπεριλαμβανομένου κ του κολπικού ελέγχου που αφορά τις γυναίκες, στοχεύουν στον εξευτελισμό κ στην καθυπόταξή τους στην εξουσία της φυλακής.

-Κάθε σωφρονιστικός υπάλληλος έχει πλέον το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει βία απέναντι σε κάθε κρατούμενο/η ενάν θεωρήσει ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο, ακόμη και σε περίπτωση παθητικής αντίστασης. Ένα ακόμη σημείο της επίθεσης πάνω σε οποιαδήποτε αγωνιστική θέση μπορεί να προκύψει εντός της συνθήκης του εγκλεισμού.
–Η περαιτέρω διεύρυνση του ρόλου του εισαγγελέα, που μπορεί  να ασκήσει βέτο στο δικαίωμα που έχει κάποιος κρατούμενος σε άδεια, ιδιαίτερα αν θεωρείται “επικίνδυνος”. Για περιπτώσεις δηλαδή με πειθαρχικά που μπορεί να έχουν από κινητοποιήσεις και για όσους διώκονται με 187Α, η συνθήκη αυτή θα είναι και η κυρίαρχη στην εκδικητική στάση του κράτους, ιδιαίτερα απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους.

Όσο και τα κοράκια των media  να σιωπούν για τον αγώνα των  φυλακισμένων πλήρως, την ίδια ώρα που ουρλιάζουν και προσπαθούν να προκαλέσουν μαζικές νευρώσεις προβάλλοντας τα πιο ειδεχθή εγκλήματα, για να έχουν μεγαλύτερα κέρδη, και να καλλιεργήσουν τεχνηέντως την εικόνα του τέρατος-έγκλειστου στη φυλακή, μια ματιά στον πληθυσμό αυτής θα μας δείξει την πραγματικότητα. Αυτής ενός ταξικού θεσμού εξορίας εντός της, των πιο φτωχών, κοινωνικά αποκλεισμένων, στρωμάτων. Υπάρχουν άνθρωποι στοιβαγμένοι στα μπουντρούμια της δημοκρατίας σε άθλιες συνθήκες για να συνεχίζει ο κόσμος να κοιτάζει την δουλειά του και να είναι υποτακτικός. Ταυτόχρονα, βασικό σημείο των παραπάνω, είναι και η ανηλεής επίθεση κράτους και κεφαλαίου σε όσους συνειδητά αγωνίζονται και εχθρεύονται αυτόν τον κόσμο, όσων προπαγανδίζουν την καταστροφή του καπιταλισμού και όχι τη μεταρρύθμισή του. Αυτά αντανακλώνται στο νέο σωφρονιστικό κώδικα και απορρέουν από τη συνολική συνθήκη εξαίρεσης που επιβάλλεται πάνω στους κρατούμενους αγωνιστές. Μια συνθήκη που είναι κομβική για της επίθεση πάνω στα ίδια τα περιεχόμενα του αγώνα, στο κίνημα, στις δομές του, στους κρατούμενούς του. Η χρήση και διεύρυνση του τρομονόμου είναι ενδεικτική της συνολικής αυτής απόπειρας που έχει ως στόχο να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος απέναντι στο φόβο που πάντα έχουν οι κυρίαρχοι, αυτόν της γενικευμένης κοινωνικής έκρηξης, της επαναστατικής προοπτικής.

Ο αγώνας των φυλακισμένων αλλά και η απεργία πείνας των αναρχικών συντρόφων μελών του Επαναστατικού Αγώνα Ρούπα/Μαζιώτη ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα, πέρα από δίκαιος, είναι αγώνας που αφορά όλα τα καταπιεσμένα κοινωνικά κομμάτια. Εμείς από την πλευρά μας είμαστε συνειδητά δίπλα τους για να διευρυνθεί ο αγώνας τους. Από το δικό μας μετερίζι, αναγνωρίζοντας ότι η φυλακή είναι θεμέλιος λίθος του καπιταλιστικού οικοδομήματος, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι την καταστροφή κάθε φυλακής, μέχρι τη δημιουργία ενός κόσμου αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ Ε.Α., Π. ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 11/11

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Εκδήλωση – συζήτηση: Ο νέος σωφρονιστικός κώδικας, η απεργία πείνας Ρούπα – Μαζιώτη και ο αγώνας των κρατουμένων

Τηλεφωνική επικοινωνία με έγκλειστο σύντροφο και με μέλος της επιτροπής κρατουμένων από τις φυλακές Κορυδαλλού

Παρασκευή 24/11 στις 19:00
στο αναρχικό αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον

Έρχεται η ώρα η φυλακή να αναδιαρθρωθεί ως η πιό αιχμηρή εκδοχή του κοινωνικού ελέγχου, της καταστολής και της ποινικής διαχείρισης της φτώχειας. Για να αποτελεί φόβητρο για όσους και όσες εν δυνάμει μπορούν να αποτελέσουν κίνδυνο για την ομαλότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και λεηλασίας. Είτε συνειδητά αγωνιζόμενοι εναντίον των προσταγών της εξουσίας, είτε ασυνείδητα αρνούμενοι την ιδιοκτησία ή η φιγούρα τους δεν χωράει στους κυρίαρχους σχεδιασμούς.

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ Ε.Α., Π. ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ, ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 11/11

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ

Ξημερώματα Πέμπτης 5 Ιανουαρίου ομάδες ΕΚΑΜ και αντιτρομοκρατικής εισβάλλουν σε διαμέρισμα όπου διαμένει η καταζητούμενη αναρχική επαναστάτρια, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, Πόλα Ρούπα, συλλαμβάνοντας την ίδια, την συντρόφισσα και μέλος του Ε.Α. Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου και αρπάζοντας

τον εξάχρονο γιό της Πόλας.

