ΑΚΥΡΩΣΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΝ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ/ΕΙΣΕΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ ΣΤΙΣ 6/12/14 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

ΑΚΥΡΩΣΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΝ ΛΟΓΩ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΝΑ ΠΑΡΙΣΤΑΤΑΙ, ΘΑ ΖΗΤΗΘΕΙ ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ

Το Νοέμβρη του 2014, ο αναρχικός κρατούμενος, Νίκος Ρωμανός, ξεκινάει απεργία πείνας, διεκδικώντας «μια ανάσα ελευθερίας», όπως ορίζει ο ίδιος με κείμενό του, τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται για να φοιτήσει, έχοντας επιτύχει στις πανελλαδικές εξετάσεις κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του. Στις περίπου 40 μέρες που ακολουθούν, το κράτος απαντά με μια εκδικητική και προκλητική αδιαφορία, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσεται ένα πολύμορφο και δυναμικό κίνημα αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα.

Η όξυνση της αντιπαράθεσης μετατρέπει το ζήτημα σε κυρίαρχο στην κεντρική πολιτική σκηνή, ενισχυμένη, βέβαια, και από την αποστειρωμένη ανθρωπιστική προσέγγιση κοινοβουλευτικών και μη κομμάτων και οργανώσεων, συνδικαλιστικών φορέων κτλ., με πρώτη και καλύτερη την τότε αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ που επιδιώκει να αντλήσει πολιτική υπεραξία απ’ το γεγονός. Ακόμη και τα καθεστωτικά ΜΜΕ περνούν την αξιολόγηση του β’ μνημονίου σε δεύτερη μοίρα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Σαμαράς αναγκάζεται να επιδιώξει συνάντηση με την οικογένεια του απεργού.

Εμείς, ως κομμάτι του α/α χώρου, έχουμε μια διαφορετική και ξεκάθαρη θέση. Στεκόμαστε ανυποχώρητα απέναντι στη συνθήκη του εγκλεισμού και νοηματοδοτούμε την αλληλεγγύη μας με δυναμικά και επιθετικά χαρακτηριστικά τόσο στους πολιτικούς και όχι μόνο κρατουμένους, όσο και σε κάθε κομμάτι που βιώνει τη λεηλασία κράτους και κεφαλαίου πάνω στη ζωή του. Γι’ αυτό, άλλωστε, η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά στοχοποίησε κάθε αδιαμεσολάβητο αγώνα, καταστέλλοντας πορείες, εκκενώνοντας καταλήψεις, εισβάλλοντας σε σπίτια αγωνιστών κτλ. Αναπόφευκτα, λοιπόν, γίναμε μέρος του κινήματος αλληλεγγύης στο Ν. Ρωμανό, που εδώ στην Πάτρα, προχώρησε σε ένα πλήθος ποικιλόμορφων δράσεων, όπως μικροφωνικές συγκεντρώσεις και πορείες, αποκλεισμό του Δημαρχείου, παρέμβαση στην επίσκεψη του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Β. Κικίλια, σε ρουφιανοφυλλάδα της πόλης και, πάνω από όλα, την ανακατάληψη του Παραρτήματος, προκειμένου να αποτελέσει κέντρο αγώνα.

Σ’ αυτή τη συνθήκη και με την κομβική απόφαση του Ν. Ρωμανού να προχωρήσει και σε απεργία δίψας, αρχής γενομένης από την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου από το μπάτσο Κορκονέα, επιλέξαμε να κλιμακώσουμε και εμείς τον αγώνα μας και να βρεθούμε το πρωί της 6/12/14 στους δρόμους. Εκεί δεν ήμασταν μόνοι. Παρόντες ήταν και οι ένστολοι μπράβοι του κράτους, εφαρμόζοντας την ξεκάθαρη πολιτική επιλογή να κατασταλεί το εξεγερσιακό κλίμα των ημερών και να μπει ένα φρένο στον αυξανόμενο σε ένταση αγώνα, σε μια στιγμή που η υγεία του συντρόφου βρισκόταν σε οριακή κατάσταση. Αυτό δείχνουν και οι μαζικές συλλήψεις και οι, σε πολλές περιπτώσεις, ανυπόστατες κατηγορίες που αποδόθηκαν σε συντρόφους, σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, μια πάγια τακτική της αστυνομίας, ούτως ώστε να εκφοβίσει τον κόσμο και να αποσυντονίσει τις όποιες κοινωνικές αντιδράσεις δημιουργούνται.

Η συνειδητή μας επιλογή εκείνης της ημέρας να κατεβούμε στο δρόμο, καθώς και να κρατήσουμε τη θέση μας απέναντι στην καταστολή κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, οδήγησε σε συλλήψεις έξι ατόμων, καθώς για μία ακόμη φορά το κράτος διεκδίκησε το μονοπώλιο της βίας, καταστέλλοντας κάθε αντίδραση.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ/ΡΙΕΣ

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΚΥΡΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ 2/6 ΣΤΙΣ 12:00
ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΛΓΑΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΑΚΥΡΗ
ΔΕΥΤΕΡΑ 4/6 ΣΤΙΣ 9.00
ΓΟΥΝΑΡΗκ ΚΟΡΙΝΘΟΥ

Απέναντι στην κατασταλτική βαρβαρότητα της εξουσίας, να προτάξουμε τον  αγώνα και την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων.

 

Εισήγηση του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού στεκιού Άτακτον
στα πλαίσια του διημέρου για την αλληλεγγύη
και την  οικονομική ενίσχυση των 6 συλληφθέντων-εισών της 1/3 στην Πάτρα.

 

Λίγα  λόγια για την καταστολή στη συγκυρία

Η επιλογή της καταστολής των φωνών της αντίστασης και των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας από τον εκάστοτε κρατικό μηχανισμό, αποτελεί πάγια τακτική. Ανεξάρτητα από τον ιδεολογικό μανδύα με τον οποίο καλύπτεται η κυριαρχία, διαχρονικά και προκειμένου να διασφαλιστεί η εξουσιαστική υπεροχή, στο στόχαστρο τοποθετούνται όλοι όσοι αποτελούν άμεσους ή δυνητικούς κίνδυνους, όσοι περισσεύουν, όσοι βρίσκονται στον πάτο της κοινωνικής-ταξικής πυραμίδας. Έτσι και στην περίπτωση του ελλαδικού χώρου, και με φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους κατασταλτικούς κρατικούς μηχανισμούς οι οποίοι δεν χάνουν ευκαιρία να επιτεθούν σε ανθρώπους και δομές τους ανταγωνιστικού προς την κυριαρχία χώρου. Αναφέρουμε ενδεικτικά τη σταθερή στόχευση για  εκκενώσεις καταλήψεων (δύο φορές την κατάληψη Γκάρε στα Εξάρχεια, τις καταλήψεις Ζαΐμη και Ματρόζου αλλά και αρκετές ακόμη στα 3 χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), την κατ’ οίκον κράτηση του συντρόφου Γ. Τσιρώνη, την εκκένωση και κατεδάφιση της κατάληψης Τερμίτα στο Βόλο, την βίαιη κατασταλτική επίθεση των ΜΑΤ  στις πορείες της 17 Νοέμβρη  και 6 Δεκέμβρη 2017 (με την προφυλάκιση των  συλληφθέντων της τελευταίας), την σύλληψη του αναρχικού Ντίνου Γιαγτζόγλου, τη σύλληψη των 9 αγωνιστών του DHKP, την ψήφιση νέου σωφρονιστικού κώδικα που στόχο έχει την αυστηροποίηση της λειτουργίας συνολικά του σωφρονιστικού συστήματος, και κατά συνέπεια και σε προτεραιότητα, τη   φίμωση και καταστολή των εντός των τειχών αγώνων, την πρόταση ψήφισης νόμου αναφορικά με την ύπαρξη απεργιών υπό ειδικούς όρους και προϋποθέσεις, την  ποινική δίωξη  για παρεμπόδιση των πλειστηριασμών, τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές της Ευρώπης-φρούριο, με τη ελληνική επικράτεια να αποτελεί ένα απέραντο  στρατόπεδο συγκέντρωσης  και θανάτου, τη στοχοποίηση ως «εσωτερικού εχθρού» όσων αντιστέκονται.  αλλά και τη σταθερή λειτουργία του παρακράτους με τις φασιστικές επιθέσεις (στις καταλήψεις Παναιτωλίου 21, Λέλας Καραγιάννη, Αγρός, Φαβέλα, τις επιθέσεις στο πλαίσιο του εθνικιστικού συλλαλητηρίου στην Θεσσαλονίκη στις καταλήψεις ΕΚΧ Σχολείο και libertatia, με αποκορύφωμα τον ολοσχερή εμπρησμό της δεύτερης), η αφετηρία είναι ίδια και βρίσκεται στην ανάγκη του κράτους για διατήρηση της ηγεμονίας του και εξασφάλιση του κοινωνικού ελέγχου.

Δύο και χρόνια μετά την άνοδο στην  εξουσία του αριστεροεθνικιστικού μορφώματος των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, κάτω από πανηγύρια για την πρώτη αριστερή διακυβέρνηση που θα σκίσει τα μνημόνια, θα συγκρουστεί με τους δανειστές, θα φέρει κοινωνική δικαιοσύνη κλπ, είναι απαραίτητο να αναλύσουμε τις κινήσεις κράτους και κεφαλαίου, μέσα από το πρίσμα της παρούσας διακυβέρνησης, εξάγοντας όμως συνολικά συμπεράσματα για την πολιτική και κοινωνική συνθήκη.

Όπως έχει ήδη διαφανεί, η φράση «το κράτος έχει συνέχεια» επαληθεύεται καθημερινά, στην συνέχιση του τοξικού καπιταλιστικού περιβάλλοντος της διαρκούς επισφάλειας, της φτωχοποίησης, της εξαθλίωσης και των κανιβαλικών εκμεταλλευτικών σχέσεων.  Η παρούσα κυβέρνηση, πατώντας ιδιαίτερα μέσω του ΣΥΡΙΖΑ στο καναλιζάρισμα και την ενσωμάτωση της κοινωνικής δυναμικής των προηγούμενων χρόνων, μετέτρεψε την οργή και την αμφισβήτηση που εκφραζόταν στο δρόμο, μέσω μιας ακατάσχετης ψευδοσυγκρουσιακής φρασεολογίας σε μια μεγαλειώδη ήττα, έναν έντιμο συμβιβασμό με τους δανειστές, στην αποδοχή της μνημονιακής, νεοφιλελεύθερης συνθήκης ως μοναδικό δρόμο για την σωτηρία της ελληνικής κρατικής οντότητας.

Η όποια αδιαμεσολάβητη πραγματικότητα πλάθοταν με υλικούς και συνειδησιακούς όρους καθημερινά σε δρόμους, πλατείες, γειτονιές, χώρους εργασίας, σχολεία, μέσα στους ταξικούς/κοινωνικούς αγώνες, μετατράπηκε, και μέσω του κομβικού τεχνάσματος του δημοψηφίσματος, σε μιαν τεράστια εκτόνωση που απέσυρε τις μάζες από το δρόμο και προς στιγμήν οδήγησε σε μια άμπωτη τις κινηματικές διαδικασίες και γεγονότα. Οι υποσχέσεις της προεκλογικής περιόδου, συνδυαστικά με το ανθρωπιστικό προσωπείο που έντεχνα προβάλλεται από τους τωρινούς διαχειριστές της εξουσίας, καλλιέργησαν το έδαφος της αφομοίωσης δημιουργώντας ένα πλαίσιο κοινωνικής απάθειας και ταυτόχρονης ύφεσης των κοινωνικών αντιστάσεων, έκαναν τα πιο πληγέντα κοινωνικά κομμάτια που καθημερινά λεηλατούνται και ασφυκτιούν μουδιασμένα, παρατηρητές της καπιταλιστικής επέλασης υπό το πρίσμα της σοσιαλδημοκρατίας, συνθήκη ιδανική και αναγκαία για το κράτος και το κεφάλαιο προκειμένου να φέρουν σε πέρας τα κατασταλτικά τους σχέδια και να συνεχιστεί η διαδικασία της αναπαραγωγής του συστήματος.

Κομβικό επικοινωνιακό και ιδεολογικό σημείο της συγκεκριμένης  κυβέρνησης είναι η παρουσίασή της ως ενός ορθολογικού, έντιμου, κοινωνικά δίκαιου σχηματισμού, που θα ρυθμίσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα τεράστια για το πολιτικό σύστημα ζητήματα που υπάρχουν. Την ανεργία, τη φτωχοποίηση, τις αυτοκτονίες, κλπ. Δια μέσου της συριζαίικης στρατηγικής, η κοινωνική αλληλεγγύη και η ταξική σύγκρουση γίνανε κυβερνητικό πρόγραμμα και επιδόματα. Η αυτοοργάνωση, η ρήξη, έγιναν έντιμος συμβιβασμός και συμφωνίες για μνημόνια, μεταναστευτικό, πολεμικούς εξοπλισμούς με τη ΕΕ, την Τουρκία, το Ισραήλ. Οι ελπίδες της προόδου αντικαταστάθηκαν  με εξευτελιστικά επιδόματα ελεημοσύνης – παραποιώντας την έννοια της αλληλεγγύης –, με αορίστου χρόνου εργασιακές συμβάσεις, με πλειστηριασμούς· και οι προοδευτικές φωνές που στήριξαν με τον έναν ή το άλλο τρόπο την αριστερή διακυβέρνηση σώπασαν σταδιακά.

Στο κομμάτι της καταστολής, οι προγραμματισμένες διακηρύξεις για την κατάργηση των ΜΑΤ, η δημιουργία μιας “υπεύθυνης “ και δημοκρατικής αστυνομίας με γνώμονα το “δίκαιο” και την εξάρθρωση των εντός της ακροδεξιών θυλάκων, ο εκδημοκρατισμός συνολικά του δικαστικού/ποινικού συστήματος,  βρίσκονται σε απόλυτη αντιδιαστολή με την καθημερινή επίθεση που βιώνουμε. Διαλύονται  καθημερινά μπροστά στις  συλλήψεις αγωνιστών και αγωνιστριών, τη βία των μπάτσων, την ανελέητη καταστολή των μεταναστών και μεταναστριών, τα χρόνια φυλακής  που συνεχίζουν να μοιράζουν τα δικαστήρια σε συντρόφους/ισσες, μπροστά στην συνέχιση της αντιτρομοκρατικής εκστρατείας απέναντι σε όσους επιλέγουν την σύγκρουση με το υπάρχον, σε όσους και όσες δε σκύβουν κεφάλι. Στο φόντο όλων αυτών συνεχίζεται η βίαιη επίθεση πάνω στις ζωές μας, με τελευταίο το πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε.

Επαληθευτικά ως προς τα παραπάνω, είναι και η βασανιστική αντιμετώπιση τόσο του αναρχικού Ντίνου Γιαγτζόγλου αλλά και του  αγωνιστή κρατούμενου Βασίλη Δημάκη στις πρόσφατες απεργίες πείνας και δίψας που έκαναν για να διεκδικήσουν τη μεταγωγή του ο πρώτος στον Κορυδαλλό και τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούταν  ο δεύτερος. Για ζητήματα που σε άλλη περίπτωση θα ήταν ενδεχομένως πιο διαδικαστικού χαρακτήρα, το κράτος έφτασε την σύγκρουση στα άκρα, τόσο σε επίπεδο της φυσικής εξόντωσης των απεργών, όσο και στα περιεχόμενα. Η σοσιαλδημοκρατική εκδοχή του δόγματος νόμος και τάξη  περιλαμβάνει την οικοδόμηση μιας αμείλικτης προσέγγισης ιδιαίτερα σε ζητήματα που είναι αιχμή του δόρατος του κράτους , όπως οι φυλακές και η αντιμετώπιση των πολιτικών του αντιπάλων. Με τις ειδικές συνθήκες κράτησης και τις φυλακές τύπου Γ να έρχονται, αλλά και τη γενικευμένη εξαθλίωση που επιβάλλεται, ακόμη πιο οξυμένα εντός των τειχών, το κράτος θέλει να περάσει μηνύματα. Τσακίζοντας όσους αντιστέκονται, εφαρμόζοντας την βίαιη υπεροχή του, παίζοντας με τις ζωές ανθρώπων, πρέπει να αποτελεί το θεματοφύλακα  της εύρυθμης λειτουργίας του σωφρονισμού συνολικά, εμφανίζοντας ακόμη και κεκτημένα με αγώνες δικαιώματα, όπως αυτό των αδειών, ως παραχωρήσεις της δημοκρατίας.

