Αρχείο ετικέτας φυλακές

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΡΟΥΠΑ-ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ

Συγκέντρωση- Πορεία

Δευτέρα 18/12 στις 18:00 στο Παράρτημα  (Κορίνθου και Αράτου)

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ  ΓΙΑ ΖΩΗ Κ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους  απεργούς πείνας και ενάντια στο νέο σωφρoνιστικό κώδικα

Πανό για την απεργία πείνας των μελών του Ε.Α Ρούπα, Μαζιώτη και για τον αγώνα των κρατουμένων ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα.

Ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα

Τον Οκτώβρη του 2017 κατατέθηκε σε δημόσια διαβούλευση η πρόταση για το νέο σωφρονιστικό κώδικα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Παρ’όλες τις εξαγγελίες από την κυβέρνηση πως δίνει «έμφαση στην τήρηση των αρχών της νομιμότητας, της ισότητας και της διαφάνειας στη λειτουργία των φυλακών, στην αρχή ότι το μόνο δικαίωμα των κρατουμένων που περιορίζεται είναι το δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία και στην παραδοχή ότι η κοινωνική επανένταξη είναι δικαίωμα των κρατουμένων», ο νέος αυτός σωφρονιστικός κώδικας είναι μια ευθεία επίθεση πάνω σε όσα κεκτημένα έχουν κερδηθεί από τους κρατούμενους και τα κινήματα αλληλεγγύης εδώ και χρόνια. Στόχο έχει την εντατικοποίηση του ελέγχου και της καταστολής εντός των τειχών, τη διεύρυνση της φυλάκισης τους.                                                                                                                       Ο νέος Σωφρονιστικός Κώδικας εισάγει τη λειτουργία φυλακών τύπου ΄Γ και ειδικών συνθηκών κράτησης, τον διαχωρισμό των κρατούμενων, τα πειθαρχικά, τη θεσμοθέτηση της βίας από τους ανθρωποφύλακες προς τους κρατούμενους, τους σωματικούς ελέγχους, τον περιορισμό και το κόψιμο των αδειών, την χρήση του κατ’οίκον περιορισμού και του ηλεκτρονικού βραχιολιού ως αντικατάσταση των αδειών και των αναστολών, τη διεύρυνση του ρόλου του εισαγγελέα και του συμβουλίου της φυλακής, τον πλήρη έλεγχο όλων των κοινωνικών επαφών των κρατουμένων, και πολλά άλλα. Είναι μια ακόμη πινελιά στον καμβά της σύγχρονης ολοκληρωτικής δημοκρατίας, που θέλει ένα κράτος πανταχού παρόν, εύρυθμο, ευέλικτο, συμπαγές, με λυμένες τις εσωτερικές του αντιθέσεις και με την επιβολή της παρουσίας και της βίας του αδιαμφισβήτητες. Η σφυρηλάτηση του νέου περιβάλλοντος ασφάλειας και η περαιτέρω εγκαθίδρυσή του ως αιτήματος εντός του κοινωνικού σώματος, θα πρέπει να περάσει πάνω από όσους περισσεύουν και όσους αντιστέκονται. Και τόσο για τους κρατούμενους, όσο και ιδιαίτερα για όσου έχουν λάβει αγωνιστική θέση εντός των τειχών αλλά και για τους, από πολιτική θέση, εχθρούς της κυριαρχίας, ο νέος σωφρονιστικός νόμος αποτελεί μια πράξη πολέμου.
Από τις 26/10 έχουν ξεκινήσει σε γυναικείες και αντρικές φυλακές, κινητοποιήσεις ενάντια στο νέο Σωφρονιστικό Κώδικα. Παράλληλα, από τις 11/11 οι αναρχικοί σύντροφοι και μέλη του Επαναστατικού Αγώνα Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης πραγματοποιούν απεργία πείνας.                                                                                                                                        Η επιτροπή κρατουμένων έχει θέσει ως αιχμή την ικανοποίηση 12 αιτημάτων:
1) Την κατάργηση του εισαγγελικό βέτο. Το συμβούλιο φυλακής να αποφασίζει δημοκρατικά κατά πλειοψηφία και να μην προσβάλλεται η απόφασή του από την προσφυγή του εισαγγελέα. 2) Τη θεσμοθέτηση της άδειας ως δικαίωμα του κρατούμενου και όχι ως ευεργέτημα, εφόσον δεν υπάρχουν εις βάρος του ενεργά πειθαρχικά. 3) Την απόσυρση της περίπτωσης κατ’ οίκον κράτησης ή ηλεκτρονικού βραχιολιού αντί για κανονική άδεια. 4) Την κατάργηση της περίπτωσης κατ’ οίκον περιορισμού με ηλεκτρονικό βραχιολάκι που αντικαθιστά την υφ’ όρων απόλυση του κρατούμενου. 5) Η ηλεκτρονική επιτήρηση ή το μέτρο του κατ’ οίκον περιορισμού μπορεί να λειτουργεί σε προγενέστερο χρονικό διάστημα από την άδεια ή την υφ’όρων απόλυση του κρατούμενου. 6) Την άμεση απόσυρση της ρύθμισης για επαναφορά ειδικών συνθηκών φυλακών τύπου Γ’. 7) Τη διόρθωση του άρθρου σχετικά με την ταπεινωτική γύμνωση του κρατουμένου για τον έλεγχό του. 8) Την απόσυρση της αναστολής της εκπαίδευσης του κρατουμένου. 9) Την κατάργηση του ηλεκτρονικού φακελώματος των προσώπων που επικοινωνούν με τους κρατούμενους. 10) Την απόσυρση της σημείωσης που δίνει στο δικαστικό λειτουργό που διέταξε την προσωρινή κράτηση κρατουμένου τη δυνατότητα να προσβάλλει το δικαίωμά του στην εκπαιδευτική άδεια. 11) Τη διεύρυνση της δυνατότητας παρακολούθησης των σπουδών των κρατουμένων φοιτητών χωρίς τους αυθαίρετους και αντιεκπαιδευτικούς περιορισμούς. 12) Την απόσυρση της παράγραφος ουσιαστικά ακυρώνει το δικαίωμα του κρατουμένου στην απεργία πείνας, επιτρέποντας το βασανιστήριο της υποχρεωτικής σίτισης με διαταγή του δικαστικού λειτουργού.                                                                                      