 

Το παιδί έκτοτε βρίσκεται όμηρος στα χέρια του κράτους, έγκλειστος στο νοσοκομείο Παίδων, μακριά από συγγενείς και οικείους. Η κρίση των αρχών βρίσκει απαραίτητη την παρακολούθησή του από ειδικούς ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, ενώ για πάνω από 24 ώρες οι μπάτσοι δεν επιτρέπουν την επαφή με τη γιαγιά και τη θεία του.

 

Στο πρόσωπο του μικρού Βίκτωρα-Λάμπρου, ο διωκτικός μηχανισμός βλέπει ένα εργαλείο για να κάμψει τις αντιστάσεις των γονιών του, ανθρώπων που με τη στάση, τις επιλογές και τις πράξεις τους, μάχονται αμετανόητα το εξουσιαστικό/εκμεταλλευτικό οικοδόμημα που μας περιβάλλει, αγωνιστών αλύγιστων από την φυλακή, το κυνηγητό, τον ίδιο τον χρόνο. Εις βάρος των συντρόφων διεξάγεται ένας πόλεμος ηθικός και ψυχολογικός με μέσο το ανήλικο παιδί τους. Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Γνωρίζουμε καλά τα μήκη και πλάτη στα οποία θα φτάσει το κυριαρχικό σύμπλεγμα για να τσακίσει τους ορκισμένους του πολέμιους. Η βίαιη απομάκρυνση ενός παιδιού από το οικείο του περιβάλλον είναι απλά η κορυφή του ιστορικού παγόβουνου και θυμίζει τις παιδουπόλεις της Φρειδερίκης κατά τον εμφύλιο.

 

Το τερατούργημα της «ορθής διαπαιδαγώγησης» χαίρει απόλυτης σαφήνιας σαν ορισμός από το κυρίαρχο μπλοκ. Ο νεαρός άνθρωπος πρέπει να ακολουθήσει μια καθ’ όλα προκαθορισμένη πορεία μέχρι να ενηλικιωθεί. Πρέπει να πάει σχολείο κάθε μέρα της ζωής του, να διδαχθεί στρεβλή ιστορία, να μάθει να πειθαρχεί σε πάσης φύσεως κανονισμούς, να μάθει να φοβάται και να σέβεται το θεό, τους κοινωνικά ανωτέρους του, τη σημαία, να διδαχθεί πώς να ζει, πώς να δουλεύει, πώς να καταδίδει το «κακοποιό στοιχείο» στους αρμόδιους, πώς να σκύβει το κεφάλι. Μια τόσο ξεκάθαρη θέση, εκφρασμένη μάλιστα μέσα από το φίλτρο της κρατικής και ψευδοεπιστημονικής αυθεντίας, καλά χωνεμένη από το τέλμα που λέγεται κοινή γνώμη, δεν έχει χώρο για την αφήγηση των «τρομοκρατών» γονέων. Το κράτος θα βαφτίσει την κράτηση νοσηλεία, τον αποκλεισμό και την ιδρυματοποίηση προστασία, τον εξαναγκασμό στην νόρμα του κανονικού σωστή παιδεία. Πώς θα μπορούσε να κάνει άλλωστε, όταν η υποταγή στο καλούπι του εχέφρονα και νομοταγούς πολίτη αποτελεί τον βασικότερό του στόχο.

 

Ο Νίκος Μαζιώτης, η Πόλα Ρούπα και η Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου έχουν από τις 5/1/2017 ξεκινήσει απεργία πείνας και δίψας με μοναδικό τους αίτημα το τέλος της κράτησης του μικρού Βίκτωρα και την επιστροφή του στην γιαγιά και τη θεία του.

 

Ως αναρχικές-οι δεν μπορούμε παρά να απαιτούμε την απελευθέρωση του εξάχρονου παιδιού και να στεκόμαστε στο πλευρό  των συντρόφων,  στηρίζοντας τις επιλογές τους και δημιουργώντας τις συνθήκες για το πέρασμα από το επαναστατικό όραμα στην επαναστατική πράξη, με προοπτική την ολοκληρωτική συντριβή κράτους και κεφαλαίου.

 

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΩΝ ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ ΡΟΥΠΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥΣ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

 

 

Αναρχικές – Αναρχικοί

 

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΣΤΑΤΗΡΗ- ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 14/7

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΣΤΑΤΗΡΗ- ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 14/7

ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

         Στις 2 Μάρτη συλλαμβάνεται από την αντιτρομοκρατική η καταζητούμενη αναρχική Αγγελική Σπυροπούλου, μετά την αποκάλυψη του σχεδίου απόδρασης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς από τις φυλακές Κορυδαλλού. Στα πλαίσια της ίδιας τρομοκρατικής επιχείρησης συλλαμβάνονται φιλικά και συγγενικά πρόσωπα των μελών της Συνομωσίας πυρήνων της Φωτιάς μεταξύ των οποίων και η Αθηνά Τσάκαλου, μητέρα των Χρήστου και Γεράσιμο Τσάκαλου και η Εύη Στατήρη, σύζυγος του δεύτερου. Με συνοπτικές διαδικασίες κατηγορούνται για υπόθαλψη εγκληματία και ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση (νόμος 187α) και προφυλακίζονται.