Ακόμη, στο πεδίο της συνέχισης της στρατηγικής των αντιτρομοκρατικών σταυροφοριών, έχουμε σε πολύ συμπυκνωμένο χρόνο δύο περιπτώσεις που εμφανίζουν και προοικονομούν μια περαιτέρω διεύρυνση της κατάστασης εξαίρεσης που επιφυλάσσεται ιδιαίτερα για όσους μάχονται ενάντια στο υπάρχον. Η πρώτη αφορά την καταδίκη αναρχικών συντρόφων στο εφετείο υπόθεσης που αφορούσε μια σειρά επιλογών του αναρχικού αγώνα σε βαρύτατες  ποινές με την υιοθέτηση της εφαρμογής του αντιτρομοκρατικού νόμου (ενώ είχαν αθωωθεί οι περισσότεροι σε άλλα 4 δικαστήρια για ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση)  στη βάση ότι αποτελούν ατομικούς τρομοκράτες. Κάτι τέτοιο εγκαθιδρύει επί της ουσίας ένα ιδιώνυμο για την αναρχική ταυτότητα, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου για τα επόμενα χρόνια όσον αφορά τις πολιτικές διώξεις και επαναφέροντας στη ραχοκοκαλιά της αστικής δημοκρατίας τις κατασταλτικές μεθόδους των πιο ολοκληρωτικών ιστορικών μορφών του κράτους.

Η δεύτερη αφορά την εκ νέου κλήση του αναρχικού κομμουνιστή Τάσου Θεοφίλου σε δίκη για όσα έχει εν πολλοίς αθωωθεί  και εκτίσει την ποινή του . Πέρα από τα όσα αναφέρθηκαν στην πρώτη περίπτωση, η υπόθεση αυτή έρχεται να δείξει  με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι η στρατηγική του κράτους τα προηγούμενα χρόνια ιδιαίτερα απέναντι στους αναρχικούς, τακτική που αποτελούσε ποινικά και ευρύτερα πολιτικά/κοινωνικά της αιχμή του δόρατος της αντιεξεγερτικής εκστρατείας και της προσπάθειας διασφάλισης της καπιταλιστικής κοινωνικής ειρήνης, δεν υπάρχει περίπτωση να αφεθεί έκθετη. Στο δικαστήριο του συντρόφου, αλλά και σε αρκετά ακόμη, οι μεθοδεύσεις της αντιτρομοκρατικής και του δικαστικού συστήματος κατέρρευσαν, εν μέσω μεγάλης κοινωνική πίεσης. Κάτι τέτοιο αποτελεί πυριτιδαποθήκη για το κράτος, καθώς αν μαζικοποιηθεί και πολιτικοποιηθεί σε ευρύτερο βαθμό με αντικρατικά χαρακτηριστικά η αλληλεγγύη μεταξύ όσων αγωνίζονται  και η απόρριψη της κυριαρχικής ρητορικής για το δίκαιο, η ρωγμή για την παντοδυναμία του κράτους και το ρόλο του ως μοναδικού εγγυητή και ρυθμιστή της κοινωνικής ζωής είναι αρκετά σημαντική.

Δεν μπορούμε βέβαια να παραβλέψουμε την συνολικότερη συνθήκη μέσα στην οποία είναι τοποθετημένα τα παραπάνω. Κύριο σημείο της κυβερνητικής ρητορικής, αλλά συνολικότερα της κρατικής ρητορικής, είναι πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Για τους εν ελλάδι καταπιεσμένους, πρέπει να γίνει κατανοητό, σε μια διάσταση εθνικής ομοψυχίας και συνεννόησης, πως πάντα φταίνε τα σκληρά καπιταλιστικά μπλοκ, η ΕΕ, η πορεία της χώρας και τη οικονομίας τα προηγούμενα χρόνια και πως όλα γίνονται με ένα χαρακτήρα προστασίας της κοινωνικής βάσης. Προπαγάνδα και ψέματα (όπως για τη δήθεν προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς, μια προφορική συμφωνία με τους τραπεζίτες) έρχονται να αποτελέσουν την άλλη όψη του νομίσματος της συνέχειας της λειτουργίας του κράτους.

Για να συνεχιστούν οι πολιτικές της εξαθλίωσης, στην κατεύθυνση της διατήρησης των διακρατικών συμφωνιών, το ελληνικό κράτος εν προκειμένω ώστε να φανεί  αντάξιο των απαιτήσεων του ΔΝΤ , των θεσμών , του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου, ασκεί στο εσωτερικό της ελληνικής επικράτειας οποιαδήποτε αναγκαία εξοντωτική πολιτική. Στο ίδιο πλαίσιο είναι και η καταστολή των ριζοσπαστικών κομματιών της κοινωνίας. Η καταστολή λειτουργεί σαν εχέγγυο στους δανειστές οι οποίοι απαιτούν υπακοή, εργατικότητα και κοινωνική ειρήνη, με στόχο την συντήρηση του καπιταλιστικού οικοδομήματος, την ομαλή παγίωση των πολιτικών θανάτου.

Η εξάρτηση βέβαια του ελληνικού κράτους από τα εξωτερικά εξουσιαστικά μπλοκ δεν μπορεί να εξηγήσει επαρκώς τις κατασταλτικές επιλογές της κυβέρνησης. Στην κατεύθυνση πάντα της διατήρησης των ισορροπιών και της παραμονής της στην εξουσία, όλες οι επιλογές στο επίπεδο της καταστολής προτάσσονται αντιπαραθετικά στο λόγο της δεξιάς και ακροδεξιάς αντιπολίτευσης, τόσο ευρύτερα, όσο και σε μικροπολιτικό επίπεδο στα περί σύνδεσης του αναρχικού αγώνα με κυβερνητικούς κύκλους (του ΣΥΡΙΖΑ) και κυβερνητικής αδυναμίας αναφορικά με την εξασφάλιση της έννομης τάξης. Έτσι κατορθώνεται σε πρώτο επίπεδο ένα κομματικό αβαντάρισμα του Σύριζα, ο οποίος στο μιντιακό και επικοινωνιακό πόλεμο της αντιπολίτευσης απαντάει με καταστολή του ανταγωνιστικού χώρου, προβάλλοντας τον εαυτό σαν ικανό τηρητή της νομιμότητας και της ασφάλειας. Χαρακτηριστικά, οι συλλήψεις της Πόλας Ρούπα και του Ντίνου Γιαγτζόγλου αποτέλεσαν τρόπαια που περιφέρονταν στην βουλή από τους κυβερνώντες, στην κονταρομαχία με τα υπόλοιπα κομμάτια του πολιτικού συστήματος, ώστε να αποδειχτεί η συνέχιση και εύρυθμη λειτουργία του κατασταλτικού μηχανισμού, η μη σχέση των Συριζαίων με τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό/ριζοσπαστικό χώρο, αλλά κυρίαρχα, η αποτελεσματικότητα και σοβαρότητα επί εποχής ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Παράλληλα η τακτική αυτή λειτουργεί βοηθητικά και στην διατήρηση των ισορροπιών στο εσωτερικό του κοινωνικού ιστού. Τα συντηρητικά του κομμάτια μένουν ικανοποιημένα από εξουσιαστές που είναι σε θέση να προσφέρουν ένα «καθαρό», ασφαλές και απαλλαγμένο από αποσταθεροποιητικούς παράγοντες, κοινωνικό περιβάλλον. Έτσι η καταστολή έχει διττό ρόλο. Από τη μια αποτελεί στρατηγικό όπλο στα χέρια της κυβέρνησης  ώστε να επιτευχθούν οι πολιτικές της επιδιώξεις, και από την άλλη συμβάλλει καθοριστικά στην προβολής της ρητορικής περί «νίκης της δημοκρατίας» έναντι της ανομίας. . Πέρα από οποιαδήποτε ψευδή προσμονή, αντίληψη, ανάλυση για το ποιόν και το ρόλο των τωρινών κυβερνόντων, αυτό που αναδεικνύεται είναι τόσο ο ιστορικός ρόλος που έχουν παίξει και συνεχίζουν να παίζουν τα κομμάτια του αστικού μπλοκ για την συνέχιση της αναπαραγωγής του καπιταλισμού, όσο και ποιος είναι ο πραγματικός δρόμος για τη ρήξη με το υπάρχον εκμεταλλευτικό σύστημα. Η ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ σαν ένας σχηματισμός της σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς, δε θα μπορούσε να είναι κανένας άλλος, από αυτόν του να αποτελεί ένα δεκανίκι στα δύσκολα για το πολιτικό σύστημα και συνολικότερα για το κράτος και το κεφάλαιο. Μαζί και οι κυβερνητικοί εταίροι που προσφέρουν την απαραίτητη εθνικιστική πινελιά, το απαραίτητο άνοιγμα στο δεξιό ακροατήριο, την απαραίτητη τζούρα πατρίδας, θρησκείας, οικογένειας.

Για την αλληλεγγύη

Όπως κάθε κομμάτι της κοινωνικής ζωής, κάθε σχέση και φαινόμενο αλληλεπιδρά/καθορίζεται ή και συγκρούεται με το περιβάλλον στο οποίο δημιουργείται, το ίδιο συμβαίνει και με την αλληλεγγύη, σαν μια από τις μορφές που λαμβάνουν οι σχέσεις μεταξύ των όντων. Η παραπάνω ανάλυση, την τοποθετεί από το γενικό στο ειδικό, υπογραμμίζοντας την διάστασή της στην πάλη ενάντια στο υπάρχον. Για να λάβει όμως και μια τέτοια μορφή, σημαίνει πως προϋπάρχει ως συνδετικός ιστός στην καθημερινότητα.

Πράγματι, η αλληλεγγύη εκφράζεται ή και καταπιέζεται/ καταπνίγεται καθημερινά, σχεδόν σε κάθε στιγμή, σε κάθε ματιά, κίνηση, έκφραση της πολυπλοκότητας του κόσμου που μας περιβάλλει. Ωε τέτοια άλλωστε γίνεται αντιληπτή από τους αγωνιζόμενους και προβάλλεται ως μια μορφή οργάνωσης και αλληλεπίδρασης που δομεί άλλες πραγματικότητες από όσες αναπαράγουν την καθημερινή καταπίεση και εκμετάλλευση.

Με λίγα λόγια, η αλληλεγγύη προϋπάρχει στην  καθημερινή αγωνία και πάλη για την επιβίωση. Παλιότερα, είναι ξεκάθαρο πως απέναντι στην μη συγκαλυμμένη βαρβαρότητα τω  ισχυρών, απέναντι στην ισχύ της φύσης και των φαινομένων της, αποτελούσε περισσότερο μια αναπόφευκτη συνθήκη, χωρίς ωστόσο κάτι τέτοιο να της αποστερούσε τα συμβολικά και ποιοτικά της χαρακτηριστικά. ΟΙ άνθρωποι, τα ζώα, τα φυτά, προστρέχουν το ένα στο άλλο απέναντι στο άγνωστο, το επικίνδυνο, το τρομερό, απέναντι στην αναγκαιότητα της καθημερινής επιβίωσης. Έτσι, εξετάζοντας ειδικά τους ανθρώπους, οι προκαπιταλιστικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης, οι παραγωγικές σχέσεις, τα ήθη, τα έθιμα έφεραν εντός τους σε μεγάλο βαθμό την αλληλεγγύη ως μια σχέση που γεννιόταν από την κοινοτική ζωή. Χωρίς ποτέ να ισχυριζόμαστε πως υπήρχε ένας αντιεξουσιαστικός κόσμος, μια άχρονη «καλή» καταγωγή της ανθρώπινης φύσης συνολικά. Ωστόσο, οι ίδιες οι συνθήκες, η ίδια η φύση της εξουσίας, ήταν αυτές που δημιουργούσαν συνολικά μια άλλη τοποθέτηση εντός του κόσμου,. Τοποθέτηση της οποίας η έκφραση είναι είτε συνειδητή και αγωνιστική, είτε εκκινεί ως εγγενής αντίδραση στην βαρβαρότητα και την καταπίεση και ως αναγκαιότητα επιβίωσης.

Η κοινοκτημοσύνη στη γη, τα προϊόντα, η αλληλοβοήθεια στη σοδειά, στο χτίσιμο ενός σπιτιού, μέχρι και τη συλλογική μορφή που μπορεί να είχε η διασκέδαση, όλα αυτά είναι μαρτυρίες μέχρι και το πολύ πρόσφατο παρελθόν, αλλά και το ζωντανό παρών που είτε βρίσκονται συγκαλυμμένες πίσω από την ομοβροντία του θεάματος και της αποξένωσης είτε επιβιώνουν σε άλλες γειτονιές του κόσμου. Ακόμη όμως και σήμερα, ποιος μπορεί να ξεχάσει τις στιγμές αλληλεγγύης που εκφράστηκαν στο δρόμο και στους αγώνες στις μεγάλες αντιμνημονιακές πορείες και συγκρούσεις του 10-13, στην καθημερινότητα στις γειτονιές, στα τόσα μικρά και μεγάλα εγχειρήματα που ξεπήδησαν μετά το Δεκέμβρη? Επιπλέον, ακόμη και σήμερα, σε αυτόν το βούρκο αποξένωσης, κανιβαλισμού, αλλοτρίωσης, σήμερα που στοιβαγμένοι μέσα στα διαμερίσματα των μητροπόλεων οι άνθρωποι έχουν αποστερηθεί όχι μονάχα την κοινωνικότητα τους, αλλά την ίδια την αισθητηριακή τους λειτουργία, λεηλατημένο ι από την καθημερινή μισθωτή σκλαβιά, το αστικό νευρωτικό περιβάλλον, την πανταχού παρούσα συστημική βία, ακόμη και σήμερα, η αλληλεγγύη επιβιώνει μπροστά και απέναντι στο άδικο.

Σαφώς και κανείς δεν ισχυρίζεται πως όλα τα παραπάνω αφορούν καθολικά μια ανθρώπινη εκφορά. Τουναντίον, είναι αυτά για τα οποία παλεύουμε, απέναντι και στην άλλη πλευρά του νομίσματος, αυτήν της απόλυτης παραδοχής/αποδοχής της εξουσίας, της ηδονιστικής πρόσδεσης σε αυτήν, της αναπαραγωγής της καθημερινή ς φυσικής και ψυχολογικής βίας μεταξύ των ανθρώπων, μεταξύ αυτών που θεωρητικά λίγο πολύ μπορεί και να βιώνουν τα ίδια προβλήματα.

Η ανάλυση των φαινομένων είναι εφόδιο για τον αγώνα, τις στοχεύσεις, τις κατευθύνσεις του αλλά και καθημερινό ζητούμενο για μια ζωή που θα κοντράρει την παραίτηση, το φόβο, την αλλοτρίωση, τη μετατροπή μας σε στρατιώτες του δυστοπικού καπιταλιστικού μέλλοντος.

Εντός μιας τέτοιας πορείας σκέψης και ανάλυσης είναι που σχηματοποιείται/δοκιμάζεται και προχωρά η αναρχική θεωρία και πράξη. Για μας η ατομική και συλλογική τοποθέτηση δεν προέρχεται από μια ιδεολογικοποιημένη προσέγγιση και ερμηνεία του κόσμου, μα από την πολύπλευρη ανάλυση, την προσπάθεια βαθιάς κατανόησης αυτού του κόσμου και της ιστορικής του πορείας, την καθημερινή δοκιμή των ιδεών και των πράξεών μας εντός της πραγματικότητας. Και όλα αυτά στην κατεύθυνση της αποδόμησης  των κυρίαρχων νοημάτων, της  αναζήτησης δυναμικών και πορειών ζωής και αγώνα, της  σφυρηλάτησης του οράματος  για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.

Γι’αυτό και είναι σημαντικό να αντιληφθούμε πως τίποτα δεν ξεκινά απλά επειδή για ένα μεταφυσικό λόγο κάποιοι το διατύπωσαν, μα μπορεί να προϋπάρχει και το ζήτημα είναι να αναλυθεί, να μορφοποιηθεί, να πάρει εκείνη την κατεύθυνση που θα στοχεύει στην ατομική και συλλογική απελευθέρωση.