Οι σύντροφοι Ρούπα-Μαζιώτης έχουν θέσει τα εξής αιτήματα:
1) Να αποσυρθεί η φωτογραφική διάταξη στο αναφορικά με την κράτηση σε αστυνομικά τμήματα. Να μην επανέλθει το καθεστώς φυλακών τύπου Γ΄. 2) Να βγει άμεσα ο Νίκος Μαζιώτης από την απομόνωση όπου κρατείται με απόφαση του υπουργείου από τον περασμένο Ιούλιο. 3) Να εισαχθεί ρύθμιση στον σωφρονιστικό κώδικα για την ελαστικοποίηση του ωραρίου των επισκεπτηρίων με γνώμονα την συχνότητα των επισκεπτηρίων που έχει ένας κρατούμενος. Για παράδειγμα ένας κρατούμενος που έχει μία (1) φορά τον μήνα επισκεπτήριο ή δεν έχει καθόλου να μπορεί να επεκτείνει τον χρόνο της συνάντησης. 4) Να υπάρχει ειδικός χώρος επισκεπτηρίων για συνάντηση γονέων με τα παιδιά τους (στις αντρικές φυλακές Κορυδαλλού δεν υπάρχει τέτοιος χώρος) και όταν η συχνότητα των συναντήσεων είναι σπάνια, να αυξάνεται ανάλογα ο χρόνος συνάντησης.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε την περίοδο που έρχεται αυτός ο νέος σωφρονιστικός κώδικας, αυτή η αναδιαμόρφωση των συνθηκών εντός των φυλακών. Η κυβερνοαριστερά του σύριζα έχει υιοθετήσει πλήρως την ρητορική της ανάπτυξης, έχοντας δώσει τα εχέγγυα στους αμερικάνους, ευρωπαίους,κινέζους και λοιπούς διενθνείς συμμάχους της, δημιουργίας ενός φιλικού προς τις επενδύσεις περιβάλλοντος. Ένα περιβάλλον με πολιτικές, θεσμικές και κοινωνικές προεκτάσεις που εγγυάται την ανεμπόδιστη κερδοφορία του κεφαλαίου. Το κράτος έχει συνέχεια και η μεταμνημονιακή εποχή είναι διάπλατα μπροστά μας και περιλαμβάνει ειδικές οικονομικές ζώνες εξαίρεσης, λεηλασία φυσικών πόρων, καταστροφή του περιβάλλοντος, αναδιάρθρωση του οικονομικού μοντέλου και βίαιη αλλαγή του τρόπου ζωής του πληθυσμού. Ένα περιβάλλον συρρίκνωσης δικαιωμάτων, ανεργίας και φθηνής, ευέλικτης εργασίας, ασφάλειας και τάξης με αποστειρωμένα εμπορικά κέντρα που θα σουλατσάρουν οι γραβατομένοι υπάλληλοι πολυεθνικών και οι ντόπιοι πλούσιοι.
Έτσι έρχεται και η φυλακή να αναδιαρθρωθεί ως η πιο αιχμηρή εκδοχή του κοινωνικού ελέγχου, της καταστολής και της ποινικής διαχείρισης της φτώχειας. Για να αποτελεί φόβητρο για όσους και όσες εν δυνάμει μπορούν να αποτελέσουν κίνδυνο για την ομαλότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και λεηλασίας. Είτε συνειδητά αγωνιζόμενοι εναντίον των προσταγών της εξουσίας, είτε ασυνείδητα αρνούμενοι την ιδιοκτησία είτε αυτών που η φιγούρα τους δεν χωράει στους κυρίαρχους σχεδιασμούς -κοινωνικά αποκλεισμένοι, μετανάστες, τοξικοεξαρτημένοι, μικροπαραβάτες κλπ-. Ταυτόχρονα, η φυλακή αποτελεί ακόμα ένα πεδίο καπιταλιστικής κερδοφορίας, με τις εταιρίες ηλεκτρονικής επιτήρησης και ασφάλειας να πλουτίζουν πάνω στα σώματα των κρατουμένων. Που για άλλη μια φορά είναι πειραματόζωα κατασταλτικών σχεδιασμών, με τα βραχιολάκια να προεικονίζουν το μέλλον μιας ζοφερής πραγματικότητας ολοκληρωτικού ηλεκτρονικού ελέγχου.
Με την ασφάλεια, την ευταξία, την εξατομίκευση να έχουν αναγορευτεί σε κυρίαρχες αξίες, η ίδια ύπαρξη των φυλακών συμπυκνώνει ιδιαίτερα νοήματα. Σ’ έναν κατακερματισμένο κοινωνικό ιστό ο διαχωρισμός των »κακών» εντός των τειχών έρχεται να ενώσει και να νοηματοδοτήσει την ύπαρξη αυτών που είναι εκτός, πάνω στην κατεύθυνση του καλού πολίτη, του νοικοκυραίου που δεν δημιουργεί προβλήματα. Με την επιβράβευση της υπακοής να είναι η ελευθερία της επιβίωσης εκτός της φυλακής, μιας στρεβλής αντίληψης της ελευθερίας που δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά το άλλοθι της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, της καπιταλιστικής σκλαβιάς και του ελέγχου από την εξουσία.
Οι αριστεροί νεόκοποι διαχειριστές των ζωών μας, γραπωμένοι στην εξουσία, με τον νέο σωφρονιστικό κώδικα, ικανοποιούν το συντηρητικό ακροατήριο τους, διαφοροποιούνται από την αντιπολίτευση με ένα μανδύα ψευτοπροοδευτικότητας κάποιον άρθρων, αλλά στην ουσία του επιτίθενται σε δικαιώματα των φυλακισμένων για να θωρακίσουν την νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη και την καπιταλιστική ερημοποίηση.

Ας σταθούμε πιο συγκεκριμένα  σε ορισμένες παραγράφους και άρθρα του νέου σωφρονιστικού κώδικα:

-Η “έννομη τάξη” δεν περιλαμβάνει μόνο το χωροταξικό της φυλακής, αλλά εκτείνεται σε όλο το χωροχρονικό της ζωής του κρατουμένου, μπορεί να επιτευχθεί με τη νέα ρύθμιση που περιλαμβάνει την τοποθέτηση ηλεκτρονικού βραχιολιού στον κρατούμενο εκτός φυλακής , κάτι που θα επιτρέπει την 24ωρη παρακολούθησή του στις άδειες που θα παίρνει από τη φυλακή ή ακόμα, με τη διεύρυνση του νομικού πλαισίου, μπορεί να συνοδεύσει την ποινή του κατ’ οίκον περιορισμού.

-Αντί των φυλακών τύπου Γ, θεσμοθετούνται πλέον πτέρυγες τύπου Γ σε όλες τις φυλακές της χώρας , που αποβλέπουν στην ενστάλαξη του φόβου σε όλους τους κρατουμένους , δημιουργώντας την απειλή περαιτέρω στέρησης της ελευθερίας τους, μιας φυλακής μέσα στη φυλακή, εάν κ εφόσον αυτοί αντισταθούν στις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής τους. Η αισθητηριακή στέρηση κ εν τέλει ο περιορισμός κάθε ενδιαφέρουσας απασχόλησης κ ο εξαναγκασμός σε απραξία επιτείνουν τον εγκλωβισμό σε μία ήδη οδυνηρή κατάσταση.

-Το δημοκρατικό κράτος μη θέλοντας να τσαλακώσει τον ανθρωπιστικό του μανδύα, με τη νέα διάταξη για εξαναγκαστική σίτιση (σε απεργία πείνας), αφαιρεί το δικαίωμα των κρατουμένων σε απεργία πείνας, μέσω της οποίας οι κρατούμενοι διαχρονικά πραγματοποιούν ατομικούς κ συλλογικούς αγώνες.