Μετά από πολυήμερη απεργία πείνας των μελών της ΣΠΦ και της Α. Σπυροπούλου, παράλληλα με την απεργία πείνας και άλλων συντρόφων ενός της φυλακής για μια σειρά ζητημάτων μεταξύ των οποίων και την κατάργηση των άρθρων 187 και 187 Α, ορίζεται η αποφυλάκιση της Α.Τσάκαλου με ακραίους περιοριστικούς όρους που στην ουσία την εξορίζουν στη Σαλαμίνα από όπου της απαγορεύουν να μετακινηθεί. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, σε μία προσπάθεια να εκτονώσει φαινομενικά την κατάσταση και να κεφαλαιοποιήσει τους πολύχρονους και μαχητικούς αγώνες για τα ζητήματα των φυλακών, καταθέτει ένα νομοσχέδιο που περιλαμβάνει και μια τροπολογία που προέβλεπε την άμεση αποφυλάκισή της Ε. Στατήρη. Τις φαινομενικά ευεργετικές διατάξεις του νομοσχεδίου Παρασκευόπουλου έρχεται να διαψεύσει ο αρμόδιος ανακριτής για «υποθέσεις τρομοκρατίας» Ευτύχιος Νικόπουλος που απορρίπτει συνολικά 5 αιτήσεις αποφυλάκισης ( πρόκειται άλλωστε για τον ίδιο ανακριτή που παίζει κομβικό ρόλο και σε άλλες υποθέσεις συντρόφων μεταξύ των οποίων και του Ν. Ρωμανού με τις εκπαιδευτικές άδειες). Απέναντι σε αυτήν την εκδικητική συνθήκη, η Ε. Στατήρη ξεκινά απεργία πείνας για την αποφυλάκισή της, από τις 14/7.                                                              

          Η υπόθεση της σύλληψης, κατηγορίας με τα άρθρα 187 και 187 Α, της προφυλάκισης και κράτησης είτε εντός της φυλακής είτε εκτός με σκληρούς περιοριστικούς όρους ανθρώπων στα πλαίσια συνολικότερων κατασταλτικών επιθέσεων αναδεικνύει μια σειρά από πολλαπλά ζητήματα. Κατ’αρχάς, στην παρούσα υπόθεση καταδεικνύει την αμείλικτη και σταθερή θέση του κράτους απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους ανεξαρτήτως χρώματος της διακυβέρνησης. Και περαιτέρω, όχι μόνο στους ίδιους αλλά και σε όσους δε σκύβουν το κεφάλι αποδεχόμενοι την αποστασιοποίηση, το φόβο που οι προφυλακίσεις και οι διώξεις προσπαθούν να επιβάλλουν, αλλά αντίθετα ορθώνουν το ανάστημά τους ξεδιπλώνοντας κάθε πτυχή της αλληλεγγύης είτε μέσα από την ανθρώπινη σχέση είτε μέσα από την πολιτική δράση. Η κατασταλτική αντεπίθεση του κράτους μετά και το Δεκέμβρη του ’08, με αιχμή τις αντιτρομοκρατικές εκστρατείες απέναντι στις ένοπλες και αντάρτικες πολιτικές αναρχικές οργανώσεις , πέρα από το να φυλακίσει, να χαρτογραφήσει και να αδρανοποιήσει συντρόφους, στόχευε και στοχεύει να ορθώσει ένα φαινομενικά απροσπέλαστο επιστημονικό-νομικό-δικαιικό τείχος, ενσταλάζωντας το φόβο εντός των συντροφικών σχέσεων και διαδικασιών. Έτσι, πολλά εργαλεία του αγώνα αποπειράται να εξοβελιστούν σε ένα διηνεκές, φαντάζουν μακρινά και απλησίαστα. Και τέλος, το ίδιο το περιεχόμενο της αλληλεγγύης να ποινικοποιηθεί, παραμένοντας στατικό και στείρο.

Διαφαίνεται ξεκάθαρα πως το κράτος έκτακτης ανάγκης ήρθε για να μείνει. Η φαινομενικότητα της πιο “ανθρώπινης” , της πιο “δίκαιης” αριστερής διαχείρισης δεν μπορεί να κρύψει την αμείλικτη πραγματικότητα που ορίζει τον ιδεολογικό και φυσικό πόλεμο απέναντι σε όποιον-α αγωνίζεται, σε όποιον-α μάχεται, σε όποιον-α ζει με αξιοπρέπεια και προτάσσει την αλληλεγγύη, σε όποιον-α περισσότερο από οτιδήποτε άλλο καταστρώνει τα σχέδια της καταστροφής του κράτους και του καπιταλισμού. Στους οριακούς καιρούς που ζούμε είναι ανάγκη να αντιληφθούμε πως η ομηρία και εξορία ανθρώπων επειδή συμπεριφέρθηκαν με αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη, η εκδικητική κρατική μανία, ορίζουν μια συνθήκη εξαίρεσης, δίπλα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης , δίπλα στα νομικά και πολιτικά “παραπτώματα” στα οποία η ίδια η αστική δημοκρατία καταφεύγει ακριβώς για να διευρύνει τον ορίζοντα της καταπίεσης διαγράφοντας με τον πιο θεαματικό τρόπο πως η μη ύπαρξη άλλης εναλλακτικής που ακόμη και τα αριστερά στόματα βροντοφωνάζουν πρέπει να γίνει το σταθερό και μοναδικό στοιχείο αντίληψης και συγκρότησης του νου και κατά συνέπεια της ζωής των σύγχρονων πληβείων.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, οι αγώνες εντός και εκτός των φυλακών και τα αναρχικά περιεχόμενά τους, είναι ζωτικής σημασίας να διατηρηθούν, να πολλαπλασιαστούν, να βαθύνουν έμπρακτα και μη. Την ίδια ώρα που ο καπιταλισμός ξεδιπλώνει ακόμη ένα χαρτί στην απόπειρα αναπαραγωγής και συνέχειάς του στο ελληνικό πολιτικό-κοινωνικό πείραμα, τα πόνερα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, της υποχώρησης των αγώνων και συνολικά της επαναστατικής άμπωτης είναι σημεία που πρέπει να προσπεραστούν μέσα από την αναβάθμιση του ίδιου του αγώνα. Και το ζήτημα της αλληλεγγύης, του σπασίματος του ιδεολογικού πολέμου του κράτους και της σύνδεσης των αγωνιζόμενων υποκειμένων αντανακλάται και στην υπόθεση της Ε. Στατήρη. Τα προηγούμενα και τα πεπραγμένα δεν γράφονται μόνο σε ποινικές διατάξεις, αλλά και στους δρόμους, μέσα από την ταξική κοινωνική πάλη. Απέναντι στον καπιταλιστικό βούρκο, τον κοινωνικό εκφασισμό και τον κανιβαλισμό που απλώνονται γύρω μας, η αλληλεγγύης είναι μια ανταγωνιστική κοινωνική συνθήκη. Ακόμη περισσότερο όταν ξεφεύγει από τον ανθρωπισμό και γίνεται ένα αιχμηρό, πολιτικό εργαλείο, όταν κατασκευάζει νέες σφαίρες αγώνα, όταν ξεδιπλώνεται στο δρόμο. Στο χέρι μας είναι να το πραγματώσουμε, επιτιθέμενοι σε κάθε επίπεδο στην κατασταλτική κρατική στρατηγική, συνδέοντας τους αγώνες, στεκόμενοι δίπλα σε συντρόφους και όποιον πλήττεται από την καπιταλιστική επίθεση.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕΤΑΞΥ ΟΣΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Πρωτοβουλία αλληλεγγύης από το αναρχικό-αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον ( Άστιγγος 100 & Κανακάρη Ρούφου ).