Όλα τούτα είναι το απαραίτητο επεξηγηματικό πλαίσιο για να μιλήσουμε για το τι εννοούμε όταν λέμε αλληλεγγύη, τι νοήματα, περιεχόμενα, πρακτικές και προτάγματα κρύβονται πίσω από μια λέξη. Η αλληλεγγύη λοιπόν, αποτελεί πρώτα και κύρια μια σχεσιακή συνθήκη, που φέρει εντός της, όπως και κάθε άλλη σχέση την αλληλεπίδραση μεταξύ των όντων. Μιλώντας όμως από τη σκοπιά ανθρώπων που τοποθετούνται στο μετερίζι του αναρχικού αγώνα, η εκάστοτε σχέση έχει μεγάλη σημασία πως δημιουργείται αλλά και πως πραγματώνεται. Αναγνωρίζοντας πως δεν είναι μια μονόδρομη διαδικασία ή ένα απλά υλικοπρακτικό ζήτημα, θέτουμε τα αρχικά θεμέλια ώστε να αποκτήσει εκείνα τα περιεχόμενα που από τη δική μας οπτική ξεκλειδώνουν τις απαραίτητες δυναμικές που μπορούν να αφυπνίσουν, να συνδέσουν , να ενδυναμώσουν τους ανθρώπους και τις πραγματικότητες τους οικοδομώντας κοινότητες ζωής και αγώνα. Δε θα μπορούσαμε άλλωστε να μην κάνουμε αυτήν την προσέγγιση, καθώς, μιλώντας για ατομικό και συλλογικό αγώνα που στοχεύει να καταστρέψει τον κόσμο της εκμετάλλευση, της αποξένωσης, της αλλοτρίωσης, της καταπίεσης, αναγνωρίζουμε πως αυτά θα προέρθουν από μια βαθιά, ριζική διαδικασία χειραφέτησης από τη ζωή που μας έχουν επιβάλλει, με όλο το φορτίο της, από μια εκρηκτική ατομική και συλλογική συνθήκη που θα ξεκλειδώσει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα προσπεράσουν αυτά που συντηρούν τον παρόντα κόσμο. Η αλληλεγγύη ως αμφίδρομη, δυναμική και απελευθερωτική λοιπόν σχέση και διαδικασία, στοχεύει μέσα από την πραγμάτωσή της να γκρεμίσει την πίστη στην εξουσία, τον ειδικό, τον ισχυρό, τον έχοντα. Στοχεύει, κάθε στιγμή που πραγματώνεται, να γκρεμίσει την ιεραρχία, την απομόνωση, να αντισταθεί στην κυριαρχική βία, να αντιστρέψει την απελπισία και το φόβο, να εμφυσήσει την πίστη στις ατομικές και συλλογικές δυνατότητες, να χτίσει περιβάλλοντα που οι άνθρωποι θα μπορούν να πραγματώνουν όλο και περισσότερο τις επιθυμίες και τα θέλω τους, στοχαζόμενοι για την φύση τους, απέναντι στις επίπλαστες ανάγκες και επιθυμίες που έχουν κατασκευαστεί και που μας έχουν εμφυσήσει όλοι οι θεσμοί του καπιταλιστικού οικοδομήματος από την στιγμή της γέννησής μας.

Σαν αναρχικοί, μιλάμε από μια σκοπιά που η καθημερινή ζωή και ο αγώνας δεν είναι δύο σφαίρες διαχωρισμένες. Οι σχέσεις που οικοδομούμε δεν είναι ξέχωρες αλλά απορρέουν και επηρεάζουν τον τρόπο που οργανωνόμαστε. Τα προτάγματά μας δεν αφορούν κάποιους συνειδητοποιημένους και μόνο, μα στοχεύουν να είναι πραγματικά η μπαρουταποθήκη που θα ανατινάξει τον κόσμο της εξουσίας. Έτσι, η αλληλεγγύη ως σχέση και ως πρόταγμα στον αγώνα θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε ότι είναι μια μαγιά της όλης μας ύπαρξης, ιδιαίτερα όταν κατατίθεται εντός ενός περιβάλλοντος που ερχόμαστε πιο πυκνά κοντά σε κάποιους άλλου/ες, όπως για παράδειγμα εντός ενός συγκεκριμένου αγώνα. Εκεί έχει ιδιαίτερη σημασία να δούμε πως όλα αυτά παίρνουν σάρκα και οστά. Η αλληλεγγύη λοιπόν, δεν είναι διαχωρισμένη από το λόγο και το περιεχόμενο που θέτουμε για τους πραγματικούς εχθρούς που δημιουργούν και υπερασπίζονται τον κόσμο αυτό.  Ο τρόπος οργάνωσης εντός ενός αγώνα αλλά και συνολικότερα εντός των σχέσεων που θα θέλαμε να υπάρχουν, σχέσεων ισοτιμίας και αλληλοβοήθειας αντανακλάται και στις μορφές πάλης που επιλέγουμε και προτείνουμε να γίνουν κτήμα και των άλλων αγωνιζόμενων. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε τόσο για να αναλύσουμε την εκάστοτε περίπτωση, όσο και για να προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε πως ο κάθε αγώνας, το κάθε ψηφιδωτό εκμετάλλευσης και καταπίεσης βρίσκει την ουσία του μόνο όταν συνδέεται με το συνολικότερο πλαίσιο, πως μόνο τότε μπορεί να χτυπηθεί πραγματικά όλο το εξουσιαστικό οικοδόμημα, να ριζοσπαστικοποιηθούν οι συνειδήσεις. Και όπως αναφέραμε και παραπάνω, όχι από μια ιδεολογικοποιημένη και στείρα θέση ταύτισης μα επειδή πραγματικά τα όσα πρεσβεύουμε μπορούν να είναι διεξοδικά στην πάλη για την καταστροφή της εξουσίας, για να τελειώσει η αδικία, η φτώχεια, η πείνα, οι πόλεμοι, η καταστροφή του φυσικού κόσμου, οι επίπλαστοι διαχωρισμοί, κλπ.

Η αλληλεγγύη λοιπόν και ως πρόταγμα. Γιατί προτάσσοντας την επιτιθόμαστε στην κυρίαρχη κατασκευή και αφήγηση για την κοινωνική ζωή, αυτή μιας στείρας επιβίωσης που πραγματώνεται πατώντας επί πτωμάτων, με μια αλλοτριωμένη συνείδηση, μακριά από τη φύση, μακριά από την εξερεύνηση του εαυτού μας  και του κόσμου, μακριά από την ανθρώπινη επαφή, αφήνοντας επί της ουσία ανέγγιχτους τους δυνάστες μας. Σήμερα ειδικά, που ο ύστερος νεοφιλελεύθερος κόσμος επιβάλλει τον κανιβαλισμό σαν μια εξαιρετικά χρήσιμη για την αναπαραγωγή του συμπεριφορά, σήμερα που εκ νέου οι φασιστικές ιδέες και πολιτικές οργανώσεις επελαύνουν, σήμερα που ο ρατσισμός και η θανατοπολιτική αποτελεί το κυρίαρχο δόγμα οργάνωσης της μηχανικής της εξουσίας, σήμερα που εκατομμύρια ζωές είναι προορισμένες ποτέ να μη βιωθούν, στοιβαγμένες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, θανατωμένες σε καπιταλιστικά κάτεργα, σήμερα που κοστολογείται ο αέρας, η ζωή, το νερό, το έδαφος για τις πολυεθνικές και τα δηλητηριασμένα προϊόντα τους, είναι ανάγκη η αλληλεγγύη να αποτελεί πέρα από τη μαγιά του κόσμου που πρεσβεύουμε μελλοντικά, ένα κομβικό σημείο στο σήμερα. Και να αποτελεί τη βάση της δραστηριότητάς μας, να χτίζει γέφυρες μεταξύ όσων λεηλατούνται, όσων αγωνίζονται, να δημιουργεί παρακαταθήκες. Γιατί ερχόμενοι σε επαφή με άλλους και άλλες μπορούμε να επικοινωνήσουμε, να οικοδομήσουμε κοινά οράματα, να σχεδιάσουμε κοινούς αγώνες,να χτίσουμε ανταγωνιστικές προς το υπάρχον δομές,  να διαχύσουμε την αναρχική θεωρία και πράξη. Δεν αναζητούμε πιστούς ή στρατιώτες, μα εκείνους και εκείνες που όπως κ εμείς, επιδιώκουμε τις κοινότητες και όχι τους ακολούθους κάποιων σωτήρων. Η μνήμη του αγώνα αποτελεί πραγματικό μπόλιασμα της συνείδησης και το αποτύπωμα της συνύπαρξη εν μέσω μιας αγωνιστική διαδικασίας, είναι ένα χτύπημα με πολλαπλάσιο φορτίο από τον καθημερινό ιδεολογικό βομβαρδισμό της εξουσίας.

Από τη σκοπιά λοιπόν των αναρχικών, η αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία, δεν είναι τυφλή υπακοή σε κάποιον ισχυρότερο, δεν είναι ταύτιση, δεν αφορά τα πρόσωπα μα τα περιεχόμενα και τη θέση σε αυτόν τον κόσμο. Κάθε φορά που είμαστε αλληλέγγυοι με κάποιον/κάποιους που αγωνίζονται, αναγνωρίζουμε στον αγώνα αυτό ένα κομμάτι του εαυτού μας, διατηρώντας συμφωνίες και διαφωνίες με το εκάστοτε υποκείμενο, διατηρώντας τη διακριτότητα των περιεχομένων και τακτικών αγώνα, αρκεί να μην είναι αυτά αντιθετικά. Στοχεύουμε στη στήριξη  και την κοινωνικοποίηση ένα αγώνα, στο να γίνει κατανοητός εντός ενός ευρύτερου πολιτικού και κοινωνικού πλαισίου. Αυτό όπως που είναι το κομβικό είναι κατά πόσο ο αγώνας αυτός, με τα εκάστοτε ζητήματα που μπορεί να έχει στην αφετηρία του (πολιτισμικά/ταξικά/ιδεολογικά), στοχεύει να αντιπαλέψει μια συνθήκη που επιβάλλεται από την ολοένα και εντεινόμενη καπιταλιστική επίθεση. Ο ρόλος λοιπόν και η θέση μας εντός μιας τέτοιας κατάστασης, δεν είναι μια στείρα γραμμική σχέση, μα μια δυναμική και πολυπαραγοντική συνθήκη. Θα πρέπει λοιπόν, να στοχεύουμε ο εκάστοτε αγώνας να πάρει τα χαρακτηριστικά αυτά που θα τον ριζοσπαστικοποιήσουν και κατά συνέπεια μπορεί να τον καταστήσουν και νικηφόρο, ή να λειτουργήσουν ως παρακαταθήκη για τους αγώνες που έρχονται. Τόσο σε επίπεδο οργάνωσης, από τη βάση, ισότιμα, συλλογικά, όσο και σε επίπεδο τακτικής μα και περιεχομένων. Βάζοντας σημεία για το συνολικό ζήτημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, προτάσσοντας τη δυναμική δράση, σπάζοντας την αέναη πίστη στο αστικό δίκαιο, οργανώνοντας τη σύγκρουση και την αντιπαράθεση, μαζί με τους άλλους/ες αγωνιζόμενους και αγωνιζόμενες. Θέτοντας ζητήματα κριτικής και αντιπαλεύοντας την θεσμική εκπροσώπηση και εκτόνωση του αγώνα που αποτελεί άλλο ένα όπλο στα χέρια κράτους και αφεντικών. Στήνοντας δομές που εντός και παράλληλα με τον εκάστοτε αγώνα θα προωθούν την ευρύτερη συλλογικοποίηση. Επιχειρώντας την επικοινωνία με άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια, την ανταλλαγή εμπειριών, την ευρύτερη οργάνωση και ενότητα απέναντι στα κοινά ζητήματα, διευρύνοντας το φάσμα που ο αγώνας διεξάγεται ώστε να γίνει κτήμα ευρύτερων κομματιών. Όλη αυτή η όλη συνθήκη βοηθάει και τα διάφορα κοινωνικά υποκείμενα να έρθουν κοντά, σπάζοντας την όποια συντηρητική και ρεφορμιστική/μικροαστική αντίληψη για τον αγώνα τους και τη μοναδικότητά του, τον απομονωτισμό του, το σκεπτικισμό του απέναντι σε άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια και το δίκαιό τους.

Ο ρόλος της αλληλεγγύης και η λειτουργία της τοποθετείται πέρα από την αρχική ταυτότητα και σύνθεση του εκάστοτε υποκειμένου. Ωστόσο, δεν αδιαφορούμε ούτε αδυνατούμε να  αντιληφθούμε   πως τα παραπάνω δημιουργούν εμπόδια και έχουν από τα πριν ενδεχομένως περιχαρακώσει το όριο ενός αγώνα ή ακόμα μπορούν να τον καταστήσουν  ένα πεδίο  προνομιακό για εχθρικές αντιλήψεις. Εδώ η αλληλεγγύη  πρέπει  να ξεκλειδώσει εργαλεία ανάλυσης αλλά και  αγώνα που μπορούν το αναπόφευκτο όριο που ένας αγώνας αρχικά έχει, να διασφαλίσουν ότι μπορεί να ξεπεραστεί. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι κάθε φορά που ένας μη βίαιος αγώνας φθείρεται και χτυπιέται ακριβώς επειδή διατηρεί την πίστη του στην αστική δημοκρατία ως το φορέα που θα ικανοποιήσει συνολικά ή μερικά το εκάστοτε αίτημα. Η κρατική βία όσο και να καταγγέλλεται, αν δεν απαντηθεί οδηγεί στο φόβο και τη διάσπαση. Το σημείο της ρήξης και της αμφισβήτησης του υποκειμένου που ερχόμαστε σε επαφή με τον ίδιο του τον εαυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό και με μια δομημένη και μεθοδική σχέση/παρουσία/δουλειά, μπορεί αφενός να αγγιχθεί, αφετέρου όταν κάτι τέτοιο συμβεί,  να λάβει αντικρατικές/ αντικαπιταλιστικές προεκτάσεις, πέρα από απλά ανθρωπιστικές/ αιτηματικές/ ρεφορμιστικές/ προσωποκεντρικές.  Η διαπροσωπική επαφή, η κοινοτική σχέση της πάλης δίπλα-δίπλα είναι αυτή που το αναρχικό παράδειγμα αγώνα, τα περιεχόμενα, τα εργαλεία μας, τον ιστορικό μας ρόλο, τα φέρνει στο προσκήνιο με τον πιο αδιαμεσολάβητο τρόπο. Σε έναν κόσμο δομημένο από το θέαμα, διαμεσολαβημένο από κάθε είδους αλλοτριωμένη σχέση, έναν κόσμο εξατομίκευσης, παραπληροφόρησης κλπ., το παραπάνω αποτελεί κομβικότατο σημείο.

Ακόμη, ένα βασικό σημείο είναι η αλληλεγγύη, με τα εργαλεία και τα περιεχόμενά της να διασφαλίζει και να επεκτείνει τον ορίζοντα και τα νοήματα ενός αγώνα. Να τον περιφρουρεί από την καταβύθιση στον εκφυλισμό και την αέναη προσδεση στο άρμα της αστικής διαμαρτυρίας. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της απεργίας του Ρωμανού, που ενώ το ίδιο το υποκείμενο σε αυτό απαντούσε ξεκάθαρα, όλο το περιβάλλον των «αλληλέγγυων», με τους αριστερούς που μπήκαν κλπ. Σε ένα βαθμό το άλωσε, με τον ζήτημα να μετατρέπεται στο δικαίωμα στη μόρφωση. Είναι σημαντικό να σκεφτούμε πως οι  αγώνες πρέπει να ξεπεράσουν το φράγμα /φρούριο της δημοκρατίας στον ελλαδικό χώρο, αυτό της μεταπολίτευσης. Όλα διεξάγονται έως το σημείο που δεν διασαλεύεται η ειρήνη, όλα πνίγονται μες στη διαφωτιστική καταβολή των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και αυτά δυστυχώς είναι ζήτημα ήττας, κυρίως της αριστεράς από τον εμφύλιο και μετά. Έχουν όμως καθορίσει με έναν ευθύ τρόπο το περιβάλλον των αγώνων στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και ο μεγαλύτερος εχθρός για τον κόσμο της εξουσίας  ήταν ο Δεκέμβρης, ή η 12 Φλεβάρη, γιατί τότε αυτό που εκφράστηκε στο δρόμο δεν μίλαγε τη γλώσσα του ορίου της σύγκρουσης, δεν προσκύναγε από τα πριν το αξιακό πλαίσιο της δημοκρατίας, δεν ήταν σαφώς ορισμένο και προβλέψιμο. Το  όλο ζήτημα είναι σαφέστατα και  ζήτημα χρήσης της επαναστατικής βίας από μεριάς μας. Όπως ακόμη, και αναφέρθηκε και πιο πάνω,  το κομμάτι της αντιπληροφόρησης και της αυτομόρφωσης στο πλαίσιο ενός αγώνα και μιας σχέσης αλληλεγγύης. Δηλαδή τόσο η άμυνα απέναντι στην ιδεολογική επίθεση που θα γίνει από την κυριαρχία απέναντι σε έναν αγώνα, όσο και το βάθεμα της αλληλοκατανόησης μεταξύ των υποκειμένων, όπως για παράδειγμα το ξεπέρασμα των ορίων που περιγράφηκαν παραπάνω (γλωσσικών/πολιτισμικών/κλπ.

