Αρχείο ετικέτας κρατούμενοι

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΡΟΥΠΑ-ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ

Συγκέντρωση- Πορεία

Δευτέρα 18/12 στις 18:00 στο Παράρτημα  (Κορίνθου και Αράτου)

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ  ΓΙΑ ΖΩΗ Κ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους  απεργούς πείνας και ενάντια στο νέο σωφρoνιστικό κώδικα

Πανό για την απεργία πείνας των μελών του Ε.Α Ρούπα, Μαζιώτη και για τον αγώνα των κρατουμένων ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα.

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ/ΑΝTΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΕΚΙΟΥ ΑΤΑΚΤΟΝ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ.

Η ιστορία των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων, των ομάδων αντάρτικου πόλης, όσων είχαν ορίζοντα την κοινωνική επανάσταση, την έμπρακτη και ένοπλη σύγκρουση με κράτος και κεφάλαιο στην κατεύθυνση της επαναστατικής διαδικασίας, εντοπίζεται  κυρίαρχα εντός  του πλαισίου που υπήρξε κατά τη διάρκεια και κυρίως μετά  τον  Β παγκόσμιο πόλεμο. Όταν το καπιταλιστικό σύστημα βγαίνοντας από δύο παγκόσμιους  πολέμους, αποφάσισε πως ήρθε η ώρα για μια νέα  μέρα, μια σύνθεση των αντιθέσεων σε μια μεγαλύτερη κλίμακα, σε παγκόσμια κλίμακα. Η γέννηση των υπερεθνικών οργανισμών, η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και θεσμών εξουσίας, είχαν ως ορίζοντα τη διευθέτηση προβληματικών που υπήρξαν για χρόνια στη λειτουργία και δομή του καπιταλισμού. Επίσης, υπήρξε η αναγκαιότητα να οδηγηθεί  σε μια νέα μέρα, σε  μια διαφορετική διάρθρωση, των παραγωγικών σχέσεων, της παραγωγής, της κυκλοφορίας των προϊόντων, της διάθεσης. Τέλος, όλα τούτα ήταν σαφείς αναγκαιότητες απέναντι  στο αντίπαλον δέος τόσο των κομμουνιστικών  κρατών  όσο και των επαναστατικών κινημάτων που ξεσπούσαν σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Και πράγματι, το καπιταλιστικό σύστημα οδηγήθηκε σε μια νέα, ριζικά διαφορετική, μέρα, κάτι που εκτίναξε τα ποσοστά  κέρδους, ομαλοποίησε σε πολλές περιπτώσεις την αναπαραγωγή του, δημιούργησε την ψευδαίσθηση της ευημερούς, μαζικής κοινωνίας, κυρίως εντός των δυτικών  κοινωνιών. Κάτι που όμως σύντομα έφτασε στα όριά του, με το πέρασμα σε μια  εκ νέου κατάσταση διαρκούς και δομικής κρίσης. Κάτι που απαντήθηκε με την έναρξη ενός κύκλου λυσσαλέας επίθεσης στους από τα κάτω, στους εργάτες των μαζικών χώρων, στα μέσα επιβίωσης των ανθρώπων. Οι κοινωνικές εκρήξεις που σημειώνονται τις δεκαετίες του ‘ 60 και ‘70 ιδιαίτερα στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στην καπιταλιστική περιφέρεια, η πάλη ενάντια σε μοναρχίες και δικτατορίες,  η γέννηση νέων εργαλείων ανάλυσης  της καπιταλιστικής κοινωνίας, δημιουργούν εκ νέου τις συνθήκες για μια αναβάθμιση στον κοινωνικό ταξικό πόλεμο, από τη μεριά των από τα κάτω. Οι ήδη υπάρχουσες μορφές πάλης και περιεχόμενα βαθαίνουν, η ανάλυση από ριζοσπαστική σκοπιά για το σύνολο της κοινωνικής ζωής μπαίνει στο επίκεντρο της σκέψης και πράξης των κινημάτων.                                                                Οργανικό κομμάτι όλων αυτών είναι τα ένοπλα κινήματα και οργανώσεις, το αντάρτικο πόλης, που θέτουν στον πυρήνα όλων αυτών , στον πυρήνα της επαναστατικής διαδικασίας, την αναβάθμιση της δράσης, την προπαγάνδιση, οργάνωση και προετοιμασία για την ένοπλη αντιπαράθεση με το μονοπώλιο της βίας των κυρίαρχων, σημείο κομβικό για την εξέλιξη του επαναστατικού κοινωνικού ταξικού αγώνα. Τα παραδείγματα πολλά: Στο εσωτερικό του δυτικού κόσμου, αρχικά σαφώς πρέπει να αναφερθούμε στις μαζικές δυναμικές οργανώσεις της Ιταλικής Αυτονομίας και τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, τις αντιφασιστικές ένοπλες οργανώσεις στην Ισπανία (GRAPO) , την ΕΤΑ, την Action Directe στη Γαλλία, τη RAF, τη 2 Ιούνη, τους Επαναστατικούς Πυρήνες και τη Rote Zora στη Γερμανία, τους Μαύρους Πάνθηρες, τους Weather Underground  στις Η.Π.Α., τη 17 Νοέμβρη και τον Ε.Λ.Α στην Ελλάδα και ευρύτερα όμως στην καπιταλιστική περιφέρεια με τα κινήματα και τις οργανώσεις της Λατινικής Αμερικής, της  Αφρικής, της Ασίας. Τα περιεχόμενα είναι πολυποίκιλα, καθώς όπως προαναφέραμε, μετά και το Β Παγκόσμιο Πόλεμο, έπρεπε να επιβληθεί μια νέα ρύθμιση και αυτό θα περνούσε πάνω από τα επαναστατικά κινήματα που έβαζαν στο προσκήνιο την πάλη για μια άλλη κοινωνία, από διαφορετικές ανά χώρα και περιοχή σκοπιές και εκκινώντας  από διαφορετικές αφορμές. Αλλού είναι για να καταρριφθεί κάποιο παλιό τυραννικό ή / και αποικιοκρατικό καθεστώς, αλλού γιατί υπάρχει μια έκρηξη ποιοτική και ποσοτική στο εσωτερικό του προλεταριάτου και των διεκδικήσεών του, αλλού για να χτυπηθούν οι ισχυρές δυνάμεις μέσα στην επικράτειά τους, στην καρδιά τους. Οι αφορμές μοιάζουν διαφορετικές, αλλά κάτω από την επιφάνεια βρίσκεται η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η επιβολή, η καταστροφή που σκορπά ο καπιταλισμός.

Αυτή η αναβάθμιση του κοινωνικού/ταξικού πολέμου, η προλεταριακή ανταρσία, απαντήθηκε πολυποίκιλα από την κυριαρχία. Τόσο με τη μεταρρύθμιση, την ενσωμάτωση , την περιστολή των κινημάτων αλλά και κυρίαρχα την καταστολή τους. Κάτι τέτοιο ήταν άλλωστε κομβικό για το πέρασμα στην εποχή του νεοφιλευθερισμού, που προέβλεπε την πειθάρχηση των από τα κάτω, τον κατακερματισμό τους,  την ισχυροποίηση και στρατιωτικοποίηση των κρατών και στο εσωτερικό τους, την ελαστικοποίηση της εργασίας, τη διάλυση των δομών αγώνα και αντίστασης, την εν τέλει ενσωμάτωση του “όλοι εναντίον όλων” και την ανάδυση του κράτους  ως τοτέμ του φόβου, και α-ιστορικού παράγοντα ρύθμισης και οργάνωσης της κοινωνικής ζωής . Κάτι που λίγα χρόνια αργότερα θα διακηρυχτεί με κάθε τρόπο από τον καπιταλισμό. Το πολυπόθητο “τέλος της ιστορίας”, κάτι που δε σήμαινε και δε σημαίνει τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από την απόλυτη αναγνώριση, αποδοχή και αναπαραγωγή του καπιταλιστικού κόσμου και της εξουσίας ως φυσικά ανθρώπινα παράγωγα, ως τα μοναδικά που είχαν, έχουν και μπορούν να υπάρξουν.

Η καταστολή, σήμαινε την δολοφονία και φυλάκιση χιλιάδων αγωνιστών, τη ν εισαγωγή νέων νόμων, την κατασκευή φυλακών υψίστης ασφαλείας, αλλά και την ιδεολογική επίθεση. Αυτή που μετά και τις  επιθέσεις εναντίον των Η.Π.Α στις 11/9/2001 ξεδιπλώθηκε με  μια ακόμη μεγαλύτερη ένταση και ενοποιητικά χαρακτηριστικά από την κυριαρχία, στοχεύοντας στο φόβο και ξεκλειδώνοντας ολοένα και μεγαλύτερα κατασταλτικά εργαλεία σε παγκόσμιο επίπεδο.  Οι αντιεξεγερτικές και κατασταλτικές καμπάνιες των κυρίαρχων, στόχευαν και στοχεύουν να επιβάλουν όπου δεν γίνεται με άλλο τρόπο δια της βίας τις αναγκαίες για την αναπαραγωγή του καπιταλισμού αλλαγές. Έτσι, έχουμε περάσει σε μια εποχή ολοένα και μεγαλύτερου ελέγχου, συρρίκνωσης της ατομικής και συλλογικής δυνατότητας έκφρασης και αυτοδιάθεσης, σε μια εποχή μαζικής φυλάκισης και ενός φυλακο -βιομηχανικού συμπλέγματος που ωθεί την κατάσταση σε μια τρομακτικά προσοδοφόρα συνθήκη   για τον καπιταλισμό, από κάθε άποψη. Στην ποινικοποίηση της ίδιας μας της ύπαρξης ως από τα κάτω, στον έμπρακτο και καθημερινό πόλεμο στην ίδια μας τη ζωή, ένα πόλεμο που δε στοχεύει παρά σε μια δυστοπία εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας, σε μια σύγχρονη σκλαβιά. Οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για την κοινωνική επανάσταση, είναι αγκάθι στα πλευρά κράτους και κεφαλαίου, και γι’αυτό η καταστολή θέτει σε περίοπτη θέση όσους και όσες προτάσσουν τον αγώνα απέναντι στην υποταγή.