Για τα γεγονότα που συνέβησαν στο περιθώριο της πορείας αλληλεγγύης την Παρασκευή 27/3

Βρισκόμαστε στην αναγκαία θέση να βγάλουμε αυτήν την ανακοίνωση με αφορμή κάποια γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της προσυγκέντρωσης για την πορεία αλληλεγγύης στους κρατούμενους αγωνιστές, απεργούς πείνας από 2/3, που πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα, την Παρασκευή 27/3. Για όσους και όσες δεν μας γνωρίζουν, ως στέκι, έχουμε να πούμε ότι δε θα μπορούσαμε παρά να είμαστε οργανικό κομμάτι των ανθρώπων που οργανώνουν και συμμετέχουν σε μια τέτοια κίνηση, καθώς συνολικά προωθούμε τους πολύμορφους κοινωνικούς – ταξικούς αγώνες και τον πολύμορφο αναρχικό αγώνα: αυτό εξάλλου αποτυπώνεται στη συμμετοχή και στη φιλοξενία των συλλογικοτήτων, στις πρωτοβουλίες και στις δράσεις που πραγματοποιούνται, στα έντυπα και στο λόγο που διακινείται στο χώρο μας.

Μία από αυτές τις πρωτοβουλίες είναι και η «Συνέλευση αναρχικών / αντιεξουσιαστών ενάντια στις φυλακές και τις ειδικές συνθήκες κράτησης», μια ανοιχτή διαδικασία που πραγματοποιείται σταθερά στο Άτακτον, παράγοντας λόγο και δράση από το περασμένο καλοκαίρι και τις τότε αγωνιστικές κινητοποιήσεις ενάντια στις φυλακές τύπου Γ. Μέσα από αυτήν ξεπήδησε και το κάλεσμα για μια συνέλευση συντονισμού δράσεων ενόψει της παρούσας απεργίας πείνας, με αποτέλεσμα την παραγωγή διαφόρων κινήσεων (συγκεντρώσεις, παρεμβάσεις, καταλήψεις σε τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό σταθμό, μοτοπορεία κ.λπ.) από τη «Συνέλευση αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας για το συντονισμό δράσεων». Από αυτόν τον συντονισμό καλέστηκε και η συγκεκριμένη πορεία που θα κατευθυνόταν προς μια γειτονιά του κέντρου, γι’ αυτό και καλέστηκε στην πλατεία Πυροσβεστείου. Από εμάς κατατέθηκε στη συνέλευση του συντονισμού η απόφαση του στεκιού να μη συμπράττουμε, συμπορευόμαστε, συνυπάρχουμε πλέον με μια συγκεκριμένη ομάδα ατόμων, καθώς και η διάθεση από μεριάς μας να περιφρουρούνται οι δράσεις μας από τα εν λόγω άτομα, απόφαση που έγινε σεβαστή από όλους τους συμμετέχοντες συντρόφους και συντρόφισσες στη συνέλευση αλληλεγγύης.

Με τα συγκεκριμένα άτομα (όπως και με πολύ άλλο κόσμο) στο παρελθόν ενίοτε συμπράξαμε, κυρίως σε κεντρικά γεγονότα, πορείες, συνελεύσεις κλπ., και συμμετείχαν στις δράσεις που καλούσαμε, χωρίς να βάζουμε συνολικά ζήτημα συνύπαρξης, ωστόσο πολλές φορές τους ασκούσαμε έντονη κριτική, για την προβληματική από χρόνια στάση τους. Άλλωστε, είμαστε φορείς μιας λογικής χάραξης πολιτικού αγώνα που τοποθετεί τη διαμόρφωση κοινοτήτων σε πολύ κεντρικό σημείο. Το ουσιαστικό βίωμα της συνδιαμόρφωσης και της σύμπραξης εντός μιας αγωνιστικής συνθήκης αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι τόσο της διαδικασίας διαμόρφωσης μιας συνείδησης που φιλοδοξεί να λέγεται επαναστατική, όσο και της σφυρηλάτησης ουσιαστικών συντροφικών σχέσεων μέσα στη φωτιά της από κοινού παραγωγής θεωρίας και πράξης.