Από μεριάς μας, τα μέσα και οι στοχεύσεις μας πρέπει να αναδεικνύουν τον αγώνα, να στοχεύουν τους φορείς της αδικίας, τους θεσμούς, το οικοδόμημα της εκμετάλλευσης μεταφέροντας πίεση και φόβο στον αντίπαλο. Να συνδέουν νοηματικά τις διάφορες περιπτώσεις και τους αγώνες, να στοχεύουν ώστε να στηρίξουν, να ενδυναμώσουν τον αγώνα. Να βάζουν αντικρατικά και ευρύτερα χαρακτηριστικά, να είναι κοινωνικοποιήσιμα και προσλήψιμα από όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις και αφουγκράζονται το τι συμβαίνει και όχι απλά να ικανοποιούν μια από τα πριν πεπατημένη του τι κάνουμε, αδιαφορώντας ποιος και τι θα καταλάβει, θεωρώντας ελιτίστικα ότι οι μόνοι που ενδιαφέρονται είμαστε εμείς και ο μόνος τρόπος αγώνα και ενδιαφέροντος είναι ο δικός μας. Αυτό εν τέλει είναι και υπονομευτικό για τα συνολικά περιεχόμενα που βάζουμε. Επαληθεύει την εξατομίκευση, την απόσταση και την απογοήτευση μεταξύ όσων πλήττονται και αργοπεθαίνουν καθημερινά, όσων βέβαια ασφυκτιούν και δεν επιλέγουν να γίνουν ξεκάθαρα κανίβαλοι για να επιβιώσουν. Όλα όμως τα παραπάνω δεν πρέπει να προσπερνούν το ότι η  αλληλεγγύη είναι κριτική σχέση. Τα, εργαλεία, η ταυτότητα, τα περιεχόμενα, ο  λόγος, η  τακτική, διαπερνούνται από τη θέση αυτή. Για παράδειγμα, στον αγώνα που διεξάγεται στη Χαλκιδική, το συνολικό ζήτημα της λεηλασίας φύσης ήταν βασικό  να μπει από την αρχή, περιλαμβάνοντας και άλλα ζητήματα όπως ο τουρισμός κλπ, χωρίς αυτό να αποτελεί από τα πριν κριτήριο για το κατά πόσον θα βρεθούμε δίπλα στους εκεί αγωνιζόμενους. Το γενικό σημείο είναι μέσα από τον αγώνα, να αναδεικνύεται και να στοχεύεται συνολικά το οικοδόμημα της εκμετάλλευσης.

Eπιλέγουμε να συνδεθούμε και να αλληλεπιδράσουμε με υποκείμενα που είτε αγωνίζονται σε μια ριζοσπαστική κατεύθυνση, είτε από την άλλη βρίσκονται σε θέση δυσμενή και ζουν στο περιθώριο του καπιταλιστικού κόσμου. Όχι γιατί ταυτιζόμαστε απόλυτα με τη στάση, την έκφραση και τις στοχεύσεις τους. Η αλληλεγγύη μας στα υποκείμενα αυτά εκκινεί από κάτι βαθύτερο και ουσιαστικότερο. Από την κατανόηση του γεγονότος ότι στο δρόμο για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία η συνύπαρξη και η αγωνιστική σύνδεση των κομματιών που βιώνουν την εκμετάλλευση, την καταπίεση, την κατακυρίευση των ζωών τους.

Την ίδια στιγμή στη γειτονιά της μεσογείου το σκηνικό που ξεδιπλώνεται χαρακτηρίζεται από πολέμους, ολοκληρωτικά/αυταρχικά καθεστώτα, θρησκευτικό φανατισμό και φασιστικές επιδρομές φονταμενταλιστικών μορφωμάτων, εθνικισμό, φτώχεια. Συνθήκες ιδιαίτερα προσοδοφόρες για το κεφάλαιο. Στις χώρες της μέσης ανατολής και της Β. Αφρικής με προκάλυμμα τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και της αποκατάστασης της δημοκρατίας, παίρνουν σάρκα και οστά ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί ισχυρών εξουσιαστικών μπλοκ, με απόληξη την επιβολή και την ωμή βία απέναντι στις ζωές των γηγενών πληθυσμών. Παράλληλα οι πόρτες των δυτικών κρατών είναι κλειστές για τους ξεριζωμένους και κατατρεγμένους μετανάστες με την Ευρώπη φρούριο να οικοδομείται καθημερινά, υλικά και ιδεολογικά μέσω της φύλαξης και ενίσχυσης των συνόρων της, της αύξησης και συστηματοποίησης του ελέγχου και της καταστολής, των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, των απελάσεων, της διαρκούς αστυνόμευσης.

Στο σκηνικό αυτό η διαχείριση και βοήθεια στους μετανάστες επαφίεται στα χέρια ειδικών επαγγελματιών φιλάνθρωπων, με τις μπίζνες των Μ.Κ.Ο. να πρωταγωνιστούν αλλοιώνοντας τις έννοιες της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. Εκεί που η προσφορά και η ουσιαστική αλληλεπίδραση των ανθρώπων, από τα κάτω και ακηδεμόνευτα, χωρίς τη μεσολάβηση του κέρδους, μετατρέπεται σε ακόμη μια επιχείρηση με εμπόρευμα τους κατατρεγμένους, εμείς διαλέγουμε να βρεθούμε στο πλευρό των μεταναστών – ανθρώπων με διαφορετική κουλτούρα και βιώματα από τα δικά μας, αλλά και με εξαιρετικά διακριτές διαφορές μεταξύ τους, χωρίς να αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο – ακριβώς γιατί αντιλαμβανόμαστε τη συνθήκη που ζουν, το γεγονός πως ο καπιταλισμός επελαύνει  στις ζωές τους με τον πιο βίαιο τρόπο, εξωθώντας  τους στην ανέχεια, στον θάνατο. Στο πλαίσιο αυτό πολεμάμε συνολικά την υπαιτιότητα. Το καπιταλιστικό οικοδόμημα. Και μπορεί να είναι δύσκολο να αντιληφθούμε στην ολοκληρωτική της διάσταση τη συνθήκη που βιώνουν οι άνθρωποι αυτοί, ωστόσο έχοντας τοποθετήσει τους εαυτούς μας από την πλευρά των εκμεταλλευομένων, δεν μπορούμε παρά να αγωνιζόμαστε ως τέτοιοι, στο πλάι των κολασμένων.

Το κράτος την ίδια στιγμή στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όσους αμφισβητούν στην πράξη την παντοδυναμία του. Όποιος εναντιώνεται στο υπάρχον θα αντιμετωπίζεται ως τρομοκράτης, θα καταστέλλεται βίαια και θα μετατρέπεται αυτομάτως σε εσωτερικό εχθρό που πάση θυσία πρέπει να εξοντωθεί. Η δημοκρατία θα σταθεί αμείλικτη μπροστά στην αντιβία των καταπιεσμένων με τους κυρίαρχους να κατέχουν το μονοπώλιο της βίας.

Το νομικό οπλοστάσιο του κράτους αναβαθμίζεται διαρκώς – πέρα από τον όποιο ιδεολογικό μανδύα, και εν προκειμένω σοσιαλδημοκρατικό με φιλοευρωπαϊκές θέσεις και ακροδεξιές συμμαχίες – οι αγωνιστές στοχοποιούνται και διώκονται, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα μεταλλεία χρυσού και χαλκού στη Β.Α. Χαλκιδική και τους αγώνες που δόθηκαν και καταστάλθηκαν βίαια προς υπεράσπιση του εγχώριου και μη κεφαλαίου, οι αναρχικοί καταδικάζονται ως ατομικοί τρομοκράτες ανεξάρτητα από τα κατηγορητήρια, και νέοι τρομονόμοι έρχονται στο προσκήνιο. Και όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα συναίνεσης το οποίο έντεχνα προσπαθεί να καλλιεργήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υποσχόμενο κοινωνική ευημερία, ασφάλεια και πάταξη της ανομίας.

Οι αντιστάσεις των εντός των τειχών απέναντι στην κατασταλτική βαρβαρότητα δεν κάμπτονται. Μπορεί το φορτίο του εγκλεισμού της δημοκρατίας να είναι βαρύ αλλά οι επιλογές αγώνα παραμένουν εκεί και η αγωνιστική δράση των αιχμαλώτων είναι συνεχής. Απεργίες πείνας, στάσεις στις φυλακές, καθημερινές αρνήσεις, όλα αυτά στην κατεύθυνση της διαφυγής από τα κολαστήρια, της διεκδίκησης, της ολικής ρήξης. Και πολεμώντας μέχρι τη συντριβή του καπιταλισμού δεν τρέφουμε αυταπάτες. Δεν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης της συνθήκης του εγκλεισμού. Δεν μπορούμε ωστόσο να μην αναγνωρίζουμε πως οι ενδιάμεσοι αγώνες είναι αναγκαίοι σε μια επαναστατική προοπτική.

Έτσι στεκόμαστε δίπλα στους φυλακισμένους αγωνιστές, γιατί τα εργαλεία αγώνα που επιλέχθηκαν από την πλευρά τους, και οι πράξεις τους δυνητικά είναι και δικές μας. Αλλά ακόμα και να μην ήταν ποτέ, γίναμε κοινωνοί του αγώνα τους καθώς η αξία να πολεμάς το κράτος και το κεφάλαιο, να στέκεσαι απέναντι του με αξιοπρέπεια, ορθώνοντας ανάστημα μέσα σε ένα μωσαϊκό αγώνα και διαρκούς αντιπαράθεσης με το υπάρχον, στάθηκε ικανή να μας κάνει συμμέτοχους και συνένοχους.

Μέσα από το ίδιο πρίσμα της διασύνδεσης και της κριτικής αλληλεπίδρασης των από τα κάτω αντιλαμβανόμαστε ως σημαντικό διακυβεύμα και στόχευση δομική, την ανάπτυξη της διεθνιστικής αλληλεγγύης. Μπροστά στην άνοδο των εθνικιστικών κινημάτων και του φασισμού στον ευρωπαϊκό γεωγραφικό χώρο, την εντεινόμενη επίθεση κράτους και κεφαλαίου στις πλατιές μάζες των εκμεταλλευόμενων είναι αναγκαίο να στηθούν αναχώματα διεθνισμού και αλληλεγγύης.

Αναγνωρίζοντας την αλληλεγγύη μέσα στη διάσταση της ιστορικής συνέχεις και παρακαταθήκης αγώνα, επιδιώκουμε την σύνδεση των από τα κάτω, των αγωνιζόμενων ανθρώπων, πέρα από σύνορα και κράτη, ανεξάρτητα από το αν είναι δυνατή η φυσική παρουσία στους αγώνες που διεξάγονται ανά τόπους, ή αν υπάρχει πάντα η δυνατότητα σαφούς πληροφόρησης των επιμέρους του αγώνα, γιατί για εμάς η διεθνιστική αλληλεγγύη αποτελεί ακόμα ένα όπλο στη φαρέτρα. Ένα όπλο στα χέρια των από τα κάτω απέναντι στη μισαλλοδοξία, το ρατσισμό και το διάχυτο μίσος.

Εκείνο με αλλά λόγια που έχει σημασία είναι η δυνατότητα που έχεις κάθε φορά να στέκεσαι αλληλέγγυος σε υποκείμενα που αγωνίζονται ή αναγνωρίζεις πως ο καπιταλισμός τα βάλλει, με τα δικά σου χαρακτηριστικά, τον δικό σου διακριτό λόγο και προτάγματα. Να έχεις τη δυνατότητα να αναγνωρίζεις τα σημεία συναρμογής, αλλά και τις αποκλίσεις σου από το εκάστοτε υποκείμενο, με διάθεση κριτική, κινούμενος σε μια κατεύθυνση επαναστατική, αλληλεπιδρώντας ουσιαστικά μαζί τους παλεύοντας αδιάκοπα ενάντια στην καταπίεση.

Παράλληλα, έχει και σημασία τα παραπάνω να τα τοποθετούμε στην ιστορική ροή, συνέχεια και μετεξέλιξη τους. Ο καπιταλισμός δεν ήλθε σαν ώριμο φρούτο, το κράτος δεν επιβλήθηκε στη βάση μιας ομοιογενούς και συνολικής κοινωνικής συμφωνίας, ο αστικοδιαφωτιστικός μύθος ξεχνά στην αφήγησή του τα ποτάμια αίματος, τον όγκο της φυσικής καταστροφής κλπ που έπρεπε να συμβούν για να δαμαστεί ο φυσικός κόσμος και να λειτουργεί για το κέρδος των αφεντικών.

Σε αυτό, πρέπει να σταθούμε ιδιαίτερα στο πέρασμα στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, την μετατροπή στη μορφή των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων, την έλευση του θεάματος,  την γέννηση και έκρηξη του σύγχρονου κόσμου με τα εξωφρενικά φαινόμενα που καθημερινά γεννά. Κομβική στιγμή είναι η συντριβή των επαναστατικών κι νημάτων πριν και μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο, αλλά και η οργάνωση του καπιταλισμού στη βάση του κευνσιανισμού. ΤΟ κράτος ανέλαβε τον εγγυητή της κοινωνικής ομαλότητας, ενσαρκώνοντας το ρόλο του ως ρυθμιστή των κοινωνικών σχέσεων. Η δημιουργία ιδιαίτερα της μορφής του κράτους πρόνοιας, ήταν τόσο μια οικονομική και πολιτική αναγκαιότητα όσο και μια απάντηση στην διογκούμενη σφαίρα της αυτονομίας των από τα κάτω, σε επίπεδο ζωής αλλά και οργάνωσης των αγωνιστικών τους απαντήσεων. Τα εργατικά ταμεία αλληλεγγύης σε κάθε απεργία, η κοινοτική οργάνωση, η οργάνωση στη βάση εντός των χώρων ζωής, τα κινήματα αυτομείωσης κλπ ήταν μορφές αναπαραγωγής της κουλτούρας και της ίδιας της ζωής των από τα κάτω που έπρεπε να τσακιστούν μαζί με την  πολιτική τους οργάνωση. Γιατί όλα αυτά δε σήμαιναν απλά μια διεύρυνση της οικονομικής αυτονομίας των από τα κάτω, όσο –κυρίως- προέρχονταν από την γέννηση και τη σφυρηλάτηση της συνείδησής τους απέναντι στην καπιταλιστική μηχανή.

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα, στον  ύστερο νεοφιλελεύθερο κόσμο, που το κυρίαρχο δόγμα και η ρητορική έχει προ πολλού αφήσει μια για πάντα πίσω της την όποια κοινωνική/σοσιαλδημοκρατική υφή και ρητορική. Ζούμε σε μια θάλασσα ατόμων που κολυμπανε προσπαθώντας να  επιβιώσουν και για τα αφεντικά και συνολικά τον καπιταλιστικό κόσμο, αυτό δεν μπορεί παρά να γίνεται μόνο σκύβοντας το κεφάλι, δουλεύοντας, καταναλώνοντας, πεθαίνοντας ακόμη στην ώρα μας. Η βαρβαρότητα είναι ντυμένη με τα όμορφα λόγια και τις ψεύτικες εικόνες της δήθεν ευημερίας, της δήθεν ανοιχτότητα των σύγχρονων κοινωνιών, με τον κόσμο αυτό να προσπαθεί να μας πείσει πως όλα γίνονται για το καλό μας και πως οδεύουμε ολοένα και περισσότερο σε ένα κόσμο που οι αντιθέσεις θα είναι όλο και λιγότερες.

Έτσι, η όποια μορφή κοινωνικότητας, οργάνωσης, της καθημερινής ζωής δεν μπορεί παρά να γίνεται εντός του αυστηρού πλαισίου αυτού του κόσμου. Σε  αυτήν την κατεύθυνση, η αλληλεγγύη, λέξη που ξαναμπήκε με φόρα στο προσκήνιο της καθημερινής ζωής, εντός του περιβάλλοντος κρίσης και καπιταλιστικής επίθεσης, γίνεται κεντρική λέξη συμβολικά και πρακτικά στο λεξιλόγιο της εξουσίας. Κοινωνικό επίδομα αλληλεγγύης, υπουργείο αλληλεγγύης, δομές αλληλεγγύης, ΜΚΟ, φιλάνθρωποι, επαγγελματίες αλληλέγγυοι, όλοι με διαπίστευση, όλοι προσδεμένοι στις αξίες του καπιταλιστικού κόσμου , στην ηθική του, στα σύμβολά του. Μιλάνε για πιο αλληλέγγυα αστυνομία, πιο αλληλέγγυα frontex, πιο αλληλέγγυο ΟΑΕδ για να μπορέσουν μέρα με τη μέρα να κρύψουν την ασχήμια της καθημερινότητας, να υπνωτίσουν όσους τα βιώνουν, να του απομονώσουν ώστε να κατασταλούν μόνοι.