Επιστρέφοντας, τώρα στην εν ελλάδι συνθήκη, θα λέγαμε πως το διακύβευμα για το κράτος και το κεφάλαιο σε σχέση με τα παραπάνω είναι ξεκάθαρο. Η σύγχρονη ελληνική ιστορία είναι εν πολλοίς κάθετα και οριζόντια διατρεγμένη από συγκρούσεις, μαζικά κοινωνικά γεγονότα, εξεγέρσεις. Στον Β παγκόσμιο πόλεμο, διαδραματίστηκε μια κομβική στιγμή αυτής της πορείας, καθώς η επαναστατική προοπτική έφτασε πολύ κοντά στο να είναι νικηφόρα, με τα τότε δεδομένα, στις τότε συνθήκες. Η βία και η καταστολή που ακολούθησε την ήττα ήταν σκληρές, αλλά και τα αγωνιστικά οράματα πλούσια, μπολιάζοντας τη συνέχεια. Περνώντας λοιπόν σε μια επόμενη φάση ανάδυσης ενός αυτόνομου προλεταριακού κινήματος, την απάντηση των κυρίαρχων με τη δικτατορία,  και την εξέγερση του ’73, το ντόπιο κίνημα βρισκόταν συνεχώς απέναντι σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ο εξοπλισμός του, η μαχητικότητά του, η οργάνωσή του ήταν κομβικά   ζητήματα. Εκεί γεννιέται και η Ε.Ο. 17 Νοέμβρη, μία από τις σημαντικότερες επαναστατικές οργανώσεις των τελευταίων δεκαετιών. Μία οργάνωση που στόχευσε πολιτικά και υλικοπρακτικά το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο, χτυπώντας του εκπροσώπους του και τις υποδομές του, στηρίζοντας τους κοινωνικούς αγώνες, προπαγανδίζοντας τις επαναστατικές της θέσεις, ασκώντας πολιτική κριτική και αναλύοντας τις επιλογές κράτους και κεφαλαίου εν ελλάδι. Το πέρασμα στη μεταπολίτευση, η ταξική συμφιλίωση, ο εξευρωπαϊσμός, η “ανάπτυξη” στοχεύθηκαν από την οργάνωση, πάντα με το πρόσημο της προλεταριακής επαναστατικής πάλης, σε συναρμογή με τα μαζικά κινήματα της εκάστοτε εποχής.

Το κατασταλτικό χτύπημα απέναντι στην οργάνωση το 2002 ήταν θα μπορούσαμε να πούμε η αφορμή για μια λυσσαλέα επίθεση συνολικά απέναντι στο κίνημα. Μια επίθεση υλική και ιδεολογική, καθώς τέθηκε σε εφαρμογή όλο εκείνο το πολιτικό και επικοινωνιακό πλέγμα που  θα άρθρωνε κομμάτι κομμάτι την αντιεξεγερτική στρατηγική του ελληνικού κράτους. Με τη νομική αναβάθμιση, τη στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας και τη σφυρηλάτηση ενός περιβάλλοντος στο δημόσιο  λόγο καταδίκης, κατακερματισμού, και απονοηματοδότησης συνολικά των ριζοσπαστικών και επαναστατικών προταγμάτων και δράσης. Απέναντι σε όλα αυτά, η ανάληψη ευθύνης για τη συμμετοχή στην οργάνωση και  η υπεράσπιση της πολιτικής οντότητας τόσο της 17 Ν όσο και συνολικά της επαναστατικής κληρονομιάς του κινήματος από το Δημήτρη Κουφοντίνα είναι μια πράξη τεράστιας πολιτικής σημασίας. Και είναι και ο λόγος που απέναντι στο πρόσωπό του εκφράζεται η λύσσα της κυριαρχίας για εκδίκηση απέναντι σε ό,τι τόσα χρόνια παλεύουν να θάψουν εδώ που ζούμε, δηλαδή τη μακριά αγωνιστική παρακαταθήκη και τα περιεχόμενά της.                                                                                                                                                                            Μια παρακαταθήκη που υπάρχει για να δίνει τη σκυτάλη από εποχή σε εποχή σε όσους και όσες επιλέγουν να ριχτούν στον αγώνα. Έτσι, οι οργανώσεις που οπλίστηκαν απέναντι στο υπάρχον δε σταμάτησαν ποτέ να υφίστανται. Τα επόμενα χρόνια, και ενώ το καθεστώς ουρλιάζει πως το αντάρτικο πέθανε, η δράση συνεχίζεται τόσο στο δρόμους, όσο και σε επίπεδο ένοπλων οργανώσεων. Ο Επαναστατικός Αγώνας, η ΣΠΦ, και πολλές άλλες οργανώσεις με τα δικά τους εργαλεία και ανάλυση πραγματοποιούν επιθέσεις απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο. Στο ίδιο μετερίζι και τόσες άλλες δράσεις επιθετικού και δυναμικού χαρακτήρα, για τις οποίες δεκάδες σύντροφοι/ισσες   βρέθηκαν αιχμάλωτοι εντός των ελληνικών φυλακών.

Μια παρακαταθήκη που περνά μέσα από τις εποχές, βρίσκοντας καινούρια πεδία δράσης, περιεχόμενα, εργαλεία. Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση στην Ελλάδα συναντούσε και συναντά μεγάλες δυσκολίες, η νεοφιλελεύθερη επέλαση έβρισκε πάνω σε αγωνιστικούς σκοπέλους, οι κοινωνικοί αγώνες ξεσπούσαν και ξεσπούν συχνά πυκνά. Και ακόμη, η ένοπλη οργάνωση, η επιθετική ανάληψη δράσης από μεγάλα κομμάτια του κινήματος, η ανυποχώρητη πολιτική στάση χαρακτήριζαν και χαρακτηρίζουν την εδώ πραγματικότητα. Ζητήματα που κορυφώθηκαν και ξέσπασαν το Δεκέμβρη του 2008, όταν και έτριξαν τα θεμέλια του ντόπιου συστήματος. Επιπλέον, οι επιταγές για  κράτος και κεφάλαιο στην Ελλάδα είναι και σε άμεση συνάρτηση με την επίθεση που δεχόμαστε συνολικά από τα κάτω, τις επιχειρούμενες αλλαγές σε επίπεδο λειτουργίας καπιταλισμού. Ιδιαίτερα στα τωρινά χρόνια και μετά το 2010, με την λυσσαλέα επίθεση που πραγματοποιείται,   ξεκίνησαν και νέοι κύκλοι αγώνα, με τις μεγάλες διαδηλώσεις και συγκρούσεις απέναντι στα μνημόνια και τα μέτρα, απέναντι στην βίαιη υποτίμηση συνολικά της ζωής μας. Απέναντι στους φασίστες που ξαναβρήκαν τη θέση τους σαν εφεδρεία του συστήματος, απέναντι στην καταστολή και των εγκλεισμό όσων περισσεύουν, την καταστροφή του φυσικού κόσμου, την δημιουργία ενός καθεστώτος εξαίρεσης για  εκατομμυρίων ανθρώπων, με κολοσσιαίο παράδειγμα τον πόλεμο απέναντι στους μετανάστες και την ανάδυση του ελληνικού κράτους ως ανατολικού συνοριοφύλακα της Ευρώπης – φρούριο. Και αυτή τη φορά τα στοιχήματα είναι εκ νέου στο τραπέζι για το κίνημα, οφείλει  να απαντήσει στις πολιτικές αναγκαιότητες της εποχής, αναλαμβάνοντας δράση.