Όμως τα όρια έχουν ξεπεραστεί με συγκεκριμένο τρόπο. Με επιβολή και ψέματα, με την ξεκάθαρη επιλογή συκοφάντησης αυτοοργανωμένων διαδικασιών, με την καταστρατήγηση συλλογικών αποφάσεων (ακόμα και ως συμμέτοχοι σε αυτές), και τη στρέβλωση της πραγματικότητας. Με απειλές, εντός κι εκτός διαδικασιών, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις με σωματική βία και ακολούθως τη δημόσια υποστήριξη όλων αυτών. Για εμάς είναι ζήτημα λογικών και συμπεριφορών, κάτι που αποτελεί πολιτικό ζήτημα και όχι προσωπικό. Ο εξοβελισμός των ζητημάτων συμπεριφοράς, εκφοράς λόγου, κουλτούρας και αντίληψης σε δευτερεύοντα ζητήματα δε μας βρίσκει σύμφωνους. Η πρακτική του «κάνω ό,τι γουστάρω» εδράζεται πάνω στην εκτρωματική λογική ότι οι συνελεύσεις αποτελούν γραφειοκρατία και στην πλήρη αντικατάσταση της συνδιαμόρφωσης με το νταηλίκι. Η αντιπαράθεση είναι πολιτική, όχι με την έννοια της σύγκρουσης τάσεων, αλλά της σύγκρουσης αντιλήψεων και αξιών. Εμείς πιστεύουμε και θα πιστεύουμε στην πολυμορφία του κινήματος και τον πλουραλισμό των απόψεων εντός αυτού, τη διαφορετικότητα, την κόντρα, την αντιπαράθεση, αλλά όχι στην ισοπέδωση, την απειλή και την απόπειρα επιβολής.

Όσον αφορά τα γεγονότα τώρα, δημόσια συνέβησαν, γι’ αυτό και δημόσια τοποθετούμαστε:

1. Κάποια από αυτά τα άτομα ήρθαν συντεταγμένα στην προσυγκέντρωση, φωνάζοντας συνθήματα και εμφανώς προετοιμασμένοι για την αναμενόμενη εκδίωξή τους, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι είναι ανεπιθύμητοι στην πορεία όπως και σε κάθε δράση μας. Το ότι είναι ανεπιθύμητοι, είναι γνωστό τόσο στους ίδιους όσο και στους συντρόφους και συντρόφισσες της πόλης και κατατεθειμένο σε κινηματικές διαδικασίες.

2. Τους ειπώθηκε αρκετές φορές, με διαβαθμισμένη ένταση, ότι είναι ανεπιθύμητοι και να φύγουν από τον χώρο της προσυγκέντρωσης. Αυτοί με τη στάση τους μας προκαλούσαν διαρκώς να τους διώξουμε λέγοντας ότι από μόνοι τους δεν φεύγουν, ειρωνευόμενοι, και επιζητώντας ρητά τη βίαιη εκδίωξη τους.

3. Ήταν λοιπόν ξεκάθαρο από τα δύο παραπάνω, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ήρθαν στην πορεία την 26η μέρα της απεργίας πείνας των αγωνιστών κρατουμένων (διατεινόμενοι δήθεν για την κρισιμότητα της κατάστασης ενώ το προηγούμενο διάστημα δεν «θυμήθηκαν» να κάνουν κάτι γι’ αυτούς) με σκοπό να επιβάλλουν την παρουσία τους με κάθε μέσο, να ξετυλιχτεί δηλαδή ένα κουβάρι βίας σε πορεία αλληλεγγύης, συμπεριφορά που συνιστά ξεκάθαρη πολιτική προβοκάτσια. Ενέμειναν δηλαδή στην απόφασή τους να επιβάλλουν την παρουσία τους με το νταηλίκι, παρά τη συλλογική στάση του μεγαλύτερου μέρους των συγκεντρωμένων, χωρίς να τους ενδιαφέρει εντέλει η ίδια η διεξαγωγή της πορείας και παρακωλύοντάς την για αρκετή ώρα.

4. Ως εκ τούτου η περιφρούρηση της πορείας, μαζί με και με άλλους συντρόφους και συντρόφισσες του συντονισμού και άλλων αναρχικών ομάδων και συλλογικοτήτων της πόλης, πραγμάτωσε τη συμφωνία της συνέλευσης που καλούσε και τους απώθησε από την προσυγκέντρωση, με την ελάχιστη κιόλας χρήση βίας που αναλογούσε σε τέτοια συμπεριφορά. Παράλληλα, τα εν λόγω άτομα εκτόξευαν απειλές ισοπέδωσής μας καθώς και ατάκες / βρισιές σεξιστικού περιεχομένου και εκμηδενιστικές ως προς τις πολιτικές επιλογές συντρόφων.

Μέσα από τις αυτοοργανωμένες διαδικασίες που συμμετέχουμε, προωθούμε τους αγώνες που μας φέρνουν πιο κοντά με το στόχο μας: την καταστροφή του υπάρχοντος εξουσιαστικού – καπιταλιστικού οικοδομήματος και των θεσμών που το πλαισιώνουν. Θεωρούμε απολύτως κατανοητό, ότι κάθε αυτοοργανωμένη διαδικασία μπορεί να διατηρεί ακέραιες τις επιλογές της, όσον αφορά τα περιεχόμενα που θα αναδείξει στον εκάστοτε αγώνα, τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει για να υλοποιήσει τους στόχους της καθώς και με ποιες λογικές και συμπεριφορές μπορεί να συμπράξει και να συμπορευτεί. Γιατί δυστυχώς, λογικές και συμπεριφορές που ενυπάρχουν ως παθογένειες στην κοινωνία αναπαράγονται και στις πολιτικές διαδικασίες και οφείλουμε να τις πολεμάμε αν θέλουμε να βαδίσουμε μπροστά.