Και όλα αυτά εντός ενός περιβάλλοντος τόσο απύθμενης βίας και βαρβαρότητας, που ξερνά όλη τη συστημική σαπίλα, που  οργανώνει τις κοινωνικές συνθήκες στη βάση της ιεραρχίας, του ανταγωνισμού, μια νευρώδους ψύχωσης, του εκβιασμού πάνω στην ίδια τη ζωή, της αλλοτρίωσης, της απομόνωσης.

Απέναντι σε όλα αυτά, στέκουν και θα στέκουν το ακηδεμόνευτο, μαχητικό, ταξικά, κοινωνικά, πολιτικά προσδιορισμένο κομμάτι όσων παλεύουν καθημερινά με αρχές τους την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια  σε σύγκρουση με το κράτος και το κεφάλαιο. Όλος αυτός ο κόσμος που βάζει τη συνολική ρήξη με το υπάρχον και την οικοδόμηση ενός νέου κόσμου ως τη μοναδική προοπτική που μπορεί επί της ουσίας να φέρει μια συνθήκη τερματισμού της εκμετάλλευσης, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της καταστροφής του φυσικού κόσμου, της βαρβαρότητας, των πολέμων. Είναι το κομμάτι των αναρχικών/ αντιεξουσιαστικών/ ελευθεριακών ριζοσπαστικών δομών και αγωνιστών/τριών που συνεχίζουν παρά την ύφεση των αγώνων, να θέτουν χαρακτηριστικά στον ταξικό/κοινωνικό πόλεμο, εχθρευόμενοι/ες ένα κόσμο που μιλά για επενδύσεις, ανάπτυξη, ευημερία, πάνω στο πτώμα εκατομμυρίων ζωών, πάνω στην καταστροφή του πλανήτη. Η καταστολή θωρακίζεται, καθώς η διακαής επιθυμία της κυριαρχίας δεν είναι άλλη από το να θάψει κάθε φωνή αντίστασης, διατηρώντας το μονοπώλιο της βίας, την ποινικοποίηση των ζωών μας, εφαρμόζοντας μια στρατηγική μαστίγιου και καρότου, όπου είτε μέσω της οξυμένης κρατικής βίας, είτε μέσω του ιδεολογικού πολέμου, τα περιεχόμενα του αγώνα θα μπαίνουν στο στόχαστρο, με την αναπαραγωγή του κυρίαρχου να είναι το διαρκές διακύβευμα συνολικά για τον καπιταλιστικό κόσμο, τις δομές του, τις αξίες του, τους εκπροσώπους του.

Απέναντι σε όλα αυτά, απέναντι στις κρατικές μεθοδεύσεις, και την καταστροφή των ζωών μας οφείλουμε να προτάξουμε τις συλλογικές και ατομικές μας αρνήσεις. Να οργανώσουμε σε βάθος τον αναρχικό αγώνα, να ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας, να δυναμώσουμε τις αντιστάσεις μας και να επιτεθούμε ολομέτωπα και με όλα τα μέσα σε ότι μας καταδυναστεύει. Οφείλουμε να σταθούμε στο πλάι όλων όσοι βρέθηκαν στο στόχαστρο της κρατικής μηχανής, να δημιουργήσουμε  και να προφυλάξουμε τις ανταγωνιστικές  προς  το υπάρχον δομές και τους ανθρώπους του αγώνα. Με λόγο, δράση, συνέπεια και βαθιά συνειδητοποίηση της θέσης μας και του εχθρού, να ατσαλωθούμε, να ριχτούμε στην μάχη παλεύοντας μέχρι τέλους ενάντια  σε κράτος και κεφάλαιο, για την κοινωνική απελευθέρωση, για τη ζωή, για την αναρχία.

αναρχικό  αντιεξoυσιαστικό στέκι Άτακτον
(Άστιγγος 100 κ Κανακάρη Ρούφου)
atakton@espiv.net
atakton.espivblogs.net

 

 

 

 

Είναι εκείνες οι στιγμές που η ύπαρξη μας αποκτά υπόσταση και τα λόγια μετουσιώνονται σε πράξεις. Που τα βλέμματά μας διασταυρώνονται και η ματαιότητα παύει να υπάρχει καθώς βρήκαμε τους εαυτούς μας ο ένας στον άλλον, παλεύοντας πλάι-πλάι, νικώντας το φόβο, προσπερνώντας την καταστολή, επιλέγοντας την αξιοπρέπεια. Γιατί μπορεί ο δρόμος να είναι μακρύς και το τέρας αδυσώπητο, αλλά η φλόγα σ’ εκείνο το συντροφικό δάκρυ, που έκανε τα σώματα ένα, είναι ικανή να γκρεμίσει τα πάντα. Ο λυγμός του πάθους των τρελών για το όνειρο, αρκεί να βάλει φωτιά ανεξέλεγκτη, καίγοντας στο πέρας της όλα όσα σε πνίγουν, σε τρομάζουν, σε φιμώνουν, φέρνοντας σε ένα βήμα πιο κοντά στη ζωή που σου ανήκει, στον κόσμο της άρνησης, στην ελευθερία.

2 ημέρες για την αλληλεγγύη και την οικονομική ενίσχυση των 6 συλληφθέντων

Στις 21/2 ο αναρχικός κρατούμενος Ντίνος Γιαγτζόγλου ξεκινά απεργία πείνας με αίτημα τη μεταγωγή του από τις φυλακές Λάρισας στις φυλακές Κορυδαλλού, έτσι ώστε να μπορεί να βρίσκεται πιο κοντά στο συγγενικό και φιλικό του περιβάλλον. Στις 24/2 ΕΚΑΜ τον παίρνουν με τη βια από τον Κορυδαλλό (όπου και βρισκόταν για την εκδίκαση άλλης υπόθεσης) και τον μεταφέρουν στις φυλακές της Λάρισας. Την ίδια μέρα οι κρατούμενοι στον Κορυδαλλό εξεγείρονται απαιτώντας την επιστροφή του συντρόφου. Η εξέγερση αυτή ήρθε ως συνέχεια των αγώνων που δίνουν οι κρατούμενοι για αξιοπρεπή διαβίωση μέσα στα κελιά, σε μια εποχή όπου είναι σε αναμονή ένας νέος σωφρονιστικός κώδικας, ο οποίος καταπατά κεκτημένα δικαιώματα που έχουν κερδηθεί με αγώνες, ενώ ταυτόχρονα το τελευταίο χρονικό διάστημα μετράμε ήδη τρεις θανάτους κρατουμένων μέσα στα κελιά λόγω των άθλιων συνθηκών. Στις 25/2 ο σύντροφος αναβαθμίζει τον αγώνα του προχωρώντας και σε απεργία δίψας ασκώντας μια παραπάνω πίεση για την ικανοποίηση του αιτήματος του. Στις 2/3 και σε οριακή πλέον κατάσταση για την υγεία του, σταματάει την απεργία πείνας – δίψας, αφού το συμβούλιο αποφάσισε τη μεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού στις 10/4.

Στα πλαίσια λοιπόν ενός τεταμένου κλίματος εντός των τειχών και τον Γιαγτζόγλου να διανύει την πέμπτη μέρα απεργίας πείνας – δίψας, την Πέμπτη 1/3 στη Πάτρα μετά το πέρας αντικρατικής – αντιεθνικιστικής πορείας ξεσπούν συγκρούσεις με την αστυνομία στο κέντρο της πόλης σε αλληλεγγύη με τον Ντίνο Γιαγτζόγλου και γίνονται έξι συλλήψεις. Οι αστυνομικές και εισαγγελικές αρχές σε μια προσπάθεια εκφοβισμού αποδίδουν βαριές κατηγορίες στους συλληφθέντες, 2 κακουργήματα κατά συναυτουργία και 4 πλημμελήματα.

Εμείς από πλευράς μας δεν μπορούμε παρά να σταθούμε δίπλα σε όποια/ον βιώνει την κατασταλτική βαρβαρότητα του κράτους και των μηχανισμών του. Σε μια εποχή όπου το κράτος και το κεφάλαιο καταδυναστεύουν τις ζωές μας και τα όποια κεκτημένα αγώνων χάνονται σιγά σιγά οφείλουμε να αντισταθούμε συλλογικά παλεύοντας για τη ζωή και την αξιοπρέπεια.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΗΜΕΡΟΥ:

Παρασκευή 11/5 στις 19:00 στην κατάληψη Παραρτήματος:

Εκδήλωση: Απέναντι στην κατασταλτική βαρβαρότητα της εξουσίας, να προτάξουμε τον αγώνα και την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων.

Σάββατο 12/5 στις 19:00 στην πλατεία Παντάνασσας:

Θεατρικό εργαστήρι με τεχνικές θεάτρου του καταπιεσμένου: Σχέσεις εξουσίας στην πατριαρχία.

5 μονόπρακτα του Harold Pinter, από τη θεατρική ομάδα Buffonata.

Και τις 2 ημέρες θα λειτουργούν:

Βιβλιοπωλείο κινηματικών εκδόσεων, bazaar βιβλίων ανατρεπτικού περιεχομένου, χαριστικό/ανταλλακτικό παζάρι ρούχων.

ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ.

Πορεία αλληλεγγύης στον σύντροφο Τάσο Θεοφίλου

ZAD: Ένα χρονικό του αγώνα ενάντια στη λεηλασία της φύσης και την οικοδόμηση μιας αντιστεκόμενης κοινότητας στη Νάντη της Γαλλίας

Τα βίντεο που προβλήθηκαν στην εκδήλωση :

1.rear window- zone a defendre (zone to defend) pt1

2.une reponse a la COP21 et  a son monde : construire la zad

 

LA ZAD
Ένα χρονικό του αγώνα ενάντια στη λεηλασία της φύσης και της οικοδόμησης μιας αντιστεκόμενης κοινότητας στη Νάντη της Γαλλίας

1.Η κατασκευή αεροδρομίου στη Νάντη και το κίνημα εναντίον του (1970-2012)
Στις αρχές του 1970, ξεκινάει η ιδέα κατασκευής αεροδρομίου στην περιοχή της Νοτρ Νταμ Ντε Λαντ, στη Νάντη της Γαλλίας. Το αεροδρόμιο, που θα ήταν το δεύτερο της περιοχής απαιτεί περίπου 4000 εκτάρια γης, γη που θα ονομαστεί ZAD (Ζώνη προς Εκμετάλλευση) και αποτελείται από δασικές εκτάσεις, υγρότοπους και χωράφια . Η ιδέα θα εγκαταληφθεί προσωρινά λόγω της πετρελαικής κρίσης και θα επανέλθει έντονα στις αρχές του 2012 με την στήριξη του δημάρχου- μετέπειτα πρωθυπουργού Jean-Marc Ayraul.
Το 2000 δημιουργείται η Ένωση πολιτών των περιοχών που επηρεάζονται από το αεροδρόμιο και το 2007 γίνεται η πρώτη κατάληψη στο Rosier.Tον Φεβρουάριο του 2008, γίνεται το πρώτο κάλεσμα στους κατοίκους και τους αγρότες της περιοχής να πουλήσουν την γη τους στο κράτος, διαδικασία η οποία θα πρέπει να ολοκληρωθεί σε 2 χρόνια. Την επόμενη χρονιά, θα οργανωθεί κατασκήνωση κατά της κλιματικής αλλαγής , η οποία θα συνοδευτεί από μεγάλες διαδηλώσεις ενάντια στην κατασκευή του αεροδρομίου. To 2008 και 2009 οι λίγοι ντόπιοι κάτοικοι και αγρότες θα κάνουν ανοιχτό κάλεσμα για εγκατάσταση στην περιοχή , το οποίο θα βρει μεγάλη ανταπόκριση και άνθρωποι όλων των ηλικιών θα εγκατασταθούν μόνιμα εκεί.
Τον Φεβρουάριο του 2011, ξεκινούν τα έργα κατασκευής δρόμων προς το αεροδρόμιο προκειμένου να διευκολυνθεί η κατασκευή του. Οργανώσεις πολιτών της περιοχής και πολιτικών οργανώσεων, κινούνται νομικά ενάντια στη συμφωνία του κράτους με την ανάδοχο εταιρία που υπογράφηκε τον Δεκέμβρη του προηγούμενου έτους.
Η αντίσταση στη ZAD ( που ονομάστηκε ζώνη προς υπεράσπιση από το κίνημα ενάντια στο αεροδρόμιο), συνεχίζει με πολύμορφες δράσεις αντίστασης, με μαζικές πορείες και καταλήψεις γης, με επιθέσεις στα γραφεία της ανάδοχης εταιρίας AGO- VINCI , σαμποτάζ στα μηχανήματα και τις εγκαταστάσεις της, επιθέσεις στα γραφεία και τις συγκεντρώσεις της τοπικής κρατικής εξουσίας, καταλήψεις διοδίων και συγκρούσεις με την αστυνομία. Στη διάρκει αυτών των χρόνων η καταστολή αυξάνεται και το κίνημα επιβαρύνεται με δίκες, χρηματικά πρόστιμα αλλά και τραυματίες αγωνιστές. Τον Ιανουάριο του 2012, καλούνται σε δίκη 8 ιδιοκτήτες γης που αρνούνται να πουλήσουν , και σε απάντηση των εργασιών γεωλογικής έρευνας που ξεκινά η ανάδοχος εταιρία με ταυτόχρονη καταγραφή των κατοίκων, των σπιτιών και των αγροκτημάτων της περιοχής από την αστυνομία, τον Απρίλιο του ίδιου έτους, δύο αγρότες ξεκινούν απεργία πείνας μπροστά από την αστυνομική διεύθυνση της περιοχής.

2.Επιχείρηση Καίσαρας: εκκένωση και ανακατάληψη της ZAD (2012)
Τον Οκτώβρη του 2012, επί προεδρίας Φρανσουά Ολάντ ξεκινούν οι αστυνομικές επιχειρήσεις ( επονομαζόμενη επιχείρηση Καίσαρας) ενάντια στα κατειλλημένα εδάφη της ZAD και οι εκκενώσεις και κατεδαφίσεις σπιτιών με εισαγγελική εντολή. Οι αγωνιστές απαντούν με συγκρούσεις , βραδινά σαμποτάζ των μηχανημάτων κατεδάφισης και αποψίλωσης και ολιγόωρες ανακαταλήψεις εδαφών. Τον Νοέμβρη , καλείται διαδήλωση ανακατάληψης των εδαφών η οποία αριθμεί 40.000 διαδηλωτές που ανακαταλαμβάνουν την περιοχή και αρχίζουν την άμεση ανακατασκευή τω ν γκρεμισμένων σπιτιών και την κατασκευή υποδομών για την υπεράσπιση της ZAD και την οργάνωση του αγώνα. Οι δυνάμεις καταστολής επιχειρούν να σταματήσουν τις «παράνομες κατασκευές» αλλά βρίσκουν σθεναρή αντίσταση. Ταυτόχρονα στη Νάντη διοργανώνονται πορείες αλληλεγγύης στη ZAD με τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων αγωνιστών. Μετά από 2 μήνες αντίστασης, οι δυνάμεις καταστολής αποσύρονται από την περιοχή αλλά οι νομικές διώξεις συνεχίζονται και το έργο προχωράει στα χαρτιά ενώ δίνεται εντολή στους κατοίκους και τους αλληλέγγυους να εγκαταλείψουν την περιοχή.
Τα επόμενα χρόνια η ZAD συνεχίζει να αντιστέκεται και να πληθαίνει καθότι νέες καταλήψεις κάνουν την εμφάνισή τους, με 250 μόνιμους κατοίκους και 60 κολλεκτίβες να αυτοοργανώνουν την καθημερινότητα και τον αγώνα.Το κίνημα υπεράσπισης της ZAD συνδέεται με άλλους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες όπως τον αγώνα ενάντια στον νέο εργασιακό νόμο, τον αντριτρομοκρατικό νόμο και τις μεγάλες αντιφασιστικές κινητοποιήσεις μετά τη δολοφονία αντιφασίστα το 2015.