-Μέσω της δημιουργίας ηλεκτρονικού τηλεφωνικού κέντρου θεσμοθετείται το φακέλωμα συγγενικών κ φιλικών προσώπων των κρατουμένων. Το ίδιο συμβαίνει σε περίπτωση επισκεπτηρίου, με στόχο την απομόνωση των κρατουμένων από τον έξω κόσμο αλλά κ τη στοχοποίηση  κ τον έλεγχο (έγκριση τηλεφώνων) των φιλικών κ συγγενικών τους σχέσεων.

-Οι σωματικοί έλεγχοι μέσω της απογύμνωσης, συμπεριλαμβανομένου κ του κολπικού ελέγχου που αφορά τις γυναίκες, στοχεύουν στον εξευτελισμό κ στην καθυπόταξή τους στην εξουσία της φυλακής.

-Κάθε σωφρονιστικός υπάλληλος έχει πλέον το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει βία απέναντι σε κάθε κρατούμενο/η ενάν θεωρήσει ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο, ακόμη και σε περίπτωση παθητικής αντίστασης. Ένα ακόμη σημείο της επίθεσης πάνω σε οποιαδήποτε αγωνιστική θέση μπορεί να προκύψει εντός της συνθήκης του εγκλεισμού.
–Η περαιτέρω διεύρυνση του ρόλου του εισαγγελέα, που μπορεί  να ασκήσει βέτο στο δικαίωμα που έχει κάποιος κρατούμενος σε άδεια, ιδιαίτερα αν θεωρείται “επικίνδυνος”. Για περιπτώσεις δηλαδή με πειθαρχικά που μπορεί να έχουν από κινητοποιήσεις και για όσους διώκονται με 187Α, η συνθήκη αυτή θα είναι και η κυρίαρχη στην εκδικητική στάση του κράτους, ιδιαίτερα απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους.

Όσο και τα κοράκια των media  να σιωπούν για τον αγώνα των  φυλακισμένων πλήρως, την ίδια ώρα που ουρλιάζουν και προσπαθούν να προκαλέσουν μαζικές νευρώσεις προβάλλοντας τα πιο ειδεχθή εγκλήματα, για να έχουν μεγαλύτερα κέρδη, και να καλλιεργήσουν τεχνηέντως την εικόνα του τέρατος-έγκλειστου στη φυλακή, μια ματιά στον πληθυσμό αυτής θα μας δείξει την πραγματικότητα. Αυτής ενός ταξικού θεσμού εξορίας εντός της, των πιο φτωχών, κοινωνικά αποκλεισμένων, στρωμάτων. Υπάρχουν άνθρωποι στοιβαγμένοι στα μπουντρούμια της δημοκρατίας σε άθλιες συνθήκες για να συνεχίζει ο κόσμος να κοιτάζει την δουλειά του και να είναι υποτακτικός. Ταυτόχρονα, βασικό σημείο των παραπάνω, είναι και η ανηλεής επίθεση κράτους και κεφαλαίου σε όσους συνειδητά αγωνίζονται και εχθρεύονται αυτόν τον κόσμο, όσων προπαγανδίζουν την καταστροφή του καπιταλισμού και όχι τη μεταρρύθμισή του. Αυτά αντανακλώνται στο νέο σωφρονιστικό κώδικα και απορρέουν από τη συνολική συνθήκη εξαίρεσης που επιβάλλεται πάνω στους κρατούμενους αγωνιστές. Μια συνθήκη που είναι κομβική για της επίθεση πάνω στα ίδια τα περιεχόμενα του αγώνα, στο κίνημα, στις δομές του, στους κρατούμενούς του. Η χρήση και διεύρυνση του τρομονόμου είναι ενδεικτική της συνολικής αυτής απόπειρας που έχει ως στόχο να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος απέναντι στο φόβο που πάντα έχουν οι κυρίαρχοι, αυτόν της γενικευμένης κοινωνικής έκρηξης, της επαναστατικής προοπτικής.

Ο αγώνας των φυλακισμένων αλλά και η απεργία πείνας των αναρχικών συντρόφων μελών του Επαναστατικού Αγώνα Ρούπα/Μαζιώτη ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα, πέρα από δίκαιος, είναι αγώνας που αφορά όλα τα καταπιεσμένα κοινωνικά κομμάτια. Εμείς από την πλευρά μας είμαστε συνειδητά δίπλα τους για να διευρυνθεί ο αγώνας τους. Από το δικό μας μετερίζι, αναγνωρίζοντας ότι η φυλακή είναι θεμέλιος λίθος του καπιταλιστικού οικοδομήματος, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι την καταστροφή κάθε φυλακής, μέχρι τη δημιουργία ενός κόσμου αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ Ε.Α., Π. ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 11/11

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Εκδήλωση – συζήτηση: Ο νέος σωφρονιστικός κώδικας, η απεργία πείνας Ρούπα – Μαζιώτη και ο αγώνας των κρατουμένων

Τηλεφωνική επικοινωνία με έγκλειστο σύντροφο και με μέλος της επιτροπής κρατουμένων από τις φυλακές Κορυδαλλού

Παρασκευή 24/11 στις 19:00
στο αναρχικό αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον

Έρχεται η ώρα η φυλακή να αναδιαρθρωθεί ως η πιό αιχμηρή εκδοχή του κοινωνικού ελέγχου, της καταστολής και της ποινικής διαχείρισης της φτώχειας. Για να αποτελεί φόβητρο για όσους και όσες εν δυνάμει μπορούν να αποτελέσουν κίνδυνο για την ομαλότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και λεηλασίας. Είτε συνειδητά αγωνιζόμενοι εναντίον των προσταγών της εξουσίας, είτε ασυνείδητα αρνούμενοι την ιδιοκτησία ή η φιγούρα τους δεν χωράει στους κυρίαρχους σχεδιασμούς.

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ Ε.Α., Π. ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ, ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 11/11

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ/ΑΝTΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΕΚΙΟΥ ΑΤΑΚΤΟΝ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ.