Στον ίδιο τόπο ζούμε κι εμείς, βιώνουμε τις αντιφάσεις και γύρω μας και μέσα μας. Αλλά δεν τις ιδεολογικοποιούμε, ούτε τις κάνουμε όπλα μας. Ούτε τις βάζουμε εντός των σχέσεων και των αξιών μας. Ένα πράγμα είναι σίγουρο όμως, κανένας δεν θα επιβάλλει στις κινηματικές διαδικασίες οτιδήποτε στρεβλό από αυτόν τον κόσμο και μάλιστα με τη βία ή την απειλή, κι όταν συμβαίνει αυτό εμείς θα βρισκόμαστε απέναντι σε όποιον το πράττει. Ας αναλάβουμε όλοι και όλες τις ευθύνες μας για αυτό.

Πάτρα, 30/3/2015
αναρχικό αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον
Άστιγγος 100 και Κανακάρη Ρούφου
atakton (at) espiv.net

ΥΓ: Όποιος/α θέλει να επικοινωνήσει μαζί μας, μπορεί να το κάνει είτε βρίσκεται σε αυτήν την πόλη είτε όχι. Προς το παρόν, η ψυχή μας είναι με τους απεργούς πείνας και σε αυτούς εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας, συνεχίζοντας τον αγώνα που διεξάγεται. Στο μέλλον, αν κριθεί σκόπιμο, θα υπάρξει περαιτέρω ενημέρωση με τη μορφή ενός εσωτερικού κειμένου καθώς η παρούσα ανακοίνωση εμπίπτει στη δημόσια σφαίρα, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.

Αλληλεγγύη στους κρατούμενους αγωνιστές – Απεργία πείνας από 2/3

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ για τον διεξαγόμενο αγώνα, με τηλεφωνική επικοινωνία με συντρόφους συμμετέχοντες στην απεργία πείνας
ΤΕΤΑΡΤΗ 25/3 ΣΤΙΣ 17:30
ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ (ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΚΑΙ ΑΡΑΤΟΥ)

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27/3 ΣΤΙΣ 18:00
ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΙΟΥ

Την Παρασκευή μετά την πορεία θα ακολουθήσει συνέλευση αλληλεγγυής στους απεργούς πείνας για το συντονισμό δράσεων
στο αναρχικό αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον
(Άστιγγος 100 και Κανακάρη Ρούφου).

Συνέλευση αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας για το συντονισμό δράσεων

apergiapeinas2015_patra

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ από 2/03

 

«Ξεκινάμε με μία διαπίστωση που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε. Όλα κατακτιούνται με αγώνες. Αν στις φυλακές σήμερα μπορούμε να έχουμε βιβλία, τηλεόραση, ελεύθερη τηλεφωνική επικοινωνία, άδειες, αναστολές, αν δε μας χτυπάνε οι δεσμοφύλακες το οφείλουμε στις αιματηρές εξεγέρσεις και τις απεργίες πείνας παλιότερων κρατουμένων.Σήμερα είναι η δικιά μας ώρα να παλέψουμε και να κερδίσουμε.»                                    ( απόσπασμα από την ανακοίνωση έναρξης απεργίας πείνας του Δικτύου Αγωνιστών Κρατουμένων ).

 

Στις 2 του Μάρτη κρατούμενοι αγωνιστές στις φυλακές της Ελλάδας (τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα Νίκος Μαζιώτης και Κώστας Γουρνάς, το μέλος της 17 Νοέμβρη Δημήτρης Κουφοντίνας, τα μέλη του Δικτύου Αγωνιστών Κρατουμένων Αντώνης Σταμπούλος, Τάσος Θεοφίλου, Φοίβος Χαρίσης, Αργύρης Ντάλιος και Γιώργος Καραγιαννίδης, Γρηγόρης Σαραφούδης), καθώς και ο κρατούμενος Γιώργος Σοφιανίδης, ξεκίνησαν απεργία πείνας απαιτώντας συγκεκριμένα τα εξής:

 

Την κατάργηση:

  • του άρθρου 187 ( ένταξη σε εγκληματική οργάνωση )
  • του άρθρου 187Α ( ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση )
  • της επιβαρυντικής διάταξης για την πράξη που τελέστηκε με καλυμμένα χαρακτηριστικά («κουκουλονόμο»)
  • του νομικού πλαισίου που ορίζει τη λειτουργία των φυλακών τύπου Γ.
  • της βίαιης λήψης DNA ως αποδεικτικό δικαστικο στοιχείο και τη δυνατότητα πρόσβασης στο γενετικό υλικό από πραγματογνώμονα βιολόγο του κατηγορουμένου.
  • Και τέλος,την άμεση απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού προκειμένου να μπορεί να λάβει τη νοσηλεία που χρειάζεται.

                Αλληλέγγυοι στον αγώνα τους στέκονται οι Τούρκοι και Κούρδοι  κρατούμενοι αγωνιστές με κυλιόμενες απεργίες πείνας. Ταυτόχρονα τα μέλη της Συνομωσίας Πυρήνων της Φωτιάς και η αναρχική Α.Σπυροπούλου ξεκίνησαν απεργία πείνας απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση των εκδικητικά προφυλακισμένων συγγενών τους, στηρίζοντας παράλληλα και τα υπόλοιπα αιτήματα..