3.Ακύρωση του έργου- Επιχείρηση εκκένωσης της περιοχής (2018)
Στις 17 Ιανουαρίου 2018, ο πρωθυπουργός Eduard Phillipe δηλώνει την οριστική και αμετάκλητη ακύρωση του έργου , την απόσυρση των δυνάμεων καταστολής και τη διατήρηση της περιοχής ως έχει. Ταυτόχρονα όμως, δίνει διορία έως τις 31 Μάρτη στους καταληψίες και το κίνημα αλληλεγγύης να εγκαταλείψουν άμεσα την περιοχή αλλιώς κινδυνεύουν με φυλακίσεις και απελάσεις καθώς η δημοκρατία θα πρέπει να βάλει ένα φρένο στην ανομία της περιοχής και η τάξη και η ασφάλεια θα πρέπει να επιστρέψουν.
( απόσπασμα από athens indymedia)
Στις 9 Απριλίου στις 3:30 το πρωί ξεκίνησε η εκκένωση της κατάληψης της ZAD. Ο κόσμος προσπάθησε να αντισταθεί με όποιο τρόπο μπορούσε. Πύρινα οδοφράγματα στήθηκαν για να αποτρέψουν την εισβολή των 2.500 περίπου αντρών των δυνάμεων καταστολής.
Στις 10 Απριλίου η αντίσταση στην προσπάθεια του κράτους να εκκενώσει την κατάληψη του ZAD συνεχίστηκε. Κανονικές μάχες εξελίσσονταν στα χωράφια με τους κάτοικους να προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τις δυνάμεις καταστολής. Την ίδια μέρα πραγματοποιήθηκαν στο Παρίσι και στη Νάντη (την κοντινότερη στη ZAD περιοχή) συγκεντρώσεις και πορείες αλληλεγγύης.
Κατά την 3η συνεχή ημέρα αντίστασης στην εκκένωση της ZAD από το πρωί αστυνομικά ελικόπτερα πραγματοποιούσαν πτήσεις πάνω από την κατειλημμένη έκταση με την παρουσία των δυνάμεων καταστολής στην περιοχή να είναι έντονη και περισσότερα από 40 αστυνομικά  βαν να είναι σταθμευμένα στο πάρκινγκ. Οι συγκρούσεις ξεκίνησαν νωρίς το πρωί με την αστυνομία να κάνει εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης γύρω από την υποδομή Lam. Ο κόσμος αντιστάθηκε και νέα οδοφράγματα στήνονταν συνέχεια για να ανακόψουν την επέλαση των δυνάμεων καταστολής, παράλληλα δράσεις αντιπερισπασμού πραγματοποιούνταν στη γύρω από την κατάληψη περιοχή που προσέγγιζαν αλληλέγγυοι αγρότες με τα τρακτέρ επαγρύπνησης, όπως τα έχουν ονομάσει, υπό τις επευφημίες των καταληψιών. Παρόλη την αντίσταση και με τις συγκρούσεις να διαρκούν περισσότερο από 12 ώρες, οι δυνάμεις καταστολής κατάφεραν να κατεδαφίσουν κάποιες από τις υποδομές και να τραυματίσουν περισσότερους από 60 ανθρώπους. Επίσης έγιναν καταγγελίες για απάνθρωπη μεταχείριση διαδηλωτών σοβαρά τραυματισμένων, με παρεμπόδιση των ασθενοφόρων από τους μπάτσους.
Την 4η μέρα από νωρίς το πρωί, καταληψίες και αλληλέγγυοι διέκοψαν με πύρινο οδόφραγμα την κίνηση των αυτοκινήτων στον εθνικό δρόμο που ενώνει την Ναντ με το Βανς, προκαλώντας κυκλοφοριακό  χάος. Συγκρούσεις μικρότερης έντασης συνεχίστηκαν καθ΄ όλη τη διάρκεια της ημέρας , με τους μπάτσους να κάνουν για άλλη μια φορά , εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης, και τους αντιστεκόμενους να βάζουν φωτιά στα οδοφράγματα για να σταματήσουν την αστυνομική επέλαση και στις περισσότερες περιπτώσεις να καταφέρνουν να αναχαιτίσουν  τις δυνάμεις καταστολής. Μπροστά στην ανεξέλεγκτη για το κράτος τροπή που είχε πάρει η αντίσταση στο πεδίο και τη γενικότερη κοινωνική κατακραυγή, ο πρόεδρος της Γαλλίας Μακρόν στη 1 το μεσημέρι ανακοινώνει το τέλος της επιχείρησης εκκένωσης λέγοντας σε τηλεοπτική συνέντευξη πως «»Η επιχείρηση έφθασε σε ένα σημείο όπου όλα όσα έπρεπε να εκκενωθούν απομακρύνθηκαν», ανακοινώνοντας  ότι οι συζητήσεις για το μέλλον των εδαφών της ZAD θα συνεχιστεί με τον νομάρχη. Στην διάρκεια της 4 ημέρας αντίστασης, πραγματοποιήθηκαν 20 συλλήψεις (όλοι έχουν αφεθεί ελεύθεροι) 7 τραυματισμοί αγωνιστών και 6 τραυματισμοί μπάτσων, ενώ η συνέλευση της ZAD απηύθυνε κάλεσμα σε σιδηροδρομικούς υπαλλήλους, φοιτητές, απεργούς στην Air France, στο Carrefour και σε οποιονδήποτε και σε οποιαδήποτε να στηρίξουν το δίκαιο αγώνα τους.
Παρόλες τις ανακοινώσεις για το τέλος της επιχείρησης μετά τις δηλώσεις του Μακρόν ανακοινώθηκε ότι οι δυνάμεις καταστολής θα παραμείνουν στην περιοχή έως και 3 εβδομάδες με σκοπό να αποκαταστήσουν την νομιμότητα και να αποτρέψουν την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων υποδομών. Έτσι και την 5η μέρα οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν σχεδόν όλη την ημέρα με την αστυνομία να προσπαθεί να εισβάλει σε περιοχές της κατειλημμένης περιοχής και να πραγματοποιεί συλλήψεις και με τους αντιστεκόμενους να ανοίγουν καινούργια χαρακώματα, να βάζουν φωτιά στα οδοφράγματα, και να εκτοξεύουν πυροτεχνήματα ενάντια στα αστυνομικά ελικόπτερα. Το βάρος των διαμαρτυριών για την προσπάθεια εκκένωσης και καταστροφής των υποδομών της ΖAD επικεντρώθηκε πλέον στην αυριανή πορεία στην πόλη της Ναντ και στο Κυριακάτικο ραντεβού για την αρχή της ανοικοδόμησης της. Μέσα σε ένα όργιο καταστολής το βράδυ της 5ης μέρας, οι δυνάμεις καταστολής εκκένωσαν την κατάληψη του πανεπιστημίου της Σορβόννης που γινόταν σε ένδειξη αλληλεγγύης στη ZAD, ενώ προσπάθησαν να κάνουν το ίδιο και στο πανεπιστήμιο Tolbiac, αλλά απέτυχαν μετά από μαζική αντίσταση από τους μαθητές.
Τις επόμενες μέρες ακολούθησε το μπλοκάρισμα της πορείας αλληλεγγύης και υπεράσπισης της κατάληψης της ZAD και ξέσπασαν συγκρούσεις στους δρόμους της Ναντ μεταξύ των  διαδηλωτών και των μπάτσων, που διήρκησαν 3 ώρες περίπου. Στο κάλεσμα ανταποκρίθηκαν χιλιάδες κόσμου αδιαφορώντας για το κλίμα τρομοκρατίας που προσπαθεί μέρες τώρα να επιβάλει η κυβέρνηση της Γαλλίας.
Την Κυριακή και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη το κάλεσμα για την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων υποδομών, όπου και αναμένονταν 3 με 6 χιλιάδες αλληλέγγυων να ανταποκριθούν, οι μπάτσοι έδειξαν από νωρίς το πρωί τις διαθέσεις τους, με συλλήψεις και χρήση δακρυγόνων, όπου υπήρξε συγκέντρωση ανθρώπων στην περιοχή. Η προκλητικότητα των δυνάμεων καταστολής πυροδότησε νέο κύκλο βίας και συγκρούσεων που είχε ως αποτέλεσμα πολλούς  τραυματισμούς. Ενδεικτική είναι η τεράστια ποσότητα από κάλυκες δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης που έχουν περισυλλέξει οι αντιστεκόμενοι.
Το κράτος ως τώρα έχει αρνηθεί κατηγορηματικά το συλλογικό σχέδιο που το κίνημα έχει προτείνει. Φαίνεται ότι ακόμα και η λέξη μόνο «συλλογικό» οδηγεί το κράτος στο να βάζει μπρος τα τανκ του. Μία αλλεργία που είναι απολύτως κατανοητή αυτούς τους καιρούς όπου ο κάθε χώρος υποτίθεται ότι πρέπει να έχει τη λειτουργία του, το κάθε άτομο να έχει τον προκαθορισμένο ρόλο του, με όλους/ες και όλα να είναι σαφώς διαχωρισμένοι/ες μεταξύ τους. Γι΄ αυτό δόθηκε τελεσίγραφο ώστε να υπογραφεί από τους συμμετέχοντες στην κοινότητα της ZAD η «Διακήρυξη για την Ιδιωτική Αγροτική Επιχειρηματικότητα», διαφορετικά οτιδήποτε έχει απομείνει όρθιο στη ZAD θα αφανιστεί από τις μπουλντόζες.

 

Άλλοι αγώνες τώρα στη Γαλλία

 

Για τις σιδηροδρομικές γραμμές (SNCF)

Οι διακυρήξεις του Μακρόν αναφέρονται σε αλλαγή του καθεστώτος της SNCF –από δημόσια, κρατικής ιδιοκτησίας, επιχείρηση σε περιορισμένης ευθύνης δημόσια επιχείρηση–, το άνοιγμα όλων των γραμμών στον ανταγωνισμό και την αποδέσμευση της SNCF από τουλάχιστον 9.000 χιλιόμετρα «δευτερεύουσες σιδηροδρομικές γραμμές», για τις οποίες η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι δεν είναι κερδοφόρες –μολονότι αποτελούν το ¼ του σιδηροδρομικού δικτύου– και οι οποίες θα περάσουν στην αρμοδιότητα των περιφερειών. Το πρόσχημα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση είναι το μεγάλο χρεός των 55 δις που έχει η SNCF.

Ο σχεδιασμός του Μακρόν είναι σαφής: το κλείσιμο χιλιάδων χιλιομέτρων σιδηροδρομικών γραμμών που θα σημάνει τη στροφή προς τα λεωφορεία και τα ιδιωτικά αυτοκίνητα, καθώς και αύξηση της τιμής των εισιτηρίων. Επίσης, μια τέτοιου είδους μεταρρύθμιση κινδυνεύει να επιφέρει αυτόματα αύξηση της περιβαλλοντικής μόλυνσης, δεδομένου ότι το 95% των εκπομπών αεριών του θερμοκηπίου προέρχεται από την οδική μετακίνηση. Τέλος με την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρομικών σταθμών οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μπορεί να χάσουν τη θέση εργασίας τους ,ενώ το εργασιακό καθεστώς θα γίνει ακόμα πιο επισφαλές
Οι εργαζόμενοι ωστόσο εναντιώνονται σ’αυτη τη μεταρρύθμιση η οποία θα έχει σοβαρές συνέπειες τόσο για τους ίδιους , όσο και για τους επιβάτες.Οι εργαζόµενοι των σιδηροδρόµων είναι σήµερα στη Γαλλία ο κλάδος εκείνος που µπορεί να δράσει σαν εµπροσθοφυλακή και πόλος συσπείρωσης ενός πλατειού και πολύµορφου λαϊκού κινήµατος χάρη στη µαζικότητά του (150.000 εργαζόµενοι), στην πανεθνική παρουσία του, στη µακρά αγωνιστική του παράδοση και στη δυνατότητά του να δυσχεράνει σηµαντικά την κυβέρνηση, παρακωλύοντας την οικονοµική ζωή ολόκληρης της χώρας. Η καίρια αυτή θέση των σιδηροδροµικών έχει συνειδητοποιηθεί και από τους ίδιους και από το συνολικό κίνηµα και από την κυβέρνηση.

Φοιτητικά

Ο άλλος χώρος που φαίνεται αυτή τη στιγμή να συμμετέχει ενεργά σε αγώνες είναι ο χώρος των σπουδαστών. Ο πόλος συσπείρωσης του φοιτητικού κινήματος είναι η εναντίωση στο σχέδιο «Προσανατολισμός Επιτυχίας Φοιτητών» (ORE), το οποίο θέτει το ζήτημα της επιλογής φοιτητών για την είσοδο στο Πανεπιστήμιο καθώς και συγχωνεύσεις τμημάτων και ιδρυμάτων. Οι ελλείψεις της ανώτατης εκπαίδευσης αντιμετωπίζονται, σε αυτή την περίπτωση, με περιορισμό της πρόσβασης των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο: 87.000 φοιτητές δεν βρήκαν θέση στο Πανεπιστήμιο το 2016, δηλαδή το 25% των νεοεισερχόμενων.

Με το σχέδιο ORE, αυτός ο περιορισμός εξατομικεύεται και οι πρώτοι που θα πληγούν θα είναι οι νέοι από εργατικές περιοχές, όντας αποκλεισμένοι από τα προγράμματα μακράς παρακολούθησης. Οι κινητοποιήσεις των σπουδαστών έχουν ξεκινήσει από την αρχή του 2018 µε διαδηλώσεις, µε καταλήψεις τµηµάτων και ιδρυµάτων και σήµερα έχουν εξαπλωθεί στο σύνολο της Γαλλίας, παρά την άγρια καταστολή, τη συστηµατική εισβολή των ειδικών αστυνοµικών δυνάµεων σε εκπαιδευτικούς χώρους και την απεύθυνση των  πρυτανικών αρχών ακόµη και σε νεοφασιστικές συµµορίες για την «αποκατάσταση της τάξης» στα ιδρύµατα.Ταυτόχρονα 400 παναπιστημιακοί καθηγητές τοποθετούνται υπερ του αγώνα των φοιτητών και ενάντια σ’ αυτή τη μεταρρύθμιση

Εργαζόμενοι της Air France

Από τα τέλη Φεβρουαρίου, το προσωπικό της Air France έχει προβεί σε διαδοχικές απεργίες, παράλληλα με το κίνημα των σιδηροδρομικών.

Πρόκειται για έναν αγώνα που αφορά την αύξηση των μισθών τους, με αίτημα για 6% μισθολογική αύξηση. Όπως συμβαίνει με πολλές μεγάλες εταιρίες, η διοίκηση της Air France επιδίωξε να μειώσει το μισθολογικό κόστος, με μείωση των θέσεων εργασίας και με πάγωμα των μισθών. Την περίοδο 2000-2016 χάθηκαν 10.000 θέσεις εργασίας, και η περικοπή στο μισθολογικό κόστος έφτασε σε 600 εκατομμύρια ευρώ, μια μείωση της τάξης του 11,5%. Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, τα έσοδα στις αερομεταφορές αυξήθηκαν κατά 8%, και οι μισθοί των δεκατριών ανώτερα ιστάμενων στελεχών της Air France επίσης αυξήθηκαν κατά 29%(507,692 ευρώ κατά μέσο όρο).

Γίνεται καθηµερινά φανερό ότι το φάσµα ενός γενικευµένου κινήµατος αντίστασης και ανυπακοής πλανάται σήµερα στη Γαλλία.

Ενημέρωση- Συζήτηση για τη ZAD στη Γαλλία

Φωτογραφίες από τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόρια

Τα κείμενα που μοιράζονταν από το α/α στέκι Άτακτον (εδώ) και της Ανοιχτής Συνέλευσης Αναρχικών Πάτρας (εδώ)

Αλληλεγγύη στους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόρια και τους 8 της Πέτρου Ράλλη

Γεωπολιτική σκιαγράφηση της συνθήκης

Η αύξηση των μεταναστευτικών ροών των τελευταίων χρόνων προς την Ευρώπη, δεν μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από τη συνολική κίνηση της κυριαρχίας στην κατεύθυνση της αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου, η οποία ανά τον κόσμο εκδηλώνεται ως επίθεση και λεηλασία ανθρώπων, φύσης, ζωής.