Η ιστορία των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων, των ομάδων αντάρτικου πόλης, όσων είχαν ορίζοντα την κοινωνική επανάσταση, την έμπρακτη και ένοπλη σύγκρουση με κράτος και κεφάλαιο στην κατεύθυνση της επαναστατικής διαδικασίας, εντοπίζεται  κυρίαρχα εντός  του πλαισίου που υπήρξε κατά τη διάρκεια και κυρίως μετά  τον  Β παγκόσμιο πόλεμο. Όταν το καπιταλιστικό σύστημα βγαίνοντας από δύο παγκόσμιους  πολέμους, αποφάσισε πως ήρθε η ώρα για μια νέα  μέρα, μια σύνθεση των αντιθέσεων σε μια μεγαλύτερη κλίμακα, σε παγκόσμια κλίμακα. Η γέννηση των υπερεθνικών οργανισμών, η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και θεσμών εξουσίας, είχαν ως ορίζοντα τη διευθέτηση προβληματικών που υπήρξαν για χρόνια στη λειτουργία και δομή του καπιταλισμού. Επίσης, υπήρξε η αναγκαιότητα να οδηγηθεί  σε μια νέα μέρα, σε  μια διαφορετική διάρθρωση, των παραγωγικών σχέσεων, της παραγωγής, της κυκλοφορίας των προϊόντων, της διάθεσης. Τέλος, όλα τούτα ήταν σαφείς αναγκαιότητες απέναντι  στο αντίπαλον δέος τόσο των κομμουνιστικών  κρατών  όσο και των επαναστατικών κινημάτων που ξεσπούσαν σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Και πράγματι, το καπιταλιστικό σύστημα οδηγήθηκε σε μια νέα, ριζικά διαφορετική, μέρα, κάτι που εκτίναξε τα ποσοστά  κέρδους, ομαλοποίησε σε πολλές περιπτώσεις την αναπαραγωγή του, δημιούργησε την ψευδαίσθηση της ευημερούς, μαζικής κοινωνίας, κυρίως εντός των δυτικών  κοινωνιών. Κάτι που όμως σύντομα έφτασε στα όριά του, με το πέρασμα σε μια  εκ νέου κατάσταση διαρκούς και δομικής κρίσης. Κάτι που απαντήθηκε με την έναρξη ενός κύκλου λυσσαλέας επίθεσης στους από τα κάτω, στους εργάτες των μαζικών χώρων, στα μέσα επιβίωσης των ανθρώπων. Οι κοινωνικές εκρήξεις που σημειώνονται τις δεκαετίες του ‘ 60 και ‘70 ιδιαίτερα στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στην καπιταλιστική περιφέρεια, η πάλη ενάντια σε μοναρχίες και δικτατορίες,  η γέννηση νέων εργαλείων ανάλυσης  της καπιταλιστικής κοινωνίας, δημιουργούν εκ νέου τις συνθήκες για μια αναβάθμιση στον κοινωνικό ταξικό πόλεμο, από τη μεριά των από τα κάτω. Οι ήδη υπάρχουσες μορφές πάλης και περιεχόμενα βαθαίνουν, η ανάλυση από ριζοσπαστική σκοπιά για το σύνολο της κοινωνικής ζωής μπαίνει στο επίκεντρο της σκέψης και πράξης των κινημάτων.                                                                Οργανικό κομμάτι όλων αυτών είναι τα ένοπλα κινήματα και οργανώσεις, το αντάρτικο πόλης, που θέτουν στον πυρήνα όλων αυτών , στον πυρήνα της επαναστατικής διαδικασίας, την αναβάθμιση της δράσης, την προπαγάνδιση, οργάνωση και προετοιμασία για την ένοπλη αντιπαράθεση με το μονοπώλιο της βίας των κυρίαρχων, σημείο κομβικό για την εξέλιξη του επαναστατικού κοινωνικού ταξικού αγώνα. Τα παραδείγματα πολλά: Στο εσωτερικό του δυτικού κόσμου, αρχικά σαφώς πρέπει να αναφερθούμε στις μαζικές δυναμικές οργανώσεις της Ιταλικής Αυτονομίας και τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, τις αντιφασιστικές ένοπλες οργανώσεις στην Ισπανία (GRAPO) , την ΕΤΑ, την Action Directe στη Γαλλία, τη RAF, τη 2 Ιούνη, τους Επαναστατικούς Πυρήνες και τη Rote Zora στη Γερμανία, τους Μαύρους Πάνθηρες, τους Weather Underground  στις Η.Π.Α., τη 17 Νοέμβρη και τον Ε.Λ.Α στην Ελλάδα και ευρύτερα όμως στην καπιταλιστική περιφέρεια με τα κινήματα και τις οργανώσεις της Λατινικής Αμερικής, της  Αφρικής, της Ασίας. Τα περιεχόμενα είναι πολυποίκιλα, καθώς όπως προαναφέραμε, μετά και το Β Παγκόσμιο Πόλεμο, έπρεπε να επιβληθεί μια νέα ρύθμιση και αυτό θα περνούσε πάνω από τα επαναστατικά κινήματα που έβαζαν στο προσκήνιο την πάλη για μια άλλη κοινωνία, από διαφορετικές ανά χώρα και περιοχή σκοπιές και εκκινώντας  από διαφορετικές αφορμές. Αλλού είναι για να καταρριφθεί κάποιο παλιό τυραννικό ή / και αποικιοκρατικό καθεστώς, αλλού γιατί υπάρχει μια έκρηξη ποιοτική και ποσοτική στο εσωτερικό του προλεταριάτου και των διεκδικήσεών του, αλλού για να χτυπηθούν οι ισχυρές δυνάμεις μέσα στην επικράτειά τους, στην καρδιά τους. Οι αφορμές μοιάζουν διαφορετικές, αλλά κάτω από την επιφάνεια βρίσκεται η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η επιβολή, η καταστροφή που σκορπά ο καπιταλισμός.

Αυτή η αναβάθμιση του κοινωνικού/ταξικού πολέμου, η προλεταριακή ανταρσία, απαντήθηκε πολυποίκιλα από την κυριαρχία. Τόσο με τη μεταρρύθμιση, την ενσωμάτωση , την περιστολή των κινημάτων αλλά και κυρίαρχα την καταστολή τους. Κάτι τέτοιο ήταν άλλωστε κομβικό για το πέρασμα στην εποχή του νεοφιλευθερισμού, που προέβλεπε την πειθάρχηση των από τα κάτω, τον κατακερματισμό τους,  την ισχυροποίηση και στρατιωτικοποίηση των κρατών και στο εσωτερικό τους, την ελαστικοποίηση της εργασίας, τη διάλυση των δομών αγώνα και αντίστασης, την εν τέλει ενσωμάτωση του “όλοι εναντίον όλων” και την ανάδυση του κράτους  ως τοτέμ του φόβου, και α-ιστορικού παράγοντα ρύθμισης και οργάνωσης της κοινωνικής ζωής . Κάτι που λίγα χρόνια αργότερα θα διακηρυχτεί με κάθε τρόπο από τον καπιταλισμό. Το πολυπόθητο “τέλος της ιστορίας”, κάτι που δε σήμαινε και δε σημαίνει τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από την απόλυτη αναγνώριση, αποδοχή και αναπαραγωγή του καπιταλιστικού κόσμου και της εξουσίας ως φυσικά ανθρώπινα παράγωγα, ως τα μοναδικά που είχαν, έχουν και μπορούν να υπάρξουν.