Η απεργία πείνας αυτή είναι πολλαπλής και βαθιάς σημασίας. Είναι η αναμέτρηση με το καθεστώς εξαίρεσης που οικοδόμησε το κράτος έκτακτης ανάγκης τα τελευταία χρόνια. Είναι μια αναμέτρηση που φτάνει μέχρι την έναρξη της επίσημης «αντιτρομοκρατικής» καμπάνιας του ελληνικού κράτους με τις συλλήψεις για την 17Ν το 2002.  Χαρακτηριστικά, ο πρώτος «αντιτρομοκρατικός» ( ένταξη σε εγκληματική οργάνωση-άρθρο 187 ), ψηφίζεται το 2001, το 2004 ψηφίζεται ο Β΄ νόμος, το άρθρο 187Α ( τρομοκρατική οργάνωση),ενώ το 2010 τροποποιήθηκε το άρθρο 187Α προς το δυσμενέστερο,. Το 2009, λίγο καιρό μετά την εξέγερση του 2008, ψηφίζεται ο «κουκουλονόμος», διάταξη που αναβαθμίζει τις κατηγορίες όσων συλλαμβάνονται και στόχο έχει τον εκφοβισμό και την επιβολή δικαστικής ομηρίας στους αγωνιστές. Το 2012 με εισαγγελική διάταξη επεβλήθη η βίαιη απόσπαση του DNA κατά τη σύλληψη. Τέλος, το καλοκαίρι του 2014 ψηφίστηκε ως φυσική συνέχεια και συνέπεια της κατασταλτικής του πολιτικής, το νόμο για τις φυλακές τύπου Γ΄ και τις ειδικές συνθήκες κράτησης. Οι φυλακές αυτές προορίζονται, μεταξύ άλλων, για αγωνιστές που είτε έχουν αναλάβει την ευθύνη για συμμετοχή σε ένοπλη επαναστατική οργάνωση είτε, λόγω πολιτικών επιλογών και συντροφικών σχέσεων, φέρονται ως μέλη τέτοιων, καθώς επίσης και για τους «απείθαρχους» κρατούμενους. Ο πλήρης εξοπλισμός τους με σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα ελέγχου και η εξωτερική -δυνητικά και εσωτερική- φύλαξη της φυλακής από ειδικό σώμα της αστυνομίας, η μη χορήγηση αδειών στους κρατούμενους των φυλακών αυτών, η μη δυνατότητα ευεργετικού υπολογισμού της ποινής μέσω μεροκαμάτων και η αύξηση του χρόνου έκτισης της ισόβιας ποινής, συνθέτουν το καθεστώς εξαίρεσης για τους κρατούμενους αγωνιστές, και το τίμημα- φόβητρο για όσους επιλέγουν να αγωνίζονται μαχητικά ενάντια στην εξουσία.

 

Η παρούσα λοιπόν απεργία πείνας είναι μια αναμέτρηση με το οικοδόμημα της καταστολής που δεν αφορά  μόνο τους κρατούμενους αγωνιστές, τον αναρχικό / αντιεξουσιαστικό χώρο αλλά συνολικά  όσους αγωνίζονται απέναντι στην λυσσαλέα  καπιταλιστική επίθεση, ιδιαίτερα μετά το Δεκέμβρη του 2008. Η αγωνιστική/ ριζοσπαστική προοπτική, οι τοπικές αντιστάσεις, η από τα κάτω οργάνωση, η αμφισβήτηση του μονοπωλίου της κρατικής βίας από μεγάλα κοινωνικά κομμάτια μέσα στο περιβάλλον κρίσης των τελευταίων ετών και η πάντα παρούσα πιθανότητα επαναστατικής τροπής κατέστησαν αναγκαίο για το κράτος τον μετασχηματισμό του ποιοτικά και ποσοτικά. Το προηγούμενο διάστημα, η συγκυβέρνηση Νδ-Πασοκ, στράφηκε ενάντια στα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας με διάφορες μεθοδεύσεις και βασιζόμενη στο δόγμα μηδενικής ανοχής ενάντια σε όποιον αντιστέκεται. Οι εκκενώσεις καταλήψεων, οι συλλήψεις  με την αναβάθμιση των κατηγοριών μέσω του κουκουλονόμου, οι διώξεις με τη χρήση του dna, οι επιστρατεύσεις απεργών, η άγρια καταστολή στους κατοίκους της ΒΑ Χαλκιδικής και της Κερατέας συνθέτουν το παζλ της καταστολής κυρίως απέναντι στις αντιστάσεις που κορυφώθηκαν στην εποχή των μνημονίων  και είχαν ήδη αρχίσει να διαμορφώνονται μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Ακόμη, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, οι διώξεις οροθετικών κλπ συμπληρώνουν πλαίσιο της κεντρικής κρατικής πολιτικής και λόγου. Μια κατάσταση εξαίρεσης στα σπλάχνα της κοινωνίας, που έχει αποδιοπομπαίους τράγους και εσωτερικούς εχθρούς. Το καπιταλιστικό κράτος πήρε τη μορφή του κράτους έκτακτης ανάγκης προκειμένου να συνεχίσει την αναπαραγωγή του κεφαλαίου, βρισκόμενο μπροστά σε μια ακόμη εγγενή κρίση του καπιταλισμού, μη μπορώντας να αποσπάσει πλέον την κοινωνική συναίνεση από τους από τα κάτω της κοινωνίας που προλεταριοποιούνται βίαια από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Τώρα, όμως ήρθε η ώρα να συγκρουστούμε μετωπικά με αυτήν την στρατηγική, βήμα βήμα, απελευθερώνοντας έδαφος για τους ανθρώπους, το κίνημα, και τις επιλογές του.   