ΑΔΕΙΕΣ – ΝΟΜΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ

Το μέτρο χορήγησης αδειών -υπό προϋποθέσεις- αναφέρεται αρχικά το 1955 χωρίς βέβαια να εφαρμοστεί. Στην συνέχεια υπάρχει αναφορά του το 1983 ενώ εν τέλει θεσπίζεται το 1993, σε μια προσπάθεια του τότε υπουργού Δικαιοσύνης να αποσυμφορήσει τα καταστήματα εγκλεισμού του ελλαδικού χώρου. Ο νόμος αυτός τροποποιήθηκε το 1999 και ισχύει μέχρι και σήμερα.                                                                                                                                           Αρμόδιο όργανο για την χορήγηση αδειών είναι το Τριμελές Πειθαρχικό συμβούλιο που αποτελείται από το διευθυντή των φυλακών, την κοινωνική λειτουργό και τον προεδρεύοντα σε αυτόν εισαγγελέα ο οποίος μάλιστα έχει και το δικαίωμα να ασκήσει βέτο στη χορήγηση άδειας. Οι άδειες κατηγοριοποιούνται σε τακτικές, έκτακτες και εκπαιδευτικές.                                                                                                                                                                                                  Προκειμένου μια τακτική άδεια να χορηγηθεί σε κάποιον κρατούμενο θα πρέπει σε πρώτη φάση να έχει εκτίσει το ένα πέμπτο την ποινής του, χωρίς ευεργετικό υπολογισμό των ημερών ποινής λόγω εργασίας, και η κράτηση του να έχει διαρκέσει τουλάχιστον τρεις μήνες. Σε περίπτωση έκτισης ισόβιας κάθειρξης, η κράτηση πρέπει να έχει διαρκέσει οκτώ έτη. (Όσοι κρατούμενοι έχουν καταδικαστεί σε ποινή κάθειρξης με τις επιβαρυντικές περιστάσεις των άρθρων 23 και 23Α του Κώδικα Νόμων για τα Ναρκωτικά (Ν. 3459/2006), πρέπει να έχουν εκτίσει τα 2/5 της ποινής τους και σε περίπτωση ισόβιας κάθειρξης τα 10 χρόνια). Από εκεί και έπειτα η μη εκκρεμότητα ποινικής διαδικασίας κατά του κατάδικου αποτελεί εξίσου κριτήριο αδειοδότησης.

Οι τακτικές άδειες χορηγούνται εφόσον εκτιμάται ότι δεν συντρέχει κίνδυνος τελέσεως, κατά τη διάρκεια της άδειας, νέων ποινικά κολάσιμων πράξεων, ενώ παράλληλα συντρέχουν λόγοι που δικαιολογούν την προσδοκία ότι δεν υπάρχει κίνδυνος φυγής και ότι ο κρατούμενος δεν θα κάνει κακή χρήση της άδειάς του. Για να διαπιστωθεί αν συντρέχει αυτή η προϋπόθεση εκτιμώνται ιδίως η προσωπικότητα του καταδίκου και η εν γένει συμπεριφορά του μετά την τέλεση της πράξης, κατά τη διάρκεια της κράτησης. Με λίγα λόγια η πρόβλεψη ότι ο κρατούμενος «δεν θα κάνει κακή χρήση της άδειας του», κατά το νόμο, στηρίζεται σε στοιχεία αναγόμενα στην υποκειμενική στάση του αιτούντος αλλά και σε μεγάλο βαθμό στη θέληση η μη του αρμόδιου οργάνου που αποφασίζει αν και κατά πόσο ο κρατούμενος πληροί τις προϋποθέσεις για τη λήψη άδειας. Πρόκειται δηλαδή για μια διαδικασία που υπερβαίνει την εκάστοτε νομοθετική πράξη, λειτουργώντας ανά περίσταση και βάσει της βούλησης οργάνων που κινούνται και κατευθύνονται σύμφωνα με συμπάθειες, αντιπάθειες και κυρίαρχα, βάσει συμφερόντων πολιτικών τα οποία ανά περίοδο προσαρμόζονται και αναμορφώνονται.                                                                                                                          Σε περίπτωση δεύτερης συνεχόμενης απόρριψης χορήγησης άδειας ο κρατούμενος δικαιούται να προσφύγει στο Δικαστήριο Εκτέλεσης των ποινών μέσα σε δέκα ημέρες από την κοινοποίηση σε αυτόν της απορριπτικής απόφασης, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για την μη ικανοποίηση του αιτήματος του. Νέα αίτηση άδειας μπορεί να πραγματοποιηθεί δυο μήνες μετά την οριστική απόρριψη το προηγούμενου αιτήματος.                    Κάθε απόρριψη αίτησης γίνεται με απόφαση ειδικά αιτιολογημένη του αρμόδιου οργάνου. Βέβαια παγίως οι απορριπτικές αποφάσεις στηρίζονται στις διατάξεις του νόμου που αφορούν στην πιθανότητα τέλεσης επόμενης ποινικά κολάσιμης πράξης ή στην υποψία φυγής, που είναι εξαιρετικά αόριστες και δεν συγκεκριμενοποιούνται περαιτέρω.                                                                                                                                                                                                                      Εκείνο, τέλος, που χρησιμοποιείται στην κατεύθυνση της μη αδειοδότησης, είναι οι συχνές και εξαντλητικές μεταγωγές. Οι κρατούμενοι υποβάλλονται σε μια διαδικασία εξαιρετικά κοστοβόρα τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά ενώ παράλληλα έχουν να αντιμετωπίσουν το φόβο να μην γίνει δεκτό το αιτήματα τους για την ελάχιστη επαφή με την εκτός των τειχών πραγματικότητα. Οι ευθύνες μετακυλίονται από τους αρμόδιους της μίας φυλακής στην άλλη και εν τέλει εκείνο που μένει ως αποτέλεσμα είναι η απορριπτική απόφαση.

Όσον αφορά στον Δημήτρη Κουφοντίνα βέβαια, τα πράγματα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα. Πρόκειται για έναν αγωνιστή, αντάρτη πόλης με ξεκάθαρες πολιτικές επιλογές, που αμφισβήτησε έμπρακτα το κράτος και το μονοπώλιο της βίας που εκείνο κατέχει, στεκόμενος με αξιοπρέπεια τόσο εκτός όσο και εντός της συνθήκης του εγκλεισμού. Μακριά από τις λογικές προσωπικού οφέλους και της ρουφιανιάς που ο σύγχρονος καπιταλιστικός κόσμος ορίζει – και η φυλακή σίγουρα αποτελεί μια εξαιρετικά καλή αντανάκλαση ενός κόσμου που πασχίζει να συντηρηθεί στα συντρίμμια, τις παθογένειες και τον αέρα της διαρκούς σήψης- επιλέγει να μην υπογράψει δηλώσεις μετανοίας και να υπερασπιστεί μέχρι τέλους τις επιλογές, τις πράξεις και τη στάση του ως μέλος μιας ένοπλης επαναστατικής οργάνωσης.                                                                                                                                                                        Στις κατάλληλες συνθήκες και με τις κατάλληλες προϋποθέσεις μπορεί να αποτελέσει μέσο με το οποίο το κράτος έντεχνα θα προσπαθήσει να νικήσει και να απονοηματοδοτήσει ιδεολογικά τους πολιτικούς του αντιπάλους. Με το δέλεαρ της πρόσχερης ελευθερίας και τις υποσχέσεις αρμοδίων για ευνοϊκότερες συνθήκες κράτησης, υπάρχει η δυνατότητα να αποκομιστούν οφέλη πολιτικά και πράξεις άρνησης και αντίστασης απέναντι στο υπάρχον, από ανθρώπους με σαφή προσανατολισμό και στοχεύσεις, να μετατραπούν σε απλά ‘’λάθη’’ του παρελθόντος.                                                                                                                                                                                                                          Και μπορεί στον ελλαδικό χώρο να μην υπάρχουν επίσημες νομοθετικές διατάξεις που να ορίζουν τις δηλώσεις μετανοίας ως κριτήριο για την χορήγηση αδειών, αλλά να λειτουργεί κάτι τέτοιο άτυπα αποτελώντας έναν ακόμη άγραφο νόμο των κελιών της δημοκρατίας, αλλά έρχεται το παράδειγμα του εξωτερικού και πιο συγκεκριμένα της Ιταλίας, να επιβεβαιώσει μια τακτική ενορχηστρωμένη άρτια που στοχεύει στην εξόντωση, πολιτική και φυσική, όλων όσοι αγωνίζονται ορθώνοντας ανάστημα απέναντι στον κόσμο της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της υποταγής.                                                                                                                                                                                  Χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσπάθειας φίμωσής του Δημήτρη Κουφοντίνα, αποτελεί η ακύρωση της εκδήλωσης στην Νομική Σχολή Αθηνών, στην οποία θα παρέμβαινε τηλεφωνικά με σκοπό να αναδεχθεί το ζήτημα της στέρησης των αδειών του. Η εκδήλωση αυτή ακυρώθηκε μετά από τον αποκλεισμό της Νομικής με την παρουσία Μ.Α.Τ., ύστερα από εντολή της κοσμητείας της Σχολής και την απαγόρευση στον Δημήτρη Κουφοντίνα να παρέμβει τηλεφωνικά.                                                                                                                                                                                                 Στην περίπτωση των ένοπλων επαναστατών το κράτος δεν χάνει ευκαιρία να δηλώσει την εκδικητικότητα του φανερώνοντας το διαρκή φόβο των εξουσιαστών απέναντι σε όποιον/α παίρνει σαφή θέση στον ταξικό και κοινωνικό πόλεμο. Στοχεύοντας βέβαια στην εξόντωση των πολιτικών του αντιπάλων πραγματώνεται ακόμη μια επιδίωξη. Οι εχθροί επαναορίζονται. Γιατί αποδέκτες της ωμής πραγματικότητας είναι πέρα από τους ορκισμένους εχθρούς του εξουσιαστικού συμπλέγματος, εκείνοι και εκείνες που περισσεύουν. Που πασχίζουν να επιβιώσουν, σε ορατά ή αόρατα κελιά, σε ένα κόσμο που αποδεικνύει διαρκώς πως για να ανθίσει θα πρέπει πρώτα να συντριβεί ολοκληρωτικά. Απέναντι, λοιπόν, στον πόλεμο που ζούμε, να αναλάβουμε τη θέση μάχης που μας αναλογεί. Για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας. Για την επανάσταση και την Αναρχία.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ.

ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Εκδήλωση – Συζήτηση με τηλεφωνική παρέμβαση των κρατούμενων αγωνιστών Κουφοντίνα, Γουρνά, Καραγιαννίδη, Χαρίση

Η κυριαρχική επίθεση περιλαμβάνει την ολοένα και μεγαλύτερη περιστολή κάθε κατάκτησης και εντός της φυλακής. Έτσι, με μια πλειάδα μεθόδων, από τη γραφειοκρατική παρεμπόδιση, μέχρι την ξεκάθαρη απαίτηση υποταγής και αναγνώρισης της εξουσίας κράτους και κεφαλαίου, κόβονται οι άδειες για μια σειρά κρατουμένων, με ιδιαίτερη έμφαση σε όσους τοποθετούνται στο μετερίζι του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση. Οι άδειες για όσους βρίσκονται έγκλειστοι στις φυλακές δεν είναι παραχώρηση, αλλά κάτι που έχει κερδηθεί με πολύχρονους σκληρούς αγώνες και τους αγώνες μας θα τους υπερασπιστούμε.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Εκδήλωση – Συζήτηση, με τηλεφωνική παρέμβαση των κρατούμενων αγωνιστών:

Δημήτρη Κουφοντίνα,
Κώστα Γουρνά,
Γιώργου Καραγιαννίδη,
Φοίβου Χαρίση,
και παρουσία συντρόφων από συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στο κίνημα αλληλεγγύης στους κρατούμενους αγωνιστές.

Σάββατο 11 Μάρτη στις 18:00 στο Παράρτημα (Κορίνθου και Αράτου).

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

keimenoea1keimenoea2Στις 10 Μάρτη πέφτει νεκρός μετά από ένοπλη συμπλοκή με μπάτσους στη Δάφνη ο αναρχικός αντάρτης, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, Λάμπρος Φούντας, σε προπαρασκευαστική ενέργεια της οργάνωσης. Το επόμενο διάστημα συλλαμβάνονται οι Πόλα Ρούπα, Νίκος Μαζιώτης και Κώστας Γουρνάς που αναλαμβάνουν και την πολιτική ευθύνη συμμετοχής στην οργάνωση, καθώς και άλλοι αναρχικοί σύντροφοι. Στο αρχικό δικαστήριο, οι τρείς που είχαν αναλάβει ευθύνη συμμετοχής στην οργάνωση (που επί μια δεκαετία δρούσε απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο με επιθέσεις σε τράπεζες, το χρηματιστήριο, τις αστυνομικές δυνάμεις, πολιτικά πρόσωπα κτλ) καταδικάστηκαν σε δεκάδες χρόνια φυλάκισης. Σήμερα, έχουμε μπροστά μας το εφετείο της ίδιας υπόθεσης και μια ακόμη μάχη της οργάνωσης και των συντρόφων που διώκονται για την ίδια υπόθεση απέναντι στην κρατική καταστολή, απέναντι στον κοινωνικό και ταξικό εχθρό.

Oι σύντροφοι Μαζιώτης, Ρούπα, ύστερα από ένα σύντομο χρονικό διάστημα εκτός φυλακής, μετά την καταδίκη τους στο πρώτο δικαστήριο της οργάνωσης, επικηρύσσονται και περνούν στην παρανομία (μαζί με το ανήλικο παιδί τους). Τον Ιούλιο του 2014 μετά από ένοπλη συμπλοκή με μπάτσους, συλλαμβάνεται εκ νέου και τραυματισμένος, ο Νίκος Μαζιώτης, ο οποίος είχε επικηρυχθεί και ζούσε στην παρανομία όπως και η Πόλα Ρούπα (μαζί με το ανήλικο παιδί τους). Ο σύντροφος, για τη δεύτερη αυτή περίοδο έχει αναλάβει την ευθύνη για τη βομβιστική επίθεση με παγιδευμένο όχημα στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας στην οδό Αμερικής, όπου στεγάζονταν και ο μόνιμος αντιπρόσωπος του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Σήμερα, έχει ξεκινήσει ένα νέο δικαστήριο που αφορά αυτήν την ενέργεια καθώς και την ένοπλη συμπλοκή στο Μοναστηράκι αλλά και κάποιες απαλλοτριώσεις τραπεζών. Σε αυτό το δικαστήριο περιλαμβάνονται και ο αναρχικός Αντώνης Σταμπούλος που συνελήφθη την 1η Οκτώβρη του 2014 κατά τη διάρκεια επιχείρησης της αντιτρομοκρατικής και βρίσκεται προφυλακισμένος με τη κατηγορία της συμμετοχής στην οργάνωση, καθώς και ο Γιώργος Πετρακάκος.

Η ένοπλη αναρχική πολιτική οργάνωση του Επαναστατικού Αγώνα έχει πραγματοποιήσει μια σειρά επιθέσεων απέναντι στο διεθνές και ντόπιο κεφάλαιο, απέναντι στο κράτος, απέναντι στο πολιτικό προσωπικό που το επανδρώνει. Σε επίπεδο ανάλυσης, έχει θέσει εξ αρχής το ζήτημα της κοινωνικής επανάστασης και του ένοπλου αγώνα ως άρρηκτο κομμάτι της επαναστατικής διαδικασίας. Επιπλέον, πριν η χώρα μπει και επίσημα στην εποχή των μνημονίων, από την οργάνωση είχε σκιαγραφηθεί το περιβάλλον εντός μιας αναμενόμενης δομικής καπιταλιστικής και διεθνούς κρίσης, όπως και έγινε, και των ακόλουθων ανακατατάξεων και γεγονότων, που θα έθεταν και θα θέτουν με τον πιο δυναμικό και πολυεπίπεδο τρόπο τους επαναστάτες απέναντι στα διλήμματα και τις επιλογές της εποχής τους. Διλήμματα και επιλογές που έχουν στραμμένη την προοπτική τους στην κοινωνική επανάσταση, την ατομική και συλλογική απελευθέρωση. Στο δικό μας λοιπόν περιβάλλον κρίσης, η ρωγμή στον καπιταλιστικό χωροχρόνο του Δεκέμβρη του ’08 ήταν και το πρώτο επιστέγασμα της νέας αυτής επιλογής και η πρώτη εμφάνιση της αυτόνομης, αυθόρμητης και πολυσχιδούς δραστηριότητας των κοινωνικών κομματιών που επιλέγουν ένα άλλο δρόμο μπροστά στη λυσσαλέα καπιταλιστική επίθεση που εξαπλώνεται. Για την παρουσία του Επαναστατικού Αγώνα και τις στοχεύσεις του, για το λόγο του και την παρουσία του είναι που οι σύντροφοι αυτοί αντιμετωπίζουν την επίθεση του κράτους. Όπως και όλες οι οργανώσεις, συλλογικότητες και άτομα που αναζητούν τη σφυρηλάτηση του επαναστατικού δρόμου, την έμπρακτη οργάνωση του ανατρεπτικού σχεδίου, την οικοδόμηση μιας αταξικής επαναστατημένης κοινωνίας.

Στον ελλαδικό χώρο, διανύουμε τη 5η χρονιά συνέχισης των μνημονίων ως τη συμπύκνωση της λυσσαλέας επίθεσης κράτους και των αφεντικών, ντόπιων και υπερεθνικών σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής με στόχο τη διαχείριση των συνεπειών της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, κομμάτι της οποίας αποτελεί και η Ε.Ε. Παρ’όλες τις πρόσκαιρες ψευδαισθήσεις που έσπειρε η κυβέρνηση του σύριζα περί χαλάρωσης της ασφυκτικής λιτότητας και επαναφοράς κοινωνικών και ταξικών κατακτήσεων (που κατακτήθηκαν με σκληρούς κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες προηγούμενα χρόνια), μέσω θεσμικών αλλαγών και διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε. και τους επονομαζόμενους πλέον «θεσμούς», η κοινωνική πραγματικότητα συνεχίζει να χειροτερεύει. Αποδεικνύεται, έτσι, ότι ανεξαρτήτως πολιτικής διαχείρισης (Σύριζα- Ανέλ) οι κεντρικές επιλογές του ελληνικού κράτους και του κεφαλαίου παραμένουν άθικτες. Το κοινωνικό σύστημα ασφάλισης συνεχίζει να κατεδαφίζεται, οι συντάξεις μειώνονται περαιτέρω, η ανεργία διογκώνεται, πλέον η πρώτη κατοικία παραμένει απροστάτευτη από τις ορέξεις των ντόπιων τραπεζιτών και η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας προχωρά κανονικά. Με όχημα το ιδεολόγημα της ανάπτυξης και τη συνέχιση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, η καπιταλιστική επέλαση σαρώνει τα πάντα στο διάβα της είτε αυτό αφορά ανθρώπους είτε τη φύση (Χαλκιδική). Η πλήρης εφαρμογή και αναβάθμιση του νομικού οπλοστασίου του κράτους, καθώς και η αναδιάρθρωση των σωμάτων ασφαλείας για την αποδοτικότερη καταστολή των αγωνιζομένων, η συνέχιση της στοχοποίησης πολιτικών χώρων όπως ο αναρχικός-αντιεξουσιαστικός, καθώς και οι διώξεις αγωνιστών του κινήματος ενάντια στα μεταλλεία χρυσού και χαλκού στη Β.Α. Χαλκιδική με τα ΜΑΤ να δρουν ως ιδιωτικός στρατός του Μπόμπολα στη περιοχή, καταδεικνύουν ότι οι συριζαίικες φανφάρες περί δημοκρατίας, ανεξάρτητης δικαιοσύνης, σταματούν εκεί όπου αρχίζουν να θίγονται και να παρεμποδίζονται τα συμφέροντα του εγχώριου και υπερεθνικού κεφαλαίου.