Η καταστολή, σήμαινε την δολοφονία και φυλάκιση χιλιάδων αγωνιστών, τη ν εισαγωγή νέων νόμων, την κατασκευή φυλακών υψίστης ασφαλείας, αλλά και την ιδεολογική επίθεση. Αυτή που μετά και τις  επιθέσεις εναντίον των Η.Π.Α στις 11/9/2001 ξεδιπλώθηκε με  μια ακόμη μεγαλύτερη ένταση και ενοποιητικά χαρακτηριστικά από την κυριαρχία, στοχεύοντας στο φόβο και ξεκλειδώνοντας ολοένα και μεγαλύτερα κατασταλτικά εργαλεία σε παγκόσμιο επίπεδο.  Οι αντιεξεγερτικές και κατασταλτικές καμπάνιες των κυρίαρχων, στόχευαν και στοχεύουν να επιβάλουν όπου δεν γίνεται με άλλο τρόπο δια της βίας τις αναγκαίες για την αναπαραγωγή του καπιταλισμού αλλαγές. Έτσι, έχουμε περάσει σε μια εποχή ολοένα και μεγαλύτερου ελέγχου, συρρίκνωσης της ατομικής και συλλογικής δυνατότητας έκφρασης και αυτοδιάθεσης, σε μια εποχή μαζικής φυλάκισης και ενός φυλακο -βιομηχανικού συμπλέγματος που ωθεί την κατάσταση σε μια τρομακτικά προσοδοφόρα συνθήκη   για τον καπιταλισμό, από κάθε άποψη. Στην ποινικοποίηση της ίδιας μας της ύπαρξης ως από τα κάτω, στον έμπρακτο και καθημερινό πόλεμο στην ίδια μας τη ζωή, ένα πόλεμο που δε στοχεύει παρά σε μια δυστοπία εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας, σε μια σύγχρονη σκλαβιά. Οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για την κοινωνική επανάσταση, είναι αγκάθι στα πλευρά κράτους και κεφαλαίου, και γι’αυτό η καταστολή θέτει σε περίοπτη θέση όσους και όσες προτάσσουν τον αγώνα απέναντι στην υποταγή.

Επιστρέφοντας, τώρα στην εν ελλάδι συνθήκη, θα λέγαμε πως το διακύβευμα για το κράτος και το κεφάλαιο σε σχέση με τα παραπάνω είναι ξεκάθαρο. Η σύγχρονη ελληνική ιστορία είναι εν πολλοίς κάθετα και οριζόντια διατρεγμένη από συγκρούσεις, μαζικά κοινωνικά γεγονότα, εξεγέρσεις. Στον Β παγκόσμιο πόλεμο, διαδραματίστηκε μια κομβική στιγμή αυτής της πορείας, καθώς η επαναστατική προοπτική έφτασε πολύ κοντά στο να είναι νικηφόρα, με τα τότε δεδομένα, στις τότε συνθήκες. Η βία και η καταστολή που ακολούθησε την ήττα ήταν σκληρές, αλλά και τα αγωνιστικά οράματα πλούσια, μπολιάζοντας τη συνέχεια. Περνώντας λοιπόν σε μια επόμενη φάση ανάδυσης ενός αυτόνομου προλεταριακού κινήματος, την απάντηση των κυρίαρχων με τη δικτατορία,  και την εξέγερση του ’73, το ντόπιο κίνημα βρισκόταν συνεχώς απέναντι σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ο εξοπλισμός του, η μαχητικότητά του, η οργάνωσή του ήταν κομβικά   ζητήματα. Εκεί γεννιέται και η Ε.Ο. 17 Νοέμβρη, μία από τις σημαντικότερες επαναστατικές οργανώσεις των τελευταίων δεκαετιών. Μία οργάνωση που στόχευσε πολιτικά και υλικοπρακτικά το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο, χτυπώντας του εκπροσώπους του και τις υποδομές του, στηρίζοντας τους κοινωνικούς αγώνες, προπαγανδίζοντας τις επαναστατικές της θέσεις, ασκώντας πολιτική κριτική και αναλύοντας τις επιλογές κράτους και κεφαλαίου εν ελλάδι. Το πέρασμα στη μεταπολίτευση, η ταξική συμφιλίωση, ο εξευρωπαϊσμός, η “ανάπτυξη” στοχεύθηκαν από την οργάνωση, πάντα με το πρόσημο της προλεταριακής επαναστατικής πάλης, σε συναρμογή με τα μαζικά κινήματα της εκάστοτε εποχής.

Το κατασταλτικό χτύπημα απέναντι στην οργάνωση το 2002 ήταν θα μπορούσαμε να πούμε η αφορμή για μια λυσσαλέα επίθεση συνολικά απέναντι στο κίνημα. Μια επίθεση υλική και ιδεολογική, καθώς τέθηκε σε εφαρμογή όλο εκείνο το πολιτικό και επικοινωνιακό πλέγμα που  θα άρθρωνε κομμάτι κομμάτι την αντιεξεγερτική στρατηγική του ελληνικού κράτους. Με τη νομική αναβάθμιση, τη στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας και τη σφυρηλάτηση ενός περιβάλλοντος στο δημόσιο  λόγο καταδίκης, κατακερματισμού, και απονοηματοδότησης συνολικά των ριζοσπαστικών και επαναστατικών προταγμάτων και δράσης. Απέναντι σε όλα αυτά, η ανάληψη ευθύνης για τη συμμετοχή στην οργάνωση και  η υπεράσπιση της πολιτικής οντότητας τόσο της 17 Ν όσο και συνολικά της επαναστατικής κληρονομιάς του κινήματος από το Δημήτρη Κουφοντίνα είναι μια πράξη τεράστιας πολιτικής σημασίας. Και είναι και ο λόγος που απέναντι στο πρόσωπό του εκφράζεται η λύσσα της κυριαρχίας για εκδίκηση απέναντι σε ό,τι τόσα χρόνια παλεύουν να θάψουν εδώ που ζούμε, δηλαδή τη μακριά αγωνιστική παρακαταθήκη και τα περιεχόμενά της.                                                                                                                                                                            Μια παρακαταθήκη που υπάρχει για να δίνει τη σκυτάλη από εποχή σε εποχή σε όσους και όσες επιλέγουν να ριχτούν στον αγώνα. Έτσι, οι οργανώσεις που οπλίστηκαν απέναντι στο υπάρχον δε σταμάτησαν ποτέ να υφίστανται. Τα επόμενα χρόνια, και ενώ το καθεστώς ουρλιάζει πως το αντάρτικο πέθανε, η δράση συνεχίζεται τόσο στο δρόμους, όσο και σε επίπεδο ένοπλων οργανώσεων. Ο Επαναστατικός Αγώνας, η ΣΠΦ, και πολλές άλλες οργανώσεις με τα δικά τους εργαλεία και ανάλυση πραγματοποιούν επιθέσεις απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο. Στο ίδιο μετερίζι και τόσες άλλες δράσεις επιθετικού και δυναμικού χαρακτήρα, για τις οποίες δεκάδες σύντροφοι/ισσες   βρέθηκαν αιχμάλωτοι εντός των ελληνικών φυλακών.