                                               

Σήμερα, μια νέου είδους διαχείριση, σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης αυτή τη φορά, έρχεται στο προσκήνιο προκειμένου να αμβλύνει τις αντιθέσεις που γιγαντώθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, να δημιουργήσει κλίμα συναίνεσης και να υποσχεθεί κοινωνική ευημερία μέσω μεταρρυθμίσεων σε διάφορους τομείς του κρατικού οικοδομήματος.  Από αυτή την προσέγγιση, απορρέουν και τα επιχειρήματα και η βασική αντίληψη του Σύριζα περί επαναφοράς της δημοκρατίας και το περίφημο: «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα». Αυτές οι προσεγγίσεις, όχι μόνο δεν ακουμπούν τους πραγματικούς πυλώνες της παρούσας κατάστασης (συμμετοχή στην ΕΕ, μνημόνια, δανειακές συμβάσεις, ρόλος του ντόπιου και υπερεθνικού κεφαλαίου, καταστολή) αλλά αποπροσανατολίζουν, με την δημιουργία εντός της κοινωνίας μιας ψευδαίσθησης  πως ο Σύριζα θα λύσει όλα τα προβλήματα χωρίς μάλιστα να δημιουργηθεί κανενός είδους ρήξη με τον καπιταλισμό. Μόνο που κάτι τέτοιο απλά θα αναθέσει όλη την κοινωνική δυναμική στα χέρια μιας ελπίδας για τη μετάβαση σε ένα καλύτερο μέλλον, μια  μετάβαση αναίμακτη. Κάτι τέτοιο συντηρεί, και μάλιστα από τα αριστερά, το υπάρχον.

 

Ο Σύριζα, ήδη από τις πρώτες του κινήσεις, δείχνει ότι είναι προσανατολισμένος σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων και επικοινωνιακών τεχνασμάτων και ικανοποίησης, με μεσοβέζικο τρόπο, των πιο ριζοσπαστικών αιτημάτων που έβαλε στην αντζέντα του για να βγει στην εξουσία. Έτσι, το μνημόνιο βαφτίζεται γέφυρα, τα κέντρα κράτησης μεταναστών αντικαθίστανται  με κέντρα φιλοξενίας και η κατάργηση των φυλακών τύπου Γ έχει προαναγγελθεί προκειμένου εντός των υπαρχουσών δομών να υπάρξουν πτέρυγες υψίστης ασφαλείας. Ο εσωτερικός εχθρός λοιπόν, έτσι όπως ορίστηκε, μεταξύ άλλων, στο πρόσωπο των αναρχικών αγωνιστών, των ανταρτών πόλης και των δυναμικών αυτοοργανωμένων κινημάτων τα προηγούμενα χρόνια από το καθεστώς, θα συνεχίσει να υφίσταται, όσο και αν η σημειολογία των λέξεων και οι διαχειριστές του συστήματος αλλάζουν. Ιδιαίτερα για όσα ζητήματα δυναμιτίζουν την πλατιά βάση που ψήφισε το Σύριζα κυρίως λόγω οικονομικών θέσεων και όχι για να δώσει χαρτιά στους μετανάστες ή να απελευθερώσει τους κρατούμενους αγωνιστές.

 

Μέσα σε αυτήν λοιπόν την ιστορική συνθήκη, η απεργία πείνας αυτή έρχεται να ορθώσει ένα ανάχωμα απέναντι στην φαρέτρα της καταστολής. Βάζοντας το ζήτημα συνολικά ως αυτό που είναι. Μια αναμέτρηση ενός κομματιού του επαναστατικού μετώπου με το κράτος και το κεφάλαιο. Η απεργία πείνας είναι πρακτικά και συμβολικά ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία που έχουν οι κρατούμενοι αγωνιστές και για έναν αγώνα τέτοιου βάθους και σημασίας δε θα μπορούσε να μη χρησιμοποιηθεί. Κάτι τέτοιο, όμως δε σημαίνει πως αγωνίζονται μόνοι τους, ή συνεπικουρούμενοι απλά από το υπόλοιπο κομμάτι του κινήματος. Είναι αναγκαίο να προβάλλουμε τη σημασία του αγώνα που έχει ξεκινήσει, για την έκβαση, το επόμενο διάστημα, του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Να το προβάλλουμε σε όλους αυτούς με τους οποίους βρεθήκαμε σε δρόμους και πλατείες στην ίδια πλευρά του οδοφράγματος στις μεγάλες συγκρούσεις των προηγούμενων χρόνων. Είναι μια αναμέτρηση με την άμπωτη της ριζοσπαστικής κίνησης και της ταξικής πάλης που χαρακτηρίζει το τελευταίο διάστημα. Είναι μια ευθεία αντιπαραβολή με την ανάθεση της ελπίδας στα συμβούλια των Βρυξελλών, εκεί που αλώνεται η ιστορική σημασία της παρούσας εποχής σε μια συνέχεια του κράτους, μια διαχείριση και μια συμφωνία με τους δυνάστες των ζωών μας. Είναι μια ρήξη με τη στασιμότητα και η θύμηση εκείνων των στιγμών που όλα μοιάζουν πιθανά. Είναι μιας ζωτικής σημασίας πάλη του ριζοσπαστικού/επαναστατικού χώρου για την επανασυγκρότησή του και το πέρασμα στην αντεπίθεση. Εμείς, σαν κομμάτι αυτού του χώρου είμαστε δίπλα στους κρατούμενους αγωνιστές και την απεργία που διεξάγουν, δίπλα σε όσους πετάγονται έξω από το κοινωνικό κάδρο, σε όσους καταστέλλονται, σε όσους περισσεύουν, σε όσους ζουν με αξιοπρέπεια την εποχή τους,. Μαχόμαστε για την κοινωνική επανάσταση και τη έλευση ενός άλλου κόσμου, ενός κόσμου αταξικού, αντιεξουσιαστικού, ισότητας και αλληλεγγύης. Οι αγώνες του παρόντος είναι το δικό μας ενέχυρο για την έκβαση του μέλλοντος. Του μέλλοντος όσων αντιλαμβάνονται πως ο καπιταλισμός είναι ένα θανατηφόρο κοινωνικό σύστημα που δεν εξανθρωπίζεται, ούτε βελτιώνεται, αλλά καταστρέφεται.

 

ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ  ΕΝΤΟΣ ΚΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

 ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

 

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

 

 

Συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών ενάντια στις φυλακές και τις ειδικές συνθήκες κράτησης