Στη γειτονιά της μεσογείου το σκηνικό που ξεδιπλώνεται χαρακτηρίζεται από πολέμους, ολοκληρωτικά/αυταρχικά καθεστώτα, θρησκευτικό φανατισμό και φασιστικές επιδρομές φονταμενταλιστικών μορφωμάτων, εθνικισμό, φτώχεια. Συνθήκες οι οποίες για το κεφάλαιο είναι ιδιαίτερα προσοδοφόρες. Στις χώρες της μέσης ανατολής και της Β. Αφρικής με προκάλυμμα τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και της αποκατάστασης της δημοκρατίας, παίρνουν σάρκα και οστά ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί ισχυρών εξουσιαστικών μπλοκ, με απόληξη την επιβολή και την ωμή βία απέναντι στις ζωές των γηγενών πληθυσμών. Οι ενεργειακές πηγές, τα εύφορα εδάφη και η γεωστρατηγική θέση των περιοχών αυτών για τον εκ νέου σχεδιασμό της κεφαλαιακής ανάπτυξης, είναι τα λάφυρα των διεκδικητών. Η συνθήκη πολέμου ολοκληρώνεται με τις εικόνες των κατεστραμμένων πόλεων, του ξεριζωμού και του διαρκούς θανάτου να αποτελούν θλιβερή καθημερινότητα.

Ευρώπη Φρούριο

Βάσει των παραπάνω και με το σύγχρονο δουλεμπόριο καλά να κρατεί, με τους ανθρώπους αυτούς να βρίσκονται επί της ουσίας σε καθεστώς οικονομικής ομηρίας στα χέρια των διακινητών, διακινδυνεύοντας παράλληλα τη ζωή τους, οι ροές μεταναστών προς την Ευρώπη έχουν τάσεις αυξητικές. Στο πλαίσιο αυτό τα δυτικά κράτη, το ένα μετά το άλλο, κηρύττουν καθεστώς έκτακτης ανάγκης στο εσωτερικό τους και υπό αυτό το πρίσμα θωρακίζονται υλικά και ιδεολογικά. Η Ευρώπη Φρούριο καθημερινά οικοδομείται, μέσω της φύλαξης και ενίσχυσης των συνόρων της, της αύξησης και συστηματοποίησης του ελέγχου και της καταστολής, των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, των απελάσεων, της διαρκούς αστυνόμευσης. H θωράκιση βέβαια αυτή κοστίζει και μάλιστα ακριβά, αποτελώντας παράλληλα επιχείρηση προσοδοφόρα με τα χρήματα να ρέουν από κράτη σε ιδιώτες και αντίστροφα. Η βιομηχανία μάλιστα της ανέγερσης τειχών σε χώρες της Ε.Ε. είναι εξαιρετικά αναπτυσσόμενη με τις επενδύσεις να αυξάνονται προοδευτικά. Το υποκείμενο των μεταναστών βέβαια λειτουργεί ταυτόχρονα σαν διαπραγματευτικό χαρτί στη συνθήκη των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών, ενώ καταλυτικός είναι ο ρόλος του στις διακρατικές συμμαχίες της Μεσογείου και της Ευρώπης. Την ίδια στιγμή ο αριθμός των ανθρώπων που έχει χάσει τη ζωή του όχι σε εμπόλεμες ζώνες αλλά στην “ανεπτυγμένη δύση”, στην “Ευρώπη των λαών” είναι τεράστιος. Οι πόρτες των δυτικών κρατών είναι κλειστές για τους ξεριζωμένους και κατατρεγμένους μετανάστες. Για εκείνους που αψήφησαν τα σύνορα παλεύοντας να επιβιώσουν από τη δίνη του πολέμου.

Στρατόπεδα συγκέντρωσης

Η διαχείριση των μεταναστών από πλευράς ελληνικού κράτους είναι εναρμονισμένη με την κεντρική ευρωπαϊκή στρατηγική. Η συνταγή για έλεγχο και κυριαρχία είναι και ιστορικά κατατεθειμένη και ακούει στο όνομα «διαίρει και βασίλευε» καθώς μία επί της ουσίας σύνδεση και συγκρότηση επί των κοινών δεινών, των ντόπιων καταπιεσμένων και των μεταναστών, θα έφερνε το σύστημα σε θέση μειονεκτική. Στο ολοένα εντεινόμενο καθεστώς ελέγχου και επιτήρησης περισσότερα στρατόπεδα συγκέντρωσης ανοίγουν καθημερινά, μακριά από τον αστικό ιστό, στα οποία εγκλωβίζονται όσοι κατάφεραν να περάσουν ζωντανοί τους φράκτες και τις περιπολίες της Frontex. Τα κέντρα κράτησης μεταναστών βέβαια δεν δημιουργήθηκαν πρώτη φορά τώρα. Αποτελούν κομμάτι της σύγχρονης δυτικής πραγματικότητας χρόνια, λειτουργώντας παράλληλα με την ύπαρξη εστιών πολέμου στις ανατολικές χώρες. Από τα κρατητήρια των Α.Τ., και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μέχρι τα ανοιχτού τύπου κέντρα κράτησης –η λειτουργία των οποίων έγινε με τις ευλογίες και τη συνδρομή της καθεστωτικής αριστεράς σε μια προσπάθεια να προσδώσει μια χροιά ανθρωπισμού στην ωμή πραγματικότητα– το στοίβαγμα των μεταναστών σε άθλιες συνθήκες αποτελεί κομμάτι της καπιταλιστικής πραγματικότητας, κομμάτι της ίδιας της δημοκρατίας.

Η φιγούρα του μετανάστη

Εμείς από την πλευρά μας ως αναρχικές/οι αντιλαμβανόμαστε τους μετανάστες ως άτομα που λόγω δυσμενών συγκυριών βρέθηκαν σε συνθήκη αναζήτησης επιβίωσης. Είτε πρόκειται για άτομα προερχόμενα από εμπόλεμες περιοχές, αιτούμενοι ασύλου, είτε από την άλλη για οικονομικούς μετανάστες, το ζητούμενο είναι ένα. Η επέλαση του καπιταλισμού στις ζωές τους με τον πιο βίαιο τρόπο, η εξώθηση τους στην ανέχεια, στον θάνατο. Οι μετανάστες δεν αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο προερχόμενο από τις ίδιες καταστάσεις, κουβαλώντας τα ίδια βιώματα. Πρόκειται για ατομικότητες με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ο καθένας, διαφορετική κουλτούρα και αντιλήψεις για τον κόσμο. Ωστόσο αντιμετωπίζονται ως «περιθωριακή» κοινότητα και η ταυτότητα του μετανάστη-«ξένου» αποτελεί τη βασικότερη ίσως που τους προσδιορίζει στα μάτια της κοινωνίας στην οποία πασχίζουν να επιβιώσουν. Και πασχίζουν γιατί καθημερινά ακροβατούν μεταξύ της εκμετάλλευσης της εργατικής τους δύναμης (το υποκείμενο των μεταναστών είναι ένα ακόμα πεδίο πάνω στο οποίο τα αφεντικά θα πολλαπλασιάσουν τα κέρδη τους από την εκμετάλλευσή τους, καθώς πρόκειται για φτηνό εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα, που θα καθορίσει το νέο εργασιακό τοπίο επανδρώνοντας την καπιταλιστική μηχανή), της ρατσιστικής βίας εναντίον τους, της προκατάληψης και της άρνησης αποδοχής από τα συντηρητικότερα κομμάτια του κοινωνικού ιστού και του φόβου της φυλάκισης.

Αν θέλαμε να προσδώσουμε ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό στο σύνολο των ατόμων αυτών για τους οποίους γίνεται λόγος, δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε ακριβέστερα παρά αναφερόμενοι στο καθεστώς εκμετάλλευσης κάτω από το οποίο βρίσκονται. Αποτελούν με άλλα λόγια μια κοινότητα εκμεταλλευόμενων που το σημείο συναρμογής τους δεν βρίσκεται σαφώς ούτε στη χώρα προέλευσης τους ούτε στη κοινή αντίληψη για τη ζωή, αλλά στην ίδια την εκμετάλλευση. Τη βιώνουν πολύπλευρα και ποικίλει ανά συνθήκη. Το εκάστοτε κράτος αντλεί υπεραξία από εκείνους χτίζοντας ρητορική μίσους στο όνομά τους προκειμένου να ενδυναμώσει το εθνικό του πρόσωπο. Οι φασίστες -ειδικότερα σε μια περίοδο μεγάλης ανόδου του φασισμού στην Ευρώπη- στηρίζουν επάνω τους, αν όχι ολόκληρη τη θεώρηση τους για τον κόσμο, μεγάλο κομμάτι της, θεωρητικά αλλά και έμπρακτα μέσω δολοφονικών επιθέσεων, η εκφασισμένη και η τείνουσα προς εκείνη την κατεύθυνση συντηρητική κοινωνία εκδηλώνει τα κανιβαλικά και εχθρικά της ένστικτα εις βάρος τους, ενώ τα αφεντικά τους χρησιμοποιούν ως σκλάβους της εποχής, αποκομίζοντας κέρδος. Ταυτόχρονα καλλιεργείται η φιγούρα του μετανάστη – εσωτερικού εχθρού, δηλαδή του εγκληματία, επικίνδυνου, παραβατικού, ο οποίος είναι δήθεν υπεύθυνος για τα προβλήματα της ντόπιας πραγματικότητας. Ρητορική η οποία προωθεί τον κοινωνικό κανιβαλισμό συντηρώντας παράλληλα και συσπειρώνοντας τα αντιδραστικά και εθνικιστικά κομμάτια της κοινωνίας.

Εξέγερση στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Μόρια και άλλα παραδείγματα αντίστασης

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι μετανάστες αναμένουν για μήνες τη χορήγηση ασύλου, σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης με τις συγχρηματοδοτούμενες από την ευρωπαϊκή ένωση Μ.Κ.Ο. και άλλους θεσμικούς φορείς να αναλαμβάνουν υποτυπωδώς την κάλυψη των αναγκών τους. Ενάντια στη συνθήκη που βιώνουν οι άνθρωποι καθημερινά μέσα στα κολαστήρια της δημοκρατίας, κάποιοι εξ αυτών επιλέγουν να αντισταθούν. Τον Ιούλη του 2017 στη Μόρια της Λέσβου, μετανάστες εξεγείρονται, με την αστυνομία να εισβάλει βίαια στον καταυλισμό, να καταστέλλει τον αγώνα και να συλλαμβάνει 35 άτομα τα οποία αντιμετωπίζουν δικαστήριο στις 20 Απρίλη. Άλλες περιπτώσεις αγώνων είναι και η απεργία πείνας του αιγύπτιου πολιτικού πρόσφυγα Mohamed Α. αλλά και οι 26 μετανάστριες αγωνίστριες του ελληνικού.

Ξυλοδαρμός μεταναστών στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής

Στις 31 Μαΐου 2017, στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής, γνωστή ως Πέτρου Ράλλη, 8 μετανάστες συλλαμβάνονται ύστερα από επίθεση που δέχτηκαν από τους δεσμοφύλακες μέσα στα κελιά τους. Η αφορμή για την επίθεση ήταν πως οι μετανάστες ζητούσαν να επικοινωνήσουν με τον διευθυντή ώστε να ενημερωθούν για την εξέλιξη της κράτησης τους, βρισκόμενοι ήδη 8 έως 10 μήνες κρατούμενοι. Η απάντηση στο απλό αυτό αίτημα ήταν να τους ξυλοφορτώσουν άγρια, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν και οι οχτώ στο νοσοκομείο με ανοιγμένα κεφάλια και σπασμένα χέρια. Στη συνέχεια, για τη συγκάλυψη του ξυλοδαρμού, στήθηκε αμέσως δικογραφία εναντίον τους. Μια αντανακλαστική κίνηση στην οποία πάντα καταφεύγουν οι βασανιστές όταν θέλουν να δικαιολογήσουν τη βία τους.

Πέρα από τη φιλανθρωπία, η αλληλεγγύη ως όπλο στον κοινωνικό-ταξικό πόλεμο

Στο σκηνικό αυτό η διαχείριση και βοήθεια στους μετανάστες επαφίεται στα χέρια ειδικών επαγγελματιών φιλάνθρωπων, με τις Μ.Κ.Ο. να πρωταγωνιστούν αλλοιώνοντας τις έννοιες της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. H προσφορά και η ουσιαστική αλληλεπίδραση των ανθρώπων, από τα κάτω και ακηδεμόνευτα, χωρίς τη μεσολάβηση του κέρδους, μετατρέπεται σε ακόμη μια επιχείρηση με εμπόρευμα τους κατατρεγμένους. Η κρατική και ιδιωτική βοήθεια μετριέται σε ψίχουλα ανεπαρκή, με τις ανάγκες των ξεριζωμένων ανθρώπων για ζωή και πρόσβαση στα απαραίτητα για την επιβίωση να λειτουργούν προωθητικά στο χτίσιμο του ανθρωπιστικού κρατικού προσωπείου. Έτσι στο στόχαστρο της κρατικής προπαγάνδας βρίσκεται και η έννοια της αλληλεγγύης, απογυμνώνοντάς την από οποιοδήποτε ιδεολογικό μανδύα και ιστορικό φορτίο, αντικαθιστώντας τη στον δημόσιο λόγο με τη φιλανθρωπία ως θεσμική διεκδίκηση.

Από την πλευρά μας στοχεύουμε στη διασύνδεση των αγώνων και στη δημιουργία σχέσεων μεταξύ των καταπιεσμένων που θα στοχεύσουν στην σε βάθος κατανόηση του κοινού εχθρού. Του καπιταλισμού που γεννά πολέμους και μετανάστευση, που σπέρνει φωτιά και θερίζει νεκρούς. Αντιλαμβανόμαστε τους μετανάστες ως ταξικά συγγενή υποκείμενα, καθώς τοποθετούμε τους εαυτούς μας στην πλευρά των από τα κάτω, των εκμεταλλευομένων, των καταπιεσμένων του κόσμου της εξουσίας. Πέρα από επίπλαστους διαχωρισμούς, σύνορα και κράτη λειτουργούμε στη βάση της αλληλεγγύης, αδιαμεσολάβητα με όπλο μας την ανάγκη για καταστροφή του κόσμου της εκμετάλλευσης. Και καθώς η αλληλεγγύη πέρα από εργαλείο είναι η σχέση που προτάσσουμε μεταξύ των ανθρώπων που αγωνίζονται για την κοινωνία της ισότητας και της ελευθερίας δεν μπορούμε παρά να μαχόμαστε στην κατεύθυνση της συγκρότησης κοινοτήτων αγώνα πέρα από έθνη και κάλπικες διακρίσεις, κινούμενοι ανυποχώρητα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, για την οικοδόμηση μίας αταξικής κοινωνίας, για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση, για τη ζωή και την αναρχία.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΡΙΕΣ, Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ  ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΑΙΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΡΙΕΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Συγκέντρωση αλληλεγγύης  Παρασκευή 20/4 στις 12:00 στην πλατεία Όλγας

Συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τους μετανάστες

ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ,

ΝΑ ΑΝΤΙΤΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ

 

Γιατί πίσω από τη  «φιλόξενη» κρατική υποδοχή, εμείς βλέπουμε τη βαρβαρότητα των σύγχρονων στρατοπέδων συγκέντρωσης,  το  κυνηγητό στα σύνορα, την παρανομοποίηση των ανθρώπων.Πίσω από την «καταπολέμηση των δουλεμπόρων» βλέπουμε την όλο και αυξανόμενη στρατιωτική αντιμετώπιση  των μεταναστών και τα πτώματα των χιλιάδων πνιγμένων σε όλη τη  Μεσόγειο.Και σ΄όλα αυτά πλάτη βάζει η ρατσιστική ρητορική των κάθε λογής συντηρητικών.

Κόντρα σε αυτή τη θανατοπολιτική, κόντρα στη θεσμική ή μη φιλανθρωπία που την ξεπλένει, εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για ένα κόσμο χωρίς κράτη, έθνη και εκμετάλλευση. Και σε  αυτό τον αγώνα, η έμπρακτη αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεζόμενων είναι ένα από τα όπλα μας.

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ  ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ

Συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τους μετανάστες (ρύζι, φακές, κριθαράκι, κονσέρβες, αραββικές πίτες, λάδι, καρυκεύματα, κουτάλια πιρούνια, κεσεδάκια, αφρόλουτρα, σαμπουάν, χαρτιά υγείας, απορρυπαντικό ρούχων, καλοκαιρινά ρούχα αντρικά, αθλητικά παπούτσια, μπάλες)
κάθε Παρασκευή μετά τις 20:00 στο στέκι.