Μια παρακαταθήκη που περνά μέσα από τις εποχές, βρίσκοντας καινούρια πεδία δράσης, περιεχόμενα, εργαλεία. Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση στην Ελλάδα συναντούσε και συναντά μεγάλες δυσκολίες, η νεοφιλελεύθερη επέλαση έβρισκε πάνω σε αγωνιστικούς σκοπέλους, οι κοινωνικοί αγώνες ξεσπούσαν και ξεσπούν συχνά πυκνά. Και ακόμη, η ένοπλη οργάνωση, η επιθετική ανάληψη δράσης από μεγάλα κομμάτια του κινήματος, η ανυποχώρητη πολιτική στάση χαρακτήριζαν και χαρακτηρίζουν την εδώ πραγματικότητα. Ζητήματα που κορυφώθηκαν και ξέσπασαν το Δεκέμβρη του 2008, όταν και έτριξαν τα θεμέλια του ντόπιου συστήματος. Επιπλέον, οι επιταγές για  κράτος και κεφάλαιο στην Ελλάδα είναι και σε άμεση συνάρτηση με την επίθεση που δεχόμαστε συνολικά από τα κάτω, τις επιχειρούμενες αλλαγές σε επίπεδο λειτουργίας καπιταλισμού. Ιδιαίτερα στα τωρινά χρόνια και μετά το 2010, με την λυσσαλέα επίθεση που πραγματοποιείται,   ξεκίνησαν και νέοι κύκλοι αγώνα, με τις μεγάλες διαδηλώσεις και συγκρούσεις απέναντι στα μνημόνια και τα μέτρα, απέναντι στην βίαιη υποτίμηση συνολικά της ζωής μας. Απέναντι στους φασίστες που ξαναβρήκαν τη θέση τους σαν εφεδρεία του συστήματος, απέναντι στην καταστολή και των εγκλεισμό όσων περισσεύουν, την καταστροφή του φυσικού κόσμου, την δημιουργία ενός καθεστώτος εξαίρεσης για  εκατομμυρίων ανθρώπων, με κολοσσιαίο παράδειγμα τον πόλεμο απέναντι στους μετανάστες και την ανάδυση του ελληνικού κράτους ως ανατολικού συνοριοφύλακα της Ευρώπης – φρούριο. Και αυτή τη φορά τα στοιχήματα είναι εκ νέου στο τραπέζι για το κίνημα, οφείλει  να απαντήσει στις πολιτικές αναγκαιότητες της εποχής, αναλαμβάνοντας δράση.

ΑΔΕΙΕΣ – ΝΟΜΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ

Το μέτρο χορήγησης αδειών -υπό προϋποθέσεις- αναφέρεται αρχικά το 1955 χωρίς βέβαια να εφαρμοστεί. Στην συνέχεια υπάρχει αναφορά του το 1983 ενώ εν τέλει θεσπίζεται το 1993, σε μια προσπάθεια του τότε υπουργού Δικαιοσύνης να αποσυμφορήσει τα καταστήματα εγκλεισμού του ελλαδικού χώρου. Ο νόμος αυτός τροποποιήθηκε το 1999 και ισχύει μέχρι και σήμερα.                                                                                                                                           Αρμόδιο όργανο για την χορήγηση αδειών είναι το Τριμελές Πειθαρχικό συμβούλιο που αποτελείται από το διευθυντή των φυλακών, την κοινωνική λειτουργό και τον προεδρεύοντα σε αυτόν εισαγγελέα ο οποίος μάλιστα έχει και το δικαίωμα να ασκήσει βέτο στη χορήγηση άδειας. Οι άδειες κατηγοριοποιούνται σε τακτικές, έκτακτες και εκπαιδευτικές.                                                                                                                                                                                                  Προκειμένου μια τακτική άδεια να χορηγηθεί σε κάποιον κρατούμενο θα πρέπει σε πρώτη φάση να έχει εκτίσει το ένα πέμπτο την ποινής του, χωρίς ευεργετικό υπολογισμό των ημερών ποινής λόγω εργασίας, και η κράτηση του να έχει διαρκέσει τουλάχιστον τρεις μήνες. Σε περίπτωση έκτισης ισόβιας κάθειρξης, η κράτηση πρέπει να έχει διαρκέσει οκτώ έτη. (Όσοι κρατούμενοι έχουν καταδικαστεί σε ποινή κάθειρξης με τις επιβαρυντικές περιστάσεις των άρθρων 23 και 23Α του Κώδικα Νόμων για τα Ναρκωτικά (Ν. 3459/2006), πρέπει να έχουν εκτίσει τα 2/5 της ποινής τους και σε περίπτωση ισόβιας κάθειρξης τα 10 χρόνια). Από εκεί και έπειτα η μη εκκρεμότητα ποινικής διαδικασίας κατά του κατάδικου αποτελεί εξίσου κριτήριο αδειοδότησης.

Οι τακτικές άδειες χορηγούνται εφόσον εκτιμάται ότι δεν συντρέχει κίνδυνος τελέσεως, κατά τη διάρκεια της άδειας, νέων ποινικά κολάσιμων πράξεων, ενώ παράλληλα συντρέχουν λόγοι που δικαιολογούν την προσδοκία ότι δεν υπάρχει κίνδυνος φυγής και ότι ο κρατούμενος δεν θα κάνει κακή χρήση της άδειάς του. Για να διαπιστωθεί αν συντρέχει αυτή η προϋπόθεση εκτιμώνται ιδίως η προσωπικότητα του καταδίκου και η εν γένει συμπεριφορά του μετά την τέλεση της πράξης, κατά τη διάρκεια της κράτησης. Με λίγα λόγια η πρόβλεψη ότι ο κρατούμενος «δεν θα κάνει κακή χρήση της άδειας του», κατά το νόμο, στηρίζεται σε στοιχεία αναγόμενα στην υποκειμενική στάση του αιτούντος αλλά και σε μεγάλο βαθμό στη θέληση η μη του αρμόδιου οργάνου που αποφασίζει αν και κατά πόσο ο κρατούμενος πληροί τις προϋποθέσεις για τη λήψη άδειας. Πρόκειται δηλαδή για μια διαδικασία που υπερβαίνει την εκάστοτε νομοθετική πράξη, λειτουργώντας ανά περίσταση και βάσει της βούλησης οργάνων που κινούνται και κατευθύνονται σύμφωνα με συμπάθειες, αντιπάθειες και κυρίαρχα, βάσει συμφερόντων πολιτικών τα οποία ανά περίοδο προσαρμόζονται και αναμορφώνονται.                                                                                                                          Σε περίπτωση δεύτερης συνεχόμενης απόρριψης χορήγησης άδειας ο κρατούμενος δικαιούται να προσφύγει στο Δικαστήριο Εκτέλεσης των ποινών μέσα σε δέκα ημέρες από την κοινοποίηση σε αυτόν της απορριπτικής απόφασης, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για την μη ικανοποίηση του αιτήματος του. Νέα αίτηση άδειας μπορεί να πραγματοποιηθεί δυο μήνες μετά την οριστική απόρριψη το προηγούμενου αιτήματος.                    Κάθε απόρριψη αίτησης γίνεται με απόφαση ειδικά αιτιολογημένη του αρμόδιου οργάνου. Βέβαια παγίως οι απορριπτικές αποφάσεις στηρίζονται στις διατάξεις του νόμου που αφορούν στην πιθανότητα τέλεσης επόμενης ποινικά κολάσιμης πράξης ή στην υποψία φυγής, που είναι εξαιρετικά αόριστες και δεν συγκεκριμενοποιούνται περαιτέρω.                                                                                                                                                                                                                      Εκείνο, τέλος, που χρησιμοποιείται στην κατεύθυνση της μη αδειοδότησης, είναι οι συχνές και εξαντλητικές μεταγωγές. Οι κρατούμενοι υποβάλλονται σε μια διαδικασία εξαιρετικά κοστοβόρα τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά ενώ παράλληλα έχουν να αντιμετωπίσουν το φόβο να μην γίνει δεκτό το αιτήματα τους για την ελάχιστη επαφή με την εκτός των τειχών πραγματικότητα. Οι ευθύνες μετακυλίονται από τους αρμόδιους της μίας φυλακής στην άλλη και εν τέλει εκείνο που μένει ως αποτέλεσμα είναι η απορριπτική απόφαση.