Ιδιαίτερα για τις ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις και τους αγωνιστές που αντιμάχονται έμπρακτα και με όλα τα μέσα τις σάπιες αξίες του καπιταλισμού και το λυσσαλέο πόλεμο που αυτός διεξάγει στους από τα κάτω, η αντιμετώπισή τους μέσα από τρομοδικεία στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα προς όλους τους αγωνιζόμενους και τα ριζοσπαστικά κομμάτια της κοινωνίας πως η δημοκρατία θα αντιμετωπίζει ως εσωτερικό εχθρό και τρομοκράτη όποιον και όποια αμφισβητεί και μπλοκάρει την καπιταλιστική ανάπτυξη και την απρόσκοπτη λειτουργία του συστήματος. Η διεθνής αντιεξεγερτική εκστρατεία που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ το 2001 και η οποία προεικόνιζε ποιο θα ήταν το βασικό εργαλείο για την αντιμετώπιση της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης που ήδη είχε αρχίσει να διαφαίνεται, κωδικοποιήθηκε ως πόλεμος ενάντια στη τρομοκρατία. Υιοθετήθηκε από όλο το δυτικό κόσμο με τη θέσπιση αντιτρομοκρατικών νόμων και τη δημιουργία διεθνούς λίστας «τρομοκρατικών» οργανώσεων. Στη λίστα αυτή περιλαμβάνεται και η οργάνωση του Επαναστατικού Αγώνα του οποίου το τρομοδικείο βρίσκεται σε εξέλιξη. Είναι η αντιεξεγερτική επιχείρηση του ελληνικού κράτους που εντάθηκε μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και που συνεχίζει μέχρι σήμερα ενταγμένη πλέον στο γενικό πλαίσιο της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και του καθεστώτος εξαίρεσης.

Από τη μεριά μας, ως αναρχικοί, στεκόμαστε δίπλα στους συντρόφους μας επειδή είναι κομμάτι της ιστορίας και του παρόντος μας, επειδή η αλληλεγγύη είναι άρρηκτο κομμάτι της πολιτικής μας κουλτούρας και διαδικασίας. Είναι όμως και κάτι παραπάνω. Η συνειδητοποίηση πως ο δρόμος για την κοινωνική επανάσταση, όσο δύσβατος και αν είναι περνά μέσα από τη συνάντηση, τη μάχη, την οργάνωση, τη συγκρότηση των απαραίτητων πεδίων που τόσο οι αγωνιστές αλλά και συνολικά οι από τα κάτω που πετιούνται εκτός πλαισίου θα μπορέσουν να ανασάνουν απέναντι στον καπιταλιστικό βούρκο και θα επανασυγκροτήσουν τα εργαλεία τους, αναλυτικά και υλικοπρακτικά, για να πραγματοποιήσουν την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο. Και σε αυτήν την πορεία οι επιλογές αγώνα είναι ανοιχτές, όπως και η τοποθέτησή τους από τον καθένα στο σχέδιο αγώνα και μάχης που καταστρώνει. Ιδιαίτερα μέσα σε ένα όλο και πιο αλλοτριωμένο, αποχαυνωμένο κοινωνικό περιβάλλον, τάξης, ασφάλειας και θανάτου, η διατήρηση της αγωνιστικής, επαναστατικής προοπτικής είναι αναγκαία. Και η στήριξη των ίδιων των αγώνων μας, των ίδιων των συντρόφων μας βρίσκεται ακριβώς στον πυρήνα αυτής της διαδικασίας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ

ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ Ε.Α. ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ
ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΣΕ ΣΥΜΠΛΟΚΗ ΜΕ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΣΤΙΣ 10/3/2010

Αναρχικές-οί από το αναρχικό αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον

 

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΣΤΑΤΗΡΗ- ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 14/7

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΣΤΑΤΗΡΗ- ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 14/7

ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

         Στις 2 Μάρτη συλλαμβάνεται από την αντιτρομοκρατική η καταζητούμενη αναρχική Αγγελική Σπυροπούλου, μετά την αποκάλυψη του σχεδίου απόδρασης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς από τις φυλακές Κορυδαλλού. Στα πλαίσια της ίδιας τρομοκρατικής επιχείρησης συλλαμβάνονται φιλικά και συγγενικά πρόσωπα των μελών της Συνομωσίας πυρήνων της Φωτιάς μεταξύ των οποίων και η Αθηνά Τσάκαλου, μητέρα των Χρήστου και Γεράσιμο Τσάκαλου και η Εύη Στατήρη, σύζυγος του δεύτερου. Με συνοπτικές διαδικασίες κατηγορούνται για υπόθαλψη εγκληματία και ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση (νόμος 187α) και προφυλακίζονται.

Μετά από πολυήμερη απεργία πείνας των μελών της ΣΠΦ και της Α. Σπυροπούλου, παράλληλα με την απεργία πείνας και άλλων συντρόφων ενός της φυλακής για μια σειρά ζητημάτων μεταξύ των οποίων και την κατάργηση των άρθρων 187 και 187 Α, ορίζεται η αποφυλάκιση της Α.Τσάκαλου με ακραίους περιοριστικούς όρους που στην ουσία την εξορίζουν στη Σαλαμίνα από όπου της απαγορεύουν να μετακινηθεί. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, σε μία προσπάθεια να εκτονώσει φαινομενικά την κατάσταση και να κεφαλαιοποιήσει τους πολύχρονους και μαχητικούς αγώνες για τα ζητήματα των φυλακών, καταθέτει ένα νομοσχέδιο που περιλαμβάνει και μια τροπολογία που προέβλεπε την άμεση αποφυλάκισή της Ε. Στατήρη. Τις φαινομενικά ευεργετικές διατάξεις του νομοσχεδίου Παρασκευόπουλου έρχεται να διαψεύσει ο αρμόδιος ανακριτής για «υποθέσεις τρομοκρατίας» Ευτύχιος Νικόπουλος που απορρίπτει συνολικά 5 αιτήσεις αποφυλάκισης ( πρόκειται άλλωστε για τον ίδιο ανακριτή που παίζει κομβικό ρόλο και σε άλλες υποθέσεις συντρόφων μεταξύ των οποίων και του Ν. Ρωμανού με τις εκπαιδευτικές άδειες). Απέναντι σε αυτήν την εκδικητική συνθήκη, η Ε. Στατήρη ξεκινά απεργία πείνας για την αποφυλάκισή της, από τις 14/7.                                                              

          Η υπόθεση της σύλληψης, κατηγορίας με τα άρθρα 187 και 187 Α, της προφυλάκισης και κράτησης είτε εντός της φυλακής είτε εκτός με σκληρούς περιοριστικούς όρους ανθρώπων στα πλαίσια συνολικότερων κατασταλτικών επιθέσεων αναδεικνύει μια σειρά από πολλαπλά ζητήματα. Κατ’αρχάς, στην παρούσα υπόθεση καταδεικνύει την αμείλικτη και σταθερή θέση του κράτους απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους ανεξαρτήτως χρώματος της διακυβέρνησης. Και περαιτέρω, όχι μόνο στους ίδιους αλλά και σε όσους δε σκύβουν το κεφάλι αποδεχόμενοι την αποστασιοποίηση, το φόβο που οι προφυλακίσεις και οι διώξεις προσπαθούν να επιβάλλουν, αλλά αντίθετα ορθώνουν το ανάστημά τους ξεδιπλώνοντας κάθε πτυχή της αλληλεγγύης είτε μέσα από την ανθρώπινη σχέση είτε μέσα από την πολιτική δράση. Η κατασταλτική αντεπίθεση του κράτους μετά και το Δεκέμβρη του ’08, με αιχμή τις αντιτρομοκρατικές εκστρατείες απέναντι στις ένοπλες και αντάρτικες πολιτικές αναρχικές οργανώσεις , πέρα από το να φυλακίσει, να χαρτογραφήσει και να αδρανοποιήσει συντρόφους, στόχευε και στοχεύει να ορθώσει ένα φαινομενικά απροσπέλαστο επιστημονικό-νομικό-δικαιικό τείχος, ενσταλάζωντας το φόβο εντός των συντροφικών σχέσεων και διαδικασιών. Έτσι, πολλά εργαλεία του αγώνα αποπειράται να εξοβελιστούν σε ένα διηνεκές, φαντάζουν μακρινά και απλησίαστα. Και τέλος, το ίδιο το περιεχόμενο της αλληλεγγύης να ποινικοποιηθεί, παραμένοντας στατικό και στείρο.