Αλληλεγγύη στον απεργό πείνας- δίψας Βασίλη Δημάκη

 

Ο κρατούμενος Β. Δημάκης βρίσκεται σε απεργία πείνας (από τις 14/3) και απεργία δίψας (από 5/4), διεκδικώντας τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται, αφού με πρόσφατες εξετάσεις που έδωσε εντός της φυλακής πέτυχε την εισαγωγή του στο Πολιτικό της Νομικής. Σε όλο αυτό το διάστημα που αγωνίζεται με αξιοπρέπεια, βάζοντας μπροστά το ίδιο το κορμί και τη ζωή του, αντιμετωπίζει τις συνεχείς απορρίψεις του αιτήματός του από το συμβούλιο φυλακής, το συμβούλιο πλημμελειοδικών και γενικότερα τον εμπαιγμό από τον κρατικό μηχανισμό. Χαρακτηριστικά, το υπουργείο δικαιοσύνης με 2 ανακοινώσεις του προσπάθησε να παρέμβει στη διαδικασία χορήγησης εκπαιδευτικών αδειών ενώ βαυκαλίζεται ότι δεν έχει καμία αρμοδιότητα.

Οι μέρες που διανύουμε είναι κρίσιμες για την υγεία του απεργού πείνας – δίψας, καθώς δεν διακυβεύεται μόνο η επιβίωσή του αλλά θεωρούνται, αν όχι σίγουρες, αρκετά πιθανές οι μόνιμες σωματικές βλάβες. Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αρνούμενη κατηγορηματικά την ικανοποίηση του αιτήματος της απεργίας πείνας – δίψας κρατά στα χέρια της την ζωή του Β. Δημάκη. Μάλιστα, με την ανακοίνωση του υπουργείου δικαιοσύνης και την αναφορά της για την «ανθρώπινη ζωή που αποτελεί ύψιστο αγαθό και θα προστατευθεί με κάθε τρόπο» διαφαίνεται εμμέσως η πιθανότητα εξαναγκαστικής σίτισης του απεργού, μιας βίαιης μεθόδου, που ακόμη και από διεθνείς οργανισμούς θεωρείται βασανιστήριο. Είναι ο ίδιος ΣΥΡΙΖΑ που έχει κάνει παντιέρα τη δήθεν ευαισθησία του για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτός που στοιβάζει στα μπουντρούμια της δημοκρατίας χιλιάδες ανθρώπους καταδικάζοντάς τους σε έναν αργό θάνατο. Στην περίπτωση του Β. Δημάκη, η μη χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών είναι τιμωριτική λόγω της αγωνιστικής του στάσης εντός των φυλακών και της συμμετοχής του σε αγώνες υπεράσπισης των δικαιωμάτων των κρατουμένων.

Αυτό που φαίνεται γυμνό μπροστά μας, είναι το αμείλικτο πρόσωπο της εξουσίας, ανεξαρτήτου μορφής και απόχρωσης. Το κράτος αφήνει να φανεί ξεκάθαρα το διακύβευμα. Η υποταγή, η πειθήνια αποδοχή της καπιταλιστικής ερήμου είναι η μοναδική αποδεκτή συμπεριφορά. Όποιος/α περισσεύει κοινωνικά και ταξικά είτε θα πεθαίνει, είτε θα αποτελεί ένα σώμα βορά στην αναπαραγωγή του οικοδομήματος της εξουσίας, ιδιαίτερα για όσους/όσες έχουν βρεθεί εκτός νόμου, αντιμετωπίζονται αιωνίως ως στιγματισμένοι, υπόκεινται αιωνίως στην τιμωρία. Ο σωφρονισμός μιλά την πιο ολοκληρωτική γλώσσα και αποτελεί θεματοφύλακα της κοινωνικής ομαλότητας. Όσοι/ όσες αγωνίζονται θα πρέπει να τσακιστούν παραδειγματικά προς γνώση και συμμόρφωση των υπολοίπων. Ο νόμος και η τάξη πρέπει να βασιλεύουν πάνω στο κοινωνικό σώμα που καθημερινά νοσεί όλο και περισσότερο κάτω από την καπιταλιστική επίθεση. Οι ανάσες ζωής όπως η ατομική αξιοπρέπεια, ο αγώνας, η αντιπαράθεση αξιακά και υλικά με την καθημερινή κτηνώδη δύναμη της εξουσίας, πρέπει να καταπνίγονται συνεχώς ή να αφομοιώνονται σε μια αιώνια πίστη στην αστική δημοκρατία ώστε να μη τολμήσουμε να οραματιστούμε μια άλλη ζωή, ισότιμη και ελεύθερη. Το κράτος έχει συνέχεια και ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πιστό εγγυητή. Ο νέος σωφρονιστικός, οι φυλακές τύπου Γ, η προστασία των επενδύσεων, των πλειστηριασμών, η συνέχιση των μνημονίων, το ξύλο από τους μπάτσους, οι αντιτρομοκρατικές εκστρατείες, ο νόμος και η τάξη συνεχίζουν απρόσκοπτα να απλώνονται δείχνοντας το μέλλον σκλαβιάς που καθημερινά σφυρηλατείται.

Στο πρόσωπο του αγωνιζόμενου Β. Δημάκη εμφανίζεται το πιο αδυσώπητο, αμείλικτο, ταξικό πρόσωπο της εξουσίας. Αλίμονο αν όλοι εμείς, οι φτωχοί, οι από τα κάτω, οι λεηλατημένοι, σηκώνουμε κεφάλι. Αν επιλέγουμε τον αγώνα, την αξιοπρέπεια, την υλική και πνευματική σφυρηλάτηση της στάσης και της συνείδησής μας. Η καθημερινή σαπίλα του ωχαδερφισμού, της απώλειας κάθε ρανίδας ατομικής και συλλογικής συνείδησης αγώνα συντρίβονται μπροστά σε κάθε αδιάλλακτη μαχητική θέση, όπως αυτή του Β. Δημάκη. Οι θιασώτες της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας μάλλον χάνουν τα επιχειρήματά τους μπροστά σε μια ακόμη και για τα δεδομένα τους τόσο εκδικητική στάση απέναντι σε έναν άνθρωπο που διεκδικεί όσα για τα δικά τους δικαιικά ιερά και όσια έχει κερδίσει.

Θα πρέπει ο καθένας να αναλογιστεί τι σημαίνει ένας άνθρωπος να καταδικάζεται επί της ουσίας σε θάνατο από τους πλέον «ανθρωπιστές» επειδή θέλει να ζήσει, αντί να υπάρχει μια ζωή σε ένα κελί. Και αυτό, την ώρα που όσοι του αρνούνται κάτι τέτοιο, προστατεύουν κάθε εφοπλιστή, αφεντικό, μπάτσο, φασίστα που είναι κομμάτι του πλέγματος που συντηρεί το σύστημα. Όλα αυτά για εμάς, δείχνουν την πραγματικότητα του κόσμου της εξουσίας που θα τσακίσει όποιους/όποιες αντιστέκονται, που βασίζεται στην παρανομοποίηση εκατομμυρίων ζωών, που απλώνει την καθημερινή πνευματική και σωματική λεηλασία. Εμείς, ως αναρχικοί – αντιεξουσιαστές, επιλέγουμε να αγωνιζόμαστε καθημερινά προτάσσοντας την αλληλεγγύη απέναντι στην κρατική βαρβαρότητα και το γενικευμένο θάνατο.

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΔΗΜΑΚΗ
ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΑΔΕΙΕΣ

αναρχικό – αντιεξουσιαστικό στέκι Άτακτον
Σύντροφοι – Συντρόφισσες

Πάτρα: Συγκέντρωση και συνέλευση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας-δίψας Βασίλη Δημάκη

Αλληλεγγυη στον Βασιλη Δημακη που βρίσκεται σε απεργία πείνας απο 14/3 και δίψας απο 5/4.
Συγκέντρωση :
Σαββατο 14/4 στις 11:00 στην κατάληψη Παραρτήματος

Ανοιχτή συνέλευση:
Σαββατο 14/4 στις 13:00 στην κατάληψη Παραρτήματος

ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ-ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ,
Αναρχικό-αντιεξουσιαστικό στέκι ΑΤΑΚΤΟΝ

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας- δίψας Βασίλη Δημάκη

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Βασίλη Δημάκη που βρίσκεται σε απεργία πείνας (από 14/3) και απεργία δίψας (από 5/4) διεκδικώντας εκπαιδευτικές άδειες.
Τετάρτη 11/4 στις 6μμ στην πλατεία Όλγας.

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕΤΑΞΥ ΟΣΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ

ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

2 ντοκιμαντέρ για την καπιταλιστική βαρβαρότητα πίσω από τις οθόνες και τα σχέδια της οικονομικής ελίτ πίσω από τον κόσμο των social media

Τα τελευταία χρόνια η ανάπτυξη της τεχνολογίας έχει αλλάξει τις ζωές μας καθολικά με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή. Το ίντερνετ, τα σόσιαλ μίντια έχουν καταλήξει να αποτελούν “συστατικά” στοιχεία της καθημερινότητας μας. Ένα εμπόρευμα το οποίο παράγεται και καταναλώνεται άμεσα και είναι ευρέως προσβάσιμο. Επόμενο λοιπόν είναι, η ελίτ της τεχνολογικής ανάπτυξης να παίζει έναν ισχυρό ρόλο στις κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο επανανοηματοδοτώντας τις σχέσεις εργασίας και φιλοδοξώντας για όλο και πιο έντονη εμπλοκή στα τεκταινόμενα. Εξάλλου έχουν ήδη καταγραφεί πολλά παραδείγματα που η ευημερία και η ανάπτυξη συνοδεύονται με όξυνση των κοινωνικών και ταξικών αντιθέσεων.
Από τη μια η γραμμή παραγωγής της Foxconn με τις άθλιες συνθήκες εργασίας αλλά και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος κι από την άλλη τα νέα είδωλα της εποχής μας στη Silicon Valley, μια περιοχή του Σαν Φρανσίσκο όπου εδρεύουν η καινοτομία, η επιχειρηματικότητα και η τεχνολογία. Από το Σαν Φρανσίσκο όπου οι ντόποιοι ζουν στα όρια της φτώχειας μέχρι το παράδειγμα της Foxconn στην Κίνα, οι επενδυτές της τεχνολογίας κάνουν αισθητή την παρουσία τους τοποθετώντας στο περιθώριο τους από τα κάτω αυτού του κόσμου.

Inside Apple
Η Foxconn είναι τόσο σημαντική για την Κίνα που οτιδήποτε γύρω από αυτήν είναι ένα εθνικό θέμα. Ο υπεργολάβος απασχολεί από μόνος του 1 εκατομμύριο άτομα στην Κίνα και χειρίζεται το ένα τρίτο των κινεζικών εξαγωγών. Το 2010, η Foxconn κίνησε την προσοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης, λόγω ενός κύματος αυτοκτονιών. Το ότι οι αυτοκτονίες είναι τόσο συνηθισμένες στα εργοστάσια της Foxconn, είναι επειδή οι συνθήκες εργασίας είναι ιδιαίτερα εξαντλητικές. Κατά συνέπεια, γραφεία ευρέσεως εργασίας έχουν ειδικές αμοιβές για την πρόσληψη νέων εργαζομένων στην εταιρία. Με εκατοντάδες εργαζόμενους να εγκαταλείπουν την Foxconn καθημερινά επειδή δεν αντέχουν, είναι δύσκολο να βρει ομάδες εργασίας.

The Hidden Face of the Silicon Valley
Πως λειτουργούν το Facebook , το Google και το Twitter . Οι δημιουργοί τους είναι πάμπλουτοι . Στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ ενσωματώνουν τα νέα μοντέλα της επιτυχίας συναρπάζοντας την κοινωνία. Από την άλλη βέβαια ασκούν εκτεταμένη φοροδιαφυγή , δημιουργούν λίγες θέσεις εργασίας , υποβαθμίζουν ολόκληρες περιοχές στο βωμό της ανάπτυξης και σε μεγάλο βαθμό επηρεάζουν τις πολιτικές αποφάσεις προς το δικό τους συμφέρον. Ταυτόχρονα παράγουν έναν άλλο τρόπο ζωής, ένα lifestyle μόνο για λίγους, για τους πιο αδίστακτους, επιθετικούς και φιλόδοξους τεχνοκράτες που είναι έτοιμοι να αδράξουν τις ευκαιρίες.

Ενημέρωση από τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στους μετανάστες

Την Πέμπτη 29/3, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στο πρώην εργαστάσιο της ΑΒΕΞ από μετανάστες και αλληλέγγυο κόσμο αφενός εν όψει της διοργάνωσης ρατσιστικής διαμαρτυρίας στο νέο λιμάνι από κατοίκους και συνδικαλιστές μπάτσους αφετέρου ενόψει της εξαγγελθείσας σκούπας που σκοπεύει να κάνει η κυβέρνηση.

Η συγκέντρωση αλληλεγγύης απαριθμούσε 300+ άτομα σε αντίθεση με τις λίγες δεκάδες των ρατσιστών-κατοίκων-μπάτσων και στο τέλος της πραγματοποιήθηκε πορεία ανάμεσα στα δύο πρώην εργοστάσια στα οποία και διαμένουν οι μετανάστες. Μοιράστηκαν κείμενα, γράφτηκαν συνθήματα και κρεμάστηκαν πανό.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους μετανάστες-Πέμπτη 29/3 στις 14:00 στην ΑΒΕΞ

Την Πέμπτη 29/3 σύλλογοι  κατοίκων του νοτίου τομέα της πόλης της Πάτρας, καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά των μεταναστών που ζουν στα εγκαταλελειμμένα εργοστάσια της ΑΒΕΞ και του Λαδόπουλου.Τη συγκέντρωση στηρίζουν με επίσημη ανακοίνωσή τους τα τοπικά συνδικαλιστικά όργανα της αστυνομίας και του λιμενικού.

Η συγκέντρωση αυτή έρχεται σε συνέχεια των δηλώσεων Βίτσα για επικείμενη επιχείρηση εκκένωσης των  παραπάνω εργοστασίων αλλά και του ευρύτερα τεταμένου κλίματος που υπάρχει τον τελευταίο καιρό με συνεχείς επιθέσεις μπάτσων, λιμενόμπατσων και φορτηγατζήδων απέναντι σε όσους μετανάστες επιχειρούν να διαφύγουν από τη χώρα. Με αποκορύφωμα, εκτός από τους καθημερινούς τραυματισμούς, το μαχαίρωμα 14χρονου μετανάστη στο πόδι από λιμενικό.Επιπλέον, ο πρόσφατος θάνατος μετανάστη από διερχόμενο αμάξι για εμάς δεν είναι ένα ατύχημα, αλλά απότοκο της καθημερινής συνθήκης επισφάλειας και κυνηγητού που ζουν οι μετανάστες.

Τα πανηγυράκια «αγανάκτησης» που ρίχνουν νερό στο μύλο του ρατσισμού και του φασισμού είναι προκαλύμματα που θέλουν να κρύψουν την πραγματικότητα των όσων διαχρονικά γίνονται απέναντι στους μετανάστες, με τους ξυλοδαρμούς, τις κλεψιές, τους εικονικούς πνιγμούς, τα βασανιστήρια από τους λιμενόμπατσους και από τα δουλεμπορικά κυκλώματα στα οποία συμμετέχουν και μπάτσοι, λιμενικοί και ενίοτε φορτηγατζήδες.
Τα πανηγυράκια αυτά, δε μπορούν να κρύψουν τη φρίκη των πολέμων που ξεριζώνουν εκατομμύρια ανθρώπους καθημερινά και για τους οποίους ευθύνονται οι ισχυροί αυτού του κόσμου. Δε μπορούν να κρύψουν, τα κουφάρια των εγκαταλελειμμένων βιομηχανιών όπως της ΑΒΕΞ  και του Λαδόπουλου και θυμίζουν την ανεργία, τις απολύσεις, συνολικά την καπιταλιστική λεηλασία των ζωών μας.

Απέναντι στις ρατσιστικές  συγκεντρώσεις, τις κρατικές και παρακρατικές επιθέσεις, τις επιχειρήσεις σκούπα, τη μισαλλοδοξία και τον κοινωνικό κανιβαλισμό,απέναντι στους πολέμους, τις επεκτατικές πολιτικές των ισχυρών, τη βαρβαρότητα, τη φτώχεια και την εξαθλίωση που γεννούν κράτος και κεφάλαιο, εμείς θα σταθούμε στο πλάι των κολασμένων αυτού του κόσμου, χτίζοντας κοινότητες αγώνα πέρα από έθνη, πατρίδες και σύνορα, για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση, για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ
ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ
ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Συγκέντρωση  Πέμπτη 29/3 στις 14:00 στο εργαστάσιο της ΑΒΕΞ