Όσον αφορά στον Δημήτρη Κουφοντίνα βέβαια, τα πράγματα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα. Πρόκειται για έναν αγωνιστή, αντάρτη πόλης με ξεκάθαρες πολιτικές επιλογές, που αμφισβήτησε έμπρακτα το κράτος και το μονοπώλιο της βίας που εκείνο κατέχει, στεκόμενος με αξιοπρέπεια τόσο εκτός όσο και εντός της συνθήκης του εγκλεισμού. Μακριά από τις λογικές προσωπικού οφέλους και της ρουφιανιάς που ο σύγχρονος καπιταλιστικός κόσμος ορίζει – και η φυλακή σίγουρα αποτελεί μια εξαιρετικά καλή αντανάκλαση ενός κόσμου που πασχίζει να συντηρηθεί στα συντρίμμια, τις παθογένειες και τον αέρα της διαρκούς σήψης- επιλέγει να μην υπογράψει δηλώσεις μετανοίας και να υπερασπιστεί μέχρι τέλους τις επιλογές, τις πράξεις και τη στάση του ως μέλος μιας ένοπλης επαναστατικής οργάνωσης.                                                                                                                                                                        Στις κατάλληλες συνθήκες και με τις κατάλληλες προϋποθέσεις μπορεί να αποτελέσει μέσο με το οποίο το κράτος έντεχνα θα προσπαθήσει να νικήσει και να απονοηματοδοτήσει ιδεολογικά τους πολιτικούς του αντιπάλους. Με το δέλεαρ της πρόσχερης ελευθερίας και τις υποσχέσεις αρμοδίων για ευνοϊκότερες συνθήκες κράτησης, υπάρχει η δυνατότητα να αποκομιστούν οφέλη πολιτικά και πράξεις άρνησης και αντίστασης απέναντι στο υπάρχον, από ανθρώπους με σαφή προσανατολισμό και στοχεύσεις, να μετατραπούν σε απλά ‘’λάθη’’ του παρελθόντος.                                                                                                                                                                                                                          Και μπορεί στον ελλαδικό χώρο να μην υπάρχουν επίσημες νομοθετικές διατάξεις που να ορίζουν τις δηλώσεις μετανοίας ως κριτήριο για την χορήγηση αδειών, αλλά να λειτουργεί κάτι τέτοιο άτυπα αποτελώντας έναν ακόμη άγραφο νόμο των κελιών της δημοκρατίας, αλλά έρχεται το παράδειγμα του εξωτερικού και πιο συγκεκριμένα της Ιταλίας, να επιβεβαιώσει μια τακτική ενορχηστρωμένη άρτια που στοχεύει στην εξόντωση, πολιτική και φυσική, όλων όσοι αγωνίζονται ορθώνοντας ανάστημα απέναντι στον κόσμο της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της υποταγής.                                                                                                                                                                                  Χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσπάθειας φίμωσής του Δημήτρη Κουφοντίνα, αποτελεί η ακύρωση της εκδήλωσης στην Νομική Σχολή Αθηνών, στην οποία θα παρέμβαινε τηλεφωνικά με σκοπό να αναδεχθεί το ζήτημα της στέρησης των αδειών του. Η εκδήλωση αυτή ακυρώθηκε μετά από τον αποκλεισμό της Νομικής με την παρουσία Μ.Α.Τ., ύστερα από εντολή της κοσμητείας της Σχολής και την απαγόρευση στον Δημήτρη Κουφοντίνα να παρέμβει τηλεφωνικά.                                                                                                                                                                                                 Στην περίπτωση των ένοπλων επαναστατών το κράτος δεν χάνει ευκαιρία να δηλώσει την εκδικητικότητα του φανερώνοντας το διαρκή φόβο των εξουσιαστών απέναντι σε όποιον/α παίρνει σαφή θέση στον ταξικό και κοινωνικό πόλεμο. Στοχεύοντας βέβαια στην εξόντωση των πολιτικών του αντιπάλων πραγματώνεται ακόμη μια επιδίωξη. Οι εχθροί επαναορίζονται. Γιατί αποδέκτες της ωμής πραγματικότητας είναι πέρα από τους ορκισμένους εχθρούς του εξουσιαστικού συμπλέγματος, εκείνοι και εκείνες που περισσεύουν. Που πασχίζουν να επιβιώσουν, σε ορατά ή αόρατα κελιά, σε ένα κόσμο που αποδεικνύει διαρκώς πως για να ανθίσει θα πρέπει πρώτα να συντριβεί ολοκληρωτικά. Απέναντι, λοιπόν, στον πόλεμο που ζούμε, να αναλάβουμε τη θέση μάχης που μας αναλογεί. Για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας. Για την επανάσταση και την Αναρχία.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ.

ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Εκδήλωση – Συζήτηση με τηλεφωνική παρέμβαση των κρατούμενων αγωνιστών Κουφοντίνα, Γουρνά, Καραγιαννίδη, Χαρίση

Η κυριαρχική επίθεση περιλαμβάνει την ολοένα και μεγαλύτερη περιστολή κάθε κατάκτησης και εντός της φυλακής. Έτσι, με μια πλειάδα μεθόδων, από τη γραφειοκρατική παρεμπόδιση, μέχρι την ξεκάθαρη απαίτηση υποταγής και αναγνώρισης της εξουσίας κράτους και κεφαλαίου, κόβονται οι άδειες για μια σειρά κρατουμένων, με ιδιαίτερη έμφαση σε όσους τοποθετούνται στο μετερίζι του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση. Οι άδειες για όσους βρίσκονται έγκλειστοι στις φυλακές δεν είναι παραχώρηση, αλλά κάτι που έχει κερδηθεί με πολύχρονους σκληρούς αγώνες και τους αγώνες μας θα τους υπερασπιστούμε.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Εκδήλωση – Συζήτηση, με τηλεφωνική παρέμβαση των κρατούμενων αγωνιστών:

Δημήτρη Κουφοντίνα,
Κώστα Γουρνά,
Γιώργου Καραγιαννίδη,
Φοίβου Χαρίση,
και παρουσία συντρόφων από συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στο κίνημα αλληλεγγύης στους κρατούμενους αγωνιστές.