Διαφαίνεται ξεκάθαρα πως το κράτος έκτακτης ανάγκης ήρθε για να μείνει. Η φαινομενικότητα της πιο “ανθρώπινης” , της πιο “δίκαιης” αριστερής διαχείρισης δεν μπορεί να κρύψει την αμείλικτη πραγματικότητα που ορίζει τον ιδεολογικό και φυσικό πόλεμο απέναντι σε όποιον-α αγωνίζεται, σε όποιον-α μάχεται, σε όποιον-α ζει με αξιοπρέπεια και προτάσσει την αλληλεγγύη, σε όποιον-α περισσότερο από οτιδήποτε άλλο καταστρώνει τα σχέδια της καταστροφής του κράτους και του καπιταλισμού. Στους οριακούς καιρούς που ζούμε είναι ανάγκη να αντιληφθούμε πως η ομηρία και εξορία ανθρώπων επειδή συμπεριφέρθηκαν με αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη, η εκδικητική κρατική μανία, ορίζουν μια συνθήκη εξαίρεσης, δίπλα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης , δίπλα στα νομικά και πολιτικά “παραπτώματα” στα οποία η ίδια η αστική δημοκρατία καταφεύγει ακριβώς για να διευρύνει τον ορίζοντα της καταπίεσης διαγράφοντας με τον πιο θεαματικό τρόπο πως η μη ύπαρξη άλλης εναλλακτικής που ακόμη και τα αριστερά στόματα βροντοφωνάζουν πρέπει να γίνει το σταθερό και μοναδικό στοιχείο αντίληψης και συγκρότησης του νου και κατά συνέπεια της ζωής των σύγχρονων πληβείων.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, οι αγώνες εντός και εκτός των φυλακών και τα αναρχικά περιεχόμενά τους, είναι ζωτικής σημασίας να διατηρηθούν, να πολλαπλασιαστούν, να βαθύνουν έμπρακτα και μη. Την ίδια ώρα που ο καπιταλισμός ξεδιπλώνει ακόμη ένα χαρτί στην απόπειρα αναπαραγωγής και συνέχειάς του στο ελληνικό πολιτικό-κοινωνικό πείραμα, τα πόνερα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, της υποχώρησης των αγώνων και συνολικά της επαναστατικής άμπωτης είναι σημεία που πρέπει να προσπεραστούν μέσα από την αναβάθμιση του ίδιου του αγώνα. Και το ζήτημα της αλληλεγγύης, του σπασίματος του ιδεολογικού πολέμου του κράτους και της σύνδεσης των αγωνιζόμενων υποκειμένων αντανακλάται και στην υπόθεση της Ε. Στατήρη. Τα προηγούμενα και τα πεπραγμένα δεν γράφονται μόνο σε ποινικές διατάξεις, αλλά και στους δρόμους, μέσα από την ταξική κοινωνική πάλη. Απέναντι στον καπιταλιστικό βούρκο, τον κοινωνικό εκφασισμό και τον κανιβαλισμό που απλώνονται γύρω μας, η αλληλεγγύης είναι μια ανταγωνιστική κοινωνική συνθήκη. Ακόμη περισσότερο όταν ξεφεύγει από τον ανθρωπισμό και γίνεται ένα αιχμηρό, πολιτικό εργαλείο, όταν κατασκευάζει νέες σφαίρες αγώνα, όταν ξεδιπλώνεται στο δρόμο. Στο χέρι μας είναι να το πραγματώσουμε, επιτιθέμενοι σε κάθε επίπεδο στην κατασταλτική κρατική στρατηγική, συνδέοντας τους αγώνες, στεκόμενοι δίπλα σε συντρόφους και όποιον πλήττεται από την καπιταλιστική επίθεση.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕΤΑΞΥ ΟΣΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Πρωτοβουλία αλληλεγγύης από το αναρχικό-αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον ( Άστιγγος 100 & Κανακάρη Ρούφου ).

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ από 2/03

 

«Ξεκινάμε με μία διαπίστωση που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε. Όλα κατακτιούνται με αγώνες. Αν στις φυλακές σήμερα μπορούμε να έχουμε βιβλία, τηλεόραση, ελεύθερη τηλεφωνική επικοινωνία, άδειες, αναστολές, αν δε μας χτυπάνε οι δεσμοφύλακες το οφείλουμε στις αιματηρές εξεγέρσεις και τις απεργίες πείνας παλιότερων κρατουμένων.Σήμερα είναι η δικιά μας ώρα να παλέψουμε και να κερδίσουμε.»                                    ( απόσπασμα από την ανακοίνωση έναρξης απεργίας πείνας του Δικτύου Αγωνιστών Κρατουμένων ).

 

Στις 2 του Μάρτη κρατούμενοι αγωνιστές στις φυλακές της Ελλάδας (τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα Νίκος Μαζιώτης και Κώστας Γουρνάς, το μέλος της 17 Νοέμβρη Δημήτρης Κουφοντίνας, τα μέλη του Δικτύου Αγωνιστών Κρατουμένων Αντώνης Σταμπούλος, Τάσος Θεοφίλου, Φοίβος Χαρίσης, Αργύρης Ντάλιος και Γιώργος Καραγιαννίδης, Γρηγόρης Σαραφούδης), καθώς και ο κρατούμενος Γιώργος Σοφιανίδης, ξεκίνησαν απεργία πείνας απαιτώντας συγκεκριμένα τα εξής:

 

Την κατάργηση:

  • του άρθρου 187 ( ένταξη σε εγκληματική οργάνωση )
  • του άρθρου 187Α ( ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση )
  • της επιβαρυντικής διάταξης για την πράξη που τελέστηκε με καλυμμένα χαρακτηριστικά («κουκουλονόμο»)
  • του νομικού πλαισίου που ορίζει τη λειτουργία των φυλακών τύπου Γ.
  • της βίαιης λήψης DNA ως αποδεικτικό δικαστικο στοιχείο και τη δυνατότητα πρόσβασης στο γενετικό υλικό από πραγματογνώμονα βιολόγο του κατηγορουμένου.
  • Και τέλος,την άμεση απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού προκειμένου να μπορεί να λάβει τη νοσηλεία που χρειάζεται.

                Αλληλέγγυοι στον αγώνα τους στέκονται οι Τούρκοι και Κούρδοι  κρατούμενοι αγωνιστές με κυλιόμενες απεργίες πείνας. Ταυτόχρονα τα μέλη της Συνομωσίας Πυρήνων της Φωτιάς και η αναρχική Α.Σπυροπούλου ξεκίνησαν απεργία πείνας απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση των εκδικητικά προφυλακισμένων συγγενών τους, στηρίζοντας παράλληλα και τα υπόλοιπα αιτήματα..

Η απεργία πείνας αυτή είναι πολλαπλής και βαθιάς σημασίας. Είναι η αναμέτρηση με το καθεστώς εξαίρεσης που οικοδόμησε το κράτος έκτακτης ανάγκης τα τελευταία χρόνια. Είναι μια αναμέτρηση που φτάνει μέχρι την έναρξη της επίσημης «αντιτρομοκρατικής» καμπάνιας του ελληνικού κράτους με τις συλλήψεις για την 17Ν το 2002.  Χαρακτηριστικά, ο πρώτος «αντιτρομοκρατικός» ( ένταξη σε εγκληματική οργάνωση-άρθρο 187 ), ψηφίζεται το 2001, το 2004 ψηφίζεται ο Β΄ νόμος, το άρθρο 187Α ( τρομοκρατική οργάνωση),ενώ το 2010 τροποποιήθηκε το άρθρο 187Α προς το δυσμενέστερο,. Το 2009, λίγο καιρό μετά την εξέγερση του 2008, ψηφίζεται ο «κουκουλονόμος», διάταξη που αναβαθμίζει τις κατηγορίες όσων συλλαμβάνονται και στόχο έχει τον εκφοβισμό και την επιβολή δικαστικής ομηρίας στους αγωνιστές. Το 2012 με εισαγγελική διάταξη επεβλήθη η βίαιη απόσπαση του DNA κατά τη σύλληψη. Τέλος, το καλοκαίρι του 2014 ψηφίστηκε ως φυσική συνέχεια και συνέπεια της κατασταλτικής του πολιτικής, το νόμο για τις φυλακές τύπου Γ΄ και τις ειδικές συνθήκες κράτησης. Οι φυλακές αυτές προορίζονται, μεταξύ άλλων, για αγωνιστές που είτε έχουν αναλάβει την ευθύνη για συμμετοχή σε ένοπλη επαναστατική οργάνωση είτε, λόγω πολιτικών επιλογών και συντροφικών σχέσεων, φέρονται ως μέλη τέτοιων, καθώς επίσης και για τους «απείθαρχους» κρατούμενους. Ο πλήρης εξοπλισμός τους με σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα ελέγχου και η εξωτερική -δυνητικά και εσωτερική- φύλαξη της φυλακής από ειδικό σώμα της αστυνομίας, η μη χορήγηση αδειών στους κρατούμενους των φυλακών αυτών, η μη δυνατότητα ευεργετικού υπολογισμού της ποινής μέσω μεροκαμάτων και η αύξηση του χρόνου έκτισης της ισόβιας ποινής, συνθέτουν το καθεστώς εξαίρεσης για τους κρατούμενους αγωνιστές, και το τίμημα- φόβητρο για όσους επιλέγουν να αγωνίζονται μαχητικά ενάντια στην εξουσία.

 

Η παρούσα λοιπόν απεργία πείνας είναι μια αναμέτρηση με το οικοδόμημα της καταστολής που δεν αφορά  μόνο τους κρατούμενους αγωνιστές, τον αναρχικό / αντιεξουσιαστικό χώρο αλλά συνολικά  όσους αγωνίζονται απέναντι στην λυσσαλέα  καπιταλιστική επίθεση, ιδιαίτερα μετά το Δεκέμβρη του 2008. Η αγωνιστική/ ριζοσπαστική προοπτική, οι τοπικές αντιστάσεις, η από τα κάτω οργάνωση, η αμφισβήτηση του μονοπωλίου της κρατικής βίας από μεγάλα κοινωνικά κομμάτια μέσα στο περιβάλλον κρίσης των τελευταίων ετών και η πάντα παρούσα πιθανότητα επαναστατικής τροπής κατέστησαν αναγκαίο για το κράτος τον μετασχηματισμό του ποιοτικά και ποσοτικά. Το προηγούμενο διάστημα, η συγκυβέρνηση Νδ-Πασοκ, στράφηκε ενάντια στα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας με διάφορες μεθοδεύσεις και βασιζόμενη στο δόγμα μηδενικής ανοχής ενάντια σε όποιον αντιστέκεται. Οι εκκενώσεις καταλήψεων, οι συλλήψεις  με την αναβάθμιση των κατηγοριών μέσω του κουκουλονόμου, οι διώξεις με τη χρήση του dna, οι επιστρατεύσεις απεργών, η άγρια καταστολή στους κατοίκους της ΒΑ Χαλκιδικής και της Κερατέας συνθέτουν το παζλ της καταστολής κυρίως απέναντι στις αντιστάσεις που κορυφώθηκαν στην εποχή των μνημονίων  και είχαν ήδη αρχίσει να διαμορφώνονται μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Ακόμη, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, οι διώξεις οροθετικών κλπ συμπληρώνουν πλαίσιο της κεντρικής κρατικής πολιτικής και λόγου. Μια κατάσταση εξαίρεσης στα σπλάχνα της κοινωνίας, που έχει αποδιοπομπαίους τράγους και εσωτερικούς εχθρούς. Το καπιταλιστικό κράτος πήρε τη μορφή του κράτους έκτακτης ανάγκης προκειμένου να συνεχίσει την αναπαραγωγή του κεφαλαίου, βρισκόμενο μπροστά σε μια ακόμη εγγενή κρίση του καπιταλισμού, μη μπορώντας να αποσπάσει πλέον την κοινωνική συναίνεση από τους από τα κάτω της κοινωνίας που προλεταριοποιούνται βίαια από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Τώρα, όμως ήρθε η ώρα να συγκρουστούμε μετωπικά με αυτήν την στρατηγική, βήμα βήμα, απελευθερώνοντας έδαφος για τους ανθρώπους, το κίνημα, και τις επιλογές του.   

                                               

Σήμερα, μια νέου είδους διαχείριση, σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης αυτή τη φορά, έρχεται στο προσκήνιο προκειμένου να αμβλύνει τις αντιθέσεις που γιγαντώθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, να δημιουργήσει κλίμα συναίνεσης και να υποσχεθεί κοινωνική ευημερία μέσω μεταρρυθμίσεων σε διάφορους τομείς του κρατικού οικοδομήματος.  Από αυτή την προσέγγιση, απορρέουν και τα επιχειρήματα και η βασική αντίληψη του Σύριζα περί επαναφοράς της δημοκρατίας και το περίφημο: «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα». Αυτές οι προσεγγίσεις, όχι μόνο δεν ακουμπούν τους πραγματικούς πυλώνες της παρούσας κατάστασης (συμμετοχή στην ΕΕ, μνημόνια, δανειακές συμβάσεις, ρόλος του ντόπιου και υπερεθνικού κεφαλαίου, καταστολή) αλλά αποπροσανατολίζουν, με την δημιουργία εντός της κοινωνίας μιας ψευδαίσθησης  πως ο Σύριζα θα λύσει όλα τα προβλήματα χωρίς μάλιστα να δημιουργηθεί κανενός είδους ρήξη με τον καπιταλισμό. Μόνο που κάτι τέτοιο απλά θα αναθέσει όλη την κοινωνική δυναμική στα χέρια μιας ελπίδας για τη μετάβαση σε ένα καλύτερο μέλλον, μια  μετάβαση αναίμακτη. Κάτι τέτοιο συντηρεί, και μάλιστα από τα αριστερά, το υπάρχον.

 

Ο Σύριζα, ήδη από τις πρώτες του κινήσεις, δείχνει ότι είναι προσανατολισμένος σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων και επικοινωνιακών τεχνασμάτων και ικανοποίησης, με μεσοβέζικο τρόπο, των πιο ριζοσπαστικών αιτημάτων που έβαλε στην αντζέντα του για να βγει στην εξουσία. Έτσι, το μνημόνιο βαφτίζεται γέφυρα, τα κέντρα κράτησης μεταναστών αντικαθίστανται  με κέντρα φιλοξενίας και η κατάργηση των φυλακών τύπου Γ έχει προαναγγελθεί προκειμένου εντός των υπαρχουσών δομών να υπάρξουν πτέρυγες υψίστης ασφαλείας. Ο εσωτερικός εχθρός λοιπόν, έτσι όπως ορίστηκε, μεταξύ άλλων, στο πρόσωπο των αναρχικών αγωνιστών, των ανταρτών πόλης και των δυναμικών αυτοοργανωμένων κινημάτων τα προηγούμενα χρόνια από το καθεστώς, θα συνεχίσει να υφίσταται, όσο και αν η σημειολογία των λέξεων και οι διαχειριστές του συστήματος αλλάζουν. Ιδιαίτερα για όσα ζητήματα δυναμιτίζουν την πλατιά βάση που ψήφισε το Σύριζα κυρίως λόγω οικονομικών θέσεων και όχι για να δώσει χαρτιά στους μετανάστες ή να απελευθερώσει τους κρατούμενους αγωνιστές.

 

Μέσα σε αυτήν λοιπόν την ιστορική συνθήκη, η απεργία πείνας αυτή έρχεται να ορθώσει ένα ανάχωμα απέναντι στην φαρέτρα της καταστολής. Βάζοντας το ζήτημα συνολικά ως αυτό που είναι. Μια αναμέτρηση ενός κομματιού του επαναστατικού μετώπου με το κράτος και το κεφάλαιο. Η απεργία πείνας είναι πρακτικά και συμβολικά ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία που έχουν οι κρατούμενοι αγωνιστές και για έναν αγώνα τέτοιου βάθους και σημασίας δε θα μπορούσε να μη χρησιμοποιηθεί. Κάτι τέτοιο, όμως δε σημαίνει πως αγωνίζονται μόνοι τους, ή συνεπικουρούμενοι απλά από το υπόλοιπο κομμάτι του κινήματος. Είναι αναγκαίο να προβάλλουμε τη σημασία του αγώνα που έχει ξεκινήσει, για την έκβαση, το επόμενο διάστημα, του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Να το προβάλλουμε σε όλους αυτούς με τους οποίους βρεθήκαμε σε δρόμους και πλατείες στην ίδια πλευρά του οδοφράγματος στις μεγάλες συγκρούσεις των προηγούμενων χρόνων. Είναι μια αναμέτρηση με την άμπωτη της ριζοσπαστικής κίνησης και της ταξικής πάλης που χαρακτηρίζει το τελευταίο διάστημα. Είναι μια ευθεία αντιπαραβολή με την ανάθεση της ελπίδας στα συμβούλια των Βρυξελλών, εκεί που αλώνεται η ιστορική σημασία της παρούσας εποχής σε μια συνέχεια του κράτους, μια διαχείριση και μια συμφωνία με τους δυνάστες των ζωών μας. Είναι μια ρήξη με τη στασιμότητα και η θύμηση εκείνων των στιγμών που όλα μοιάζουν πιθανά. Είναι μιας ζωτικής σημασίας πάλη του ριζοσπαστικού/επαναστατικού χώρου για την επανασυγκρότησή του και το πέρασμα στην αντεπίθεση. Εμείς, σαν κομμάτι αυτού του χώρου είμαστε δίπλα στους κρατούμενους αγωνιστές και την απεργία που διεξάγουν, δίπλα σε όσους πετάγονται έξω από το κοινωνικό κάδρο, σε όσους καταστέλλονται, σε όσους περισσεύουν, σε όσους ζουν με αξιοπρέπεια την εποχή τους,. Μαχόμαστε για την κοινωνική επανάσταση και τη έλευση ενός άλλου κόσμου, ενός κόσμου αταξικού, αντιεξουσιαστικού, ισότητας και αλληλεγγύης. Οι αγώνες του παρόντος είναι το δικό μας ενέχυρο για την έκβαση του μέλλοντος. Του μέλλοντος όσων αντιλαμβάνονται πως ο καπιταλισμός είναι ένα θανατηφόρο κοινωνικό σύστημα που δεν εξανθρωπίζεται, ούτε βελτιώνεται, αλλά καταστρέφεται.

 

ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ  ΕΝΤΟΣ ΚΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

 ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

 

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

 

 

Συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών ενάντια στις φυλακές και τις ειδικές συνθήκες κράτησης

Αλληλεγγύη στον Α. Σταμπούλο

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

Την 1/10 συλλαμβάνεται στο Βύρωνα Αττικής ο αναρχικός επαναστάτης Αντώνης Σταμπούλος ύστερα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής. Ο σύντροφος μεταφέρεται στη ΓΑΔΑ όπου για ώρες οι μπάτσοι προσπαθούν να του αποσπάσουν πληροφορίες ενώ ο ίδιος αρνείται να συνεργαστεί. Χωρίς καν να έχουν καταφέρει να διασταυρώσουν τα στοιχεία του συντρόφου, οι μπάτσοι δήθεν διαρρέουν πληροφορίες στα ΜΜΕ για την υπόθεση. Στις προσπάθειες τους να του αποσπάσουν αποτυπώματα, φωτογραφίες και DNA ο σύντροφος αντιστέκεται, ενώ τα καταφέρνουν μετά από μία μέρα, μόνο δένοντάς τον . Στις 5/10 ο ανακριτής του αποδίδει την κατηγορία για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα, ενώ με εισαγγελική εντολή αποφασίζεται η μεταγωγή του στον Κορυδαλλό. Ωστόσο υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες μεταφέρεται στο Μεταγωγών, όπου εκεί, στις 6/10, ο σύντροφος αποφασίζει και ανακοινώνει την έναρξη απεργίας πείνας-δίψας απαιτώντας τη μεταγωγή του στον Κορυδαλλό προκειμένου να βρίσκεται κοντά στο προσωπικό του περιβάλλον και τη συνήγορό του. Την επόμενη κιόλας μέρα, πραγματοποιείται η μεταγωγή του στις φυλακές της Λάρισας, όπου και συνεχίζει την απεργία έως τις 11/10 όταν και αποφασίζει την αναστολή της.

Όλες αυτές τις μέρες, φάνηκε για ακόμα μία φορά ξεκάθαρα ο ρόλος των media, μέσω της λασπολογίας που είναι ικανά να σπείρουν προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις κρατικές σκοπιμότητες και τα συμφέροντα των από τα πάνω. Στήνοντας εικονικό δικαστήριο συνέθεσαν την υπόθεση του Αντώνη Σταμπούλου με ευφάνταστα στοιχεία που δεν περιλαμβανόντουσαν καν στη δικογραφία της υπόθεσής του, εξάγοντας έτσι την ετυμηγορία του “αδίστακτου και επικίνδυνου τρομοκράτη”, ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο την προσπάθεια του κράτους για αποδόμηση του αναρχικού-επαναστατικού λόγου και δράσης. Κράτος και media δημιουργούν το κλίμα τρομοϋστερίας έως ότου ο σύντροφος ξεκινάει την απεργία πείνας/δίψας στις 6/10 και έκτοτε παρατηρείται μία διόλου τυχαία αποσιώπηση της υπόθεσης και της κατάστασης του ιδίου.

Μέσα από υποθέσεις σαν κι αυτή του Σταμπούλου, το κράτος επιχειρεί να δημιουργήσει έναν σφιχτό κλοιό γύρω από καταζητούμενους συντρόφους, μέσω αλλεπάλληλων συλλήψεων  συνδέοντας τες με την συγκεκριμένη υπόθεση, ενώ παράλληλα θέλει να σπείρει ένα γενικό κλίμα τρόμου και απειλής προς τα ριζοσπαστικά αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας. Επιπλέον σε συνεργασία με τα ΜΜΕ, επιδιώκει να καλλιεργήσει την πλασματική αντίληψη ότι οι επαναστάτες αποτελούν κίνδυνο για την κοινωνία, ανάγοντάς τους έτσι σε “εσωτερικό εχθρό”, όπου μέσω της καταστολής του, αναδεικνύεται και αυτοπαρουσιάζεται ως προστάτης και εγγυητής της ασφάλειας. Αυτή η αντίληψη τελικά μπορεί να λειτουργήσει μόνο προς όφελος του κράτους, γιατί η αίσθηση της απόλυτης κυριαρχίας του νόμου και της τάξης, είναι απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία του και την παντοδυναμία του που πασχίζει να διατηρήσει.

Άν θέλει κάποιος να βρει ποιός είναι ο πραγματικός τρομοκράτης, δεν έχει παρά να δει την πραγματική υπόσταση του κράτους και το ρόλο του ενάντια στους από τα κάτω αυτής της κοινωνίας. Το κράτος νοηματοδοτεί με το δικό του τρόπο τις κοινωνικές σχέσεις, επιβάλλει τα συμφέροντα των αφεντικών και θεσπίζει νόμους προς όφελός τους, ευθύνεται για τους αμέτρητους νεκρούς στο βωμό του κέρδους, για την αδιάκοπη καταστροφή του φυσικού κόσμου. Γιατί αν δεν είναι τρομοκρατία η συνθήκη της μισθωτής σκλαβιάς κι η εξαθλίωση , η απειλή της φυλακής και του ψυχιατρείου, οι αστυνομοκρατούμενες πόλεις και οι πολεμικές επιχειρήσεις, τότε τι είναι; Κι αν οι εξουσιαστές βαφτίζουν τεχνηέντως “τρομοκράτες” αυτούς που αμφισβητούν την κυριαρχία τους, αυτό συμβαίνει για να απονοηματοδοτηθεί η αντίσταση και το όραμά τους για την κοινωνία της ισότητας και της ελευθερίας.

Όσον αφορά στην επιλογή της αντιτρομοκρατικής και των εντολέων της να μεταγάγουν τον Αντώνη Σταμπούλο στις φυλακές της Λάρισας δεν μπορούμε παρά να την ερμηνεύσουμε βάση της διαχρονικής προσπάθειας της εξουσίας να λυγίσει τους επαναστάτες. Μια επιλογή που στοχεύει στην περίπτωση αυτή, τόσο στην απομόνωση του συντρόφου και τη δυσχέρεια στην επικοινωνία του με τους δικούς του ανθρώπους και τη συνήγορό του, όσο και στην αποτροπή της επαφής του με άλλους κρατούμενους αγωνιστές είτε στη φυλακή Κορυδαλλού είτε σε κάποια άλλη φυλακή .Γιατί για την εξουσία, ο διασκορπισμός των κρατουμένων αγωνιστών σε διαφορετικές φυλακές, είναι μία πάγια τακτική για να διασπάσει τις κοινότητες αγώνα που συγκροτούν εντός των φυλακών, για να κάμψει την επαναστατική τους δυναμική. Μάταια όμως. Αυτή η διατήρηση της επαναστατικής αξιοπρέπειας και συνέπειας είναι που εκφράστηκε στην τελική από το σύντροφό μας από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του, με την άρνησή του να λυγίσει στην πίεση των μπάτσων, με τον αγώνα που έδωσε τις ημέρες της απεργίας πείνας-δίψας βάζοντας μπροστά το ίδιο του το σώμα, ρισκάροντας την ίδια του τη ζωή.

Εμείς από τη μεριά μας, μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό τρομοϋστερίας που στήθηκε στις πλάτες του Αντώνη Σταμπούλου, δεν αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας σε καμία άλλη θέση πέρα από αυτήν ΔΙΠΛΑ στο σύντροφοΤη θέση της αλληλεγγύης, που δεν αναγνωρίζει ως κριτήριο έκφρασής της την “αθωότητα” ή την “ενοχή” του συντρόφου.Αυτός είναι ένας πλαστός διαχωρισμός που αφορά τα νομικά επιτελεία του κράτους, κι όχι τους αγωνιστές.Οι λόγοι για τους οποίους ο σύντροφος βρέθηκε στο μέρος που τον συνέλαβαν λίγο μας αφορούν, κι ο μόνος αρμόδιος για το αν και πότε θα μιλήσει για αυτά είναι ο ίδιος, ως αυτό που πραγματικά είναι. Αναπόσπαστο κομμάτι, δηλαδή, ενός αγώνα που θα συνεχίσει να διεξάγεται με όλα τα μέσα μέχρι το συντριπτικό γκρέμισμα του κόσμου της εξουσίας, ενός αγώνα που έχει αμέτρητους φυλακισμένους και νεκρούς. Και σε αυτή την πορεία προς την κοινωνία της ελευθερίας, κανένας αγωνιστής δεν αποτελεί θύμα της καταστολής, αλλά βρίσκεται στο στόχαστρο για τη θέση μάχης που έχει επιλέξει. Απέναντι στο κράτος και τον καπιταλισμό.

Στεκόμαστε και θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αναρχικό Αντώνη Σταμπούλο, όπως και σε καθεμία και καθέναν, κρατούμενο ή μη, που αγωνίζεται ενάντια στην εκμετάλλευση και την εξουσία. Γιατί όποιος ξεχνάει τους αιχμαλώτους του κοινωνικού-ταξικού πολέμου, ξεχνάει τον ίδιο τον πόλεμο.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

 

αναρχικοί/αναρχικές

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΝΤΩΝΗ ΣΤΑΜΠΟΥΛΟ

-απεργία πείνας δίψας από 6/10

ΣΑΒΒΑΤΟ 12.00 ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

 

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ Α.ΣΤΑΜΠΟΥΛΟ

 

αναρχικοί/αναρχικές