Σάββατο 11 Μάρτη στις 18:00 στο Παράρτημα (Κορίνθου και Αράτου).

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ

Ξημερώματα Πέμπτης 5 Ιανουαρίου ομάδες ΕΚΑΜ και αντιτρομοκρατικής εισβάλλουν σε διαμέρισμα όπου διαμένει η καταζητούμενη αναρχική επαναστάτρια, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, Πόλα Ρούπα, συλλαμβάνοντας την ίδια, την συντρόφισσα και μέλος του Ε.Α. Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου και αρπάζοντας

τον εξάχρονο γιό της Πόλας.

 

Το παιδί έκτοτε βρίσκεται όμηρος στα χέρια του κράτους, έγκλειστος στο νοσοκομείο Παίδων, μακριά από συγγενείς και οικείους. Η κρίση των αρχών βρίσκει απαραίτητη την παρακολούθησή του από ειδικούς ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, ενώ για πάνω από 24 ώρες οι μπάτσοι δεν επιτρέπουν την επαφή με τη γιαγιά και τη θεία του.

 

Στο πρόσωπο του μικρού Βίκτωρα-Λάμπρου, ο διωκτικός μηχανισμός βλέπει ένα εργαλείο για να κάμψει τις αντιστάσεις των γονιών του, ανθρώπων που με τη στάση, τις επιλογές και τις πράξεις τους, μάχονται αμετανόητα το εξουσιαστικό/εκμεταλλευτικό οικοδόμημα που μας περιβάλλει, αγωνιστών αλύγιστων από την φυλακή, το κυνηγητό, τον ίδιο τον χρόνο. Εις βάρος των συντρόφων διεξάγεται ένας πόλεμος ηθικός και ψυχολογικός με μέσο το ανήλικο παιδί τους. Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Γνωρίζουμε καλά τα μήκη και πλάτη στα οποία θα φτάσει το κυριαρχικό σύμπλεγμα για να τσακίσει τους ορκισμένους του πολέμιους. Η βίαιη απομάκρυνση ενός παιδιού από το οικείο του περιβάλλον είναι απλά η κορυφή του ιστορικού παγόβουνου και θυμίζει τις παιδουπόλεις της Φρειδερίκης κατά τον εμφύλιο.

 

Το τερατούργημα της «ορθής διαπαιδαγώγησης» χαίρει απόλυτης σαφήνιας σαν ορισμός από το κυρίαρχο μπλοκ. Ο νεαρός άνθρωπος πρέπει να ακολουθήσει μια καθ’ όλα προκαθορισμένη πορεία μέχρι να ενηλικιωθεί. Πρέπει να πάει σχολείο κάθε μέρα της ζωής του, να διδαχθεί στρεβλή ιστορία, να μάθει να πειθαρχεί σε πάσης φύσεως κανονισμούς, να μάθει να φοβάται και να σέβεται το θεό, τους κοινωνικά ανωτέρους του, τη σημαία, να διδαχθεί πώς να ζει, πώς να δουλεύει, πώς να καταδίδει το «κακοποιό στοιχείο» στους αρμόδιους, πώς να σκύβει το κεφάλι. Μια τόσο ξεκάθαρη θέση, εκφρασμένη μάλιστα μέσα από το φίλτρο της κρατικής και ψευδοεπιστημονικής αυθεντίας, καλά χωνεμένη από το τέλμα που λέγεται κοινή γνώμη, δεν έχει χώρο για την αφήγηση των «τρομοκρατών» γονέων. Το κράτος θα βαφτίσει την κράτηση νοσηλεία, τον αποκλεισμό και την ιδρυματοποίηση προστασία, τον εξαναγκασμό στην νόρμα του κανονικού σωστή παιδεία. Πώς θα μπορούσε να κάνει άλλωστε, όταν η υποταγή στο καλούπι του εχέφρονα και νομοταγούς πολίτη αποτελεί τον βασικότερό του στόχο.

 

Ο Νίκος Μαζιώτης, η Πόλα Ρούπα και η Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου έχουν από τις 5/1/2017 ξεκινήσει απεργία πείνας και δίψας με μοναδικό τους αίτημα το τέλος της κράτησης του μικρού Βίκτωρα και την επιστροφή του στην γιαγιά και τη θεία του.

 

Ως αναρχικές-οι δεν μπορούμε παρά να απαιτούμε την απελευθέρωση του εξάχρονου παιδιού και να στεκόμαστε στο πλευρό  των συντρόφων,  στηρίζοντας τις επιλογές τους και δημιουργώντας τις συνθήκες για το πέρασμα από το επαναστατικό όραμα στην επαναστατική πράξη, με προοπτική την ολοκληρωτική συντριβή κράτους και κεφαλαίου.

 

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΩΝ ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ ΡΟΥΠΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥΣ

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

 

 

Αναρχικές – Αναρχικοί

 

Αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο και συζήτηση με σύντροφο από το Βέλγιο

Συζήτηση, στo πλαίσιo του καφενείου, με σύντροφο από το Βέλγιο, την Παρασκευή 4/11 στις 20:00 στο αναρχικό – αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον ( Άστιγγος 100 & Κανακάρη Ρούφου ). Θα γίνει ενημέρωση για τον αγώνα ενάντια στην κατασκευή μιας μεγα – φυλακής στο Haren, στα βόρεια των Βρυξελλών και συζήτηση για την γενικότερη πολιτική και κινηματική κατάσταση σε Βέλγιο και Ελλάδα.

Εκδήλωση με τηλεφωνική παρέμβαση αναρχικών της υπόθεσης Βελβεντού, για το εφετείο που ξεκίνησε στις 20/4

εκδήλωση_εφετείο

Εκδήλωση – Συζήτηση με τηλεφωνική παρέμβαση αναρχικών της υπόθεσης Βελβεντού, για το νέο υπερ-εφετείο που ξεκίνησε στις 20/4 και όπου δικάζονται 22 αναρχικοί, τους αγώνες εντός φυλακής και τις κατασταλτικές πρακτικές και μεθοδεύσεις του κράτους, ιδιαίτερα εντός των φυλακών με αποκορύφωμα την εισβολή ΕΚΑΜ και άλλων υπηρεσιών της αστυνομίας στις φυλακές Κορυδαλλού.

Παρασκευή 22/4 στις 19:00 στο Άτακτον
Η ώρα θα τηρηθεί αυστηρά.

Αλληλεγγύη στους κρατούμενους αγωνιστές.

Κοινοί αγώνες εντός και εκτός φυλακής μέχρι την καταστροφή κράτους και κεφαλαίου.

Πρωτοβουλία συντρόφων/ισσών από το αναρχικό/αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον